Poezie Doris Dornť
 
 
16.01.19
tweeŽndertig kaarsjes ...


Er branden vandaag tweeëndertig kaarsjes in mijn hart.  Tweeëndertig vlammetjes voor jou, die eigenlijk op een taart horen te staan.  Jouw verjaardag ... ik denk er al dagen aan en ook aan al die taarten, die je al gemist hebt.  Vanmorgen enkele theelichtjes bij jouw foto in vuur en vlam gezet.  Een beetje demonstratief, moet ik eerlijk bekennen, om je vader alert te maken op deze toch uitzonderlijke dag.  In het verleden maakte ik me vooral boos, als zestien januari bij hem geen belletje deed rinkelen.  Die 'kwaadheid' is door de jaren heen gesmolten tot 'gekwetst' en 'ontgoocheld'.  Ook vandaag bleek hij geen benul te hebben van wat mij tot in het diepst van mijn hart raakt.  Ik heb hem er letterlijk moeten op wijzen en zelfs toen leek het nog niet helemaal tot hem door te dringen.  Moedeloos word ik er van, elk jaar weer te moeten vaststellen, dat hij in de verste verte niet bezig is met jouw verjaardag.  Ik had me voorgenomen er niet te hard aan te tillen en toch weegt het zwaar door, dat kan ik niet ontkennen.  Na jaren moet ik dit wezenlijk verschil tussen hem en mij als bedongen feit bestempelen.  Ik moet mezelf verplichten tot aanvaarden, dat jouw verjaardag een gegeven is, dat zonder vingerwijzing, helemaal aan hem voorbij gaat.  Zestien januari vergeten wil natuurlijk niet zeggen, dat hij niet meer aan je denkt!  Voor mij als moeder, staat vandaag natuurlijk voor 'onvergetelijk'.  De geboorte van een kostbare parel ... als mama blijf je levenslang elk moment van die dag als een film afspelen.  Jullie waren ons bovendien allebei te vlug af.  Na acht maanden hielden jullie, zowel je broer als jij,  het voor gezien, zodat we twee keer voor een blije verrassing stonden. Je vader had er dus geen notie van, van jouw verjaardag, maar vele andere warme harten wel.  Als bewijs daarvan, de bloemen, de kaartjes en berichtjes, de knuffels, een onverwacht bezoekje ... allemaal voor jou en mij!  Tweeëndertig vlammetjes verwarmen mijn hart, terwijl ik verdrink in warm herinneren aan jou.

 

zo werden wij

ouders van

een gestorven kind ...

 

acrobaten

zweefvliegend tussen

onmacht en radeloosheid

 

trapeze slingerend

boven een vangnet verdriet

 

balancerend op het koord

tussen verloren voelen

en voorzichtig verder willen

 

zo leerden wij

ouders van

een gestorven kind ...

 

jongleren met

goede en slechte dagen

 

clown spelen

achter lach en traan

 

balletdansen 

op wankele benen

 

tussen ...

vallen en opstaan

twijfelen en durven

vinden en weer verliezen

 

zo werden wij

ouders van

een gestorven kind ...

 

artiesten

in het overleven

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

     



gepost door admin 16.01.19 18:47 | permalink | reacties (1) | General
09.01.19
springtij ...


