Poezie Doris Dorné
 
 
21.09.18
Snoeiklaar ...


Het was de ganse week 'nazomeren'.  Mooie, zonnige septemberdagen, waarop je toch al dat tikkeltje herfst bespeurt in het hangen van geraffineerd gesponnen spinnewebben en het enthoesiast verschijnen van talloze paddestoelen.  Vandaag is het minder warm en de wind blaast zijn wangen bol en slaat met momenten zo hard toe, dat de bomen hun armen breken.  Maar ... van maandag tot donderdag was het puur genieten (én de handen uit de mouwen steken).  Onze haag moest immers gesnoeid.  Hij stond er bij als een overjaarse beatle.  Op zich vind ik dat geen probleem, integendeel, ik hou niet van strak geschoren hagen, maar het is zoals naar de kapper gaan: na lange tijd moet er willens nillens ingegrepen worden!  Ik maakte er dus een punt in mijn agenda van en noteerde dit werkje als verplichte dienst.  Zo kwam het, dat Echtgenoot maandagnamiddag langzaam in voorbereidende fase schoot.  Zelf stond ik al trappelend te wachten om aan de slag te gaan, maar er bleek wat tijd nodig vooraleer Manlief alle benodigdheden voor de facelift van onze haag bij de hand had.  Omdat het me te traag ging, koos ik voor een uurtje het hazenpad naar zee, met de belofte later een handje toe te steken.  Hoe verleidelijk lag het strand erbij op deze hemelse septemberdag.  Ik kreeg er niet genoeg van en bleef langer hangen dan voorzien, betoverd door mijn 'biotoop'. Zo veel herinneringen, zo veel beelden, zo veel gevoelens ondergesneeuwd door stuivend zand, zonder ooit vergeten te worden.  Een uurtje later dan voorzien stond ik snoeiklaar terug in onze tuin.  Manlief was er ondertussen ingevlogen en wees me de hakselmachine toe.  Daar mocht ik me drie dagen lang op uitleven.  Af en toe viel dat ding in onmacht en dat was volgens de tuinman van dienst mijn eigen fout wegens: te snel en te veel.  't Is ook nooit goed, hè!  Toch bleek gisteren, bij overname door de man des huizes, het ding het ook bij hem zo nu en dan te laten afweten.  Aan mijn vrouwelijke 'touch' (manier van werken) zal het dus niet gelegen hebben.  Afin, de haag is gesnoeid, er valt weer veel meer licht bij ons binnen.  Het hakselen ... vervolgen we komende week, hetzij met mannelijke of vrouwelijke hand.  Morgen is ons jongste minimeisje jarig.  Ze wordt ook al vier!

 

een stap

tussen schelpengruis

 

een voet

verliest zijn weg

tussen gebroken schoonheid

 

tal van gedachten

worden slenterende passanten

langs de vloedlijn

 

van voorbij

maar niet vergeten

 

de dwaallichten

van vroeger en nu

vullen mijn hart en hoofd

 

overmannende melancholie

schrijnend verlangen

worden getemperd door ...

 

geroezemoes van de zee

 rustgevende fluisteraar

 

verleidelijk glooiend strand 

in zandlopervorm gegoten

 

de liefde tussen ons

is groter dan te bevatten

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 



gepost door admin 21.09.18 18:39 | permalink | reacties (0) | General
12.09.18
dik tevreden ...


Ken je dat gevoel, iets moois gezien te hebben en na dagen nadenken teleurgesteld in jezelf te zijn, om dat je het aan je neus liet voorbij gaan?  Ik kan dat hebben of beter: ik heb dat soms.  Nu had ik halfweg augustus op de kunstmarkt, hier te Nieuwpoort, iets speciaals gespot, maar de knip op mijn geldbeugel dichtgehouden.  Deels door Echtgenoot, die altijd jammert over mijn aankopen wat betreft de kleine aankleding van ons huis ('rommel' op kasten en aan muren, zoals hij het verwoordt), deels omdat ik een beetje 'gierig' was die dag.  Enfin, de dagen erna bekroop me een gevoel van: had ik maar ... Zo'n anderhalve week geleden liep ik op een tentoonstelling in de stedelijke vismijn.  Prachtige dingen gezien voor tien maal de prijs van hetgeen me betoverde op de kunstmarkt, maar ik kreeg er mijn hart toch niet aan verkocht, alhoewel de werken bekende namen droegen.  Even in twijfel gestaan, maar ik val meer voor het werk van mensen zonder gekende naam, mensen die als hobby 'kunst' beoefenen en uit de band springen met eigenwijze dingen.  Daarmee bedoel ik, iemand die bijvoorbeeld aan schilderijen of keramiek, een eigen schwung geeft en uit de band springt.  Iemand, die niet de gewone cursusdingen maakt, maar opvalt door 'uniek'  en, eerlijk is eerlijk, door betaalbaar te zijn.  Gisteren hakte ik de knoop door.  Ik kocht twee stukken keramiek, die me op de kunstmarkt zo aangesproken hadden.  Blij als een kind met mijn aankoop naar huis, waar ze nu staan te pronken en mij, telkens ik er naar kijk, doen glimlachen.  Proficiat aan de kunstenares, die me instant happy maakt met haar werk.  Ik ben in het bezit van iets unieks en dat is waar 'kunst' om draait voor mij. Er is er hier dus momenteel ééntje dik tevreden!

