Poezie Doris Dorné
 
 
15.07.19
rommelmarkt ...


Niks dat méér mensen trekt, dan rommelmarkten.  De jaarlijkse uitgave in het Nieuwpoortse stadscentrum greep gisteren plaats.  Waarschijnlijk waren er her en der nog wel een aantal, want de rommelmarkten zijn 'booming business'!  Echtgenoot en ik trokken onze schoenen aan voor een vier uur durende rommelmarktwandeling.  Was het eventjes grijs en nat, dan klaarde het luchtruim tegen de middag toch wat uit, met af een toe een streepje zon over al de rommel die vrouw/man aan de vrouw/man trachtte kwijt te raken.  Gelukkig, want bij regenweer moet alles afgedekt worden en kunnen de passanten niet zien wat er te kopen valt.  Ooit trok ik ook met mijn overbodige kasteninhoud naar rommelmarkten.  Plezant ... op de zeedijk, op pleinen, op grasvelden ... samen met mijn vriendin toen.  Een mooie tijd.  Soms kropen we om middernacht in onze auto, om gepakt en gezakt, toch een interessante standplaats te claimen en in de vroege ochtend paraat te staan voor de vele kijk(koop)lustigen.  Het was vaak dolle pret!  Vandaag zou ik het niet meer zien zitten, om met mijn hebben en houden te gaan vechten voor een rommelplaatsje.  Want iedereen wil natuurlijk het beste plekje: goed zichtbaar, liefst in de zon (als het niet regent) en zoveel mogelijk in het spoor van potentiële kopers.  Met de jaren veranderde de houding van het koopgrage publiek.  Kreeg je vroeger nog de prijs, die je aangeduid had op je te verkopen schatten, dan willen ze het vandaag bijna letterlijk 'gratis'.  Enfin, gisteren dus vier uur langs tal van rommelstanden geslenterd en ... geen euro uitgegeven.  Ons huis zit immers al vol met vanalles en nog wat.  Manlief kon zich niet beheersen en kocht nog een racecircuit ... het zoveelste.  Ik geraak bijna de tel kwijt.  Nu vraag je je waarschijnlijk af, wat hij daarmee zal aanvangen?  Joost mag het weten!  Het blijft toch altijd magisch, iets wat je echt wilt hebben, kunnen kopen voor een prikje.  Er liep dus een kinderlijk blije man huiswaarts!  Laten we het een overjaarse midlifecrisis noemen.  De reeks racecircuits groeit gestaag aan, er ligger er hier nu al zo'n twintig stuks.  Hebbedingen, noemen we dat. In een ver verleden, ik was zestien of zeventien, zat nog op het Atheneum, kocht ik ooit eens een trui op ook toen al, een rommelmarktje.  Als ik het me goed herinner gaf ik er 'vijf frank' voor.  Toen ik thuiskwam, vroeg Moeder: 'Waar heb je nu je geld aan weggegooid?' en de trui vloog buiten aan de waslijn, want hij rook naar 'patchouli' (soort hippe wierookgeur van de toen 'losbandige' jeugd).  Ze verklaarde me gek en natuurlijk had ze gelijk.  Ik heb mijn eerste rommelmarktaankoop welgeteld één keer gedragen.  Hij was gebreid in een dikke wol, die verschrikkelijk prikte, vandaar.  Ik zie die trui nog altijd voor me, die aankoop moet toch indruk op me gemaakt hebben.  Een mens draagt soms maffe herinneringen mee, vooral tijdens de zomervakantie!

 

hand in hand

wereldvreemd verliefd

langs de vloedlijn

 

aaiende wind kleeft

op verlangende lippen

het zilt van zout

 

bij zomerse valavond

zullen ze met volle mond

elkaar smaken

 

en ... de zee proeven

 

Doris Dorné - 2019

 

  

   



gepost door admin 15.07.19 16:02 | permalink | reacties (0) | General
09.07.19
een duik in het verleden ...


