Poezie Doris Dorné
 
 
11.11.18
11 november ...


Het was stil in de straten vandaag, zat iedereen aan de tv gekluisterd voor de honderjarige wapenstilstanddag?  Vier jaar lang werd de onmenselijke strijd herdacht.  Miljoenen doden, je kijkt naar de beelden van toen en je wordt er klein en stil van.  Duizenden kinderen die ouderloos achterbleven, duizenden ouders die kinderloos werden en waarom?  Mijn moeder was negen, mijn vader dertien toen de oorlog begon.  Ze hebben met kinderogen naar de bezetting gekeken.  Wat heeft dat betekend in hun verdere leven?  Wij kunnen er niet over meepraten, we hebben het niet beleefd.  Maar we moeten er bij stilstaan en kunnen alleen maar hopen, dat we dit nooit moeten meemaken.  En toch wordt er, terwijl ik dit hier zit te bloggen, her en der oorlog gevoerd.  Vaders, moeders, kinderen vinden onschuldig de dood. We kunnen hard om vrede roepen, maar onze stem draagt niet ver genoeg om oorlogen te voorkomen. Vrede 'leren ' is utopie, teveel waanzin in de mensen.  Het is mooi geweest, die vier jaar herdenking.  Nu is het ogenblik echter gekomen, om even rust in te lassen, want soms werd het wat te veel en te lang honderdjarige oorlog. Laten we ons nu verwarmen aan de gevallen vrede, zonder te vergeten hoeveel bloedvergieten er was.  Laten we bij het zien van de 'poppies' (papavers) stil en ingetogen met warmte denken aan al die moedige mensen, die het leven lieten in een mensonterende strijd.  En laten we er vooral voor zorgen, dat we vrede hebben met onszelf.

 

Vrede ...

 

als na de waanzin

gevallen stenen

weer opgebouwd

 

de steden

geplooid tot nieuw

weer vorm krijgen

 

huizen er voor immer

 

gebroken mensen

ondanks gestut

nooit meer tot recht geplooid

 

weerloos geknakt

in het kielzog 

van een verbeten oorlog

 

die nooit 

hun keuze was

 

Doris Dorné - 2018

 

  



gepost door admin 11.11.18 19:41 | permalink | reacties (0) | General
09.11.18
beschamend ...


Beschamend, ik die in mijn vorige spinsel durf te spreken over 'zetelstress'.  Shame on me!  Daar lag ik dus deze nacht aan te denken, ik, een mens vol schuldgevoel.  Zeggen dat een luxe aankoop je stress bezorgt ... je moet maar durven, mompelde ik tot mezelf in het nachtdonker en voor straf liet de slaap me in de steek.  Mijn gedachten voerden me naar andere oorden, waar mensen in hutjes of in kartonnen huisjes leven.  Dicht op elkaar gepakt in minuscule ruimten, verstoken van enige luxe waar wij als het ware in verdrinken.  Ik kijk vaak ontsteld naar televisiereportages over andere landen en kus mijn twee handjes, om hier geboren te zijn en te kunnen leven in een vaak decadente wolk van overvloed.  Ondanks het 'alles' zijn we niet vaak meer tevreden.  Programma's over 'zen' en 'karma' en 'aura' worden verondersteld ons een duwtje in de goede richting te geven, wat zelden lukt, omdat we misgroeid zijn in het materiële om ons heen.  Ik ben superblij met ons eigenhandig gebouwd huis.  Best trots dat we dat ooit, samen met mijn vader, toendertijd hebben gerealiseerd. Er is water, er is verwarming, er is elektriciteit.  Honger moeten we niet lijden, dorst kunnen we lessen, kou kunnen we bannen.  We wonen op een super locatie, een droom waar velen alleen maar naar kunnen verlangen.  Wie ben ik dan, dat ik over 'zetelstress' durf te beginnen? Echt ... shame on me!

 

zo veel hebben

en toch ...

altijd het hunkeren

naar méér ...

de hoorn des overvloeds

maakt niet altijd gelukkig

zo preekt de nacht

en strooit besef ...

 

het hoeft niet altijd groots

het mag ook al eens klein

 

 ... de gave

van gewoon tevreden zijn

 

Doris Dorné

 

 

 

     



gepost door admin 09.11.18 13:22 | permalink | reacties (0) | General
08.11.18
over 'leegte' ...


