Poezie Doris Dorn
 
 
19.03.19
een beentje in het buitenland ...


Vandaag, twee jaar geleden, nam mijn nichtje (mijn metekind), de jongste van Zus, de benen (bij wijze van spreken) naar het verre St. Maarten.  Een buitenbeentje met de benen in het buitenland (ha,ha!).  Haar vertrek naar andere oorden lijkt me pas gisteren.  Ondertussen doorstond ze in haar nieuwe habitat de orkaan Irma (windsnelheden van 300km/u), iets waar ik me moeilijk een voorstelling bij kan maken (en voor een beetje gemoedsrust eigenlijk niet wil), want hier slaan we al in paniek bij een windstoot van 60km/u.  Ze kocht na de passage van het onheil een andere wagen, die daarna gestolen werd en nooit teruggevonden.  De apotheek waar ze de leiding over had, gaf tijdens de orkaan de geest, zodat ze in een andere locatie terecht kwam.  Niet veel later brak in de aanpalende, vernieuwde supermarkt, brand uit.  Gelukkig zonder erg voor haar werkterrein.  Je zou voor minder het hazenpad terug naar België kiezen, zonder dat er iemand je met de vinger zou wijzen.  Maar neen, blijkbaar gedijt mijn metekind op dat kleine eiland van node 15 op 15 kilometer, waarvan amper de helft Nederlands gebied.  Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe het daar leven is.  Ik hoop alleen maar, dat ze er zich goed voelt, zo in haar ééntje.  Ik hoop, dat de eenzaamheid, of liever, de alleenigheid, haar niet te vaak overvalt.  Maar vooral hoop ik, dat ze een beetje overweg kan met de ravage die Irma achterliet in hart en hoofd.  Hier in België hopen we alleen maar, dat ze gelukkig is.

 

 

hoe voelt het daar

voorbij de vele grenzen

op een klein eiland

waar alles anders oogt

dan hier

 

valt er troost te rapen

na alle tegenslag

kun je met iemand praten

zowel 's avonds als overdag

 

vind je er korrels geluk

is het makkelijk plooien

naar het vreemde leven

dat niet het jouwe is

maar ook weer wel

 

hier ...

in gedachten verzonken

vliegen we vaak

ongeweten naar je toe

en wensen in alle stilte

 

dat het je

... goed gaat

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

   



gepost door admin 19.03.19 19:01 | permalink | reacties (0) | General
14.03.19
de zee zag ...


We leven van maartse bui naar maartse bui, tornen op tegen wilde windstoten en sprokkelen nu en dan een straaltje zon.  De lente lonkt!  Van hieruit heb ik kijk op een struikenbos achterin onze tuin.  De seringen botten, mijn Prins Karelstruik licht op, de kweeperen staan in beginnend donkerroze bloesem (het groen komt later).  Tussen de nog half naakte takken wemelt het van leven.  Hier bevindt zich het Walhalla van ons plaatselijk vogelbestand: koolmezen, vinken, mussen, roodborstje.  Ze dartelen tussen het nieuwe groen, maken hun opwachting voor het stelen van de aangeboden zonnebloempitten en twitteren de lucht open.  Zalig, zo veel klein leven in een stukje wildernis.  Tja, Manlief en ik zijn geen slaaf van onze tuin.  We laten met gerust hart alles groeien wat de kop opsteekt.  Niets mooier dan de onverslaanbare madeliefjes, dat éne struikje speenkruid, de bosviooltjes, de wilde hyacinten.  Waar het allemaal vandaan komt, geen mens die het weet.  't Werd hier zomaar gedropt door de wind en de gevederde vriendjes.  Ze bezorgen ons (en de insecten) een kleurenpalet zonder weerga en dat op de goedkoopste manier die je je kunt bedenken.  Ja, de lente zit in de lift en het genieten is in zicht.  Straks, als de wind de benen neemt, is het weer 'schelpentijd'.  De voorbije storm zal wel zorgen, dat er wat te vinden is aan de vloedlijn.  Verleden week overigens een heel mooi kinderboek gekocht: 'De zee zag het'.  Een prachtig, troostend geschenk voor al wie verdriet heeft.   De titel zette me ertoe aan een tekst te schrijven, omdat het inderdaad zo is.  Mensen geven zich vaak bloot aan de rand van de zee.  Vertellen in gedachten hun grootste bekommernissen aan die enorme massa water.  De zee spreekt nooit tegen, geeft nooit opmerkingen, neemt alles met zich mee.  De zee kent veel geheimen, maar geeft ze nooit prijs.

