Poezie Doris Dorné
 
 
10.11.19
'Een vingerafdruk van verdriet' door Manu Keirse


November is de 'verdriet' maand.  Jaarlijks kent de interesse voor mijn teksten in deze periode een opflakkering.  Soms krijg ik de vraag om iets te schrijven, soms (zoals laatst in Oudenaarde) de vraag om teksten te brengen en méér dan eens word ik dan aangesproken over vervlogen tijden, toen we eind november, tien jaar lang, een bloemenverkoop hielden in herinnering aan Benjamin.  Het is een feit, dat praten over verdriet, pijn en gemis, voor velen blijkbaar makkelijker ligt in deze periode van het jaar.  Natuurlijk, op 1 november valt Allerheiligen, de dag van de doden, waarop we massaal gestorven geliefden in de bloemen zetten, een 'trieste' maand gegeven.  Over verdriet praten, is sowieso iets waar mensen met een grote boog omheen lopen.  Gelukkig is er dus de maand november, waarin het wel mag, kan en zelfs moet.  Straks zijn we december, de feestmaand.  We moffelen vlug al wat verdriet heet weg.  Tranen en pijn maken plaats voor Sint, Kerst en Nieuw.  Gedaan met treuren, let's party! Januari is dan weer een nieuwe start, die de naweeën draagt van het feesten.  Februari krijgt karnaval over de vloer, maskers op en lachen maar.  Maart en april staan dan in het teken van de Paashaas.  Mei is ontluikend nieuwe begin, juni het langverwachte zomeren, juli en augustus vakantieblijheid,  september schoolpret (?) en oktober kleurt zich oranje voor het halloweengebeuren.  Zo zie je maar, slechts in november is er plaats en tijd voor openlijk verdriet.  Jaren geleden schreef Manu Keirse, bekend rouwtherapeut, het boekje 'Een vingerafdruk van verdriet'.  Bij toeval vernam ik (via de kapster van Zus), dat er één van mijn teksten een plaatsje gekregen had in deze uitgave.  Mijn korte gedicht is ondertussen, via dat boekje, door de jaren heen echt een eigen leven gaan leiden.  Vooral in Nederland, waar ze veel meer openstaan voor verdriet, wordt het heel vaak gebruikt.  Ondertussen kwam er ook een Duitse versie en nu, in januari, gaat het in Franse druk (eergisteren mailtje ontvangen van de uitgeverij).  Het boekje van Manu Keirse geeft mijn tekst dus de kans, om diepe hartenpijn te vertalen op zijn 'Belgs': in het nederlands, duits en frans.  Dikke dankjewel, voor de erkenning en waardering, Manu!

 

die éne dag

van

die éne maand

 

misschien

viel er een traan

bij een graf

 

misschien

was het even slikken

aan de strooiweide

 

tussen massaal

geplaatste bloemen

zachtjes zuchten

 

zonder woorden

met gesnoerde mond

sluimerend verdriet

 

gewoon gesluierd laten

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 10.11.19 16:53 | permalink | reacties (0) | General
03.11.19
over 'herdenken' en 'halloween' ...