Drukke dagen achter de rug, de zomer voelt vermoeiend!  Vorige week maandag vergde het een huzarenstukje, om de zware schuifdeuren van de kast in de 'bureaukamer' (zijnde Zoonliefs vroegere slaapvertrek), te ontmantelen.  Echtgenoot wou immers zijn laminaatwerk beëindigen en daarvoor moest het gevaarte wijken.  Manlief had zich de week voordien in zijn ééntje beziggehouden met het ledigen.  Ook daar was hij wel efkens zoet mee geweest.  De inhoud omvat immers de jeugd van Zoonlief en voor een groot stuk ook de hobby van de man des huizes.  Ik kreeg de opdracht geen vinger uit te steken, maar nam me toch voor eens goed te 'rufelen' (kijken wat weg mag en wat niet) alvorens dit kastje weer te vullen.  We worden een dagje ouder en ik kom in 'wegwerpmodus'.  Zo kwam het, dat ik gedurende een paar dagen, een duik nam in het verleden.  Zes jaar Atheneum Veurne en vier jaar Unief Gent, gleden door mijn vingers.  Hier en daar een opmerking, of het niet wat netter kon.  Veel goede cijfers, Zoon was een briljant student in de humaniora én op de unief.  Op alle kaften tekeningen van zijn hand.  Ook zijn cursussen biologie droegen  de sporen van een kunstzinnig brein.  Veel boosheid in zijn tekenen, maar ook vaak goed bedachte humor.  De aanzet voor vier jaar academie, tekenfilm, die hij na het behalen van zijn diploma biologie, nog met grote onderscheiding zou afwerken.  Ik vulde bakken met papier.  Echtgenoot hield angstvallig de wacht, bang dat ik iets van waarde zou doen verdwijnen.  Maar ... ik had Zoonliefs zegen, al het papierwerk mocht naar het containerpark.  We zijn ondertussen immers tien jaar verder.  Zijn tekeningen, soms pure kunstwerkjes, worden zorgvuldig bewaard.  Daar kan zijn kroost nog veel plezier aan beleven en ik weet zeker, dat ze later bijzonder trots zullen zijn op wat hun vader ooit uit zijn potlood of pen toverde.  Zoals het logo voor het jeugdhuis en de kinderopvang hier in Nieuwpoort.  Leuke dingen om te koesteren.  Met al wat van geen nut meer was, reed ik vrijdag naar het containerpark.  Bij de halte 'papier' vroeg de man van dienst lachend of ik al hetgeen op de achterbank stond, gelezen had.  Het deed me toch wel wat, tien jaar van Zoonliefs leven neer te zien dwarrelen in de container.  'Een leven liefde, vertrouwen, trots ...' dacht ik bij mezelf.  Toen het laatste blaadje viel, merkte de man van dienst op: 'Nu ben jij ook afgestudeerd!'.  Ja, zo voelt het wel een beetje, antwoordde ik glimlachend met toch een vleugje tristesse.  Zoonlief en Veerle zullen het ooit geweten hebben met drie koters in huis, drie potentiële studenten.  Hun huis zal uit zijn voegen barsten!  Terug thuis begonnen met het opnieuw vullen van onze kast.  Tot op hedentendage zijn we er nog niet klaar mee.  In de kamer hiernaast staan nog zo'n zestal dozen gevuld met strips.  Jommeke, Suske en Wiske, Urbanus, Kiekeboe ... we moeten er nog aan beginnen.  Het legt er niet toe aan, dat onze kleinkroost grote lezers zullen zijn, maar in afwachting krijgen de strips toch hun oude plaatsje terug.  Al bij al is er nu toch een halve lege kast om weer ... te vullen.  Manlief zal het graag horen!

Zondag mochten we naar het verjaardagsfeestje voor onze oudste kleindochter.  Ze wordt tien en is dus geen klein prinsesje of minimeisje meer.  Het werd een gezellig samenzijn bij Opa en Oma.  Zoonlief was van dienst aan de barbecue en zorgde voor vis en vlees op ons bord.  Lekker!  Ja, kleine meisjes worden groot, terwijl wij, de oudjes, niet meer krimpvrij zijn.  Het leven zoals het is! 

 

van negen

naar tien ...

het prille begin

van tiener zijn

 

met bravoure

van gedachten wisselen

het liefst tegendraads

zoals het hoort

 

als meisje van tien

 

om even later

tranen met tuiten

te huilen om

eigenlijk niets

 

van negen

naar tien ...

het prille begin

van een zoektocht

 

naar het meisje van tien

 

Doris Dorné - 2019

 

 

       



gepost door admin 09.07.19 18:59 | permalink | reacties (0) | General
02.07.19
een 'gebakken' weekend ...