 

 

 

de zee zag ...

 

hoe ze klein en blond

ooit vrolijk kind was

zorgeloos spelend

in uitnodigend zand

 

de zee zag later ...

 

tristesse in tranen gegoten

boosheid en ontgoocheling

verborgen angsten en twijfels

dodelijk immens verdriet

oneindig stil en diep verlangen

 

de zee zag haar ...

 

stoeien

lachen

groeien

buigen

aarzelen

breken

doorgaan

 

de zee zag het ...

stilzwijgend aan

 

Doris Dorné - 2019

 



gepost door admin 14.03.19 15:56 | permalink | reacties (0) | General
10.03.19
verrassing ...


De krokusvakantie zit er na vandaag op, de school schiet na een weekje uitblazen weer uit de startblokken.  Ja, we hadden onze kleinkroost het eerste weekend op bezoek.  Zoonlief werd door Veerle op een verrassingsweekendje meegenomen naar Amsterdam en omdat het een verrassing moest blijven tot op het laatste moment, gingen wij de eerste vrijdag van de vakantie, onze drie unieke exemplaren ophalen op hun thuisbasis voor een drietal dagjes: 'ontscholen' aan zee!  De logeerkamer stond hen tiptop in orde op te wachten.  Echtgenoot had zich in het zweet gewerkt, om de nieuwe laminaatvloer in de logeerkamer op tijd en stond klaar te krijgen.  Jammer, dat het weer wat tegen zat.  We werden de week voordien teveel verwend met zomerse temperaturen en zon en moesten het nu met veel minder doen.  Al bij al viel het nog mee.  Op zaterdagmorgen (Manlief was met de miniwagentjes de ganse dag het land uit, racen in Frankrijk) namen we eerst de tijd voor een halfuurtje gocarten op de zeedijk, wegens een belofte aan onze oudste kleindochter: rijden met een elektrische crossmotor.  Daarna ging het, op vraag van kleinzoon, richting speelgoedwinkel Toepie.  Dat waren dus al twee wensen ingevuld door ondertekende.  Onze jongste parel, pas vier jaar oud, had niks speciaal op haar verlanglijstje.  's Middags wandelden we naar de frituur, altijd een aanrader, die frietjes.  Ondertussen was het beginnen regenen, maar halfweg de namiddag klaarde de hemel open, zodat we naar het strand konden voor een wedstrijdje 'schelpenzoeken'.  Iets wat de twee oudsten 'cool' vonden, maar de jongste 'zo saai'!  Een ijsje of wafel later (ja, als Manlief van huis is, dansen de muizen op tafel) werd er terug thuis nog duchtig aan 'streetart' gedaan (met krijt op straat tekenen), als afsluiter van een leuke dag.  Op zondag ging het richting bioscoop.  De film 'Hoe tem je een draak?' was mooi, maar toch iets te heftig en te lang voor onze benjamin.  Maandag brachtten we een bezoekje bij onze buren: de kinderboerderij. Méér moest het niet zijn, want 's avonds reden we ons kostbare triootje terug naar huis.  Zoonlief en Veerle waren opgetogen over hun weekendje Nederland en wij over onze driedaags 'leven in huis'!

 

 

een korte autorit

de hese stem 

van een triest lied

omarmt troostend

 

het melodieus bekennen

van groot verlangen

brengt lang geleden

terug naar vandaag

 

de zon hangt

laag en oogverblindend

zee en strand spiegelen

op winters vuil glas

 

... de gouden glans

van nooit vergeten dromen

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

    



gepost door admin 10.03.19 14:09 | permalink | reacties (0) | General
07.03.19
onwetende Joke ...


