Poezie Doris Dorné
 
 
14.06.18
arme harten ...


Een lieve vriendin van mij reageerde op mijn vorige spinsel.  Ze voelt zich soms 'zo arm als de straatstenen', schrijft ze. Ze verloor jaren geleden haar enige zoon en daarmee ook het enige, echte doel in haar leven.  Een kind verliezen, maakt je arm.  Je enige kind verliezen, maakt je armer dan arm.  Al die tijd, sedert Benjamin stierf, hield ik vaak halt bij ouders, die alleen achterbleven.  Met schroom en ook schaamte, omdat wij, ondanks het immense verdriet om Benjamin, Zoonlief nog hadden om van te houden en zij met lege handen, lege harten achterbleven.  Veel ouders van overleden kinderen kruisten de voorbije vijfentwintig jaar mijn pad.  We vonden elkaar in het immense verdriet om ons gestorven kind, maar de verdere invulling van elk van ons leven schoeide op een andere leest. Wij kregen nog de kans om uit te kijken naar wie en wat Zoonlief zou worden.  We waren begaan met zijn studies, met zijn geluk, met zijn toekomst.  Vandaag zijn er drie schatten van kleinkinderen, die zon in huis brengen.  Klagen is dus niet aan de orde!  Hoe zwaar voelt het om dit allemaal niet meer te hebben?  Hoe draag je de last van 'het alles kwijt zijn'? Als ons pijnlijk hart al niet te balsemen is, wat moet je dan met een hart 'armer dan arm'?  Momenteel lees ik 'Tonio' van de Nederlandse schrijver A. F. Th. van der Heijden. Een turf van een boek (méér dan zeshonderd bladzijden), over het verlies van zijn enige zoon.  Het valt me op, dat mijn dichtbundels hetzelfde verhaal over verdriet vertellen, maar dan wel in erg verkorte versie.  Het is zoals mijn vriendin schrijft: soms voel het hart zo arm, zo arm ... armer dan de straatstenen.

 

het gemiste kind

de lieveling ...

 

nooit in vorm gegoten

altijd puur gebleven

 

een onversneden warmte

is al wat nu nog rest

 

een houden van

wars van ergernissen

 

een graag zien

gekoesterd achter glas

 

liefde zonder

deuk of schrammen

barsten of beschadiging

 

en in mijn arme hart

de hang naar ...

 

mijn gemiste kind

de liefde van mijn leven

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 14.06.18 13:41 | permalink | reacties (0) | General
04.06.18
rijker dan je denkt ...


Een tijd geleden schreef Zus zich in voor het VTM programma 'rijker dan je denkt'.  Vorige zaterdag grepen de selecties plaats in Gent, Zus was bij de uitverkorenen.  Ze nam, in het zog van een paar vrienden, mijn allereerste pop mee.  Carolientje, nu zo'n zestig jaar oud.  Het arme schaap telt amper nog wimpers, haar oogjes sluiten kan ze niet meer en van wenen heeft ze ook geen kaas meer gegeten, om nog maar van haar schamele haartooi te zwijgen.  Carolientje doorstond heel wat speelmomenten en is dan ook getekend door de jaren. Zus had de moed, om een ganse dag op te offeren voor het goede doel, namelijk te weten of mijn eerste pop van enige waarde was.  Zelf ben ik ooit eens met een litho van Buffet hier naar het Koksijdse casino getrokken, ook voor een schatting.  Na twee uur wachten, bleek mijn prachtige Zonnevis amper 150 euro waard, volgens zij die het kunnen weten.  Later vond Echtgenoot dezelfde litho terug op internet, te koop voor 1500 euro.  Wij hebben hem zijn plaatsje aan de muur teruggegeven, 't is een prachtstuk!  Wat Zus en Carolientje betreft: na uren geduld bleek mijn overjaarse pop toch 55 euro waard.  Ik ben dus rijker dan ik dacht! 