De herfstvakantie nam een aanvang met een herdenkingsmoment in Oudenaarde.  Enkele weken geleden kreeg ik de vraag, om voor dit moment, ingericht door het Huis van de Mens, enkele teksten te brengen, afgewisseld met een muzikaal intermezzo.  Het leek me wel wat, in deze periode, waar verloren geliefden op het voorplan staan, nog eens met mijn schrijfsels naar buiten te komen.  Het muziekluik zou verzorgd worden door 'Unexpected visitors'.  Een kijkje op hun website gaf de doorslag.  Prachtige muziek!  De gekozen liedjes sloten ook aan bij het thema 'herdenken' en dus automatisch ook bij mijn teksten.  Het was heerlijk herfstweer toen we vorige zondag richting Oudenaarde reden en zonder problemen het kasteel vonden, waar het Huis van de Mens voet aan de grond heeft.  Het park rondom was adembenemend mooi.  Ik had wel wat stress voor het brengen van mijn teksten, schrijven is één ding, maar voordragen is nog iets anders.  't Is niet omdat pen en papier je liggen, dat je ook woordkunstenares bent.  De opkomst was niet groot.  Ik vond het een beetje sneu voor de twee inrichtende, super sympathieke dames.  Ze hadden zo hun best gedaan, om zachte glans te geven aan dit herdenken.  Zo'n dertig à veertig man/vrouw namen plaats in de kleine, maar knusse ruimte.   Het gebeuren ging een beetje voorbij aan de èchte doelgroep, mensen met verdriet. Nog maar eens een bewijs, dat niet iedereen openstaat voor het naar buiten komen met pijn en gemis.  Maar ... teksten en muziek klopten en maakten het geheel tot mooi.  Muzikanten en ik tevreden, de dames van het Huis van de Mens tevreden ... méér moet dat niet zijn.  Later op de avond pikten we twee kleinkids op voor een halve week logeren aan de zee.  Ze sliepen allebei als roosjes, toen we de thuishaven bereikten.  Ze gingen van de auto recht in hun bedje, zonder enig protest.  Zo kon de halloweenweek beginnen.  Onze eerste uitstap bracht ons de volgende dag in Dreamland, voor onze kleinzoon een uitstap evenwaardig aan Plopsaland.  Sinterklaas in popvorm wachtte ons op in de inkom, geflankeerd door een rij kerstbomen met daarnaast een skelet en een paar spoken in halloweenmodus!  Een mens kan het bijwijlen niet meer behappen, laat staan dat kinderen het kunnen.  Eventjes voordien had ik dikke binnenpretjes met mijn twee kleinkoters op de achterbank.  Minimeisje nam met speelgoedgsm zogezegd foto's van haar broer met flashy zonnebril.  Ik stuur ze door naar ... (het liefje van kleinzoon sedert de eerste kleuterklas), hoorde ik haar zeggen.  Ja, antwoordde broer, zeg haar maar dat ik 105 likes heb.  Zeven en vijf zijn ze, de lach kriebelde in mijn keel, maar ik hield me in.  Zo schattig toch, ik moet me zeker eens zo'n swipegeval aanschaffen, straks been ik ze niet meer bij, de kleuterjeugd.  Dinsdag bleek de halloweentocht in de kinderboerderij volledig uitverkocht.  Beetje sneu, want als dichtste buren zouden we misschien toch eens een ticket in de handen gestopt mogen krijgen.  Op de vraag van Manlief, of er echt geen twee kindjes ten optelle bij konden, kwam een negatief antwoord.  Niet dat onze kadetten er het hart van in waren, ze hebben er zelfs nooit naar gevraagd.  We zijn dan maar naar de speeltuintjes getrokken.  Een eindje fietsen doet ook al eens deugd.  Woensdag was stranddag.  Er stond een fris windje, maar op en af de kliffen lopen zorgde voor de nodige warmte.  Ook het hartjes tekenen in het zand kreeg hun goedkeuring.  De pret kon niet op.  In de winkelstraat bleek die dag halloweenanimatie voorzien.  Een verloren gelopen orkestje, een eenzame steltloper en een enge clown, vormden het scenario.  Kleinzoon is niet happig op elke vorm van verklede mens, laat staan op de engerds van dit moment.  Een ballon was dus niet aan hem besteed, terwijl zus er wel ééntje wou.  Hij en ik gingen op veilige afstand op een bankje zitten, terwijl Echtgenoot de opdracht kreeg, om met ons minimeisje in de wachtkring te gaan staan.  Hij kwam ons zeggen, dat het wel een half uurtje wachten zou worden, maar dat mocht volgens mij geen obstakel zijn.  Ik had echter buiten die engerd gerekend!  Opeens ging ons minimeisje hartverscheurend aan het huilen.  Bleek er een ballon gesprongen te zijn en toen had 'die enge clown' met zijn vinger het teken van 'kopje kleiner gemaakt'.  Dàt was er dus ver over voor onze jongste!  Bovendien was haar ballon op haar verjaardagsfeestje ook ontploft, huilde ze.  Hoeveel tegenslag kun je hebben als vijfjarige?  Ik paaide haar met de belofte, dat er thuis ook ballons waren.  Hele mooie met bloemen.  Het was stil op de achterbank tijdens de terugrit.  Bij het uitstappen vroeg ik haar of het al wat beter ging.  Ja, zei ze met een klein stemmetje, die enge clown is al een beetje uit mijn hoofdje.  Ik smolt van grootouderliefde en verwenste alle enge clowns naar Halloweenland!  Een roze ballon met witte bloemen deed al snel het verdriet vergeten, maar eens weer bij papa en mama bleken ze allebei toch zwaar onder de indruk van het gebeurde.  In het vervolg lopen we nog met een grotere cirkel om dit enge feest heen en dat vooral ook voor mijn eigen gemoedsrust.

 

ze lopen

als een skelet

 

ze grijnzen

als de dood

 

dragen de weeë geur

van sterven

 

bloeden uit

dichtgenaaide monden

 

huilen dierlijk

in donkere nacht

 

maar op het feest

van de vermomden

  

gruwt vaak de angst

voor griezelen

 

laat doden en heksen

in stilte rusten

 

de wereld draait

al gek genoeg met ...

 

Sinterklaas

Kerstman

&

Paashaas

 

 

 

Doris Dorné - 2019

   



gepost door admin 03.11.19 17:32 | permalink | reacties (0) | General
25.10.19
weer in de 'running' ...