Op deze mooie, zomerse novemberdagen kan ik niet weerstaan aan het strand en de zee.  Een mens moet zo veel mogelijk genieten van de kleine geneugten des levens en voor mij staat een strandwandeling bij zonnig weer met stip op de eerste plaats.  Net zoals na de zomervakantie, dacht ik die zee van zand na de herfstvakantie toch een beetje voor mij alleen te hebben.  Een zee van leegte!  Maar ... niets van. Maandagnamiddag, daags na het beëindigen van een weekje vrijaf, bleek een 'klassengolf' al weer op pad in Nieuwpoort Bad.  Terwijl ik speurneusde naar schelpen, werd ik omringd door joelende kindergroepen met bijgeleverde leerkrachten.  Twee jongetjes kwamen me vragen of ik wou meedoen aan een wedstrijd (blijkbaar de juffen tegen de meesters).  Ze moesten een mensenschakel vormen van twintig personen, die ze op het strand hadden te sprokkelen.  Op mijn vraag hoeveel vrijwilligers ze al samen hadden, was het antwoord: twee.  Ik wou hen wel helpen en ze mochten me komen halen als de overige negentien een feit waren.  Even later klopten een meisje en een jongen aan (bij wijze van spreken) met hetzelfde verhaal en dezelfde vraag.  Ondertussen stond het vrijwilligersaantal op drie.  Dat zal dus niet meer lukken, zei ik, er is hier geen mens te bespeuren op het strand, buiten jullie.  Ik stelde voor, om eens op de dijk wat personen aan te spreken, maar dat mocht niet, het moest op het strand.  Tja, die leerkrachten zullen ook wel ingezien hebben, dat er te weinig beweging was om twintig man bij elkaar te sprokkelen.  Niet veel later nog een meisje met een vraag.  Ja, ja, zei ik voor ze iets kon zeggen, ik weet het al, je moet twintig man bij elkaar rapen.  Neen, dit keer was het een andere opdracht: met elke letter van het alfabet moest een woord gevormd gelinkt aan zee en strand.  Er bleef nog één letter over: de X.  Daar had ik geen oplossing voor en het meisje droop af.  Veel 'leegte' was er dus die namiddag niet op het strand.  

Gisteren brachtten ze ons nieuwe salon.  Aangekocht in juli en nu eindelijk geleverd.  Hoera!  Was het niet, dat we hier een ganse maand 'zetelloos' gewoond hebben en dat dankzij mijn 'intelligentie'.  We hadden een opkoper gevonden voor onze oude versie.  Voor een habbekrats wou hij die wel komen halen en of het al in september mocht?  Neen, antwoordde ik, de levering is pas in oktober.  Als intelligente vrouw doe je dan eerst een belletje naar de meubelwinkel, om te zien wanneer er geleverd zou worden.  Maar neen, ik liet de zetels weghalen begin oktober en pleegde pas daarna een telefoontje, dat me onze aankoop beloofde voor eind van die maand.  Zo kwam het, dat onze zitplek gedurende een maand, een zee van 'leegte' werd.  Leuk voor de kleinkroost op logement: alle ruimte om te spelen, zelfs steppen kon binnenshuis!  Ook wij waren gewoon geworden aan het zetelloos wonen en de openheid van ons huis.  Tot gisteren dus ... nu moeten we weer wennen aan het zicht met zetels. Andere zetels, die een andere opstelling vereisen.  Nieuwigheid die vreemd aanvoelt.  Zetelstress ... zou daar een therapie voor bestaan? 

Nu 1 november achter ons ligt, is de drukte op de begraafplaatsen voorbij. Hier hangt, na het obligate bloemen zettten, weer een jaar lang de leegte tussen de graven.

 

tussen de vele graven

hangt een lege stilte

ze komt hier zelden

niets is haar hier eigen

 

het grind knarst onder

behoedzame voeten

talloze namen en data

vragen om aandacht

 

de dood

dwarsboomde vaak

de plannen van wie

nog een leven te leven had

 

maar even vaak

wou de dood niet komen

dwarsboomde het verlangen

van wie hunkerde naar sterven

 

zo veel levens

zo veel verhalen

zoveel stille leegte

 

... vandaag

 

Doris Dorné

 

 



gepost door admin 08.11.18 18:42 | permalink | reacties (0) | General
04.11.18
herfstvakantie ...