Gisterenmorgen trokken we met kroost naar Plopsaland.  Samen naar de tramhalte hier dichtbij, waar we vijftien minuutjes geduld te oefenen hadden.  Ondertussen bezeerde onze jongste zich en moest er een pleistertje gelegd op het kleine knietje.  In deze hulpbeweging, moet mijn goed gevulde geldbeugel (een dagje pretpark mag best iets kosten) met obligate documenten (identiteits- en rijbewijs) op de grond gevallen zijn, zonder dat één van ons er notie van had.  Blije gezichtjes bij aankomst van de tram, wij erop.  Maar ... toen Echtgenoot me het tramticket terugbezorgde en ik het wou opbergen, vond ik mijn geldbeugel niet.  Paniek!  Gelukkig waren we nog maar twee haltes verder, 't is te zeggen in 't Bad.  Manlief terug van de tram, nieuwe kaart gekocht en richting geldbeugel.  Wij reden met bezwaard hart en domper op de feestvreugde verder naar ons doel van de dag, opgelucht dat de tickets voor het pretpark in mijn tas zaten en we, al was het dan zonder traktatiegeld, toch binnen zouden geraken.  Zo'n twintig minuutjes later kwam het verlossende telefoontje van mijn eega: hij had mijn geldbeugel mét inhoud gevonden onder de stoeltjes aan de tramhalte en reisde ons na.  Van opluchting gesproken!  Het werd een dolfijn dagje Plopsa en al moest ik toch de eerste uren een beetje van dit avontuur bekomen, ik voelde me gisteren letterlijk rijker dan ik ben! 

 

nooit word ik

nog zo rijk

als toen jij

er nog was

 

herinneringen

tot papier geplooid

 

pijn en verdriet

in woorden gegoten

op ongelijnd wit

 

tot inkt

vervloeid verlangen

 

zo gaf ik jou

in bewaring 

 

gemis ontnam me

onverdeeld geluk

 

maar langs

de vele struikelblokken

zoek ik nu behoedzaam

het laatste stukje

wandelweg te gaan

 

het maakt me

rijker dan ik denk te zijn

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 



gepost door admin 04.06.18 18:33 | permalink | reacties (2) | General
01.06.18
een fijn weerzien ...


Ze was pas zestien, twintig jaar geleden, toen ze me schreef, naar aanleiding van een reportage in Libelle, waarin ik het verhaal van Benjamin en mijn tweede bundel deed.  Toen al een jongedame met pit, want ze kwam zowaar naar de voorstelling van één van mijn boekjes en bleef een nachtje bij ons logeren.  Ze vraagt zichzelf nu verwonderd af, hoe ze dat dan wel deed, in haar ééntje, vanuit het verre Kortrijk naar het haar onbekende Nieuwpoort.  Soms kijkt een mens met verbazing terug op vroeger.  We penden blijkbaar heel wat af met elkaar.  Haar moeder stierf aan borstkanker en in mijn boekjes en brieven, vond ze een handvol troost. Na jaren van stilte, is er plots weer contact.  Twintig jaar verder is ze de trotse mama van drie prachtige zonen en dolgelukkig met de liefde van haar leven.  Of we elkaar nog zouden herkennen? vroeg ze in haar mailtje.  Ik herinnerde me haar donkerbruine ogen en haar jeugdig enthoesiasme, maar van zestien naar zesendertig onderga je een ware metamorfose.  Wat mezelf betreft, zorgde de tussentijd voor de nodige rimpeltjes.  Bij een hartelijk weerzien was er onmiddellijk herkenning, alsof we elkaar pas gisteren nog gesproken hadden.  Donkerbruine ogen en een vat vol enthoesiasme, nog altijd het meisje van zestien, maar nu ook mama van drie.  Het werd een superfijne namiddag, een tof en warm weerzien, voor herhaling vatbaar.

 

daar was ze

dan terug 

het meisje van toen

 

na jaren stilte

namen we 

de draad weer op

 

alsof we

ze nooit hadden

laten vallen

 

en breiden

met verwondering

het verhaal

van vroeger verder

 

twintig jaar later

 

zij ...

mama van drie

 

ik ... 

oma van drie

 

met tussen ons ...

niets veranderd

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 01.06.18 18:51 | permalink | reacties (1) | General
24.05.18
uit liefde voor een doodziek kind ... alle vertrouwen in het Kinderkankerfonds UZ Gent