Sedert een paar dagen gaat het stukken beter met me en ben ik weer in de 'running'.  Deze morgen voor de eerste keer, na een maand, terug op de fiets gekropen om te markten. Dat zegt al veel!  Vorige dinsdag met Manlief naar het woonzorgcentrum getrokken waar Moeder iets langer dan een jaar verbleef.  Ik mocht er gedurende twee maanden mijn teksten tentoonstellen.  Gelukkig had ik mijn klusjesman bij de hand, want alhoewel het al wat fitter voelde, zou ik het in mijn ééntje niet geklaard hebben.  De vier meter hoge plafonds en dito lange ladder waren niet aan mij besteed.  Echtgenoot kroop op en af, om de ophangsystemen te bevestigen en daarna de lijsten, kaders en posters enigszins volgens mijn orders een plaatsje te geven.  Een serieus werkje, dat drie uur in beslag nam.  's Avonds viel hij geradbraakt in de zetel. De 'zeventig' wordt voelbaar.  Je kan, naast mijn teksten, ook prachtige bronzen beelden spotten van Brecht Ledene, een jonge kunstenaar.  Iedereen welkom dus in St. Anna in Bulskamp!  Lezen en kijken kan tot eind december.  Woensdag ging het dan richting Oostakker.  Onze jongste kleindochter zit in het laatste kleuterklasje en het werd dan ook onze laatste grootouderdag.  Het was nog donker toen we Nieuwpoort uitreden en druk-druk op de autostrade.  Ook veel cowboys op de weg, die zonder veel omzien tussen en langs andere wagens laveerden. Wij zijn dat niet gewoon en af en toe kwam er een gemeende vloek van achter het stuur.  Waarom zo vroeg op de baan?  De ontvangst van de oudjes liep van halfnegen tot negen uur en we wilden absoluut op tijd zijn voor onze kleinkoter.  Het was met een zucht van opluchting, dat we onze auto op het pleintje in Oostakker parkeerden.  Ons minimeisje huppelde de ganse morgen van pure blijdschap de éne klas in en de andere uit.  Het thema was een sprookjeszoektocht, waarbij de kleuters verschillende opdrachtjes moesten uitvoeren en daarna een letter meegegeven kregen, waarmee uiteindelijk een woord moest gezocht worden.  Zo'n anderhalf uurtje later zat het werk erop en was er gelegenheid tot het nuttigen van een cavaatje of fruitsapje.  En zo eindigde onze laatste grootouderdag op de school van onze kleinkroost.  Volgend jaar is onze jongste ook al kleuter àf.  Een mens wordt als het ware in snelheid gepakt door de tijd.  Later die middag, bij de wokchinees gegeten met de ganse familie.  Je raadt nooit wat onze kids daar op hun bord legden.  Frieten met frikandel!  Al de chinese specialiteiten waren worst voor hen (ha,ha!).  Daarna nog efkens mee langs huis geweest om kennis te maken met poes Pepper.  Die is natuurlijk al lang uit zijn kittenperiode gegroeid. en nu een echt 'katje'.  Mooi beestje overigens.  Na de poezenkennismaking, eventjes binnengewipt bij Zus en een uurtje later terug huiswaarts getuft.  Blij, blij weer veilig in Nieuwpoort geland.   Wat zijn wij toch gelukzakken, dat we hier ons nestje hebben! 

 

een ware verademing

nu de thuisbasis

in zicht komt

 

een zucht van opluchting

bij het afritten van

het laatste stukje snelweg

 

tussen licht en duister

tekent de stad zich

tot uitnodigend welkom

 

thuis ...

thuis ...

thuis ...

 

zingt het in de oren

terwijl het hart blij

een slagje over slaat

 

na een dag drukte

begroet en omarmd 

door intense rust

 

weten en voelen

dat het goed toeven is

... thuis

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 25.10.19 18:40 | permalink | reacties (0) | General
15.10.19
niet van een leien dakje ...