Een paar dagen geleden in de krant, de quote van Joke: 'Je werk verliezen, is als een kind afgeven. Na verdriet komt boosheid.  Daarna geef je het een plaats. Je moet door een rouwproces'.  Hallo!  Eventjes kwamen mijn stekeltjes recht (en niet alleen die van mij, zou ik de dag daarop lezen in de vele reacties van andere ouders).  Daarna gaf ik haar het voordeel van de twijfel. Kranten en tijdschriften durven nogal eens woorden in de pen nemen, die uiteindelijk niet gezegd werden.  Ik spreek uit ervaring.  Van een vriendin hoorde ik echter, dat onwetende Joke, wel degelijk die uitspraak had gedaan op televisie.  Ach, ontslag moeten nemen door eigen fout en dan van die flaters vertellen ... foei!  Niemand heeft het recht van spreken over het verlies van een kind en de latere zoektocht naar 'verder leven', als hij/zij het niet persoonlijk meemaakte.  Het sterven van een kind vergelijken met het verliezen van je job tart elke verbeelding.  Deze dame heeft geen enkele reden tot klagen.  Ze zal na haar ontslag niet zonder inkomen vallen en krijgt nu weer een mooie plaats op de lijst voor de volgende verkiezingen.  Zij neemt dus met gemak de draad weer op, iets wat wij, ouders van overleden kinderen nooit echt meer kunnen, omdat ons leven nooit meer foutloos te breien is.  'Na verdriet komt boosheid', zegt de dame in kwestie.  Ik wil er haar op wijzen, dat er na Benjamins sterven nooit sprake is geweest van boosheid, alleen maar van immense pijn en gemis.  Rouwen is een verbeten strijd tegen allesoverheersend verdriet om het verlies van je dierbaarste bezit: je kind.  Laten we dus geen appelen met peren vergelijken en mensen met gebroken harten nog méér verwonden dan ze al zijn.  Onwetende Joke, stop met het verkopen van slecht verterende brouwsels, kus je twee handjes en wees blij, dat je alleen maar ontslag moest nemen en je leven niet weer op rails moet trachten te krijgen door het verlies van een kind.  Want weet je, het zou je niet een maand vragen om te rouwen, maar een héél leven lang en dan blijken de rails vaak nog onvindbaar.  Onwetende Joke, laat als politica onze gestorven kinderen met rust.

 

 

 voor alle ouders van ...

 

enkel wij

hebben het recht

om te vertalen

hoe hartbrekend het voelt

 

enkel wij

kunnen weten

hoe ontzettend leeg

de leegte klinkt

 

enkel wij

mogen immens gemis

in woorden gieten

na het sterven

 

... van ons kind

 

Doris Dorné - 2019  



gepost door admin 07.03.19 18:43 | permalink | reacties (1) | General
06.03.19
En jaar 'moederloos' ...


Een jaar al, een jaar 'moederloos'.  In die twaalf maanden ging geen dag voorbij zonder een gedachte aan mijn Moeder.  'Wees' worden als volwassene, toch niet zo evident.  Natuurlijk ben ik méér dan oud genoeg om zonder ouders verder te kunnen, maar het gemis is er.  Natuurlijk kan ik de dood van mijn ouders plaatsen, sterven hoort bij het leven, maar het wordt me af en duidelijk, dat ik toch niet erg veel over hen wist/weet.  Op momenten van mijmeren, merk ik dat een groot deel van hun leven een gesloten boek blijft, omdat ze van nature allebei niet happig waren om over hun jeugd en de beginjaren van hun huwelijk, te praten.  Als ik al eens wou vissen naar vroeger, dan kreeg ik vaak nul op het request.  'Praten' stond niet echt in hun woordenboek, waardoor ook misverstanden niet te vermijden waren, omdat ik daardoor vaak dingen verkeerd interpreteerde. Het bestaan van mijn één jaar jongere broertje bleef lang verzwegen. Het bleek slechts een voetnoot, het houten bord aan de muur met vermelding van zijn naam en geboortedatum.  Tot ik, al wat ouder toen, maar nog steeds kind, plots opmerkte, dat er vier borden waren en slechts drie kinderen.  Praten over verdriet was toen nog een veel groter taboe dan nu.  Familieruzies, je vindt ze overal, ook bij ons.  Daar hoefde ook niet over gepraat te worden, als kind van ..., had je je neus niet in zo'n kwesties te steken.  Tantes, nichten, ooms, neven, grootouders ... velen waren/zijn me vreemd.  Vooral Moeder leefde haar leven op haar ééntje en mijn vader volgde haar gedwee.  We hadden een band, maar geen 'knuffelband'.  Ik was de oudste dochter en kreeg de verantwoordelijkheid met de paplepel ingegoten.  Zorgen voor de zussen, dat was mijn taak.  Moedertje spelen en het goede voorbeeld geven ... want ik was de oudste.  Tijdens de vakantie thuis de wacht houden, want er kon wel eens iemand aan de deur bellen ... want ik was de oudste. Moeder en ik lagen soms in de clinch, dat gaf me hartzeer.  Ik moest me vaak verontschuldigen voor dingen niet gezegd of gedaan.  Moeder was Moeder.  Ze was vrijgevig en gul, stond altijd paraat wanneer nodig, maar vertikte het om haar visie te veranderen, al hield die soms geen steek.  Neen, toegeven dat ze verkeerd was, daar had ze geen pap van gegeten.  Ze was een 'gouden Mémé Zee' voor Benjamin. Spendeerde uren aan zijn bed in het ziekenhuis en gaf mij de gelegenheid om onze oudste ook wat broodnodige aandacht te geven in die helse periode.  Drieënvijftig jaar lang stond ze ten dienste van 'haar eigenaars' door schoon te maken, af te wassen, de strijk te doen, in een appartementsgebouw waar ze dacht de scepter te zwaaien.  Alleen ... huisbewaarsters zijn geen koninginnen, maar dienaars!  Moeder, Mémé Zee, één jaar zonder haar doet niets af aan het 'dochtergevoel'. Bijna dagelijks loop ik het strand op, kijk ik naar het gebouw waar zij, volgens eigen zeggen, zo gelukkig is geweest.  Het besef zo weinig over haar en mijn vader te weten, weegt soms zwaar en maakt me vaak triest.  Het voelt zo nu en dan als een ongelezen boek. 'Wees' worden als volwassene ... verdoken verdriet en gemis.