Op deze laatste herfstvakantiedag leek het wel of niemand zin had terug huiswaarts te keren.  Het mooie weer verleidde de vakantiegangers tot langer blijven en ook veel dagjesmensen waagden zich nog aan een paar uur zee en strand.  De eerste helft van de week hadden we twee kleine toeristen in huis.  Een uitstapje naar Dreamland op maandag, op kletsnatte en stormachtige dinsdag een filmkater opgelopen wegens 'tickets uitverkocht' en dan maar thuis naar een film gekeken, op woensdag een zonovergoten strand verkend en op donderdag terug opgehaald door liefhebbende ouders.  Daarna was het 'vriendentijd'. Ze wonen omzeggens aan de andere kant van ons land, de families die we zo'n achtentwintig jaar geleden leerden kennen op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent.  Ooit waren we volslagen vreemden voor elkaar, maar het noodlot bracht ons samen.  Uit het dagelijks samen zijn in de glazen kamertjes op afdeling 3K6, groeide warmte en medeleven.  We putten toen troost uit elkaar. Elk van ons vocht een verloren gevecht, onze kinderen stierven. Door de jaren heen lieten we elkaar niet los. Af en toe zakken ze af naar de kust voor een korte vakantie en zo kwam het, dat ik vrijdagnamiddag met de éne vriendin een kopje koffie ging drinken en dat we met de andere familie op zaterdag bij babbelden tijdens een gesmaakte lunch. Er zat dus variatie en veel warmte in de herfstvakantie.  Deze morgen, bij het zondagse ritueel van broodjes halen, zag ik een regenboog hangen over zee.  Half verborgen tussen nog grijs wolkendek, een natuur geschilderd kunstwerk.  Van zo'n dingen wordt mijn hart iedere keer een beetje blij.  Prachtig herfstweertje als afsluiter van een week toeristendrukte.  In de namiddag naar het strand gefietst, veronderstellend dat de rust al wat zou gevallen zijn.  Niets was minder waar.  Terrasjes zaten overvol, tearooms bulkten uit van dorstige en op lekkernijen azende mensen in het land van overvloed!  Zelf eerst een uurtje schelpenzoekend geweest en een mooie buit 'wenteltrapjes' samengeraapt.  Later aangesproken door een dame met dezelfde hobby: het speuren naar de bewuste torentjes.  Blijkbaar had iemand haar verteld, dat het vinden van één zo'n schelpje geluk brengt.  Ze had al voor elk van haar kleinkinderen een bokaal vol.  Dat was een nieuw verhaal voor mij, had ik nog nooit gehoord.  Zo zie je, dat elk zijn eigen waarheden maakt en dat sommigen daar echt in geloven.  Ach, baat het niet, dan schaadt het niet, maar mij maak je zoiets niet wijs.  Daarvoor ben ik teveel kind van de zee en uitgesproken rationeel.  Bovendien raap ik al mijn hele leven wenteltrapjes (vroeger betaalden we daar de papieren bloemen mee) en was het geluk bij momenten ver te zoeken.  Na mijn strandwandeling legde ik mezelf in de watten met een super lekker ijsje aan een pas vrijgekomen tafeltje in bomvolle tearoom.  Of ... moet ik toch spreken van 'geluk'?  Wie weet.

 

de leegte

strekt zijn tentakels

tot veel verder

dan zichtbaar

 

ze krijgt

haar hart

nooit meer gevuld

 

een immens tekort

groeide jarenlang

tot zekerheid

 

het desolate voelen

van schrijnende pijn

is voor altijd

 

Doris Dorné - 2018

 

       

 

 

 



gepost door admin 04.11.18 20:55 | permalink | reacties (1) | General
02.11.18
tot zover ...