De reportage van Telefacts, over een meisje met een zeldzame hersentumor, nam me gisterenavond mee terug in de tijd, nu zo'n vijfentwintig jaar geleden.  Omdat de artsen in het UZ Gent geen enkele afdoende behandeling voorhanden hadden en dus niet meer in de mogelijkheid waren het meisje te helpen, besloten de radeloze ouders, om met hun dochtertje naar Mexico te trekken, waar ze blijkbaar wel een therapie konden aanbieden voor dit soort tumoren. Prijskaartje voor één behandeling: 15.000 euro.  Natuurlijk wil je als ouder alles doen voor je kind, natuurlijk wil je geen afscheid moeten nemen van dat wat je het allerliefst is.  De liefde van die ouders is zo diep als de zee.  Ik begrijp, dat ze willen kunnen zeggen alles geprobeerd te hebben, geen kansen te hebben laten liggen.  Ze willen zichzelf geen verwijten moeten maken. Verschillende keren trokken ze naar het verre Mexico, met in het begin wat beterschap, groeide ook de hoop op genezen.  De artsen hier stelden, dat het meisje zich wat beter voelde door de reeks bestralingen, die ze hier had gekregen.  Voor de ouders waren de buitenlandse dokters reddende engelen.  De artsen in het UZ Gent, trachtten contact te leggen met de Mexicaanse oncologen, echter zonder resultaat, waardoor het wantrouwen nog groter werd.  Omdat het financiële plaatje zwaar doorwoog, kwamen de ouders met de vraag om steun van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Dit bleek geen optie, niettegenstaande miljoenen euro op de bankrekening, wist de papa te vertellen. Mijn hart brak op het einde van de reportage, toen het weer slechter bleek te gaan en de moed het meisje in de schoenen zonk.  Volgens de artsen in Mexico, zei de mama, bleef de tumor stabiel, maar was er 'iets bijgekomen'. Dan weet je het wel.  Mijn hart brak bij het zien van de nu toch groeiende twijfel bij de ouders, de machteloosheid en de angst om afstand te moeten doen van hun kind. Aanvaarden, dat je je kind zult verliezen is een helse opdracht.  Ik ben dezelfde weg gegaan, met evenveel liefde voor mijn kind, maar met een andere instelling.  Ik geloofde in de dokters van het UZ Gent, ik had vertrouwen in het team dat bergen verzet voor hun patiëntjes. Toch was er altijd een innerlijk weten, dat mijn kind het niet zou halen.  Ik heb mijn kind geen tweede kans gegeven, omdat er geen tweede kans was. Toen bleek dat alles wat hij had moeten doorstaan: veertien chemokuren, chirurgie, radiotherapie (bestraling), niks had opgebracht, wou ik geen behandeling meer.  Ik koos ervoor de laatste maanden met hem niet nodeloos in een ziekenhuis door te brengen.  Ook dat was liefde, immense liefde.  De kinderkankerafdeling is een jaar lang ons tweede thuis geweest.  We leerden er het Kinderkankerfonds UZ Gent kennen.  Na Benjamins dood wou ik iets terugdoen, uit dankbaarheid, uit liefde voor de warmte die we daar gekregen hadden.  Dit fonds is ontstaan uit een familiefeest bij Prof. Dr. Benoit en is vooral gegroeid door de inzet van vele, vele ouders.  Ik heb het volste vertrouwen in dit fonds.  Zou ik met pen en papier 68000 euro bij elkaar schrijven als dat niet zo was?  Zou ik, samen met tal van vrijwilligers, tien jaar lang bloemen verkopen ten bate van dit fonds, als ik wist dat het geld niet terechtkwam waar het hoort?  Neen, het Kinderkankerfonds UZ Gent doet prachtige dingen met de fondsen en inderdaad, ze beheren het geld zoals een goede huisvader dat moet doen.  Laat daar vooral geen twijfel over bestaan! En wat ook de keuze mag zijn, die je maakt als ouder voor je kind, elke beslissing genomen is een beslissing uit onpeilbare liefde.

 

op een zee

van liefde

dobberde ik

stuurloos rond

 

zonder zicht op

reddende bakens

of veilige havens

 

in een zee

van liefde

ging ik eenzaam

kopje onder

 

toen jou 

voor altijd loslaten

de enige keuze bleef

 

ook nu ...