 

 

verdriet

is van alle tijden

verdriet

is niet alleen van nu

 

verdriet

is van gisteren

is van vandaag

is van morgen

 

verdriet

is taboe

is zwijgen

is omzeilen

 

verdriet

is weer leren leven

is gewoon doorgaan

is verder moeten

 

verdriet

is zoeken

naar de juiste weg

 

verdriet

is de kunst

om jezelf te dragen

 

Doris Dorné - 2019 

 

     



gepost door admin 06.03.19 13:44 | permalink | reacties (1) | General
25.02.19
verwendagen ... een cadeautje!


Februari laat zich van zijn mooiste kant zien met zomerse verwendagen. Op het appèl en door mezelf persoonlijk gespot: een eerste, dartele citroenvlinder, een lieveheersbeestje op de woonkamerruit, muggen ten optelle, bronstige vogels met hoog lied in borst en keel, bomen bottend in blad en hier en daar een bebloesemde kruin.  Véél te vroeg, hoor ik langs alle kanten.  Misschien wel, maar laten we vooral van dit stukje 'voorlente' genieten, zodat we straks als de mooie dagen ons het nakijken geven, de nog in het vooruitzicht grijze, koude en natte exemplaren de baas kunnen.  Dit weekend zakten weer duizenden mensen af naar zee, een trektocht van honderden auto's richting het 'beloofde land'.  Geen sinecure, eerst veel moeite om hier te geraken en na een paar uur flaneren, de stress huiswaarts.  Ja, het was weer koppen lopen!  Een uitmuntende februarimaand met temperaturen die pieken.  Eigen aan de klimaatopwarming?  Ach, ik herinner me deze maand zo'n veertig jaar terug.  Warm en zonnig was het, de dijk zat vol insecten.  Zelf moest ik verhuuraffiches kleven in de appartementen beschikbaar bij het immobiliënkantoor waar ik toen werkte.  Geen jas van doen.  Ik verorberde mijn boterhammen 's middags op het strand.  Zomerse dagen in de tweede maand van het jaar ... ze bestonden toen al.  Februari draagt immers de naweeën van de winter en is terzelfdertijd de voorbode van de lente.  Laten we dus met grote gretigheid deze zon en warmte omarmen en gewoon ... genieten.  Even al het negatieve, dat ons van 's morgens tot 's avonds overspoelt, zonder blikken of blozen negeren en simpelweg gelukkig zijn met deze stralende winterdagen, want ze voelen zo goed.  Ze zijn gewoon een ingevuld verlangen, een cadeautje!