Het bekomen van mijn 'kleine operatie', loopt niet van een leien dakje.  Had ik  gedacht na twee weken weer vrij en vrolijk (hm), door het dagdagelijkse te huppelen, dan had ik het grondig mis.  Er is nog steeds de pijn en die zorgt dan weer voor stress, vermits ik een geboren stresskip ben.  Gisteren er vollen bak tegenaan gegaan.  Huis gepoetst, eten bereid, schotels gewassen, beetje tuinwerk gedaan.  Slim?  Neen, want vandaag krijg ik de rekening dubbel en dik gepresenteerd. En weer moet ik aan mijn jongste denken.  Op een snikhete julidag stond zijn operatie gepland.  Op de agenda: gal en een stuk milt wegnemen.  Hij was toen vier.  Om onze gedachten een beetje te verzetten (onmogelijk), wandelden Manlief en ik die morgen van het UZ Gent naar het stadscentrum.  Toch zo'n uutje stappen of liever 'sloffen'.  Ik vooral met lood in mijn schoenen en mijn gedachten op alarm.  Het einde van de ingreep was voorzien tegen de middag en zo stonden we dan ook vlug weer terug op de kinderkankerafdeling.  Er werd ons gemeld, dat de chirurgen nog altijd bezig waren, want het was ingewikkelder dan gedacht.  Over gal en milt werd niet meer gesproken, wel over de linker bijnier, die volledig verwijderd moest, omdat de tumor er helemaal aan verkleefd zat.  Uren later mochten we even op bezoek op intensieve.  Zo'n klein, wit ventje in zo'n groot bed, overal buisjes en draadjes en koud, zo koud!  We zijn die avond niet meer teruggeweest, ik kon het gewoon niet aan. Ze brachten hem de volgende morgen al heel vroeg naar zijn vertrouwde kamertje op de kinderkankerafdeling.  De buisjes waren verdwenen en de pijn blijkbaar nog verdoofd.  De verpleegster vertelde ons, dat hij recht gesprongen was in zijn bed, alsof er niets gebeurd was.  De pijn zal hem op dat moment knockout geslagen hebben en niks of niemand kreeg hem de volgende twee weken nog recht in bed.  Met veel geduld en liefde hebben we gewacht tot hij er eindelijk klaar voor was.  Eerder mochten we het ziekenhuis niet verlaten.  Op de dag van ons vertrek, moest de chirurg zijn fiat nog geven, maar die was naar een feestje en kwam pas 's avonds laat in en uit.  Het waren uren van nagelbijten en gefrustreerd afwachten, van kinderlijk verlangen naar thuis.  Het was een chirurg zonder empathie voor kleintjes met kanker.  Geen vriendelijk woord, geen warmte ... niks. Toen de draadjes verwijderd moesten, kon hij zelfs geen begrip opbrengen voor de angst van mijn kind, dat toen al negen chemokuren en een loodzware operatie achter de rug had.  We, Benjamin en ik, zijn altijd bang van hem gebleven.  Er is veel angst in mij gezaaid, tijdens ons verblijf in UZ Gent en ik raak die nooit meer kwijt.

 

ik voel me

maar halfstok

 

als een vlag

die geen wind vangt

 

en troosteloos

maar wat hangt

 

zonder wimpelen

 

ik moet even

tijd nemen

 

voor mezelf

 

 

Doris Dorné - 2019

 

        



gepost door admin 15.10.19 15:24 | permalink | reacties (1) | General
03.10.19
het ziekenhuis en ik ...


Eventjes uit de running geweest! Een bezoekje begin september aan de dokter, die me af en toe al eens uit de nood had geholpen met een hulpmiddeltje, maar nu vaststelde, niets meer voor me te kunnen doen en me doorverwees naar een chirurg voor verdere behandeling van mijn vijfendertigjarige aambeitjes.  Geen levensbedreigende ziekte dus, maar geloof me, het heeft serieus wat voeten in de aarde.  Voor hij me in handen van de chirurg overdroeg, schotelde die vlijtige dokter me ook een coloscopie (darmonderzoek) voor.  Ik pruttelde tegen, dat mijn darmen niet aan de orde waren, maar er bleek geen moederen aan en hup, in no time stond ik buiten met een afspraak, die ik helemaal niet wilde: een coloscopie in het vizier!  Nu moet je weten, ik heb een panische angst van alles wat met ziekenhuizen te maken heeft.  Noem het genetisch, mijn vader en moeder waren er ook als de dood voor.  Mijn anderhalf jaar verblijf, samen met Benjamin, op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent, maakte me tot een doorwinterde angsthaas.  Alles gezien, alles gehoord.  Beelden, die me toen bij de keel grepen, zijn nooit meer te wissen. Een weekje later en veel ergernissen, angst en stress ouder, bleek de chirurg een vriendelijke, jongeman, die er geen punt van maakte om die coloscopie afspraak te annuleren, vermits ik dat totaal niet zag zitten.  Bovendien bleek hetgeen die dokter me had verteld (geen wegnemen van de aambeien zonder darm- en maagonderzoek, coloscopie en operatie op één dag uit te voeren) allemaal niet waar te zijn.  Dàt is namelijk hetgeen mij zo'n schrik aanjaagt, dat je dingen opgedrongen krijgt, die je niet wenst en dat er, zonder boeh of bah, over jou beslist wordt door iemand zonder oor voor de patiënt.  Verleden donderdag, héél vroeg 's morgens (omdat ik zo'n bangerik ben, kreeg ik voorrrang) dan onder het mes van de jonge chirurg geweest.  We zijn nu een week verder en geloof me, het lijkt misschien een akkefietje zo'n operatie, de pijn is er niet minder om.  Maar ... dan denk ik aan Benjamin en al die andere kinderen, doodziek en veroordeeld tot chemo, chirurgie, bestraling.  Kinderen zonder verweer tegen de beslissingen genomen door ouders en artsen.  Zo veel pijn en lijden.  Zo veel afzien. Zo veel moed en kracht en sterkte.  Zo veel sterven na al het doorstane.  Ik denk aan hen en ik zie ze allemaal voor me.  Ach, aambeien ... een akkefietje om zeker niet over te zeuren, gewoon een zeer pijnlijk 'zitprobleempje' achteraf.