 

na al die jaren

is het nog dagelijks

dobberen op of verdrinken in

een zee van liefde

 

... die jij achterliet

 

Doris Dorné - 2018

 



gepost door admin 24.05.18 20:50 | permalink | reacties (0) | General
12.05.18
over veertien dagen wel en wee ...


Ja, tussen mijn vorige spinsel en vandaag liggen er inderdaad veertien blanco blogdagen.  Niet panikeren, lieve blezertjes, ik haal mijn schade in.  Het mooie, zonnige weer zit er zeker voor iets tussen.  We gaan al eens onze pootjes strekken, het gras moet gemaaid, de struiken gesnoeid, we toeven vaak op ons hemels terras en ja, daardoor schiet het bloggen er soms bij in. Wat gebeurde er in ons voorbije veertiendaagse mensenleventje?  Wel, maandag nam ik voor de eerste keer deel aan de wandeling met rolstoelwagens van het woonzorgcentrum St. Anna.  Je zou denken: fluitje van een cent, een duwtje geven!  Vergeet het maar.  De wandeling onder stralende zon, tussen velden en boerderijen, vergde nogal wat energie.  En niet het duwen was problematisch, maar het altijd moeten aan de kant gaan voor fietsers of auto's bleek vooral een vermoeiend gegeven. Ik pufte als een oude locomotief en kleurde als een overrijpe tomaat!  Wie wat gewicht wil verliezen en een beetje spieren kweken, één aanrader: rolstoelduwen.  Voor de bewoners van St. Anna, die voor het eerst na de lange wintermaanden, de lente mochten opsnuiven, kon de dag niet meer stuk.  Ze waren zo dankbaar, wat zou ik dan klagen over een beetje spierpijn?  Volgende week zal ik me er nog maar eens aan wagen. 

Nu we zelf in de herfst van het leven wonen, vallen er veel mensen rondom ons weg, als blaadjes aan de bomen.  2018 lijkt wel het jaar van 'verlies'.  Eerst was er nicht Raymonde, toen kwam het overlijden van Moeder, zo'n veertien dagen geleden stierf de mama van één van onze trouwste slotracingclubleden en deze week verloor Schoonbroer Nico zijn vader.  Ik deed nog nooit zoveel begrafenissen op rij.  Nu dragen wij deze mensen weg, maar binnen afzienbare tijd zullen ook wij er niet meer zijn.  Een nog korte toekomst is nu realiteit, daar moeten we mee leven en daarom des te meer al het goede écht op waarde schatten.  Maar ... mens zijnde zullen we dat af en toe wel eens vergeten. 

Woensdagavond hadden we ons triootje kleinkroost voor een nachtje op logement en dat zorgt altijd voor de nodige 'emoties'.  Het prachtige weer nodigde uit tot een avondwandeling, iets wat op onze oudste kleindochter haar verlanglijstje stond.  Wij dus naar het naburige speelpleintje, kwestie van nog wat energie te verbruiken vooraleer hun bedje in te duiken.  De volgende dag kwamen Ma en Pa hun kroost weer ophalen en na de middag besloten we tot een wandeling naar het nieuwe speelpleintje, gelegen aan een volledig andere kant.  Kleinzoon had geen zin in wandelen en bleef thuis (of dat dachten we toch).  Toen de mannen ons na een tijdje op het avonturenplein vervoegden, bleek er van kleinzoon geen spoor te bespeuren. Zij dachten dat hij met ons mee was. Emoties laaiden op. Je moet mij niet vertellen, hoe anstig een moederhart klopt op zo'n momenten. We maakten het ooit zelf mee.  De mannen namen de weg terug naar huis, waar Manlief op de fiets sprong en even later kleinzoon spotte, op zijn dooie gemak op de terugweg naar huis. Wat was het verhaal?  Blijkbaar veranderde onze avonturier van gedachten toen wij (de meisjes) al weg waren.  Hij trok zijn schoenen aan, nam zijn step en sloop het huis uit, zonder dat de mannelijke aanwezigen er weet van hadden en trok naar het speelpleintje van de avond voordien.  Ja, een volledig andere richting uit!  Nog een groot geluk, dat onze kleinkroost blijkbaar over een goede GPS en oriëntatie beschikt.  We slaakten allemaal een diepe zucht van opluchting en verloren hem niet meer uit het oog.  De avonturier zelf was niet bepaald onder de indruk van alle commotie rond zijn persoontje!