Gisteren springtij en eerste 2019 storm.  Ook de eerste bangmakerij op radio: opgelet, de zee kon wel eens over de dijken springen!  Vroeger, toen we nog school liepen (of liever: fietsten), kregen we ook vaak forse windkracht vanuit zee te verwerken.  Toen werden we nog niet zo 'gepamperd' als nu.  Hup, de fiets op en je zag wel of je weer op de dijk raakte al trappend en was dat niet het geval, dan stapte je af en nam de zijstraat, waar de wind altijd heftig huishoudt, hijgend en puffend, te voet.  De term 'storm' gold dan bij windkracht zeven of acht, nu is dat al bij vijf of zes.  En ja, gisteren toonde de zee zich van zijn woeste kant.  Het zand danste langs de straten, kroop in je kleren en tussen je tanden.  Tandenknarsend winkelen!  Ach, ik wil maar zeggen, dat al de negatieve vooruitzichten ons voorgeschoteld door de media, toch onderhuids kruipen en ons soms onnodig schrik aanjagen. Veel volk was er dan ook niet te zien op straat.  Nu de eindejaarstoeristen weer aan het werk zijn en de kindjes de schoolbanken terug bezetten, is hier een komkommerperiode aangebroken.  Tal van winkelzaken sluiten hun deuren, om eventjes in het buitenland te bekomen van de hectische feestdagen.  Tijdens de week is het hier doods en stil.  Gebouwen slapen hun winterslaap achter neergelaten rolluiken of gesloten gordijnen.  Na het kopen van eindejaarsgeschenken gaat de knip op de portemonnee, al is het nu soldentijd.  Winkels liggen er verlaten bij, op één of twee eenzame bezoekers na, die niet zelden zonder geld te spenderen vertrekken naar de concurrent aan de overkant.  Ondertussen doet het fenomeen 'winkelleegloop' ook hier in Nieuwpoort zijn intrede.  Tal van lege uitstalramen staren je aan, getooid met het bordje 'te huur'.  Geen goed voorteken (om ook maar eens negatief te doen)!  De huurprijzen swingen hier de pan uit, onbetaalbaar geworden voor kleine ondernemers.  Het oogt triest, al die gesloten panden met inhoudloze vitrines.  Maar ja, overdaad schaadt!  De school is herbegonnen. De kids zitten op de banken tot begin maart, de krokusvakantie valt laat dit jaar.  Onze kleinkroost had het bijzonder goed gedaan.  Hun rapporten waren pareltjes.  Vooral onze oudste blonk uit: 100/100 voor godsdienst (hoe is het mogelijk?).  Je moet wel weten, dat wij fervente ongelovigen zijn, dus ... van wie zou ze dat hebben?  Mijn vraag: ga je voor tante Nonnetje?, viel toch niet bijzonder in de smaak, al was het bedoeld als grapje.  Vandaag wisselen buien en zon elkaar af.  Tijdens het afwassen een regenboog gespot, die geen lang leven beschoren was.  Of ik een wens deed, vraagt Manlief.  Neen, alleen maar genoten van de regenboogkleuren op donkergrijze achtergrond. Wensen heb ik momenteel niet meer.  Alleen misschien ... een beetje minder  onnodige negativiteit op radio en televisie.  Het zou ons zo veel 'geruster' mens maken.   

 

ze meldden ...

springtij en storm

overstromingsgevaar

 

ik loop onbevreesd

door de straten

zie de zee woest kolken

 

los zand laat zich 

gewillig opjutten

ik scherm mijn ogen af

 

duizenden korrels  

dansen een wilde tango

dwars door alles heen

 

een storm in een glas water

krijg ik wel getemd

denk ik knarsetandend 

 

terwijl de zee

bulderend lacht

in zijn vuistje

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 09.01.19 12:16 | permalink | reacties (0) | General
05.01.19
nieuwjaarsbrieven ...