 

ze rijden me

in een ziekenhuisbed

de gangen door

lift in lift uit

 

en ik denk aan jou

 

ik lig weerloos

op de operatietafel

voel het infuus

zie vaag de verpleger

 

en ik denk aan jou

 

zo klein amper vier

bijna verdronken

in het grote bed

op intensieve

 

hartverscheurend

beklijvend beeld

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 03.10.19 14:40 | permalink | reacties (0) | General
17.09.19
hoe Nieuwpoort 'verenigde' ...


Vorige zaterdag kregen de Nieuwpoortse verenigingen, naar tweejaarlijkse gewoonte, de kans om met hun activiteiten naar buiten te komen bij het grote publiek. De feestzaal (ooit het mekka van ons jeugdig zaterdagavondleven) boven de Vismijn opende 's morgens zijn deuren.  Echtgenoot, niet wars van wat publiciteit, had zich met de slotracingclub (racen met miniwagentjes) bij deze gelegenheid ingeschreven, om deel te nemen aan dit gebeuren.  De ganse week had hij geschaafd en geprutst aan het in elkaar steken van een minicircuit, waarop racende wagentjes te bewonderen vielen. En dat allemaal met de intentie enkele nieuwe leden te strikken voor de vereniging, die hij al tweeënvijftig jaar draaiende, euh, racende houdt.  Ik moet zeggen, zijn 'drive' is bewonderenswaardig, al vind ik, dat hij soms in 'overdrive' gaat.  Maar ja, wie ben ik?  Als slotraceleek kijk ik vaak met ergernis en zelfs met een beetje medelijden naar die tomeloze inzet, waar hij zelden dank of waardering voor krijgt.  Zo'n veertig jaar lang liep ik elke vrijdagavond mee in zijn zog, om de dorstigen te laven.  Ook tal van weekends werden gespendeerd aan de hobby van een handvol eigenzinnige mannen. Sedert zo'n twee jaar hou ik het voor gezien.  Mijn drive is verdwenen, maar Manlief gaat door!  Zo kwamen we dus op 'Nieuwpoort verenigt' terecht.  Het was prachtig najaarsweer en mij leek het, dat er weinig beweging te bespeuren zou zijn op dit evenement.  Zevenentwintig verenigingen maakten hun opwachting.  Het Rode Kruis, Kiwanis, de Knoeiers, de Beiaardvrienden, de Steenkappers, de fanfare, de Jeanne Panne vrienden, het Koor ... en nog een aantal seniorenclubs van schaak tot kaartspelen.  Weinig jeugd te bespeuren, was het eerste dat me opviel, gezien de vele tinten grijs.  Terwijl Echtgenoot zich bezighield met de opbouw van zijn circuit, viel mijn oog op het tegenoverliggende standje van de steenkappers.  Fantastische hobby, vind ik.  Bovendien stond er een tekst, die onmiddellijk mijn hart stal.  En ja, terwijl mijn eega zich in het hobbyzweet werkte, kocht ik mij een mooi stukje kunst.  Mijn dag kon niet meer stuk!  Twee clubleden kwamen rond de middag een handje toesteken en ik nam de benen voor een namiddag shoppen met vriendin.  Veel bezoekersbeweging was er niet geweest, bleek later die avond.  En al helemaal geen jong publiek.  Enkele grootouders hadden halt gehouden en interesse getoond voor de racewagentjes. Hun kleinkinderen zouden dat wel kunnen smaken, volgens hen, maar ja, die woonden in het binnenland en vielen sowieso uit de boot.  Veel nieuwe leden moet Manlief dus niet verwachten.  Mag het een kleine troost zijn, dat ook de andere verenigingen niemand wisten te strikken?  Nu, Echtgenoot was een tevreden man (zijn hand is gauw gevuld) en ik was blij met mijn aankoop.  Elk zijn hobby, nietwaar?  En de boer ... die ploegde voort!