 

 

soms wil ik

mijn verdriet 

te slapen leggen

 

zodat door

zachtjes wiegen

de pijn even stopt

met huilen

 

hart en hoofd

liefdevol toedekken

met troostende handen

en de wacht houden

 

zodat bij elk

oprispend geluidje

door teder schommelen

het gemis ingedommeld blijft

 

maar ...

 

weerbarstig verdriet

draagt met wakkere ogen

zelden nood aan slaap

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

   



gepost door admin 12.09.18 17:23 | permalink | reacties (0) | General
10.09.18
septembernieuws ...


De schoolgangers zijn aan hun tweede week begonnen en wij lopen stilletjesaan weer het tempo van ons doorsneeleven.  Had ik nu gedacht, af en toe eens rustig langs het strand te kunnen kuieren, dan had ik grondig mis.  Halfweg vorige week liep de dijk terug vol met joelende jeugd, die na anderhalve startdag nog maar eens op zeeklassen was.  De waarde van ons onderwijs is dalende ... ik zou het beginnen te geloven.  Zelfs onze kleinzoon, die nu 'student' is in het eerste leerjaar, trok verleden week met klas op uitstap naar Pairi Daiza!  Alsof de kinderen niet genoeg uitjes hadden tijdens de voorbije twee vakantiemaanden en de batterijen opgeladen moesten.  Ja, dan hadden wij vroeger toch veel minder om naar uit te kijken en méér onderwijs.  Maar ja, wij worden dan ook al bij de 'dinosaurussen' gerekend!  Die uitjes zijn natuurlijk leuk en ook wel leerrijk, maar missen de kinderen dan niet een stukje 'basis'?  Taal verliest aan waarde. Terwijl bij ons de fouten in vetrood werden onderstreept en we de 'dt'regel, bij manier van spreken, kregen ingestampt, blijkt dit vandaag niet meer zo belangrijk.  Erger nog, er wordt gewoon geen belang meer aan gehecht.  Jammer, want spelen met taal vind/vond ik één van de leukste dingen!  Vorige zondag reden we richting Tisselt, voor een bezoekje aan onze vrienden. We leerden elkaar kennen op één van de uitstappen van de vroegere Lukrakerbende in Oostmalle.  Het klikte meteen en sedertdien (zo'n drieëntwintig jaar) verloren we elkaar niet uit het oog. 's Morgens samen een wandeling gemaakt op de rommelmarkt in Heffen.  Wat een overdaad aan van alles en nog wat.  Een mens haalt nogal wat in huis.  Vooral kinderkledij en speelgoed bleek een mooie bron van inkomsten (na ooit een nog veel grotere bron van uitgaven geweest te zijn).  Voor een habbekrats kun je op zo'n rommelmarkt vanalles op de kop tikken en wie het lef heeft probeert de miniprijs nog een beetje te drukken, door af te bieden.  Soms lukt dat, soms vang je bot.  Onze vrienden trakteerden ons die middag op een lekker etentje ter ere van hun vijftigjarig huwelijksjubileum en daarna ging het richting Willebroek, waar op de markt een taptoe plaatsvond.  Een twee uur durende parade van verschillende musicerende en marcherende groepen.  In de 'fietsende fanfare' uit Eernegem zagen we een oude bekende.  Daarvoor moet je in Willebroek zijn!  Enfin, 't was een fantastisch dagje. Gisteren op bezoek geweest bij Zus en Schoonbroer Nico.  Verleden donderdag moest Zus onder het mes, maar zaterdag mocht ze het ziekenhuis al verlaten.  Veel langer haar daar houden ging waarschijnlijk toch niet lukken, maar een twee uur durende operatie is toch niet te onderschatten.  Laten we hopen, dat ze nu een beetje gespaard blijft van ziekenhuizen en dat ze wat op adem kan/wil komen. 