 

 

 

laat de morgen blij beginnen

met onverhoopte zon

en een magisch ochtendkleuren

van roze over violet tot blauw

 

wentel je zonder twijfels

in het baldadig zingen

van vroege vogels

die de lof der zotheid kwelen

 

laat de radio rusten

ban kranten en televisie

kies voor de eerste bloemen

die de eerste vlinders verleiden

 

ontloop het negatieve

sprokkel de warmte

van deze unieke dagen

als deugddoend 

... voor jezelf

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 25.02.19 18:39 | permalink | reacties (0) | General
16.02.19
de eerste zon ... een warme gloeilamp


Het is momenteel puur genieten van de allereerste lentedagen.  Vandaag kregen we hier een eerste invasie van 'binnenlandertjes', de stad ontvlucht richting kust.  Een drukte van jewelste dus in onze contreien.  We waanden ons midden het toeristisch hoogseizoen!  Ik kan het begrijpen, die vlucht naar de Westhoek, hoe zou je zelf zijn?  Gisteren nam ik de fiets richting Bad voor een drie uur durende strandwandeling.  Zon - zee - zand en ... windstilte en ... schelpjes, het paradijs lag aan mijn voeten.  Mijn speurtocht naar 'wenteltrapjes' werkte verslavend, ik raakte niet van het strand af.  De buit was dan ook groot: vijfenzestig stuks gevonden kleinoden.  Terzelfdertijd een gesmaakte 'strandsport', vijfenzestig keer bukken en weer opstaan is toch een sportieve prestatie op mijn leeftijd (ha,ha!).  's Avonds gloeide de zon als warme gloeilamp nog na op mijn wangen.  Dit smaakt naar méér. Zo af en toe vind ik het een beetje jammer, dat we het strand altijd moeten delen.  Deze tijd van het jaar zie je vooral 'hondenmensen' ( niet schrikken van af en toe bijna een bal tegen je hoofd), voor- en najaar staan garant voor hordes 'zeeklassers', in weekends en zomervakantie zoek je je een weg tussen duizenden vakantiegangers als haringen in een ton en op buiten seizoen zondagochtenden, wanneer ik mezelf het strand wil toeëigenen (wat natuurlijk zéér egoïstisch is van mijntwege) komen vaak groepjes mountainbikers zonder schaamte de rust op de wijdse zandvlakte verstoren.  Natuurlijk zijn strand en zee van iedereen, maar af en toe denk ik toch wel eens: 'wat doe jij op 'mijn' zand?  Ach, dat heb je als je van kleins af telkens weer plaats moet ruimen en iedere keer voor een stukje afstand moet doen van wat je denkt dat van jou is, je thuisbasis.  Ja, terwijl ik op het strand flaneer, denk ik héél af en toe soms eens: grrrrr ... rustverstoorders go home!  Maar ja, wie ben ik?  Een zandkorrel op het uitgestrekte strand, een minigolfje eb of vloed, een snuifje zout in een zee van water.  Laat me maar rustig wenteltrapjes spotten, tal van keren door mijn knieën buigen en weer opstaan.  Laat mij maar met zon - zee - zand mijn dagen kleuren en gewoon genieten van het gelukzalig gevoel bevoorrecht te zijn om hier te mogen 'resideren' (wonen).

 

ze was pas acht

toen ze de oversteek maakten

naar dit nog onbebouwd

en eenzaam wonen

 

het strand toen 

lang niet ingepalmd

lag geboetseerd en gepolijst

aan haar kindervoeten

 

jaren later oogt alles

in ander perspectief

te veel stapelhuizen

te veel vluchtkamers

 

wat vroeger het einde

van de wereld leek

werd beloofd land 

en bevrijdend water

 

af en toe snakt ze

naar de rust van toen

naar het eenzame wonen

in deze uithoek 

 

nu vaak te delen

met méér dan velen

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 



gepost door admin 16.02.19 19:58 | permalink | reacties (0) | General
11.02.19
een tsunami liefde ...