 

de feestzaal 

droeg de geur

van melancholie

 

hier dansten ze

jong en onbezonnen

de avonden weg

 

hier rolden ze

de rode loper uit

voor prille liefdes

 

vandaag ...

 

dragen ze 

de wonden van

een leven later

 

kleuren de haren

dunnetjes tot

wit of duifgrijs

 

weerloos overmeesterd

door diepe nostalgie

laat ze zich vloeren

 

door al wat

herinneren waard is

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 17.09.19 18:35 | permalink | reacties (0) | General
11.09.19
happy kleinkids ...


Sedert een week loopt er ten huize Zoonlief en Veerle, een nieuwe bewoner rond.  Naar eigen zeggen is de droom van onze oudste kleindochter, waarheid geworden! 'Pepper' is de naam van het kleine poesje, dat nu deel uitmaakt van hun gezin. Blijkbaar een dot van een katje, want iedereen is er gek op.  Ik kan me voorstellen, dat het beestje iedereen rond zijn schattige pootjes windt.  Ach, zo'n bolletje pluis, je wordt daar toch instant gelukkig van?  Zelf vind ik een poes rustgevend en niet zo veeleisend als een hond.  Ooit spoelden er hier twee, ons onbekende katten aan, weerloos afgezet aan de kinderboerderij wegens niet meer gewenst.  We bombardeerden ze tot onze 'buitenpoezen' en hadden er jarenlang plezier van.  Binnenshuis viel er hier evenwel niet met dieren te leven.  Echtgenoot heeft niks tegen beestjes, maar ze moeten wel buiten blijven.  Spreek over een poes in huis en hij krijgt al jeuk, om van een hond nog maar te zwijgen.  Onze oudste kleindochter, nu al tien, was al maanden aan het zeuren over een hond.  Zoonlief, opgegroeid met de paplepel ingegeven afkeer voor dieren in huis (noteer: Manlief), zag een hond zeker niet zitten.  Wat moet je ook met zo'n dier als je nooit thuis bent en al een huisje vol hebt met drie kids?  Dus ... kwam 'Pepper'.  Fantastische oplossing voor een nijpend probleem, want onze oudste kleindochter kan nogal doordrammen.  Een paar dagen voor poeslief in huis kwam, kocht ze met haar mama de dierenwinkel halfleeg.  'Pepper' is dus met haar poepje in de boter gevallen!  Zelfs Zoonlief is super enthousiast over de nieuwe aanwinst.  En waar komt de naam vandaan?  Volgens onze kleinzoon heeft het kattebeestje vlekjes op de rug met de kleur van peper.  De zoektocht was dus rap beklonken.  We moeten gauw eens de nieuwe aanwinst gaan bekijken.  Hopelijk hangt 'Pepper' niet in één, twee, drie aan de broek van Echtgenoot. Dat zou lachen worden!

 

elke dag

denkt ze 

aan hem

 

aan het kind

dat ze zo graag

vleugels had gegeven

 

elke dag

denkt ze

aan hem

 

aan het kind

dat ze liefdevol

liet wortelen

 

maar nooit

vleugels mocht geven

 

elke dag

denk ze

aan hem 

 

aan het kind

in donzen verenkleed

dat ze verloor

 

nog voor er sprake was

van eigen vlucht

genadeloos gebroken

 

in volle bloei

in volle groei

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 11.09.19 15:22 | permalink | reacties (1) | General
03.09.19
septemberstilte ...


Eén september, zondag.  Prachtig weer en geen goesting om veel te bewegen.  Zonder schuldgevoel mezelf in een stoel genesteld.  Even van de wereld op ons eigenste stukje paradijs, ons terras.  Geluisterd naar het lied van de zingende bomen.  De wind bespeelde het loof en elk blad zong een verschillende melodie. Het klonk als het ruisen van de zee.  Een zee van bomen.  Aan mijn voeten een paar weerbarstige en nooit opgevende madeliefjes tussen wat eens gras was, maar nu vooral onkruid en mos.  Ze liggen me nauw aan het hart, die bloempjes.  Niks of niemand krijgt ze stuk, noch nietsontziende mensenvoeten of agressief vretende grasmachines.  Ma-de-liefste, mooie naam!  Twee mieren op speurtocht dwarsten mijn voeten.  Naarstige beestjes, ze ondermijnen omzeggens een huis eens ze in actie treden.  Ook onuitroeibaar en niet te verslaan, net als de madeliefjes.  Ik bedacht hoe weinig een mens voorstelt in verhouding tot die kleine stukjes natuur.  De hemel kleurde staalblauw, er hing een magische stilte in de lucht, zo net na het middaguuur.  Geen kinderstemmen te horen in de aanpalende kinderboerderij, alles was rust.  Ik liet me drijven op de warmte van het moment.  Het leven leek me eventjes een hangmat in de zon, eventjes weg van de wereld.  Een uurtje later kwam er weer leven in de brouwerij en draaide de wereld gewoon weer door mét blije kinderstemmen.  Gelukkig maar!