Tot zover mijn boek(je) op blog, een uitgave van vijf jaar geleden, maar toch nog brandend actueel.  Onverwachte ontmoetingen met Benjamin blijven zich aan elkaar rijgen. Een klasgenootje van toen, dat zich, nu jonge dertiger, plots kenbaar maakt. Een gesprek naast je, waarin de naam Benjamin valt.  Een vriendelijke dame, ooit één van de warme verpleegsters op de kinderkankerafdeling, die me bij de arm neemt.  Een Benjaminstraat ... allemaal vingerwijzingen naar mijn gestorven kind.  Ik hoop, dat 'Spoorzoeken ... hoeft niet' een bevestiging kan zijn voor andere ouders van overleden kinderen.  Herinneringen blijven ons pad kruisen en laten nooit los.  De liefde voor het kind dat er niet meer is gaat nooit over en dat is goed!  Gisteren één november, ik heb niets met begraafplaatsen, maar voor anderen kan het een grote troost zijn.  Laat ouders, die dit verdriet elk op hun eigen manier dragen, in hun waarde en oordeel nooit als buitenstaander over het waarom, wat of hoe.

 

neen ...

opstandig was

nooit het gevoel

 

wel intens triest

om de ongeschreven wetten

van het echte leven

 

gedeukt en gekwetst

door het oneerlijke

van dat waar we

geen vat op hebben

 

maar ...

 

gesterkt door jou

die verstoken van kansen

mij ongezien de richting wees

naar de weg die mij het beste lag

 

... na ons hartbrekend afscheid

 

Doris Dorné - 2018 



gepost door admin 02.11.18 18:40 | permalink | reacties (0) | General
01.11.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'bloemen'


Vandaag 1 november, dag van de bloemen.

Voor jou is er, nu al bijna vijfentwintig jaar lang, geen dag zonder bloemen.

 

 ...

 

gekleurd door de vier seizoenen

kende de weg naar het UZ Gent

veel verschillende gezichten

na een lange donkere winter

kreeg de lente eindelijk vat op

de erehaag Japanse kerselaars

stram in opstelling getuigend

van uitzonderlijke schoonheid

zachtroze kleurden de gebloemde kruinen

als zalvende welkomstgroet

voor gedwongen bezoekers

om daarna door speelse wind veel te snel

de tere blaadjes uitgerold als troostende loper

naar de ingang van het niemandsland

...

de zon hoog en warm tegen kobaltblauw

in het gras duizenden madeliefjes

zoals toen in die blokkendozenstad

 

schaduw zoekend onder de robuuste boom

nog gelukzalig onwetend over straks

op een boogscheut van de harde waarheid

hoe we die prachtige dag in mei moesten ruilen

voor een ijskoud gestelde diagnose

en het afscheid van honderden madeliefjes

 

elke lente als het gras hier thuis moet gemaaid

en tal van madeliefjes sneuvelen

ken ik alleen maar ... hartenpijn

...

 vroeg voorjaar halfweg maart

een eenzaam bloempje doet me zuchten

de luttele krokus ons gazon rijk

nog slechts een vinger kleur tussen winters gras

sedert jij blij hurkend tussen geel - paars - wit

vrolijk jouw laatste lente lachte

...

 ik moest iets met mijn verdriet en gemis

goot jouw verhaal met liefde in bloemen

tien jaar lang kleurden eind november

in tal van handen duizenden azalea's de straten

ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent

van huis tot huis werd jij het bloemenkind

zacht is het weten hoe geliefd jij blijft

er is nog zo veel warm denken aan jou

en dat voelt ontzettend dankbaar

 

Doris Dorné

 

Hier in huis staat jouw foto nooit zonder bloemen, een lege vaas is geen optie.

Zonder bloemen naast mijn jongetje, gevangen achter glas, voel ik me hopeloos verloren.



gepost door admin 01.11.18 19:15 | permalink | reacties (0) | General
31.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'klein sterven'


twee dames wandelen 

virtueel mijn woonkamer binnen

ze huppelen over het televisiescherm

de gefilmde omhelzing is hartelijk

ze zijn dan ook vriendinnen

samen schreven ze jaren geleden een boek

over kleine mensjes en hun sterven

 

wij hadden net de bevestiging gekregen

de komende dood van ons kind was een feit

zij opgewekt en lachend

dartelde uitbundig op de polikliniek rond

wij waren haar toen nog onbekend

ons nieuws zette een domper op haar vrolijkheid

pas recent werkzaam op de kinderkankerafdeling

werd zij onze toekomstige thuisverpleegster

ze droeg een groot hart voor kinderen

toverde zonder veel moeite in een mum van tijd

blije momenten in veel te korte kleine mensenlevens

jij had een boontje voor haar

er was ook oog en oor en tijd voor Broer

ze kietelde jou tot een laatste zeldzame lach

zat aan je bed de dag dat je stierf

boetseerde jou toen tot mooi en vredig

 