Nieuwjaarsbrieven ... een standhoudertje!  Woensdag kwam er een telefoontje van Zoonlief met de vraag of hij op donderdag met de kroost mocht komen, Veerle moest een dagje werken en onze kleinkroost kon dan de gelegenheid te baat nemen om hun nieuwjaarsbrieven voor te lezen. Ja, zo'n brief vol  goede voornemens en wensen blijft blijkbaar een vast gegeven in de lagere school. Zoonlief en ik spraken af, dat we elkaar rond elf uur zouden vinden aan de schaatspiste op de markt, als verrassing voor ons trio.  Daarna werd er een frietjesfestijn voorzien in frituur Albert op de kaai.  Papa had zijn kindjes wijsgemaakt (om te plagen), dat ze van 't stad tot bij ons thuis zouden 'stappen' (toch wel een tien minuten tred houden).  Onze oudste vond dat blijkbaar nogal een opgave en kloeg bij het uitstappen op de parking, over pijn in haar voet.  Zo erg, zei ze. Een dramaturge in spe!  Bij de schaatspiste, op een boogscheut lopen, klonk ze al wat positiever, het ijsrijden zou moeilijk worden, maar ze wou het toch proberen.  Na vijf minuten rondjes draaien bleek de pijnlijke voet als bij wonder op slag genezen.  Schuilt daar een zweem van politica in mijn kleindochter?  Enfin, het werd een leuke ochtend.  De schaatspiste lag er verlaten bij en ons drietal had het ijsrijk voor hen alleen.  Toen een kwartiertje later nog een meisje de piste op reed, maakte onze negenjarige daar dankbaar gebruik van, om een superkorte vriendschap te sluiten.  Sociaal is ze ook!  Ondertussen danste zes jaar oude kleinzoon zich op de muziek, die uit de luidsprekers schalde, de schaatsen van onder zijn lijfje.  Miniprinses liet zich gewillig rijden op een knalgele banaan, terwijl Papa het duwwerk voor zijn rekening nam.  Na een uurtje kwamen ze dik tevreden  de piste af en het frietjesvooruitzicht deed drie paar blinkende oogjes nog meer glanzen.  Later in de namiddag lazen ze trots en met verve hun nieuwjaarsbrieven voor, blij met het centje dat daar toch bij hoort.  Ik bedacht, zelf nooit enthousiast te zijn geweest met het vooruitzicht zo'n brief te moeten voorlezen. Het idee van al die ogen op mij gericht maakte me altijd onzeker.  Hoe vlugger ik die wensen er doormaalde, des te sneller was ik er klaar mee.  Niks geen gêne bij onze kleinkoters wat betreft dit jaarlijkse voorleeswerk en ik hoop, dat dat zo blijft.  Je kunt als kind nooit genoeg zelfvertrouwen hebben! 

 

 

voor mijn negenjarige Prinses ... 

 

soms wil je

met een smoes

ergens onderuit

 

brei je overtuigend

een leugentje

voor eigen bestwil

 

dan komt er plots

de aap uit de mouw

vallen de maskers

 

beken je kleur

met een engelengezicht

en heimelijke knipoog

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 05.01.19 16:49 | permalink | reacties (0) | General
01.01.19
nieuwjaarsrust ...