 

er zijn blijvers ...

 

vrienden

waar motten 

hun vraatzucht

niet op botvieren

 

vriendschap

die geen verval kent

noch gaten vertoont

met de tijd

 

er zijn passanten ...

 

vriendschap

die zomaar soms

zonder redenen

verloren gaat

 

uitgeblust

op apegapen

het nakijken geeft

je eenzaam achterlaat

 

terwijl je hart

toch altijd

een beetje huilt

 

 ... om verdwenen vrienden

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

    



gepost door admin 10.09.18 14:16 | permalink | reacties (0) | General
01.09.18
Vakantiestress ...


Vandaag zetten we de stap van augustus naar september en het moet gezegd: 's morgens en 's avonds voelt het al wat 'herfstig'.  Na negentien schrijfvrije dagen, eindelijk nog eens relaas op deze pagina's.  Het mooie weer, het kleine grut, tal van zomerse activiteiten ... 't zijn dingen die me penvrij houden of moet ik zeggen 'klaviervrij'?  Een paar weken geleden hoorde ik iemand op tv bekennen, dat ze last had van 'vakantiestress'.  Ik moet eerlijk bekennen, er af en toe toch ook eens de sporen van te dragen.  Het ligt aan mezelf, geen twijfel aan, maar soms voelt al dat zomerse ' verplichte moeten' als een last op mijn schouders.  Blij toe, niet alleen te zijn met dat ondankbare gevoel.  Zomer is immers feesten, buiten eten, barbecuen, festivals opzoeken, evenementen bijwonen en vooral ... je daar heel erg gelukkig mee voelen.  Het maakt me moe!  Sorry, in mei en juni voelt het nog als fantastisch, maar halfweg juli groeit het verlangen naar mijn comfortzone van alledag.  Een reisbeest ben ik niet, van fuiven en uit de bol gaan ben ik gespeend, barbecuen is een opgave (daar zitten de wespen voor iets tussen) en evenementen bijwonen tussen een massa opeengepakte mensen is niet mijn ding.  Ik hoor jullie al denken (zeggen): wat een zuurpruim is me dat!  Het gaat erom, dat er veel moet gepland.  Je wilt niets missen van die korte periode zomerdagen, die dan nog eens gevuld met alles en nog wat, toch een serieus energetisch veld vragen.  Want wat je mist, kun je niet meer inhalen!  Die lieve dame op televisie, die durfde uitkomen voor het fenomeen 'vakantiestress', omarm ik met warmte.  Natuurlijk zaten Manlief en ik de voorbije negentien dagen, niet helemaal stil.  We wandelden vaak naar en van 't Bad.  Brachten een bezoekje aan het Cartoonfestival in Knokke-Heist.  Voor dit gebeuren hadden we vier uur 'trammen' over (twee heen en twee terug).  Je kunt stellen, dat we eventjes de afstand Nieuwpoort - Limburg afhaspelden met de Lijn.  We prijsden ons gelukkig, dat de tram niet overbevolkt was en er ruimte bleef om te zitten en te ademen.  Het Cartoonfestival is een echte aanrader, volledig gratis en met veel smaak ingericht.  We hadden er serieus wat leeswerk.  Eén tekening ging me recht naar het hart: een moeder bakte haar eigen hart in een pan, terwijl twee graatmagere, hongerige kinderen wachtten op hun eten.  Zo triest en toch zo mooi.  Het beeld raakte me tot in het diepst van mijn voelen.  Het laatste weekend kleurt ook elk jaar weer tot St. Bernardusfeesten in Nieuwpoort Bad.  Braderie en randanimatie lokken telkens duizenden bezoekers.  Ook ons dus.  Op vrijdag met vriendin, op zaterdag tot twee keer toe met Manlief, op zondag met Zoonlief en gezin!  Je zou van minder moe worden. Bovendien herinnerde deze eerste keer zonder haar, alles aan Moeder.  Het oliebollenkraam, de stand met marinetruien, het kraampje met tweedehandskledij waar ze altijd een praatje maakte ... het was telkens even halt houden bij haar en haar leven, drieënvijftig jaar lang op de zeedijk. Tussenin mocht ik ook nog op 'vroegere schoolvriendinnenkoffie', snuisterde ik rond op de lokale kunstmarkt en spendeerde ik een vijftal dagen aan onze kleinkroost op logement. Mijn twee schatten van zes en bijna vier brachten wat leven in de brouwerij, maar zijn donderdagavond weer veilig thuis geland.  We pikken ons gewone gangetje weer op, nog genietend van zomerse zon.  Vanmorgen, rond halfelf, het strand opgelopen.  De rust, de kalmte ... lag er zomaar voor het rapen.  Hééérlijk!  Straks, als we een paar wintermaanden verder zijn, zal het verlangen naar de zomer weer de kop opsteken, de vakantiestress dan al vergeten.  Begrijpe wie het begrijpen kan.  Een mens is en blijft een vat vol tegenstrijdigheden. 