Een tropische warmte gijzelde vorige week het nabije Frankrijk, 45° stel je voor!  Zaterdag bereikte een gematigder versie (35°) ons Belgenlandje.  Teveel van het goeie natuurlijk! Terwijl de mussen bij wijze van spreken van de daken vielen, kon je op onze aan de zon blootgestelde hoofden een ei bakken of je voetzoelen letterlijk verbranden aan het hete zand.  Zéér ongezond dus.  Bij het buitenkomen viel de loden hitte als een verstikkende deken om je heen.  Echtgenoot hield die namiddag zijn maandelijkse 'junior' races op de slotracingclub en ik reed met mijn overburen-vrienden naar een keramiekbeurs te Brugge.  Hun schoondochter nam eraan deel met de werken gemaakt tijdens drie jaar Syntracursussen.  Zorgde de airco in de wagen nog voor een comfortabele rit, dan was het bij het uitstappen even naar adem happen.  Veel zuurstof hing er overigens niet in de lucht.  De cursisten hadden elk een tentje ter beschikking, maar veel schaduw viel er niet te rapen.  Samen met hen werd ook de keramiek nog eens door de zon gebakken!  Het was zweten geblazen.  Na een uurtje hielden we het voor gezien.  Bij de wagen stond ons nog een verrassing te wachten: een dertig euro parkeerboete.  Leuk is anders.  We kregen het er nog warmer van!  Terug thuis vlug in alarmfase rood gesprongen, 't is te zeggen: ik mat mij een jurk aan.  Wie me kent, weet dat zoiets enkel gebeurt in tijden van hoge nood (hittegolf).  Ik ben immers een 'broekmens'. De alarmfase was dus overschreden.  Gelukkig bleek het zondagmorgen toch iets frisser.  Een lichte zeebries zorgde niet echt voor verkoeling, maar een paar graadjes minder maakte toch een groot verschil.  Vroeg in de morgen trokken we de deur achter ons dicht en tuften we richting Limburg, de andere kant van het land.  Daar hadden we afgesproken met onze vrienden voor een bezoekje aan ... de jaarlijkse keramiekmarkt van Maaseik.  Vorig jaar moesten we verstek laten gaan, maar deze uitgave konden we niet missen.  Méér dan honderd kraampjes met een keur aan keramische kunst, het is één van onze uitzonderlijke uitstapjes.  De temperatuur tekende daar nog altijd 30°, dat werd dus nog eens 'bakken'.  Ook de prijzen van de aangeboden werken wisten van de hitte.  Ze swingden de pan uit!  Mijn geldbeugel maakte stuiptrekkingen, omdat ik de knip er op hield.  Mooi en betaalbaar gaan niet altijd samen.  Ik viel voor een kippetje op hoge poten in raku (Japanse keramiek) en kocht het voor de verjaardag van mijn vriendin.  's Avonds bij thuiskomst zou blijken, dat ik wel de kip meegekregen had, maar de poten achterwege waren gebleven.  Ik baalde, maar Echtgenoot zal dat varkentje tegen volgende week wel eventjes wassen (handyman).  Later nog lekker gegeten als afsluiter van een gezellig, warm dagje met zicht op een affiche voor het lokale Lachfestival.  Op de foto een oude bekende, Filip Haeyaert, alias Igor uit Poperinge, een humorist van het fijnste soort.  Ooit trad hij hier in Nieuwpoort, op mijn verzoek, meermaals onbezoldigd op ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Fantastische mens!  Moet je naar Limburg rijden, om hem op elke straathoek in het vizier te krijgen.  Om elf uur 's avonds stonden we weer met beide voetjes op de thuisbasis.  De avond voelde fris en fruitig, de hittegolf was voorbij en dat was geen 'gebakken' lucht!

 

 

valavond ...

 

in de verte

maakt de nacht

zijn opwachting

 

de dag 

neemt een einde

ontmantelt zich

tot poedelnaakt

 

stapelt 

parelmoer poederkleuren

tot laagjes

blauw - geel - roze 

 

kogelrond glijdt

de zon weg

achter contouren

gehuld in vallend duister

 

de avond 

nog jong en fris

maakt zich op

tot feesten

 

Doris Dorné - 2019  



gepost door admin 02.07.19 20:09 | permalink | reacties (0) | General
26.06.19
Graspop ... metalfans


Voor de tweeëntwintigste keer trok de vriendenbende van Zoonlief vorige week naar het Graspop Metalfestival in Dessel. Een uitje waar ze elk jaar weer naar uitkijken en als bijna veertigers nog altijd evenveel van genieten als toen ze zestien waren.  Ja, op zijn zestiende mocht Zoonlief al eens proeven van het gebeuren, ons ouderlijk vertrouwen was groot, al besefte hij dat toen niet.  Sedertdien miste hij slechts drie uitgaven: één voor ooit een examen, één voor de geboorte van zijn oudste, één voor de geboorte van zijn jongste.  Laat het duidelijk wezen: Mama en Papa gaan samen naar de 'luide muziek'!  Terwijl zij in Limburg de decibels hun gang lieten gaan, hadden wij onze jongste kleindochter op logement.  De twee oudsten zijn immers schoolplichtig en vonden onderdak bij Opa en Oma in Gentbrugge.  Onze jongste liet het niet aan haar hartje komen, vijf dagen het rijk alleen, haar geluk kon niet op.  Samen shoppen, naar de omringende speeltuintjes (voor halsbrekende toeren en een bijna  grootouderlijke hartstilstand).  Op vrijdag de obligate marktdag met frietjes toe in het frietkot.  In de namiddag richting zee en strand, altijd een topper.  Zaterdag kregen we er een één-nacht-logeetje bij.  Het klikte meteen tussen die twee, alsof ze elkaar al jaren kenden (ze hebben elkaar misschien drie of vier keer ontmoet).  Zondag was heet en bevangen.  Na een paar onrustige nachten (slapen in waakmodus is vermoeiend) moesten we even bekomen, maar rond een uur of vier in de namiddag was de energie er terug en ging het nog maar eens richting speeltuintje.  Had onze kleindochter een paar dagen voordien al wegens een te snel gemaakte pirouette, haar hals pijn gedaan aan één van de houten banken waarop oudjes wat kunnen verpozen, dan was het ook nu haar dagje niet.  Zelf sla ik niet vlug in paniek, maar toen ze de draaischijf waarop ze zat niet meer onder controle had en er als het ware afgekatapulteerd werd, kreeg ik bijna een hartverlamming.  Ze belandde met een rotvaart, hoofd voor in het tapijt van houtschilfers.  Ik voelde letterlijk de pijn in mijn eigen hoofd.  Gelukkig is het nogal een harde, bijna vijfjarige tante, die tegen een stoot(je) kan.  Of mijn hart nog veel zulke apenkuren kon hebben was maar de vraag.  Het was wel de bedoeling om haar weer heelhuids af te leveren aan Mama en Papa.  Een kwartiertje later was het leed geleden en de belofte aan een warm bad bracht haar weer in evenwicht.  Niets troostender voor de jongste dan een half uurtje 'badderen'.  Ze was daarna weer een blij meisje met een groots verhaal over een gevaarlijk speeltuig op het speelpleintje.  Nog een geluk, dat kinderen elastisch geproduceerd zijn.  Ik had zo'n smak moeten maken, het kwam nooit meer goed.  Het waren leuke dagen met ons minimeisje, ze is een echt zonnetje in huis, al sloeg mijn hartritme een paar keer serieus op hol!  Na vier dagen 'luide muziek' kwamen de liefhebbende ouders, afgestoft maar onuitgeslapen, hun kroost weer ophalen.  Onze kleindochter had hen véél te vertellen ... gelukkig. 