De kop is er af, we nemen een 'nieuwe' start!  Onze start is er ééntje in alle rust.  Geen familie of vrienden over de vloer op deze eerste dag van het jaar, geen last van 'moetes' of 'feeststress'.  Misschien vinden jullie, mijn blezertjes, dat een beetje zielig, maar wij niet.  Het werd gisterenavond overigens nogal een latertje voor deze twee oudjes, hangend in de zetel voor de buis.  Na het verslavend 'Thuis', keken we lachend naar het ontspannend en geestig programma 'Vrede op aarde' met Sven Leyers.  Dat is me toch een specialleke!  Zijn gasten waren Tom Lenaerts, Karolien Debecker en Jean-Marie De Decker.  Het werd op een gegeven moment zodanig grappig, dat de nieuwe burgemeester van Middelkerke, bijna niet meer bijkwam van het lachen en het hoesten.  Hij had gisterennamiddag overigens de eed afgelegd voor zijn nieuwe ambt en zat er glunderend bij.  Een programma om 'u' tegen te zeggen.  Daarna werd 'Down the road' uitgezonden.  De trip gemaakt door Dieter Coppens en zijn maatje Kevin in het kader van de warmste week.  Ze liftten van Finland tot in Wachtebeke en de opbrengst ging deels naar Kom op tegen kanker (Kevin zijn mama is momenteel in behandeling) en deels naar de Downvereniging.  Je werd, alleen door Kevin al, instant warm van deze uitzending.  Hun trip begon bij het huis van de echte, echte Kerstman, waar Kevin als kado een grote, witte knuffelbeer kreeg voor zijn mama.  Nog niet helemaal buiten de hut, vond hij het niet kunnen, want dat beest was veel te groot om mee te sleuren.  Gelukkig werd er een compromis gevonden.  De twee mannen haalden uiteindelijk 102.000 euro op!  Je kunt nu wel zeggen: 't is televisie en allemaal show, maar het ontroerde diep.  Veel méér bood televisieland daarna niet meer.  Wat muziek hier en daar.  We zijn geen schlagermensen, dat is niet aan ons besteed. Jaarlijks kijken we wel op BBC naar Jules Holland, waar de gebrachte muziek meer bluesy klinkt. Af en toe, tussen het nippen aan een glas suprème champagne (een fles gekregen van Zus en Schoonbroer Nico ter gelegenheid van ons zoveelste huwelijksjaar), zapte Echtgenoot al eens weg en kwam zo terecht op een programma met jaren zeventig muziek (Nederland 3).  Nostalgie alom!  De jaren van het middelbaar, de eerste liefdes ... mijn jeugdjaren.  Zo sloeg de klok bijna drie toen we ons bed induikelden.  Om negen uur deze morgen een nieuwjaarstelefoontje van vriendin Fabienne ... ik lag nog in bed met kijk op de grijze lucht en kale bomen, na te genieten van deze nostalgische oudejaarsavond.  Deze middag, bij het afwassen, keek ik door het keukenraam.  Tussen de laatste, vergankelijke dorre bladeren, lachten madeliefjes me toe.  Het duurt nu niet lang meer voor alles weer tot leven komt, bedacht ik, terzelfdertijd beseffend dat niets ons kan voorspellen wat 2019 van zin is ons te brengen en dat we ook dit jaar misschien mensen zullen verliezen, die ons dierbaar zijn.  We zullen maar met goede moed aan dit nieuwe jaar beginnen zeker en vol hoop surfen op de komende twaalf maanden?