 

ze ...

 

schildert een gouden cirkel

op kabbelend water

 

ze ...

 

zakt langzaam weg

delft het onderspit

 

...

 

duizenden voetsporen

liggen afgekoeld

 

zijn nu dragers

van een schaduw

 

in hun zog het verhaal

van voorbije dag

 

gul overgoten met brons

door ondergaande zon

 

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 01.09.18 18:56 | permalink | reacties (1) | General
13.08.18
vakantiegenoegens ...


Ik sta vandaag even stil bij alles wat er in een zestiendaags mensenleven zoal de revue kan passeren en ... dat is héél wat.  Nichtje Scarlet kwam zes weken over uit het verre St. Maarten en stapte gisteren al terug op het vliegtuig, richting 'thuisbasis'. We namen de tijd om een namiddag samen te shoppen hier in Nieuwpoort.  Met een bruiloft van een vriendin in het vooruitzicht was er nood aan een nieuwe outfit en de winkelstraat op 't Bad was daar de 'place to be' voor.  Winkel in, winkel uit, outfit in, outfit uit. Uiteindelijk toch een prachtig kleedje gevonden.  Gelukkig was ik het niet, die in de pashokjes moest kruipen!  Deze morgen een mailtje ontvangen, dat ze veilig geland is en blij was haar eigen 'thuis' terug te vinden.  Vriendin Isabelle, eind juli terug van een Spanjevakantie, had voor mij nog een verjaardagsverrassing voorzien.  Ze nam me mee naar de voorstelling van de musical 'Flashdance' in het Oostendse Casino.  Voor aanvang aten we een Tazburger in het familiepark van het Theater aan Zee.  Toffe avond!  Tussenin ook nog eens een bezoekje gebracht aan de bewoners van St. Anna waar Moeder resideerde.  Blij toe, dat ik kon afspreken met Linda, die al vier jaar lang dagelijks haar mama bezoekt (bewondering!!!!!).  Zo was er ook gelegenheid tot wat bijpraten en wat meer interactie met de bewoners van de living.  Vorige week hadden we dan onze twee oudste kleinkoters op logement.  'Beestig geestig' in De Panne, een evenement rond dieren, viel in goede aarde.  Op dinsdag steeg het kwik boven de dertig graden en bleven we binnenshuis tot 's avonds.  Dan maar cupcakes gebakken om de tijd te doden (en nog méér te puffen!).  Een dag later bleek het strand geen aanrader, wegens te fris en te winderig.  En wat doet een mens dan?  Terwijl kleinzoon in huis genoot van de rust, pleegden kleindochter en ik een aanslag op onze kleurloze straat.  Ergens stond hier nog een doos met krijt, restant van een ver kinderverleden.  We gingen aan de slag met 'straat versieren'.  Dit werkje hield ons twee uur zoet, we voelden ons als het ware 'straatkunstenaars'.  En ja, we waren best trots op het kleurrijk resultaat.  Gisteren dan vlug in de winkel een nieuwe voorraad krijt gekocht, want ik weet zeker dat er een vervolg komt op onze kunstuitspatting.  De volgende dag regende het pijpestelen en was er kleur noch krijt noch tekening meer te bespeuren.  In de namiddag dan maar naar de bioscoop voor een leuke animatiefilm, waarin Dracula en zijn monstertjes de Macarena dansten.  Een bijzonder humoristisch fragment, dat vooral bleef hangen bij kleinzoon.  De volgende dag zong en danste hij van puur plezier de ganse dag de Macarena.  Gewoon hartverwarmend.  Geen sterker toverdrankje dan kindergeluk.  Daar ga je zelf toch ook van stralen!