We hangen zowat tussen de Week van de Poëzie en Valentijn, twee onderwerpen die in één kroes samensmelten.  Gisteren staken Zoonlief en Veerle met onze drie kleinkoters de grens van Oost naar West over.  Een maandje verder en een groeischeut groter was het fijn ze nog eens te kunnen knuffelen en bij te babbelen. Vooral onze negenjarige (tien deze zomer) is aan 'verandering' onderhevig.  Het kleine meisje is niet meer, de lokroep van 'tiener' laat zich horen, lezen en voelen.  Ze hangt zowat te wiebelen tussen nog kinderlijk spelen en toch al te groot voor veel dingen.  Ze verraste me gisteren.  'Ik heb jouw gedicht over Benjamin gelezen' (hangt in onze inkom),  kwam ze plots 'en ik heb er ook ééntje voor hem geschreven'.  De tekst van mijn negenjarige kleindochter was ontroerend mooi.  Een vat liefde!  Ze hield me in de gaten toen ik hem las en keek me daarna aan, terwijl ze zei: 'Ik hou van jou!'.  Het voelde als vallen in een bad vol liefde.  Héérlijk!  Even later bekende ze, dat ze dacht dat ik zou wenen bij het lezen van wat ze geschreven had.  Schat, antwoordde ik, mij zul je niet vlug zien huilen, maar ik ben wel héél diep ontroerd.  Wat is 'ontroerd'? vroeg ze.  Mijn ogen en mijn hart, die toch wat vochtig worden door jouw prachtige gedicht, lieverd, legde ik uit en knuffelde haar bijna plat.  Zo vielen de voorbije poëzieweek en Valentijn, samen op één dag, mij zomaar in de schoot.  Mijn oudste kleindochter ... een negenjarig lijfje vol liefde en empathie.  Een schatje!  Ik hoop alleen dat ze, nu ze met zo'n dingen in haar hoofd en hart bezig is, vooral nog zorgeloos blij kan zijn.  We zwijgen Benjamin niet dood, hij is alom aanwezig in ons huis, maar we hoeden ons om die jonge schoudertjes teveel te belasten.  Het is goed, dat ze weten wie en hoe hij was, zonder veel in detail te gaan.  Laat onze negenjarige nog maar wat wiebelen tussen kinderlijk en bijna tiener voor ze moet gaan balanceren op de zwaartekracht van het leven. Vanavond nog een mailtje gekregen van onze Prinses met een nieuw gedicht en een dikke 'love joe' er achteraan.  Heb haar alvast twee nieuwe bics gekocht als reserve.  Er is immers nooit een teveel aan inkt om emoties van het ogenblik neer te pennen.  

 

ze is de tule ontgroeid

en ook de kousenbroeken

nu draagt ze met veel flair

een trendy salopette

 

ze wil de lange haren

anders in coupe geknipt

een kapsel gespot 

in een reeks over tieners 

 

ze leest mijn verdriet

in letters gegoten aan de wand

pakt pen en papier

schrijft in de greep van ouder worden

 

het negenjarig hart leeg 

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 11.02.19 19:03 | permalink | reacties (1) | General
04.02.19
terug naar toen ...