 

en weer wordt het ...

 

klikken of botsen

verder borduren op het leven

 

verkeerde plooien leggen

om daarna glad te strijken

 

telkens het graven

naar zin geven

 

en weer wordt het ...

 

zoeken

speuren

grasduinen

 

naar een zeldzame zucht

te'vrede'nheid

 

 

 Doris Dorné - 2019

 



gepost door admin 01.01.19 15:13 | permalink | reacties (0) | General
31.12.18
nog enkele uurtjes ...


Nog maar enkele uurtjes en we stappen door de deur van 2019!  Vlug nog even bloggen voor 2018 de pijp uit is.  Al weer elf dagen geleden, maar ja, met dat 'feesten' tussenin en daarna onze jongste kleindochter vijf dagen op logement, kwam er van schrijven niet veel in huis.  Tussendoor ook nog zo'n tweehonderd nieuwjaarskaartjes onder handen genomen en jullie weten hoe ik mijn dagen gevuld kreeg.  Nu zitten we in rustiger vaarwater, we zullen deze laatste avond van het oude jaar met zijn tweetjes languit in de zetel spenderen.  Niets nieuws dus onder de zon, zo doen we het al een decennia lang.  Kerstavond werd naar jaarlijkse gewoonte gourmettend doorgebracht met vriendin Fabienne.  Gezien we alledrie een gezapige leeftijd bereikt hebben, namen we ook de tijd voor het uitdelen van de geschenkjes.  Het uitdelen was zo gezapig, dat Echtgenoot bovendien mij mijn kado vergat te geven, al stond het daar in zijn ééntje te blinken.  En 's anderendaags stond het er nog. Tja, na tweeënveertig jaar samen is de fut er blijkbaar een beetje uit.  Kerstdag mochten we op bezoek bij onze kroost.  Leuk!  Daar konden de pakjes niet snel genoeg van hun papiertje verlost zijn, al wisten ze dat er nergens een stuk speelgoed te bespeuren viel.  De Sint had al zo'n overdaad gebracht, dat er voor Kerst niets meer overbleef.  Toch vielen jassen en mutsen best in de smaak.  We namen die avond ons jongste Prinsesje voor een vijftal dagen mee naar de zee.  Vrolijk Nieuwpoort (kerstmarkt) lonkte!  Het moet gezegd, onze kerstmarkt mocht gezien zijn.  Prachtig verlicht, een grote schaatspiste met podium voor optredens, een paardenmolen, het huis van de kerstman, een speeldorp met drie zigeunerwagens en een zestal 'kotjes' waar er kon genoten worden van een hapje en een drankje.  De zondag voordien had grote Zus al haar schaatstalent gedemonstreerd, terwijl wij aanschoven in de lange rij wachtenden bij het huis van de man met de baard, de échte kerstman.  Hij kweet zich uitstekend van zijn taak.  Broer en kleine Zus waren in hun nopjes met het gekregen snoepje (dat ze nochtans niet lustten).  Het zigeunerdorp mocht op hun sympathie rekenen.  Ons minimeisje raakte haar rubberen laarsjes kwijt in het ballenbad en zat bijna verstrikt in de wagen met de doolhofnetten.  Gelukkig waren er Broer (die de laarsjes van tussen de ballen mocht vissen) en Zus (die de weg naar buiten gidste in het doolhof).  Super triootje!  Tijdens haar verblijf aan zee wou onze vierjarige ook eens schaatsen.  Vermits Manlief dan bewaker van dienst is (ik schaats niet) gingen we voor een rustig moment op een voormiddag.  Twee jaar geleden werd Echtgenoot van zijn sokken geschaatst door jeugdig geweld in De Panne.  Zijn bril nam toen een salto en hij zag sterretjes.  Sedertdien is ook hij niet zo happig meer op schaatsen, maar ja, wat doet een mens allemaal niet voor de verleidelijke blik van de jongste telg?  Er was weinig volk op het ijs, het viel dus geweldig mee.  Minimeisje kreeg schaatsjes onder met twee ijzertjes en een pinguïn als steun.  De eerste ronde reed Manlief met haar mee, maar toen werd hij overbodig. 'Ik kan dat alleen' ... het moto van onze kleinkroost.  En daar ging ze, eerst met haar steunbeest en daarna vloog ook de vogel aan de kant, wegens niet meer vandoen. Zo'n momenten zijn goud waard. Er zit pit in onze kleinste Prinses!  Gisteren stuurde Ellenlief me een berichtje.  Ons eigenzinnig schaatstertje stond op Instagram Stad Nieuwpoort, zo meldde ze.  Vlug even gaan kijken en ja hoor, prachtige foto van onze 'diva'.  In de namiddag was er op de kerstmarkt 'kinderdisco'.  Een wandeling met kroost naar stad deed deugd, de disco vonden ze maar 'babymuziek', maar het zigeunerpark kon nog eens op hun goedkeuring rekenen.  Vandaag is het hier dus heel wat kalmer.  Morgen een nieuw jaar, wij misschien wel andere mensen, maar beslist geen nieuwe en dus ...

 

... hou vooral het hart 'warm'

in 2019!  

 

Doris



gepost door admin 31.12.18 15:33 | permalink | reacties (0) | General
20.12.18
een stukje verleden ...