 

ze groeien

ze groeien tot groter

ze groeien als kool

 

en wij 

wij staan erbij

en kijken ernaar

 

met verbazing

 

verwonderd over tijd

die vlugger vliegt

dan te bevatten

 

straks komen ze

hier niet meer langs

of toch maar sporadisch

 

straks zien ze ons

als last of verplichting

zuchtend omdat het moet

 

straks is de Macarena

voltooid verleden 

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

       



gepost door admin 13.08.18 13:52 | permalink | reacties (0) | General
29.07.18
een smeltkroes van warme dagen ...


Letterlijk en figuurlijk lijkt deze zomervakantie weg te smelten als sneeuw voor de zon.  Vorige week noteerden we ook hier bij ons aan de kust temperaturen, die de pan uit swingden.  Méér dan derig graden ... slechts één stap verzetten en het zweet brak je uit.  We worden wat ouder en deden het dus rustig aan.  Schaduw en zeebriesje (voor zover dat er was) opgezocht en lekker 'genikst'.  Zus zat ondertussen in het Franse Zuiden te puffen, maar is sedert gisteren weer veilig thuis. Een grote geruststelling!  We schreven in die tijdspanne allebei een jaartje meer op onze teller. 't Was een fijne verjaardag, hier op ons terras.  Omringd door kroost en vrienden, een goed gevoel. Geen uitgelaten feestje, maar een gezellig samenzijn.  Neen, we gaan nooit echt uit ons dak, hangen de fuifbeesten niet uit, maar genieten des te méér op onze manier ... als 'droogstoppeltjes'. Geen paniek, er wordt hier heus wel wat af gelachen!  Enfin, dat hebben we dus ook al weer achter de rug.  De dagen hebben vleugels en vliegen aan sneltempo.  Het leven hier aan zee krijgt tijdens de zomer een andere dimensie.  Wat er in de winter verlaten en stil bij ligt, is nu een broeinest van mensen, die het binnenland ontvluchten voor een hapje gezonde lucht.  Deze morgen bij de bakker in ellenlange rij staan wachten voor de wekelijkse, zondagse broodjes. Er valt altijd wel iets te spotten op zo'n momenten. Vooral mannen krijgen blijkbaar deze vroege ochtend opdracht te vervullen.  Zoals de jonge vader, nieuwe man, met kinderwagen.  Het gehuurde appartement ontvlucht met baby, zodat mama even tot rust kan komen na een nachtje slaaploos zijn.  Een zeldzame oma met kleinzoon op loopfietsje, fris en monter tegen de nieuwe dag aankijkend.  De anders zo propere straten liggen in die vroege uurtjes bezaaid met afval.  Meedogenloos zijn de meeuwen, die zich zelfs niet meer laten wegjagen en brutaal de vuilniszakken open pikken. De mannen van de reinigingsdienst zijn, willens nillens, vroeg uit de veren en maken de straten weer schoon,  terwijl ze de meeuwen en de te kleine vuilnisbakken verwensen.  Alle eerbied voor zij, die deze klus klaren!  Ook de jeugdverenigingen vinden hun weg naar de zee.  Donderdagavond, na een fikse wandeling, stuitten we op een groep Chiromeisjes.  Ze zochten, om 21 uur, nog een slaapplaats voor 32 man en vrouw.  Of we een oplossing wisten?  Ja hoor, het strand, stelde ik voor.  Met zo'n warmte toch geen probleem, om met jeugdige overmoed onder de sterren in het zand te slapen, gewiegd door het geruis van de af en aan golfslag van het water.  Mijn voorstel viel niet in goede aarde, want blijkbaar was het zand van het strand er teveel aan.  Het verwondert me, dat heel veel mensen moeite hebben met zand en het lopen, zitten of liggen erin, dan ook ten alle tijde vermijden.  Zelf ben ik een liefhebber. Niets leukers dan met je tenen te verzinken in duizenden korreltjes zachtheid.  Niets mooiers dan de patronen geboetseerd door de wind: golfjes zand en af en toe een volledig nieuw strand.  Schoonheid in al zijn glorie!  Niets mooier, dan bij ondergaande zon, het achtergelaten spoor van duizenden voetstappen te volgen, en de volgende morgen een gladgestreken, bijna ongerepte zandvlakte terug te vinden  Het zal wel aan het feit liggen, dat ik omzeggens opgegroeid ben met het alom tegenwoordige zand!  