En tot slot ...

 

 

Morgen ... Moederdag 

 

Benjamin, ik zag deze week twee van je klasgenootjes van toen.  Eéntje dolverliefd, zijn meisje met bolle buik in blijde verwachting en ééntje als trotse jonge papa met zijn prachtige dochtertje. Het deed me iets, het raakte me tot in het diepst van mijn moederhart ... het gemis kreeg nog maar eens gestalte.  Ik heb het niet verwoord, maar ik schrijf het hier neer, om de pijn een beetje te verzachten.  Wat ik niet meer gezegd kan, wil ik toch geschreven, voor jou.  Ik heb vandaag jouw wang geaaid, zoals zo vaak, met eindeloze tederheid en grenzeloze liefde. 

 

Morgen ... Moederdag 

 

Mama 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 12.05.18 19:31 | permalink | reacties (1) | General
29.04.18
slijtvast verdriet ...


Hoe slijtvast het verdriet en de angst, die jouw ziek zijn en sterven achterlieten, na al die jaren nog steeds blijven, werd gisteren weer eens duidelijk.  Zus vertrouwde me toe, dat ze bij elk ongewoon pijntje van haar kleinkindjes, onmiddellijk de schrik te pakken krijgt en haar gedachten naar jou gaan.  Ik weet hoe het voelt, ik weet hoe ons moederhart dan volledig van slag raakt en elk doemscenario kans krijgt tot groeien.  Zie je, onmogelijk te vergeten, hoe jij na maanden klagen over pijn in beentjes, hoofd en buik en na verschillende doktersbezoeken met uitsluitsel van ziek zijn, maar wel met de diagnose 'plantrekkerij', uiteindelijk een kind met kanker bleek.  Een kansloos kind, dat zich amper drie jaar oud, naar school en terug naar huis sleepte.  Niet omdat ik, als moeder, de klachten niet ernstig nam, maar omdat we steeds gerustgesteld werden.  Ik had als moeder méér moeten aandringen, maar toen ik dat uiteindelijk deed, was het al te laat.  Jouw ziek zijn en sterven amputeerde ons en vele mensen rondom ons. We verloren het vertrouwen en angst zaaide zich uit.  Ik weet nog hoe je beste vriendinnetje bij jouw terugkeer op school na anderhalf jaar afwezigheid, opeens ook buikpijn bleek te hebben.  Elke dag huilde ze bittere tranen en haar mama werd verteerd door immense angst.  Jouw vriendinnetje was niet ziek, ze vroeg alleen aandacht, was een tikkeltje jaloers op de aandacht waar jij mee ging lopen en wou zich laten gelden.  Maar ik begreep de twijfels en de schrik van haar mama.  We liepen toen allemaal in de door jou getrokken sporen en keken met argusogen naar al wie we eindeloos lief hadden: onze kinderen.  Jij, jouw ziek zijn en dood, blijven velen van ons in de ban houden.  We dragen jou met ons mee, we dragen het weten mee, de lessen eruit getrokken.  We voelen nog altijd jouw pijn, jouw angst, jouw tristesse en willen er alles aan doen, om niet opnieuw te falen.  Getekend door jouw verhaal, dragen we diepe littekens en raken we vlug uit evenwicht als onze kleinkinderen klagen over of huilen van pijn, waar we geen vat op krijgen.  We zijn bang en wenen vaak ons hart leeg.  Ik, Zus en nog veel anderen, leven gevangen in de sporen van angst, geëtst door jouw ziek zijn en sterven.  Wat jou overkwam, willen we voorkomen bij onze kleinkroost, dus waken we als leeuwen met arendsogen, terwijl we met alle warmte van de wereld en een hart vol tranen denken aan jou en ... slijtvast van je blijven houden.