We slapen al een paar dagen in een opgefriste slaapkamer, Echtgenoot leverde prima werk!  Nieuw bevloerd en behangen, kasten stofloos terug op hun plaats gekregen en bijna weer gevuld (nog niet helemaal)  ... we kunnen weer tien jaar verder.  Gewoon een zalig gevoel, dat al dat verzette werk zo'n mooi resultaat oplevert.  Ik ben een tevreden mensje.  Vorige week nog even twee dagen een flink pak sneeuw op ons dak gekregen.  Mooi, maar nu mag het toch wel stoppen, al kan februari ons nog voor voldongen feiten plaatsen.  Daarnet de eerste krokus gezien, een gele.  Een pril lenteteken, het maakt het verlangen naar zon, bloemen en warmte alleen maar groter.  We hebben het gehad met de grijze dagen, tijd voor kleur.  Al laten we de winter niet aan ons hart komen.  Vrijdag gaan  lunchen op uitnodiging van onze overbuurtjes-vrienden, een fijn onderonsje.  Zaterdag Zus en Schoonbroer Nico verplicht tot een een spaghettifestijn hier ten huize en gisteren met websitemastertje Jurgen gesmuld van lekkere lamskoteletjes bij Ingrid in The Sailors te Nieuwpoort.  Daarna in de eerste zon een fikse lentewandeling gemaakt langs de promenade.  Beetje calorieën verbranden, nietwaar?  Nu eventjes de broeksriem aansnoeren, want anders swingt mijn gewicht straks de pan uit!  De televisiereeks 'De Luizenmoeder' katapulteerde me vorige keer terug naar Benjamin en de kinderkankerafdeling.  In de voorbije aflevering was er weer zo'n fragment, dat me 'terug naar toen'  voerde, maar nu naar de tijd dat Zoonlief in zijn eerste jaar middelbaar zat.  De oudercontactavond in De Luizenmoederserie bracht ons bij de directeur, die met veel overtuiging een boekje opende over een leerling, die blijkbaar weinig positiefs op het request kreeg.  De aanwezige papa begreep er niets van, was dat wel zijn kind waarover het hier ging?  Tot bij nader inzien bleek, dat de Directeur het verkeerde rapport van de verkeede leerling voorzag van repliek tegenover natuurlijk, de verkeerde vader.  Laat ik dat nu persoonlijk meegemaakt hebben!  Een maand na Benjamins sterven, kwam Zoonlief thuis met de mededeling, dat hij onder zijn voeten had gekregen van het schoolhoofd en allesbehalve vriendelijk was behandeld.  Om maar te zeggen: uitgefoeterd voor iets van niets.  De leeuwin in mijn moederhart steigerde.  Een kind met zo'n immens verdriet op zijn schouders zou juist steun moeten krijgen. Twijfel was gezaaid.  Had Zoonlief het zo moeilijk met de dood van zijn broer, waren er problemen waar wij niets van afwisten?  De dag nadien trok ik naar de directie om uitleg.  En of ik die kreeg.  Volgens de man, Directeur, die ik voor me had, zou mijn zoon binnen de kortste keren ruiten ingooien en viel er volgens de klasseraad van ... januari, geen land met hem te bezeilen.  Ik stond paf.  Spraken we hier wel over mijn kind?  Geen twijfel mogelijk, volgens hem.  Maar zijn resultaten waren supergoed en ik had van niemand klachten gekregen op de oudercontactavond.  Het staat hier zwart op wit, repliceerde hij zonder een greintje empathie.  Dan zal ik hem naar een andere school sturen, zei ik huilend, meer van kolère en angst, dan van wat anders.  Doet u dat Mevrouw, was zijn reactie.  Zoonlief kwam die avond thuis en ik vertelde wat me was overkomen.  Ik haal je terug naar Nieuwpoort, zei ik.  Neen, dat wilde hij niet, hij zat en bleef op de school waar hij nu was.  Een twaalfjarige met een sterk karaktertje!  Ook Echtgenoot nam mij mijn bezoek aan de directie niet in dank af.  Met schoolzaken moest je je als ouder niet bemoeien!  Ik lapte zijn raad van niks aan mijn laars en belde de lerares Zedenleer op.  Die begreep geen jota van het hele verhaal.  Er waren zeker geen problemen met ons kind en van een klasseraad in januari had ze totaal geen weet, die was gewoon niet doorgegaan.  Een directeur als liegebeest!  Eén van de ergste soort.  Later zou blijken, dat hij mij voor een andere mama genomen had.  Blijkbaar was er nog een Alexander op school, waar ze veel problemen mee hadden en geen weg mee wisten. Het voelde als een pak van mijn hart.  Excuses van de Directeurs kant zijn er nooit gekomen, maar Zoonlief werkte op een briljante manier zijn zes jaar humaniora af.  Zo katapulteerden twee afleveringen van 'De Luizenmoeder' mij terug naar toen.  Terug naar de tijd, dat ik als ouder, als een leeuwin waakte over mijn kroost.  Manlief had van dit gebeuren geen flauw benul meer, maar voor mij leek het als de dag van gisteren.  En ja, die dingen, te vermijden en vaak hartbrekende misverstanden, die gebeuren écht!  

 

 

verlangen ligt ...

 

sluimerend verborgen onder

ongerept sneeuwwit

 

verlangen glijdt ...

 

tranend in parels regendruppels

langs ijskoud winterglas

 

verlangen drijft ...

 

op spiegelglad bladgoud water

langs oevers in diepe winterrust

 

verlangen schrijft ...

 

dagdagelijks jouw naam

mijn hoofd en hart als blad papier

 

verlangen naar jou ... blijft

in alles rondom mij

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 04.02.19 16:11 | permalink | reacties (0) | General
25.01.19
slaapkamerperikelen ...


De verjaardag van Benjamin ligt ondertussen zo'n negen dagen achter ons.  Tijd loopt snel, net een steltloper!  Laatst keek ik naar de eerste aflevering van 'De Luizenmoeder', waarin een fragment zorgde voor een warm herkennen en herinneren.  Op een gegeven moment zegt de vermeende juf: 'neem jij maar plaats naast het meisje met die oogjes' (waarop ze op een aziatisch meisje doelde).  Fictieve realiteit!  Bij één van de vele opnames op de kinderkankerafdeling, kwam ik op een morgen toe en zag ik dat iemand het belletje met plakband vastgemaakt had aan de stang van Benjamins medicatiepomp, zodat hij er veel beter bij kon in geval van nood.  Het warmde mijn hart en toen ik hem (vijf jaar oud) vroeg wie dat voor hem gedaan had, antwoordde hij: 'het verpleegstertje met de chinese oogjes'.  Dat verpleegstertje was Veronique (Veroniek), een toen jongedame met prachtige, amandelvormige ogen van volledig Belgische origine.  Dat voorval en de woorden van mijn jongste, zijn me altijd bijgebleven als 'warm en ontroerend lief'.  Het fragment in 'de Luizenmoeder' deed me er onmiddellijk met een glimlach aan denken.  Al was het, gekaderd in de reeks, helemaal niet 'warm en lief' bedoeld, maar eerder een racistisch statement!  