Vandaag werd JP (Jean Pierre Van Rossem) begraven.  Voor ons een afsluiten van een stukje verleden.  Ooit, begin tachtigerjaren, kwam hij in contact met ons via een gemeenschappelijk hobby van hem en Manlief, namelijk het racen met miniatuurwagentjes.  Na een ietwat dubieuze start en ellenlang scheldtelegram naar Manlief toe, wandelde hij op een avond de slotracingclub van Nieuwpoort binnen.  We hielden ons hart vast, maar het moet gezegd, dat er van toen af enkel respect was van zijnentwege wat betreft Echtgenoot.  Af en toe kruiste hij ons pad, dropte zo nu en dan een bankbiljet op de grond of liet zijn wisselgeld open en bloot op tafel liggen ... misschien om te zien welk vlees hij in de kuip had.  Het wisselgeld droeg ik hem na en het bankbiljet, dat mochten we houden.  Ik denk, dat hij dat waardeerde, de integriteit en eerlijkheid.  In negentienzesentachtig organiseerde Manlief met zijn team het Europees Kampioenschap Slotracing.  Het grote circuit (32 meter lang, 8 banen) werd afgebroken en verhuisde voor een weekendje autopret, naar een ander lokaal.  Er kwamen racers uit Canada, Engeland, Frankrijk, Italië, Portugal, Nederland en Amerika.  Even huisvestte Nieuwpoort een stukje Europa.  We kregen veel bezoekers over de vloer, de meesten nieuwsgierige aagjes, omdat er een rode ferrari voor de deur stond en ze de eigenaar van dit model wel eens wilden spotten.  JP was ook niet te beroerd, om zijn autosleutel te geven en een jongen van zestien eens plaats te laten nemen in dit blijkbaar 'unicum' met hoog testosterongehalte, zonder de motor te laten draaien natuurlijk.  Later reisde Echtgenoot nog voor een week naar Toulouse, op vraag en kosten van JP, om er een grote racewedstrijd in goede banen te helpen leiden.  Het contact verwaterde, tot op een avond de telefoon ging.  JP aan de lijn.  Hij had van een Nederlandse slotracer vernomen, dat Benjamin ziek was en gaf ons de kans om op zijn kosten voor een behandeling naar Amerika te gaan.  Zelf wisten we, dat er geen enkele kans op genezing meer was, niet hier en ook daar niet.  Ik vond het vooral hartverwarmend, dat deze controversiële man, ons dit voorstel deed.  Ja, je had het raden naar wie en wat en hoe hij eigenlijk wel was, maar voor mij telde maar één ding: zijn hart zat op de juiste plaats.  Er is veel over hem gezegd en geschreven, we hadden vaak binnenpretjes als hij op televisie verscheen en ja, 't is zoals ik onlangs Jambers hoorde zeggen: hij had iets van een Robinhood!  Voor mij blijft hij alvast 'mooi' in de herinnering aan dat veelsprekende telefoontje toen!

 

hij was 

 

die vreemde vogel

met weerbarstige pluimen

en niet te kortwieken vleugels

 

in geschreven en gefilmd

tegendraads getekend

als buitenbeentje

 

maar hij was ook

 

... verborgen warme inborst

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  



gepost door admin 20.12.18 18:45 | permalink | reacties (0) | General
17.12.18
graag gezien ...


Het is niet anders, ik voel me vandaag, vijfentwintig jaar na Benjamins dood, de meest graag geziene mens van ons landje.  Na zo'n lange tijd nog steeds omringd door blijvende warmte, het zou iedere ouder, die een oogappel verliest, gegeven moeten zijn.  Evident is het niet, want ik weet dat het vaak anders is, dat mensen heel eenzaam kunnen zijn in een verdriet dat nooit een einde kent.  Ik koester dan ook, diep dankbaar, alle blijken van jarenlange genegenheid als kostbare parels.

 

 

een kwarteeuw

zonder jou

ik heb het overleefd

jouw sterven

 

al die jaren

zonder jou

door mijn vingers

gegleden als zand

 

vaak gestruikeld

over onhandelbaar gemis

vaak gevallen

over onpeilbaar verdriet

 

en dat na zo'n lange tijd

de pijn vandaag niet anders is

mijn hoofd en hart

nog steeds verloren voelen

 

het is wat het is

 

Doris Dorné - 2018

 

 



gepost door admin 17.12.18 14:31 | permalink | reacties (1) | General
16.12.18
op de vooravond van ...