 

een leven 

lang geleden

nestelde angst

zich tergend wreed

in velen van ons

 

toen jij

als kleine jongen

een meedogenloos

grote mensen oordeel kreeg

 

dat ook 

kleine jongens van drie

kanker kunnen krijgen

was de ver-van-mijn-bed-show

 

die waarheid werd

en ons en velen rondom

toen het zorgeloos leven

voor altijd ontnam

 

jij plantte ongewild

bange sporen in ons hart

het zaad van angst

groeit nog steeds

 

ook zo blijf jij

voor altijd in ons leven

ook zo woon jij

voor altijd in ons denken

ook zo ben jij

nooit uit ons voelen

 

Doris Dorné 

 

 

   



gepost door admin 29.04.18 19:31 | permalink | reacties (0) | General
22.04.18
Nieuwpoort ... het nieuwe 'warme westen'


Het zomeren van de laatste dagen zorgt voor een euforisch gevoel.  Nieuwpoort krijgt, onder een azuurblauwe hemel en schitterende zon, de allure van het warme Franse Zuiden.  Temperaturen swingen de pan uit, winterkledij wordt snel vervangen door schaarser en luchtiger materie.  We duiken met zijn allen dit kortstondige geluk in, danken de overspelige weergoden voor hun goedheid en genieten met volle teugen, want wij Belgen beseffen dat ... het kan verkeren!  Er is immers niet veel nodig om het tij te doen keren, maar niemand neemt ons deze prachtige zomerdagen nog af.  Net zoals de mens, zijn ook de bomen uit de bol gegaan.  Witte en paarse seringen, kweepeer, Japanse kerselaar, fruitbomen, ze groeien en ze bloeien.  Alles krijgt kleur (ja, wij ook).  Gisteren en vandaag een strandwandeling gemaakt.  Hoe betoverend blijft het toch: de zee, het uitgestrekte strand bij laag tij, het wit van zeilende bootjes, het lef van nu al zonnende toeristen en het gelach van klein grut, al of niet in badpak.  Maar er was vooral nog heersende rust, niet de volkstoeloop van de maanden juli en augustus, wanneer je als het ware struikelt over zonnekloppers.  Neen, er was ruimte en wijdsheid onder het azuurblauw en stralend geel.  Het strand en de zee voelden nog bijna helemaal van ons.  Wat wil een mens nog meer?  Er werd ook nog werk verzet.  We reden voor de eerste keer zwetend ons gazon af.  Ook nu weer met hartzeer, omdat tal van madeliefjes een kopje kleiner moesten gemaakt.  Die bloempjes bezorgen met elk jaar een schuldgevoel.  Gelukkig zijn ze supersterk en hardnekkig, ze komen  telkens weer terug.  Woensdag was het buitenspeeldag.  Ellenlief kwam op visite met haar twee schatten van zoontjes.  Na eerst een uurtje binnen spelen met de Turtles, namen we een kijkje op de kinderboerderij, waar de eerste hitte voor de nodige zweetdruppeltjes zorgde.  We moeten blijkbaar nog wennen aan die zuiderse temperaturen na een lange, natte, donkere winter.  Vandaag ging dat ons dus al veel beter af.  Laat het maar zomeren in de lente!

 

de één loopt

in een luchtig topje

de witte benen bloot

 

als statement voor vroege zomer

 

een ander draagt

nog jas en sjaal

doet warm ingeduffeld

 

niet mee aan lentezotheid

 

er is geen eenheid

meer op straat

kleur vecht versus donker

 

elk gaat zijn eigen gang

op zomers of winters élan

het maakt niet uit

 

verscheidenheid bloeit ...

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       



gepost door admin 22.04.18 20:20 | permalink | reacties (0) | General
15.04.18
paasvakantie ... en onze pagadders