 

de stille morgen

kleurde vaak goud

toen ze een leven geleden

als achtjarig meisje

in alle vroegte

het strand veroverde

 

het zand tekende

halfvergane voetsporen

met onbekende verhalen

van de dag voordien

en meeuwenpootjes

die de nacht overleefden

 

ze weet nog

hoe het voelde

zo in haar ééntje

met rustig ruisende zee

geen mens te zien

geen stem te horen

 

ze weet nog

hoe het voelde

die eindige momenten

van intens puur geluk

het toen nog kinderlijk denken

van alles helemaal alleen voor mij

 

... een leven lang geleden

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 

     



gepost door admin 29.07.18 09:43 | permalink | reacties (0) | General
20.07.18
geen geduld ... geen vergeten


Geduld is een schone deugd, beweert men, maar daar had Zus, tijdens haar weekje ziekenhuis, lak aan.  Het moest vooruitgaan, want volgens eigen zeggen, was ze niet ziek en moesten ze haar daar niet te lang aan het lijntje houden.  Zus staat al van kleinsaf haar mannetje.  Bovendien ging ze in een ver verleden, toen achttien oud, bij het leger en bleef er tien jaar lang. Ze liet ook daar niet met zich sollen. Zus was zevenenvijftig jaar geleden mijn verjaardagsgeschenk.  Ik was zes en kreeg een zusje als kado!  Wie kan dat nog zeggen?  Als zesjarige nam ik dan ook letterlijk de zorg over 'mijn' zus.  Ze noemde me ooit haar 'tweede moeder'.  Toen we toendertijd verhuisden naar de conciergerie hier in Nieuwpoort, kreeg ik als achtjarige de verantwoordelijkheid over mijn twee zussen: één van vijf en ééntje van twee.  Moeder ging immers appartementen schoonmaken en was zowel 's morgens als 's namiddags druk in de weer.  Zo leerde ik dus 'moederen'.  Zus en ik zijn heel verschillend van karakter.  In haar ogen ben ik misschien wel een 'braaf seutje'.  Zoals zij op haar strepen stond in het ziekenhuis (en ook elders), zo zal ik alles in een verontschuldigend perspectief zien.  Ik heb het karakter niet om echt eisen te stellen en als ik er stel, dan schrikken de mensen.  Enfin, ik wou haar dus duidelijk maken, dat je in een ziekenhuis vaak geduld moet oefenen, maar ik had evengoed tegen dovemansoren kunnen praten.  De dokter zal ook wel gedacht hebben: laten we die maar ontslaan, anders is er geen huis mee te houden.  Zo kreeg Zus haar vrijheid terug, nu een week geleden.  Momenteel zit ze op koers richting het zuiden van Frankrijk, daar was ook geen houden aan.  Ik hoop, dat ze een beetje zorg draagt voor haarzelf, want ze had volgens de arsten toch wel veel geluk gehad.  Ik wil niet flauw doen, maar een kleine trombose is toch een grote waarschuwing.  En ... ik zou mijn 'verjaardagskadootje' niet willen verliezen, want hoe verschillend we ook zijn van karakter, we zien elkaar graag.

Laatst deed ik iemand een exemplaar van mijn boekje 'Spoorzoeken ... hoeft niet' kado.  't Was lang geleden, dat ik het nog eens ter hand genomen had.  Dit jaar is het boekje ook al vijf jaar oud.  Ik ben beginnen lezen en het duurde niet lang voor er tranen vloeiden.  Al die pijn en dat verdriet in woorden gegoten. Mijn eigen schrijfsels grepen me gewoon naar de keel.  Ik ben en blijf één en al moeder, één en al liefde, één en al verlangen voor en naar mijn kleine, kansloze jongen.  Een kwarteeuw leven zonder hem heeft geen vat op dit 'houden van'. 

 

 

ik dacht niet

dat het mij

zo diep zou raken

 

jouw verhaal

op vijf jaar oud papier

tussen mijn vingers

 

hoe de woorden

door mezelf geschreven

mij wurgend grepen

 

zonder mededogen

mijn hart raakten

tranen boetseerden

 

omdat jij 

weer helemaal

tot leven kwam

 

in jouw

trieste verhaal

 gepend door mijn hand

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 



gepost door admin 20.07.18 19:07 | permalink | reacties (1) | General
10.07.18
soms kleurt het leven anders ...