Vandaag, een kwarteeuw later, op de vooravond van jouw sterven, voelt het als pas gisteren.  Zes lange maanden leefden we na het verdict 'terminaal', op de toppen van onze tenen.  Met de zomer in aankomst wisten we toen jouw dood al onomkeerbaar. Eén maand nog, was de prognose gesteld in het UZ Gent.  Het werden er zes.  Hoe en wanneer ... de tijd speelde een spel en leerde ons hoe meedogenloos hij kan zijn. We zagen hoe jij, klein mannetje van toen amper zes, genadeloos gegeseld wed door aftakeling en pijn.  Wij, volwassenen, stonden erbij en keken machteloos toe, te laf om eisen te stellen en een einde te maken aan het spel, dat kanker met je speelde. Ik voelde me als moeder zo schuldig, zo intens verdrietig en hopeloos verloren in je niet kunnen helpen.  Tot jij zelf aangaf, dat het zo niet verder kon en ik je de belofte deed je te helpen.  Opeens waren alle grenzen overschreden.  In mijn hart huisde niet alleen onmetelijk verdriet, maar ook diepe woede, omdat ik niets durfde te vragen, te zeggen.  Wie was ik, wat betekende ik als moeder?  Uiteindelijk kon ik niets anders dan de beslissing te nemen en te eisen dat er een einde kwam aan jouw lijden.  Het moest, het was het enige wat ik voor jou nog kon doen.  In overleg met artsen en thuiszorg zou jij de volgende morgen verlost worden, rust vinden en voor altijd mogen slapen.  Die avond voelde het eindelijk juist en goed.  Ik zou mijn belofte houden, je zou geholpen worden.  Na maanden pijn en aftakeling, iedere dag speelbal van kanker en de dood, zou ik met een hart boordevol liefde afscheid van jou kunnen nemen, maar terzelfdertijd zou er samen met jou een groot stuk van mezelf sterven.  Een kwarteeuw later voelt mijn beslissing van toen nog altijd de juiste.  Een kwarteeuw later voelt mijn hart en hoofd nog altijd boordevol liefde voor jou.

 

op een zee

van liefde

dobberde ik ooit

stuurloos rond

 

zonder zicht

op reddende bakens

of veilige havens

 

in een zee

van liefde

ging ik eenzaam

kopje onder

 

toen voor 

altijd loslaten

de enige keuze bleef

 

zelfs na lange tijd

is het nu nog dagelijks

dobberen op of verdrinken in

een zee van liefde

 

... die jij achterliet

 

 

Doris Dorné - 2018

 

 



gepost door admin 16.12.18 18:35 | permalink | reacties (2) | General
13.12.18
kerstmarkt ...


Sint was nog het land niet uit of kerst manifesteerde zich al.  Kerstmarkten maakten zonder dralen hun opwachting, zoals in Oostende.  Sinterklaas kreeg zelfs de gelegenheid tot een rondje schaatsen!  In Koksijde brandde op vijftien verschillende locaties de kerstversiering.  Altijd een must om gezien te hebben.  Hier bij ons zijn ze nog volop bezig met het aankleden van het marktplein, hier wordt de kerstmarkt pas volgende week vrijdag op gang getrokken.  In elke gemeente kan de échte kerstman in zijn échte kersthuis begroet worden..  Als kleine pagadder zul je er nog maar aan uit raken wie al die mannen met baarden zijn!  Maar veel kleiner en intiemer zijn de jaarlijkse kerstmarkten in de woonzorgcentra. Zondag reed ik mee met mijn overbuurvrouw/vriendin naar Koksijde, waar haar moeder resideert.  In de inkom een handvol standjes met handgemaakte keramiek, kaarten, groenstukjes, cupcakes, cava ... voor het spekken van de spaarpot. Te weinig plaats en te veel volk voor een praktische doorgang en wendbaarheid van de rolstoelen en andere hulpmiddelen.  In de cafetaria wemelde het van bewoners en familieleden.  Het was 'azen' op een plaatsje en wie er ééntje vond, stond het niet meer af.  Een orgelist speelde deuntjes van toen en Oma genoot, nippend aan haar cava.  Later terug op haar kamer toch opgelucht de rust terug te vinden.  Dinsdag ging dan de kerstmarkt in het warme St. Anna, waar Moeder iets langer dan een jaar woonde, door.  Afgesproken met Linda, dochter van ... met wie het van begin af aan klikte, om samen een kopje koffie te drinken in de cafetaria.  Hier geen hectische toestanden, maar het was dan ook geen weekend.  Enkele standjes met kaarten, handgebreide kussens, lekkere cakejes, thee uit Irak. Een gezellig en warm samen zijn, een fijne namiddag.  In de living zelf nog veel bekende gezichten aan de tafel waar Moeder haar plaatsje had.  Natuurlijk was ik in hun ogen een nobele onbekende, maar zolang er mensen huizen die ik ken, zal ik af en toe eens in de Papayalaan (leefruimte) binnenwippen om een praatje te slaan. Eind volgende week begint de kerstvakantie, dan zit half België in kerstmarktmodus.  Ik kijk al uit naar de superheerlijke appelbeignets op de markt van De Panne.  Méér hoeft Kerst niet te zijn voor mij en na de feesten ... leve de rust van het alledaagse leven!