Wat betreft onze 'slaapkamerperikelen' (titel), maak jullie vooral geen illusies. Sedert maandag zoeken we de slaap in de logeerkamer, want ons nachtelijk verblijf had, na achttien jaar, nood aan nieuwe vloerbedekking en opfrissend behang.  Na lang talmen hebben we deze week eindelijk de koe bij de horens gevat.  Vandaar dat er van bloggen niet veel in huis kwam.  Echtgenoot wilde me 'standby your man', om hier en daar een handje toe te steken.  Het begon met het ledigen van de kasteninhoud!  Gruwel, gruwel ... wat daar allemaal tevoorschijn kwam, een mens gelooft zijn eigen ogen niet.  Wat een ander op zijn zolder of in zijn kelder kwijtraakt en gewoon voor de verdere rest van zijn leven uit het oog verliest, dat zit/zat dus in onze slaapkamerkasten (we zijn eigenaars van noch zolder, noch kelder).  Bovendien is Manlief 'emotioneel gehecht' (zijn eigen woorden) aan alles en nog wat.  Aan onnozele dingen!  Vreemd, want als het anders om echte emoties gaat, dan valt er met hem niet te praten.  Gehecht zijn aan dingen, maar niet aan mensen ... vreemd.  Ons noeste werk, correctie, vooral het noeste werk van Echtgenoot, legde ons geen windeieren.  De nieuwe vloer ligt er, het nieuwe behang hangt er.  Chapeau!  Nu nog de rompslomp van het afwassen en in elkaar steken van kasten en bed, het opnieuw vullen van leeg naar vol en dan kunnen we weer verhuizen van logeerkamer naar opgefriste slaapkamer.  Het was duwen, trekken en verschuiven.  Het was apentoeren uithalen om overal bij te kunnen.  Een onderneming met veel zweetwerk en gepuf, waarschijnlijk voor de laatste keer, want ik zie het ons niet nog eens doen!  Ik hoop, dat we de eerstkomende tien jaar safe zitten (of beter: liggen) en daarna zullen we de ouderdom bereikt hebben, dat het niet echt meer hoeft.

Terwijl wij hier aan het zwoegen waren, viel er deze week een pak sneeuw uit de lucht.  Prachtig zicht, 's morgens vroeg, alles onder een dikke witte, wollen deken. Een ongerept tapijt, geen bandensporen, geen voetstappen ... alles blank.  Zo mooi!  De vogeltjes waren even het noorden kwijt, vonden hun lekkers niet meer.  We zitten hier met een losbandige, tegenstribbelende, opstandige merel.  Hij gooit baldadig alle zonnebloempitten uit het voederbakje in de grond, zodat we in minder dan een week tijd, elke keer een drietal kilo lekkers moeten bijvullen.  Ons vogeleetbakje is een mooie glazen bol op hoge staander, een ontwerp van Eva Solo.  De vorige uitvoering (jaren geleden gekregen van Zoonlief als kerstgeschenk en vorig jaar ongewild gebroken door Manlief) was kleiner en daar konden de merels niet bij.  Nu wel dus en die lelijkerd weet van geen ophouden.  Hij pruttelt zelfs tegen als Manlief hem wegjaagt en onder zijn voeten geeft.  Een merel die zijn mannetje staat!  Een echte aanslag op onze welwillende portemonnee.  Enfin, wij steunen met liefde het kleine natuurgeweld, stoute merel inbegrepen!

 

 

mijn kleine jongen ...

 

ik sprokkel kruimels

in het gewone van alledag

soms onverwachts

totaal verrassend

 

vind ik jou

waar niet gedacht

 

mijn kleine jongen ...

 

dan omarmen

herinneren en herkennen

mij ongevraagd

zonder dralen

 

soms warm en vrolijk

soms koud en triest

 

 zoals het ook zou zijn

als jij er nog was

 

... mijn jongen

 

Doris Dorné - 2019

  



gepost door admin 25.01.19 15:17 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Maart 2019 (5)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)