 

 

klein handje

nu nog vol vertrouwen

in mijn hand

geeft me de rust

die ik anders mis

 

klein mondje

verbaal al rijk

bijzonder praatgraag

geeft mijn dagen

kleur en klank

 

jammer ...

klein blijft niet

groot groeit te snel

 

misschien ...

verdwijnt het vertrouwen

valt het praatgrage stil

 

later ...

ik mag er niet aan denken

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 



gepost door admin 26.06.19 17:21 | permalink | reacties (0) | General
18.06.19
de reismicrobe ...


De reismicrobe, waardoor het gros van de mensen gebeten wordt, is mij totaal vreemd.  Geen pap gegeten van lange vluchten, wekendurende cruises of sprongen in het onbekende.  Was het aan mij gelegen, dan gingen alle reisbureaus falliet!  Hoe komt het, dat naar andere oorden trekken mij totaal niet aanspreekt?  Geen flauw benul.   Misschien omdat het mij nergens beter oogt dan op Nieuwpoortse bodem.  Ik spring dus uit de band, ben een beetje een 'einzelganger' (samen met Echtgenoot dan), een specialleke.  Het voelt soms wel zo, als ik anderen over hun reisgeneugtes hoor praten.  Vorige week zat Zus, na een twaalf uur durende autorit, in het zuiderse Frankrijk ergens tussen de schapen.  Voor de derde keer wou ze de Schapenfeesten meemaken.  Ooit liet ik eens van mijn tong rollen, dat ook wel eens te willen zien.  Ik had beter gezwegen. Ze wou me sito presto eens meetronen. gelukkig heb ik het haar uit het hoofd kunnen praten.  Volgende maand vliegt ze (negen uur) naar het verre St. Maarten, waar haar jongste apotheker is.  Het zal er snikheet zijn en bovendien valt er daar niks te beleven.  Ik begrijp natuurlijk, dat ze haar dochter mist en haar na een jaar eens goed wilt vastpakken.  Je moet eens meekomen, zei mijn nichtje vorige zomer.  Honderd procent zeker, dat ik daar nooit ofte nooit zal geraken, was mijn antwoord.  't Is maar dat ze het weten!  En er zijn er nog die reizen ... Twee jonge mensen geven elkaar hun jawoord in oktober.  Ze huwen in Egypte, samen met een gevolg van zo'n zeventig man/vrouwen.  Waar halen ze het?  Waarom niet op eigen bodem elkaar eeuwige trouw beloven?  Wat is er in hemelsnaam in Egypte, dat we hier niet hebben?  Het gaat mijn petje te boven.  En dan is er nog het koppel, gehuwd in Barcelona, omringd door een honderdtal supporters (familie en vrienden) en als getuige ... hun hond.  Ben ik verkeerd bezig of draait de wereld door?  En dan het relaas van een andere reis.  De mooiste reis ooit, vertelde ze.  Naar een land in armoede, maar binnen de grensen van een luxeresort.  Op zo'n honderd meter van dit decadent verblijf leven mensen zonder toekomst.  Dan mag je als luxetoerist snoepjes uitdelen aan de arme kindjes (ik kreeg er koud van).  Het schetste mij een beeld, als nootjes geven aan de aapjes in de zoo.  Waar zijn we mee bezig?  Ach, het zal wel aan mij liggen.  De reismicrobe is me niet met de paplepel ingegeven en ik lust hem dan ook niet.  Wat me doet terugdenken aan onze enige vakantietrip ooit.  Een weekje Franse Alpen samen met de bende van Luk de Laat.  Dit jaar aan zijn jublleum toe, want zomer op zomer, twintig jaar geleden.  Het was leuk, het was fun, maar wat was ik blij terug op eigen bodem te staan en de wijdsheid van dit vlakke land te kunnnen omarmen.  Dat heb je, als je gespeend bent van dat diertje, dat reismicrobe heet!  Reizen jullie er dus maar op los, ik zal het thuisfront wel in ere houden.