Het waren vijf zomers zonnige dagen, samen met onze twee oudste kleinkoters.  De zee lonkte als nooit tevoren.  Beladen met steeknetjes, een opblaasbare krokodil en dolfijn, potjes en pannetjes, papieren schelpen en een kassa vol 'bloemengeld' (zaagschelpjes) trokken we het strand op.  De massa toeristen is er nu nog niet en dus hadden we veel zand voor onszelf.  Héééérlijk!  Ook Dreamland, het Walhalla voor kleinzoonlief, kwam aan de beurt.  Op vrijdagmorgen gezellig naar de markt, terwijl 's namiddags de 'gekke Niepodag' (springkastelen) nog amper kon bekoren.  De verveling sloeg toe!  Op zaterdag was er een leuke verrassing: nichtje Scarlet, de jongste van Zus, die verleden jaar het land ontvluchtte naar St. Maarten, belde bij ons aan.  Ze is een aantal weken op vakantie in het land en maakte van de gelegenheid gebruik, om haar petekindje (kleinzoon) in de armen te sluiten (en ons natuurlijk ook).  Zonniger kan de zomer niet meer worden!  Zondag haalde Zoonlief zijn kroost weer op.  Vandaag blaast Grote Zus al negen kaarsjes uit.  De tijd is niet bij te benen! 

En dan valt er zomaar een schaduw over de zonnigste zomerdagen.  Zus liep al een week te sukkelen met een rechterarm die niet mee wilde.  Het grijpen en vasthouden lukte haar vaker niet, dan wel. Bloedafname gaf geen uitsluitsel en het bleef afwachten wat de scanner (genomen op vrijdag) zou te vertellen hebben.  Zaterdagmorgen klonken we op schoonbroers verjaardag, maar later in de namiddag, op hun appartement hier aan de kust, bleek ze zich niet zo lekker te voelen en de volgende morgen wilde het stappen ook niet meer vlotten.  In allerijl reden ze naar de spoedafdeling van het Jan Palfijnziekenhuis in Gent, waar ze bloedverdunner toegediend kreeg en opgenomen werd op intensieve.  Nu vandaag alle nodige tests uitgevoerd zijn, blijkt de oorzaak niet terug te vinden.  Arm en been zouden met veel oefenen weer de oude worden.  De dokter zegt wel, dat Zus veel geluk heeft gehad.  Ik ben er alvast niet helemaal gerust in, maar laten we hopen, dat het allemaal goed komt.  Onze avondlijke visite gisteren aan de intensieve afdeling van het ziekenhuis, bracht veel 'sluimerende' beelden weer tot leven. 

 

we laten

de zon buiten 

nemen afwachtend

de lift naar

verdieping drie

 

ik loop 

met herkenning

de straat

van veel verdriet

 

de straat

die leidt naar

wie weet waar

 

naar daar

waar mensenlevens

vaak aan 

zijden draadjes hangen

 

in cleane kamers

met kale muren

 

Doris Dorné - 2018

 

 



gepost door admin 10.07.18 19:55 | permalink | reacties (0) | General
26.06.18
verwondering ...


De voorbije zes dagen hadden we onze jongste kleindochter op logement.  Terwijl Ma en Pa de weiden van Graspop onveilig maakten (bij wijze van spreken), mochten wij genieten van ons nummertje drie.  Telkens weer kijk ik met verwondering naar dat kleine meisje, dat als het ware een afgietsel van haar mama is.  Zelfs het kuiltje in haar linkerwang zit op identiek dezelfde plek.  Een dubbelgangertje!  We vulden de dagen met een bezoek aan de aanpalende kinderboerderij, omdat het strand geen optie was wegens te stormachtig.  Op vrijdag gingen we markten.  Bij Heidi, waar ik af en toe kleding koop, kreeg ze zomaar een wafeltje.  De bloemenverkoper, waar ik wekelijks bloemen aanschaf, gaf haar zomaar een roos.  Onze bijna vierjarige genoot zichtbaar van al die aandacht en maakte sprongetjes van puur geluk.  Zaterdagmorgen was goed voor de aanschaf van een nieuw jurkje bij Natacha.  Onze kleindochter hoefde geen speelgoed, maar een kleedje was niet te versmaden.  Ook nu weer viel ze in de prijzen.  Ze kreeg als kadootje een luchtmatras van Nemo en was zo trots als een pauw.  Later, die namiddag, trok ik met haar naar zee.  Ze is een echt strand- en zandmeisje.  Op de duin, tussen aangeplant gras, liet ik haar, net als ikzelf,  met verwondering kijken naar de paddestoelen in het zand.  Stel je voor: juni, strand en paddestoelen ... de wonderen zijn de wereld nog niet uit!  Ik woon al mijn ganse leven aan zee, maar zoiets heb ik nooit eerder gezien.