kinderen zien sterven

in eindeloos lijden en aftakelen

het kroop ook bij haar in de kleren

ze had nood aan schrijven

een boek over gestorven kinderen

kinderen waar ze een stukje weg mee ging

haar weg met kijk van toch altijd buitenstaander

haar boek over klein sterven kwetste vele ouders

zo mooi als neergepend was het nooit geweest

 

ze lopen samen over het scherm

de schrijfster en de vroegere verpleegster

nog altijd voel ik ergernis

om het verbloemen van de waarheid

over de grote pijn van het kleine sterven

nog altijd voel ik boosheid

ook al was ze jouw vriendin

en delen we de afdruk van jouw dood

we worden het nooit meer eens

 

Doris Dorné

 

 



gepost door admin 31.10.18 18:51 | permalink | reacties (0) | General
29.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'knuffelen'


een klein meisje

knuffelt haar 'lief mamaatje'

een steekvlammetje dwarst mijn hart

 ...

dertien lange maanden

uren en uren dicht gegen elkaar aan

mijn armen als warme wollen wikkeldeken

en daarin jouw kleine lijfje

talloze pogingen om de pijntjes en schrik weg te knuffelen

in de hoop jou een beetje tot troost te zijn

machteloos voelde het op zeldzaam weerspannige dagen

als door tegendraads en opstandig

het knuffelgehalte even zoek bleek

 

na anderhalf jaar 'samen' terug naar klas

de nieuwe start van van een ander leven

een dikke knuffel aan een onbekende schoolpoort

de morgen nagelbijtend doorworsteld

elke seconde aan jou gedacht

het verloren lopen op het trage tempo van de klok

tot het rinkelen van de bel leek een eeuwigheid

's middags het blije weerzien beklonken met een knuffel

 

later was er weer het verdriet in je kinderogen

zo herkenbaar voor mijn oplettend moederhart

dat zich verloor in een waterval tranen

geen enkele hoop meer op genezen

wat ons bleef was enkel liefhebben en koesteren

op een ochtend huilde je jezelf wakker

de pijn niet meer te harden hielp ik jou uit bed

'mama, ik zie jou toch zo graag' fluisterde je

het knuffelen kreeg toen zijn laatste kans

 

fragiel en bijna doorkijk

werd je glasgeblazen mannetje

zelfs te broos voor een knuffelarm om je heen

klein uit het nest gevallen verderlicht vogeltje voor de kat

jou pijnloos naar de zetel bij het raam dragen

het zoeken van nog ietwat comfortabel liggen

werd hartbrekend huzarenwerk

 

je wou met rust gelaten

bande elke ongewenste stoorzender

geen enkele knuffel was nog haalbaar

alles te ver in afstand door onnoemelijke pijn

bleef er alleen nog ... 

het teder aaien van je wang

het strelend warmen van je kinderhandjes

het zachte vlinderen van een kus in zweefvlucht

... wat moet een moeder zonder koesterende arm

 

'k ga dood' zei je zonder in drama te vervallen

alsof je vrede had met doodgaan

al wat me restte was jou knuffelen met woorden

keer op keer gezegd hoeveel ik van je hield

en dat ik altijd van je zou blijven houden

je knikte stemloos dat je het wel wist

een zoen was het laatste wat je me vroeg

 

nooit meer knuffelen

nooit meer koesteren

... het allergrootste moederverdriet

 

Doris Dorné

 

 

 

 



gepost door admin 29.10.18 21:36 | permalink | reacties (1) | General
28.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken - hoeft niet' - 'Benjamin'


je was ons tweede groots geluk

jouw komst boetseerde ons gezin tot compleet

je zou voor altijd de jongste de benjamin blijven

nooit vermoed dat die toch niet alledaagse naam

na jouw sterven zo vaak mijn weg zou kruisen

 

...