 

geen zonsondergang

zo mooi als hier

waar de zee rood kleurt

bij zomerse valavond

 

geen einder

zo wijds als hier

waar hagelwitte zeilen

zich vleien tegen hemelsblauw

 

geen water zo zout

geen zand zo schurend

als de zee en het strand 

hier aan mijn voeten 

 

nergens is hier

beter of mooier

... dan hier 

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

      



gepost door admin 18.06.19 18:44 | permalink | reacties (1) | General
10.06.19
vrienden over de vloer ...


Halverwege de week, tuften onze Tisseltse (Willebroek) vrienden richting kust voor een fijn dagje samen.  Zo'n drieëngtwintig jaar geleden leerden we elkaar kennen op een uitstap met de bonte Lukrakerbende.  Die beruchte bende vormde een vriendenkring rond Luk de Laat, toen een bekende Radio 2 stem.  Ooit was ik te gast in zijn programma 'De Tijdmachine', naar aanleiding van mijn eerste dichtbundel.  Zo rolden wij bij de genoemde 'Lukrakers'.  Op één van de eerste samenkomsten in Malle klikte het meteen met een leuk stel en zo is het al die jaren gebleven.  We zagen elkaar op tal van uitstappen in ons Belgenlandje en reisden één keer mee op zomervakantie naar de Franse Alpen.  Nu, twintig jaar later, is de fut voor het organiseren van een dagje uit, bij niemand meer te vinden en ook de leeftijd laat zich gelden.  Lange wandelingen zijn voor velen al uitgesloten en ondertussen zijn al heel wat 'bendeleden' gestorven.  Maar ... de vriendschap tussen ons vieren blijft een jaarlijkse afspraak waard.  Na een lekker etentje in 't Ponton, ging het richting Westfront.  Rekening houdend met de wijsheid van de weerman (wiens voorspellingen, zoals wel eens gebeurt, zonniger uitdraaiden dan voorzien), leek mij een bezoekje aan de tentoonstelling 'Nieuwpoort in de stellingen na de oorlog '14 - '18', mooi meegenomen.  Bovendien was, mede dankzij het mooie weer, het panaromisch uitzicht vanop het Albert I momument, een subliem gegeven.  Het bezoekerscentrum Westfront bevindt zich onder het monument en toonde ons beklijvende beelden van een totaal vernielde stad.  Niets bleef overeind, Nieuwpoort was gewoon van de kaart geveegd.  Met veel moed en doorzettingskracht begonnen de bevolking aan de wederopbouw, om de stad als een feniks uit het puin te doen herrijzen.  Het zette ons met de beide voetjes op de grond.  Hoe durven wij eigenlijk steen en been te klagen over ons leven en pietluttige dingen?  We zijn verwende nesten, grootgebracht in rijkdom, omdat onze ouders voor ons niet wilden wat zij meegemaakt hebben.  De foto's gaven mij een instant schuldgevoel.  Onze grootouders doorstonden het juk van twee oorlogen en wij stonden daar nooit echt bij stil.  Tot nu ... de tentoonstelling maakte ons stil en nederig.  Om te bekomen van de schrijnende beelden, reden we richting 't Bad.  Met een fikse wandeling op de dijk en daarna een lekker bordje pasta, sloten we ons dagje 'samen' af.   Gisteren nog meer vrienden over de vloer.  Wij leerden elkaar kennen in de kraamkliniek, achtendertig jaar geleden.  Als kersverse mama van elk een eerste zoon deelden we een kamer.  De klik was er meteen.  Samen veel gelachen en al die jaren contact gehouden.  Na een kopje koffie met gebak op ons terras, nodigde de zon uit tot een fikse wandeling.  Een mooie gelegenheid, om flink wat bij te praten en nog eens herinneringen op te halen aan de kraamtijd van lang geleden.  Terzelfdertijd de verzuchting geslaan, dat we toch wel 'oud' worden.  Onze borelingen van toen zijn bijna veertigers!  Vrienden over de vloer ... we moeten elkaar koesteren.  We mogen ons gelukkig prijzen, er zijn veel mensen die ons (en wij hen) nauw aan het hart liggen.  Elke dag elkanders deur plat lopen hoeft niet, weten dat we er voor elkaar zijn is het allerbelangrijkste.  Zelfs als het contact vaak wat verwaterd, telkens weer de draad kunnen opnemen, alsof het pas gisteren was dat je elkaar zag of hoorde ... méér hoeft niet.  Weten, 'uit het oog is niet uit het hart', is de stevigste basis voor niet stuk te krijgen vriendschappen.  Maar zo af en toe lukt het niet, moet je elkaar na jarenlang vrienden zijn, loslaten.  Al zorgt zo'n beslissing vaak voor hartzeer, af en toe zelfs voor boosheid en onbegrip, er zijn altijd leuke herinneringen en warme momenten die bijblijven!

 

 

soms al jaren

een klik

 

door dik en dun

 

tot 'samen'

plots op is

 

geen zuurstof meer

 

in de vriendschap

die levenslang leek

 

dan spoor je verder

 

naar een klik

met andere mensen

 

nieuwe vrienden

 

die je gekwetste hart 

weer gelapt krijgen

 

door er gewoon te zijn

en te blijven

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 10.06.19 18:50 | permalink | reacties (0) | General
05.06.19
Plopperdeplop ...