 

 

madeliefjes

wit met gouden hart 

kelkblaadjes plukken ...

 

hij houdt van mij

hij houdt niet van mij

 

paardebloemen

geboetseerd tot pluizenbol

één keer zuchtend blazen ...

 

goed voor

wel of niet gelukkig

 

zomermorgen

nog half slapende zon

kleurt dauw tot parels ...

 

regenboogtinten

dragen een belofte

en stof tot mijmeren

 

Doris Dorné - 2019

  

 

 

 

   



gepost door admin 03.09.19 13:08 | permalink | reacties (0) | General
31.08.19
vakantiestuiptrekkingen ...


De laatste augustusdag was zwoel, warm en zonnig uitnodigend.  Een mooi einde gebreid aan twee maanden zomervakantie.  We hadden zo lang uitgekeken naar wat  in een handomdraai voorbij lijkt.  Morgen doet september zijn intrede en zwaaien we willens nillens het echte vakantiegevoel uit.  Vandaag wijdt de krant een artikel aan 'vakantiemoeheid'.  Ik ga het niet ontkennen, ik kan me daar wel een beetje in vinden.  Je wilt tijdens de tweeënzestig vakantiedagen zo veel mogelijk leuke dingenn meepikken.  Vooral tijdens de logeerpartijen van de kleinkids is het constant liefdevol zoeken naar jong vertier.  Eerlijk is eerlijk ... als hedendaagse grootouder wil je je niet laten kennen, want iedereen wil je blijkbaar 'jong' houden.  Maar mijn knoken van vierenzestig zijn volgens mij toch ook de piepste niet meer.  Een namiddagje strand is daar het best voelbare bewijs van.  Het zitten op hard zand of op een nog minder zachte golfbreker met een badhanddoek onder je billen, is bijvoorbeeld niet meer aan mij besteed, heb ik zo mogen ondervinden.  Een mens moet de primaballerina niet uithangen, om daarna node nog rechtop te geraken.  Volgend jaar laat ik mijn stramme knoken rusten in van die handige seniorenstrandstoeltjes.  Makkelijker zitten en weer rechtop geraken!  Mijn spieren kunnen er maar wel bij varen.  Overigens, 'jong blijven' vind ik te vermoeiend en energievretend.  Mag het even?  In deze laatste week hadden we onze kleinzoon een paar dagjes op logement.  Vandaar het strandgebeuren.  Manlief hield zich, samen met ons minimannetje, bezig met het vissen op garnalen, krabben en heremietkreeftjes.  Ik hield ondertussen, nu eens rechtstaand, dan weer zittend, de wacht bij onze strandspullen.  Noem het een serieus fysieke inspanning van mijnentwege!  Woensdagavond reden we hem terug naar huis.  Na vier dagen blij in zijn eigen bedje te kunnen slapen.  Nergens beter dan thuis, zei onze zevenjarige met een brede glimlach op zijn gezichtje.  Mooi toch?  Eergisteren met een vriendin richting Knokke getramd.  Veel lege winkels, weinig beweging ... Nieuwpoort is inderdaad méér Knokke dan Knokke. Volgend jaar toch maar iets anders proberen.  Gelukkig zaten de tramzitjes zachter dan hard zand en golfbrekers, twee uur heen en twee uur terug, het kan tellen.  Vandaag prachtige keramiek gespot op een tentoonstelling hier te Nieuwpoort.  Alleen maar gekeken, niet gekocht ... mijn geldbeugel had er geen oren (én inhoud) naar.  Jammer, maar een mens kan niet alles willen.  Vanaf maandag lopen we weer allemaal een beetje in het gewone stramien.  September zorgt voor het ritme en de structuur waar we, na twee maanden 'losbandig' leven, toch stilletjes een beetje nood aan hebben.

 

 

het zomerse feesten

met spetterend vuurwerk

 

de avondmarkten

vol overdaad aan teveel

 

de optredens

met oordestructieve decibels

 

... gedaan

 

tijd voor thuiskomst

van deugddoende rust

 

water en zand

gewoon weer van ons

 

terwijl de zee

het lied zingt van

 

... voorbij

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          



gepost door admin 31.08.19 20:07 | permalink | reacties (0) | General
12.08.19
wat als ...?