Ik keek dit weekend ook met verwondering naar de liefde van een volwassen man voor zijn zieke kat.  De poes van schuin over had haar kans gezien en het hazenpad gekozen, richting onze tuin.  Haar baasje in paniek.  Het beestje is zwaar ziek en hij wou absoluut niet, dat ze ergens in eenzaamheid zou moeten sterven.  We vonden poes terug in een struik, maar ze liet zich niet vangen.  Soms zijn dieren slimmer dan mensen!  Haar baasje plaatste een val voor zwerfkatten in onze tuin, in de hoop haar zo te pakken te krijgen.  Twee uur later zat er wel een kat in de val, maar niet de bewuste poes.  We konden het dier niet vlug genoeg vrijlaten en hij verdween met enig boos geblaas.  Nog eens twee uur verder, ging ik voor alle zekerheid weer een kijkje nemen.  Weer beet, maar nog maar weer eens een verkeerde gevangene.  Kat vrijgelaten, om de volgende morgen vast te stellen, dat de wacht was afgelost door een egel.  De zieke poes lachte waarschijnlijk in haar vuistje en nestelde zich parmantig op een tak van haar schuilstruik, dit tot groot verdriet van haar baasje, die maar geen greep op haar kreeg.  Vandaag was het dan toch zo ver: genesteld op de struik, kon ze gevat worden door de liefhebbende eigenaar. En ik ... ik keek met verwondering naar de volwassen man en het pak dat van zijn hart viel.

 

en elke dag

kruist verwondering

het mensenpad

 

over dingen

nog nooit gezien

of gehoord

 

over mensen

groter of kleiner

dan gedacht

 

over hoe 

je zelf groeide

van mini tot maxi

 

over grenzen

die verlegd

niet de juiste bleken

 

over vriendschap

bootjes die vergingen

bloemen die verwelkten

 

telkens weer ...

 

elke dag verwondering

over alles en niets

in ons korte mensenleven

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 26.06.18 20:16 | permalink | reacties (0) | General
14.06.18
arme harten ...


Een lieve vriendin van mij reageerde op mijn vorige spinsel.  Ze voelt zich soms 'zo arm als de straatstenen', schrijft ze. Ze verloor jaren geleden haar enige zoon en daarmee ook het enige, echte doel in haar leven.  Een kind verliezen, maakt je arm.  Je enige kind verliezen, maakt je armer dan arm.  Al die tijd, sedert Benjamin stierf, hield ik vaak halt bij ouders, die alleen achterbleven.  Met schroom en ook schaamte, omdat wij, ondanks het immense verdriet om Benjamin, Zoonlief nog hadden om van te houden en zij met lege handen, lege harten achterbleven.  Veel ouders van overleden kinderen kruisten de voorbije vijfentwintig jaar mijn pad.  We vonden elkaar in het immense verdriet om ons gestorven kind, maar de verdere invulling van elk van ons leven schoeide op een andere leest. Wij kregen nog de kans om uit te kijken naar wie en wat Zoonlief zou worden.  We waren begaan met zijn studies, met zijn geluk, met zijn toekomst.  Vandaag zijn er drie schatten van kleinkinderen, die zon in huis brengen.  Klagen is dus niet aan de orde!  Hoe zwaar voelt het om dit allemaal niet meer te hebben?  Hoe draag je de last van 'het alles kwijt zijn'? Als ons pijnlijk hart al niet te balsemen is, wat moet je dan met een hart 'armer dan arm'?  Momenteel lees ik 'Tonio' van de Nederlandse schrijver A. F. Th. van der Heijden. Een turf van een boek (méér dan zeshonderd bladzijden), over het verlies van zijn enige zoon.  Het valt me op, dat mijn dichtbundels hetzelfde verhaal over verdriet vertellen, maar dan wel in erg verkorte versie.  Het is zoals mijn vriendin schrijft: soms voel het hart zo arm, zo arm ... armer dan de straatstenen.

 

het gemiste kind

de lieveling ...

 

nooit in vorm gegoten

altijd puur gebleven

 

een onversneden warmte

is al wat nu nog rest

 

een houden van

wars van ergernissen

 

een graag zien

gekoesterd achter glas

 

liefde zonder

deuk of schrammen

barsten of beschadiging

 

en in mijn arme hart

de hang naar ...

 

mijn gemiste kind

de liefde van mijn leven

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 14.06.18 13:41 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)