Wegens wat overjaarse kuren van onze PC komt het er pas vandaag van om onze belevenissen van het voorbije verlengde weekend in blog te gieten.  Blijkbaar is de digitale nukkigheid van deze middag opgelost en kan ik nu weer 'spinselen'.  We kunnen absoluut van een energierijke vierdaagse spreken.  Na langer dan een half uur filerijden ter hoogte van Jabbeke, arriveerden onze kroost en kleinkids donderdagmorgen gepakt en gezakt voor een dagje 'Plopperdeplop'.  Was het in de vroegte nog ietwat grijs en druilerig, dan trok de lucht met de middag open, goed voor een ideaal Plopsalandweertje.  Veel volk op de been, want er was het optreden van de Ketnetband en ook de #Likemebende was van de partij.  Gelukkig toch niet de massa, waardoor je er het tijdverliezend aanschuiven moet bijnemen.  De kleinkroost genoot en ook Echtgenoot liet zich van zijn beste kant zien.  Samen op de Splasch, de Draak, de 'slingerpies' ... dat moet je als bijna zeventigjarige de dag daarna natuurlijk bekopen!  Zelf hield ik het bij de brave draaimolen, de bootjes van Kaatje en de draaiende kopjes.  Kleinzoon, met zijn zeven jaar niet zo'n durver, bereed met Zoonlief de 'Heidi'.  We hielden ons hart vast, overtuigd als we waren, dat dit hem een onoverkomelijk trauma zou opleveren.  Nooit denken voor een ander, want hij blonk van trots toen hij weer met beide voetjes vaste grond voelde.  Een stralend mannetje na het overwinnen van heilige schrik.  En wij, we straalden mee, want we gunden hem dit bravourestukje van harte.  Niets dan blije gezichten 's avonds.  Samen met twee gigantische 'Boembabalonnen' tramden we huiswaarts.  We zullen ons nog lang warmen aan dit jaarlijks gouden uitje! 

Dankzij het warme, mooie weer zaten ons contreien eivol.  Op de vrijdagse markt was het koppenlopen en in de hoofdstraat van 't stad (maak je geen illusies, veel valt daar niet te zien) bleek fietsen een gevecht op leven en dood.  Dan maar te voet voor alle veiligheid.  Het verkeer stond stil in alle straten en zijstraten.  Dan ontvlucht je als toerist eens de drukte van het binnenland!  Vooruitziend als we zijn, reden we 's anderendaags tramwaarts (om relationele problemen bij het zoeken van een parkeerplaats te vermijden) tot bij Zus en Nico (ook toeristjes uit het binnenland), voor een heerlijke barbecue op hun terras met zicht op het achterland van Koksijde.  Genieten!  Daarna de winkelstraat afgeslenterd, ons laten verleiden tot het smikkelen van een ijsje (één bolletje) en een drankje op de dijk. Toeristen onder de toeristen!  Zondagmorgen was de vroege rij bij de bakker bijzonder lang.  Ook dat nemen we er met de glimlach bij tijdens zo'n weekend lang vrijaf.  Na de middag een fikse wandeling gemaakt tot op 't Bad.  Mijn voetzolen verbrand aan het hete zand, ik zou nochtans beter moeten weten.  Daarna voor de eerste keer met de teentjes in het water, maar van bluswerk was er geen sprake.  Gelukkig had ik pleisters bij, zodat de meeste pijn toch een beetje opgevangen werd en ik nog wandelend de terugweg kon afleggen.  Bij het stappen twee dagen last gehad van geschroeid vlees. 't Zal me leren, schoeiselloos op brandend zand lopen!

 

 

 

rugzakken 

in regenboogkleuren

boordevpl dromen

 

je zag het 

aan de lichte tred

 

rugzakken

in sombere tinten

gevuld met mens zijn

 

je zag het

aan gebogen schouders

 

rugzakken

vol ongeweten tranen

altijd aanwezig

 

het stille torsen

van verborgen verdriet

 

rugzakken ...

soms zie je ze niet

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 05.06.19 18:41 | permalink | reacties (0) | General
25.05.19
de zee ... gelukstherapeut