 

een prille voorjaarsdag de lente in aantocht

in beschut hoekje genietend op ons terras

de eerste zonnestralen geproefd

er dartelde nieuw leven door de lucht

het roepen en schaterlachen van schoolkinderen

op bezoek in de aanpalende kinderboerderij

met plots luid een meisjesstem boven de anderen uit

'Ben-ja-min!'

dwars door bottend groen waaierde jij de tuin in

eventjes hield de wereld op met draaien

verstarde ik tot zacht verzuchten

 

elke morgen maant Radio 2 tot wakker worden

'Benjamien Schollaert'

praat bij het ontwaken vlot de deuntjes aan elkaar

terwijl ik de slaap nog uit mijn ogen wrijf

neemt de dag een start met tedere gedachten aan jou

vergeefs tracht ik mij een beeld te vormen

van de man verborgen achter de naam en de stem

 

op een zomers podium klonk plots

mijn favoriete Louis Neefs lied 'Mijn vriend Benjamin'

de zanger zong hees en rauw

in aangepaste versie een eigen arrangement

Louis' parel tot niet om aan te horen

het voelde als krassen van kapotte naald op zwart vinyl

zelfs een beetje als sterven midden zon en hemelsblauw

goed dat niemand toen mijn gedachten las

ik wenste die zanger monddood

 

ergens in de stad flats in opbouw

na een Theater aan Zee voorstelling rechtover

op de begraafplaats het verhaal van een gestorven kind

liet het verkoopbord aan de overkant

zich bij het buitenkomen lezen

'Residentie Benjamin - Bouwheer Jonckheere'

net die avond op die plaats een verbijsterend gegeven

 

die middag aan het tafeltje pal naast ons

een franstalig gezin op zijn zondags uitgedost

het wachten duurde de kinderen te lang

'Bainjamain!'

wees de mama haar zoontje luid terecht

toen een eindelijk voorgeschoteld bord spaghetti

enkel voldeed aan lusteloos en doelloos prikken

zo herkenbaar dat het pijn deed

 

de nederlandse grens over met vrienden

een dagje genietend buitenland snuiven

's avonds als afsluiter een etentje

op de menu kaart 'steak Benjamin'

even stokten woorden viel het praten stil

elk van ons in gedachten bij jou

 

als vriendin en woordkunstenares verzot op toneel

bracht ze ons verhaal met taal naar buiten

weefde ze jou tot rode draad in haar leven

vaak liep ze gewoon tegen je op

zoals toen zwart op rood haar aandacht trok

'Benjamin ...' een affiche in de schouwburg

een tijdje later belde ze bij ons aan

zwart op rood warm als geschenk ingekaderd

wonderlijk hoe zij en ik samen iets hebben met jou

 

Doris Dorné

 



gepost door admin 28.10.18 11:28 | permalink | reacties (0) | General
27.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'liefde'


een jong stel ...

op een zonovergoten marktplein

verliefd lachend vol van elkaar

in hun handen toekomst en geluk

duizenden plannen voor een bruiloft en later

ik herken het meisje met de gouden haren

 

ze was ooit jouw uitverkorene

de favoriete allerliefste uit de derde kleuterklas

jullie tweetjes beiden pas zes

de liefde wederzijds intens en groot

jij schreef dagelijks obligate roze harten briefjes

om daarna ongeduldig popelend te wachten op antwoord

alsof jij je toen al nog weinig tijd wist

 

alles was 'samen' voor jullie

samen dansen - spelen - werken - tekenen

straks hebben we hier een huwelijk lachte de juf

zo ver zou het nooit komen wisten we

we lieten de prille vlinders vrij spel

jullie kleuterliefde was zo'n mooi gegeven

 

geen school meer voor jou na de zomervakantie

door te ziek de start van het eerste leerjaar gemist

en dus ook jouw lievelingsvriendinnetje

ze kwam op bezoek het meisje met de gouden haren

bracht je vertederend tot troost haar lievelingsknuffel

al had jij toen al berustend afscheid genomen

van wat niet meer haalbaar was

 

op het marktplein ...

vormen ze een stralend stel

dromend van huisje - tuintje - boompje - kindjes

alle geluk is hen gegund

toch schrijnt het een beetje binnenin

onder zomers warme zon

voelt mijn moederhart heimelijk loodzwaar

 

Doris Dorné

 



gepost door admin 27.10.18 15:08 | permalink | reacties (0) | General
 
:: November 2018 (6)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)