 

 

niets dat zich

langer laat lengen

door de tijd

dan dominant verdriet

 

het soort verdriet

dat in de boeien slaat

en telkens weer ongezien

een mes in de rug steekt

 

het soort verdriet

dat jarenlang gijzelt

de aarde onder voeten

zonder mededogen wegveegt

 

het soort verdriet

dat genadeloos terroriseert

en als sluipend gif

alle geluk aan banden legt

 

... woordeloos verdriet

 

Doris Dorné - 2018



gepost door admin 13.12.18 18:39 | permalink | reacties (1) | General
09.12.18
einde zoektocht ...


Gisteren, kwam er na weken van speuren, een einde aan de zoektocht naar geschikte Sinterklaasgeschenken voor onze kleinkroost.  Oef!  Het is immers altijd een beetje puzzelen, want ze krijgen zo veel op zo veel adressen.  Thuis, bij Opa en Oma, bij de meters en peters, tantes, bij ons.  Even na datum kwamen ze gisteren verwachtingsvol kijken of de goede man hier wel de weg naar binnen had gevonden. Mijn speurwerk viel in de smaak, kindjes blij, wij blij.  Veel over de Sint werd er niet gezegd, de sinterklaas en pietenkoorts mag stilletjesaan gaan liggen.  Chocolade en snoep was er niet voorzien, enkel een paar mini minichocolaatjes, die vlotjes in hapgrage mondjes verdwenen.  Onze oudste, negen nu, is al 'voldoende op de hoogte', zoals ze de schooldirectrice meedeelde.  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat er geen verwachtingen meer zijn.  Integendeel.  Nu deze zotte speelgoedperiode afgesloten is, focussen we ons (of proberen dat toch) op Kerst.  Momenteel ben ik nog niet echt in kerstmodus.  Kerst komt pas na Benjamins sterfdatum aan bod.  December heeft voor mij een dubbele bodem.  Vermoeiend, zo veel gevoelens in een tijdspanne van éénendertig dagen.  Balanceren tussen blij genieten en triest herinneren.  Telkens weer een opgave, zelfs na vijfentwintig jaar.  Kerst wordt deze keer ook de eerste keer zonder Moeder.  Een gemis, niet vaak uitgesproken, maar onderhuids in hart en hoofd aanwezig.  Maar ... we zullen genieten van de warme momenten, die er elke december toch weer zijn.  Laatst zaten we hier met vier vrouwen aan tafel (Echtgenoot sloeg op de vlucht), schoolvriendinnen van vroeger.  Contacten die gebleven zijn door al de jaren heen. Herinneringen ophalen, leuke anecdotes, ongeweten verliefdheden ... eventjes terug meisjes van achttien!  Daarna het echte leven in ... naast geluk, de  ontgoochelingen,  het verdriet. Elk op onze eigen manier de jaren doorsparteld.  Toch blij, dat we de lach niet verloren, dat we een namiddag nog eens die meisjes van toen kunnen zijn. Gewoon genieten!  Manlief nam gisteren ook, tijdens het Sintgebeuren, een start met zijn laatste zes.  Hij werd negenenzestig.  De zeven wenkt!  Ja, we worden, pardon ... we zijn oud.

 

Mogelijk kan deze website efkens niet te bereiken zijn.  Mijn webmastertje, Jurgen, is druk bezig met een volledige vernieuwing.  Geen paniek dus.  We komen terug in een volledig nieuw jasje. 

 

we laveerden elk

door de jaren heen

langs meevallers

langs obstakels

 

nu we ouder geworden

samen aan tafel

toch de lach 

nog kunnen vinden

 

in het herinneren

van schoolse dingen

maar ook begrijpend

elkaar kunnen aankijken

 

in het weten

van diep geleden verdriet

voelt het als blijvend verbonden

niet voorbijgesneld door tijd

 

gewoon ... warm en mooi

 

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

       



gepost door admin 09.12.18 10:57 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Januari 2019 (4)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)