Vanop een duintop(je) keek ik woensdag als kind van de zee, met grote ogen naar beelden van alle tijden.  De zon scheen, het zand hield zich koest wegens zeldzame windstilte en die immens groeblauwe watermassa toonde zich van haar mooiste kant.  Mijn eerste blote voeten dag, tenen spelend in het warmer wordend mulle zand ... zalig!  Na een fikse strandwandeling en het rapen van een luttel aantal schelpen, nam ik tijd voor een half uurtje puur geluk spotten.  De zee naderde gestaag, liet eb achter voor vloed, pakte terug wat zes uur geleden achtergelaten werd.  Beneden mij hadden stadskinderen op zeeklas de tijd van hun leven.  Ze kleurden de blote benen, de vale wangen en bleke winterhuid in lichtgesluierde, weldoende eerste zon.  Ze liepen met bravoure het water in, om daarna springend het nu nog ijskoude zo vlug mogelijk te ontvluchten.  Ondertussen maande het opkomende water, azend op de gestelde grens van hoogtij, iedereen en alles tot achteruit.  Ach, hoe prachtig liggen vaak de door de golven op zand gegooide schelpen in structuur.  Hoe kunstzinnig boetseert de nacht het strand doorploegd door talloze voeten en voetjes, weer tot egaal. Er zijn geen woorden voor, de schoonheid van zee en strand is van alle tijden.  En daarom reden we donderdagavond, na een bezoekje aan vrienden, in de ban van een prachtige zonsondergang, nog eens tot op de zeedijk om te zien hoe de dag zich vlammend rood in de zee liet zakken.  Het kopergoud weerspiegelend op bladstil water hield een belofte in voor de volgende dag. Gisteren na de middag met een zieke hartsvriendin de dijk afgeslenterd.  Daarna een terrasje gedaan, ijsje gegeten in de zon (ai, ai, elk pondje gaat door het mondje) met zicht op nog maar eens ... de zee. We waanden ons in het zuiderse Cannes (niet dat ik ooit al eens in die kringen vertoefde, maar ik kan me niet voorstellen, dat het daar beter zou zijn dan hier).  Eventjes verdwenen alle problemen en dagelijkse gedachtenspinsels naar de achtergrond, eventjes was er alleen maar het gevoel van 'dieptevreden'.  De batterijtjes weer opgeladen, reden we twee uur later huiswaarts. 

Morgen de stembusgang, na weken van verhitte discussies en loze beloftes, worden we geacht de juiste keuzes te maken.  Ooit stond ik zelf kandidaat op een lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen.  Het opende me de ogen.  Politiek is een vuil spel en dat spel is meestal al gespeeld voor wij het rode stempotlood in handen krijgen.  Mensen stellen hun veto, dreigen anderen af, worden hun eisen ingewilligd.  Kandidaten steken elkaar achterbaks een mes in de rug.  Politiek is puur egoïsme!  Afspraken zijn al gemaakt terwijl wij nog aan het nadenken zijn over wie we onze stem waardig vinden.  Doorgestoken spel ... de stembusgang onwaardig.  Benieuwd hoelang het nu weer wachten wordt op een regering en hoeveel politieke doden er zullen vallen.  Maar ... ik laat er mijn slaap niet voor!

 

 

zee ...

ik weet veel

over jou

 

en toch 

laat jij je

nooit echt lezen

 

maar ik schrijf

mijn gedachten

en verlangens

 

met zachtheid

op jouw golven

die daarna breken

 

en zo

mijn geheimen

nooit prijsgeven

 

zee ...

jij weet veel

over mij

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    



gepost door admin 25.05.19 18:49 | permalink | reacties (0) | General
15.05.19
Moedergemis ...


Het voorbije weekend stond vooral in het teken van communies, lente- en groeifeesten en de jaarlijkse ode aan alle Moeders. 

Zaterdag ... mochten we naar een tof groeifeest van een zevenjarig jongetje.  In de loop van de ochtend nog vlug iets kleins gaan halen voor de gastvrouw.  Mijn gedachten gingen naar Moeder, voor wie ik nu al twee jaar geen bloemen meer hoef te kopen.  Het voelt als een gemis van een warme gewoonte.  Ik hield het niet alleen bij die éne dag, wekelijks kocht ik haar een paar rozen.  Blij dat ik dat gedaan heb, al zei ze iedere keer, dat ik daar geen geld aan moest spenderen.  Moeder kreeg niet graag, ze was liever zelf vrijgevig.  Vaak vroeg ik me af, waarom ze niet gewoon blij kon zijn met een geschenkje, een boeket of een plantje.  Of misschien was ze dat wel en liet ze het gewoon niet blijken.  Ach, ik zou haar nog zo graag eens drie rozen schenken, ook al weet ik, dat ze het tegensputteren niet zou kunnen laten.  Moedergemis ... in stilte denken aan wat was. 

Zondag ... schoolfeest bij de kleinkoters.  Al in de prille morgen op pad, want de kleuteroptredens begonnen om tien uur.  Geen warm lenteweer, te koud om buiten te zitten en dus soelaas gezocht in de eetzaal.  De kids hadden mama al een emotioneel moment bezorgd.  Vooral kleinzoon,  die in klas een krantje had gemaakt en op de vraag 'wat kan mama goed?' had geantwoord: boos zijn. Niet bepaald een quote voor een goed gevoel op Moederdag, volgens Zoonlief.  Zonder dat iemand het merkte, reisde ik zo'n vijfentwintig jaar terug in de tijd naar een Mamadag, die me tot tranen toe beroerde.  Ik zag Benjamin weer naast me staan, terwijl Broer zijn schoolgeschenkje met trots overhandigde.  Ik hoor Benjamin nog met trillend stemmetje zeggen: 'ik heb niets om jou te geven'.  En zoveel jaar later, loopt mijn hart nog steeds over van verdriet, krijg ik tranen in de ogen.  Mijn kleine, doodzieke jongen, zo triest op die Moederdag.  Geen werkje van school, wegens al maanden afwezig.  Geen leuke verrassing geknutseld op de Kinderkankerafdeling, wegens veertien dagen thuis tussen twee chemosessies in.  Ja, Moederdag kan een emotionele rollercoaster zijn.  Ik dacht aan alle Mama's die ongeweten, in alle stilte, zondag een bezwaard hart hadden net als ik.  Een hart dat verdronk in herinneringen, die nooit een einde kennen.  Terwijl mijn kleinkids met verve hun optreden brachten, dacht ik zwijgend aan alle Mama's met in hun hart, het grote gemis, het immense verdriet en het blijvend verlangen naar hun verloren kind.