Soms voert het leven je langs de woonplaatsen van je jeugd. Door omstandigheden gebeurt dat de laatste tijd nog al eens en dan vraag ik me vaak af, bij het voorbij rijden van de vroegere woonst, 'wat als ...?' ik hier opgegroeid was?  In Lombardsijde van baby tot vierjarige, later Oostduinkerke tot mijn achtste en daarna (en tot op heden) Nieuwpoort.  Er hangen aan de huizen waar we woonden veel herinneringen, waar ik wel, maar mijn zes jaar jongere zus geen weet van heeft.  De impact van zes jaar ouder of zes jaar jonger is groot.  Ik kan nog met weemoed naar het mooie huis in Oostduinkerke, eigenhandig door mijn vader gebouwd, gaan kijken.  Het smeedijzeren 'thuis' hangt er na al die jaren nog altijd aan de gevel, weliswaar lelijk in het wit geschilderd.  Hij bracht het op een dag mee, toen waarschijnlijk overtuigd, dat hij daar de rest van zijn leven zou slijten.  Dat was buiten mijn moeder gerekend, die hield het na twee jaar voor gezien en wou er weg, wegens familieruzie.  Mijn vader is haar gedwee gevolgd, met lood in de schoenen misschien, wie zal het zeggen?  Ik kan het niet helpen, maar mijn hart bloedt nog steeds als ik eraan denk, hoeveel pijn het hem moet hebben gedaan, om zijn 'thuis' achter te laten.  Onze levens zouden er helemaal anders uitgezien hebben, waren we daar gebleven.  Tja, 'wat als ...?'. 

Nog een weekje 'kleinkids' achter de rug.  Ze groeien als kool, dus het is nu het moment van genieten, want straks, op een zucht van vandaag, strekken ze hun vleugels en is er van 'logeren bij de oudjes' geen sprake meer.  Nu is het nog met vertedering kijken naar een meisje van bijna vijf, dat haar lievelingskleur 'paars' inruilt voor een nieuwe keuze 'wit en zwart'.  Een kleine gothic in de maak?  Nu is het nog glimlachen om dat kiezen, maar zal dat binnen enkele jaren ook nog zo zijn?  Nu is het verwonderd luisteren naar een nog maar net tienjarige, die het heeft over menstrueren en jongens met natte dromen, om vijf minuten later blijkbaar nog blij te zijn met een suprisefrietbox in het frietkot en het slapen met haar knuffels.  Kleine meisjes worden groot, maar blijven gelukkig toch nog een beetje mini. Ik bedacht, hoe ik als tienjarige ooit door het leven liep.  Van niks op de hoogte, ouders hielden het groeien onder de duim.  Met poppen spelen mocht, zwijgen moesten we en als volwassenen bij elkaar zaten vlogen we ons bed in.  Mijn grootmoeder bestempelde me ooit als te 'oud' (twaalf jaar) om met jongens te spelen (in het midden van het voetpad wat zitten babbelen met een vriendje van drie gebouwen verder).  Ja, de tijden zijn veranderd!  Het was een leuk weekje.  We tramden naar 'beestig geestig' in De Panne.  Daar stonden we langer dan een half uur geduldig in de wachtrij voor een ritje van nog geen zestig seconden op de rug van een kameel.  Je zult het nooit anders weten, maar toen het bijna onze beurt was, moest dat dier toch even een vijftien minuutjes rusten!  Zo kweekt een mens dus geduld.  De meisjes hadden het echt naar hun zin.  Later alle speeltuintjes van de omgeving afgewerkt, het obligate bioscoopje gedaan en op donderdag genoten van drie uur strand.  Papieren bloemen kopen en verkopen.  Vooral onze jongste ging er volledig voor.  'Bloemen te koop!' riep ze en tegen de gegadigden, die de winkel bezochten en de prijs van de bloemen vroegen: 'drie schelpjes (ze had ze wel voor honderd stuks gekocht) en je mag er ééntje gratis'.  Zo schattig! Gelukkig was grote zus op dat moment niet in de omgeving, maar aan het speuren naar garnalen en krabben.  Commentaar van Manlief: als ze ooit een zaak begint, is ze al bij aanvang failliet'.  Ik had alleen maar binnenpretjes.   

 

ik wou

dat bakstenen

konden praten

muren hebben

immers oren

 

dan zou het huis

ons 'thuis' van toen

mij misschien

het verhaal vertellen

over overhaast vertrek

 

mogelijk zouden

ramen en deuren

de waarheid spuwen

over het hoe en waarom

van de vlucht van toen

 

want ...

mijn moeder 

wou het niet

 

en ook ...

mijn vader

zweeg in alle talen

 

maar al hebben

muren oren

bakstenen praten niet

 

Doris Dorné - 2019

 

 

     



gepost door admin 12.08.19 11:05 | permalink | reacties (0) | General
 
:: November 2019 (2)
:: Oktober 2019 (3)
:: Augustus 2019 (3)
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)