 

 

nu eens lachend

dan in tranen

 

soms bang konijntje

vaak moedige krijger

 

zo blijf jij me bij

mijn hartendief

 

het verdriet 

 diep binnenin

boetseert me

meer dan eens triest

 

om jou

mijn hartendief

 

ook al ben ik jou nu

al jaren kwijt

ik ben nog steeds

jouw mama

 

 Doris Dorné

         



gepost door admin 15.05.19 18:31 | permalink | reacties (1) | General
05.05.19
het geloof en ik ... nergens een klik


Ze waren geliefd, de neven van Echtgenoot, een tweeling van tachtig. De opkomst van de vele mensen, die een laatste groet kwamen brengen tijdens de kerkelijke dienst, sprak voor zich.  De twee broers waren jaren voortrekkers van tal van verenigingen, hun inzet was groot.  Zo kwam het dus, dat wij als familie, twee weken na elkaar de kerkelijke dienst bijwoonden.  Gespeend van elke vorm van geloof, ging mijn interesse vooral uit naar de vele aanwezigen.  Een zee van grijze hoofden, rollators, wandelstokken en krukken, kleurde het Huis van God.  Vooraan een nog jonge priester, die de mis 'zong' met een stem, die zonder twijfel furore zou maken in 'The Voice'.  Bij het eerste afscheid stonden we veilig achteraan in de kerk, gisteren hadden we als 'naaste en enig overblijvende familieleden' een plaatsje met zicht op het altaar.  Het geloof en ik ... de klik is er nooit geweest en zal er ook nooit zijn.  Ik vroeg me constant af, hoe mensen de dag van vandaag nog kunnen meegaan in al die verhalen?  Hoe groot is de troost, die ze halen uit: je leven in de palm van Gods hand, een wachten op elkaar en blij weerzien hierboven, Gods goede bedoelingen, het lichaam van Jezus ...?  Ik voelde me vooral ongemakkelijk, daar vooraan, zonder geloof.  Na de offerande volgde de communie.  Tot mijn grote verbazing waren er blijkbaar veel hongerig naar het lichaam van Jezus.  Een klein meisje, zo'n jaar of zes, keek in ware vervoering naar het stukje 'brood'.  Later, terug bij het altaar, vielen enkele broodjes uit de schaal.  'Het lichaam van Jezus slaat op de vlucht', dacht ik in alle stilte.  De priester wist er zich ééntje tekort, maar vond het niet zo onmiddellijk.  Een voortvluchtige!  Vergeef me mijn binnenpretjes. Tussendoor was het ook een beetje 'fitnessen', daar in het huis Gods.  Op aangeven van de vrouwelijke ceremoniemeester, ging het van zitten naar opstaan en weer zitten.  Ongemakkelijke stoelen, overigens.  Mijn benen waren te lang voor de korte zitting, maar misschien moet ik dat zien als een straf van God. Na de dienst kon de kist begroet worden.  Wij, als familie, mochten de talloze handjes drukken van ons totaal onbekende mensen.  Kouwe handen, slappe handen, zwetende handen ...  Het was dan ook met een gevoel van opluchting, dat ik bij het buitenkomen, de zon en de stevig frisse wind omarmde.  Neen, de kerk en de Kerk kunnen me niet bekoren.  Echtgenoot verloor zijn geloof ergens in de hetze van het katholieke onderwijs ooit gevolgd, ik heb er nooit naar gezocht wegens geen interesse.  Bovendien ... was een jaar leven op de kinderkankerafdeling de finale doodsteek voor 'God'.  Welk Opperwezen schenkt onschuldige kinderen kanker, laat ze eindeloos ziek zijn, onmenselijk lijden en aftakelen, om ze daarna zonder wroeging te doden?  Ik vraag het me af en daarom begrijp ik niet, dat in onze moderne tijden, nog zo veel mensen troost vinden in een verhaal, dat nooit het mijne zal zijn.

 

 

de kerk

een theater

het altaar

als podium

 

de priester

in habijt

jong en bebaard

zingt Gods verhaal

 

zingt mooi

met warm timbre

in zijn stem

 

'the Voice' lonkt

 denk ik en

ik mijmer weg

 

hij zou 

Natalia verleiden

warse Alex

tot tranen bewegen

 

het is hem

waarschijnlijk door

God gegeven

zijn goddelijke stem

 

mooi ...

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

     



gepost door admin 05.05.19 18:41 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)