Deze avond zwaaien we de paasvakantie uit.  Deze avond zullen duizenden mensen nog maar eens in file staan richting binnenland.  Ja, Pasen is verleden tijd, mei komt stilaan in zicht en nu we het gehad hebben met die overdosis aan paaseieren, lonken reclamemakers verleidelijk naar moederdag.  Van adempauze geen sprake, waarschijnlijk met de gedachte, dat het ijzer moet gesmeed worden terwijl het warm is en dus ... mensen warm maken voor het volgende evenement waar tal van eurootjes aan gespendeerd kunnen worden.  Maar ... nog even een terugblik op wat de paasvakantie ons bracht.  De eerste week hadden Zoonlief en zijn gade vrijaf genomen, om op te trekken met hun kroost.  Het weer viel tegen, maar hun bezoekje aan de Antwerpse Zoo, op een zonnige dag, bracht soelaas.  Ons triootje vond het een superdagje.  Maandag kregen we de twee jongste op logement. Onze negenjarige kleindochter reed terug mee naar huis, ze had blijkbaar nog een druk programma af te werken en kreeg een paar dagen de onverdeelde aandacht van Pa en Ma.  Kleinzoon stond te trappelen voor een beloofde visite aan Dreamland en dat werkten we dan maar onmiddellijk af op dinsdag.  Zelf loop ik ook wel eens graag rond in het Walhalla, waar kinderen koning of koningin zijn, om me te vergapen aan het speelgoed van deze tijd.  Kleinzoon, geholpen door onze jongste, had weinig tijd nodig.  Hij wist op voorhand al wat zijn wensen waren en zodra we gevonden hadden wat hij zocht, was de drukt van de ketel.  Ons minimeisje bleek blij te worden van een paarse paraplu met haar favoriete tekenfilmfiguurtjes, dus ook daar geen problemen.  In het gezelschap van twee blije pagadders verliet ik het oord des verderfs (ha,ha!).  Vanop de achterbank sprak kleinzoon de zekerheid uit, dat er in zijn speeltje een 'specialleke' zou zitten, waarna hij subitopresto zijn uitspraak weerlegde en vermanend tegen zichzelf zei: 'neen, dat mag ik niet denken, want dat brengt ongeluk'.  Zo verlekkerd zijn op iets en niet echt durven hopen, dat dit geluk hem gegeven zou zijn.  Zo ontroerend!  Gelukkig bleek er thuis toch een 'specialleke' tevoorschijn te komen en verdronk ons minimannetje bijna in een roes van gelukzaligheid.  Het werd me warm om het hart, je zou van minder.  Het prachtige zomerweer bracht ons even later naar het strand, waar het een feest was om voor de eerste keer  een uurtje zorgeloos te genieten van het zand tussen onze tenen.  Zalig!  Woensdag bleef de mist hangen en voelde het koud.  Het nieuwe stadspeelpleintje bracht wat vertier.  Donderdag bleef nevelig en frisjes, goed voor een korte wandeling langs de bootjes en een klim op de boei.  Vrijdagmorgen was mama er weer met Zus en gingen we frietjes eten.  Later die middag leerde kleinzoon zonder zijwieltjes fietsen, een belofte aan Dreamland bleek wonderen te doen.  Nog geen tien minuten duurde het voor hij, natuurlijk nog wat onzeker, het fietsen met vallen en opstaan onder de knie kreeg.  Heel lang mocht het echter niet duren en de fietsen vonden hun weg naar de garage.  Zus wou wel eens het nieuwe avonturenplein met eigen ogen aanschouwen en zo geschiedde.  Zo'n klim- en evenwichtsplein is echt haar ding. Enkele uurtjes later reden ze gepakt en gezakt de straat uit.  Mijn schatten van kleinkinderen trakteerden me de voorbije dagen af en toe op een 'knuffelaanval'.  Op naar eind juni, dan komen ze weer eens op logement voor een paar dagen, terwijl hun ouders naar jaarlijkse gewoonte verdrinken in pure nostalgie op de weide van Graspop.

 

de oudste van negen

loopt al op Dr.Martens

zilveren schoenen waar 

ik als oma stikjaloers op ben

ik wou dat ik pas negen was

 

ik wou dat haar schoenen me pasten

 

kleinzoon van zes

is een verwoed verzamelaar

pluist speelgoedboekjes tot op 't bot

vindt telkens iets dat zijn ogen doet stralen

van diep en groots verlangen

 

ik gun het hem van ganser harte

 

want ik herinner me

de speelgoedwinkel en de dromen

net het hoekje om dichtbij

een opeenstapeling van verlangens

en vaak diepe ontgoocheling

 

om wat gedroomd nooit gekregen

 

en dan ... de jongste pas drie

laverend tussen de twee anderen

een donkerharig meisje

met kuiltje in linkerwang

een afdruk van haar mama

 

ik ben van hààr zegt ze

en ze kijkt me diep in de ogen

mijn hoofd in twee kleine handjes

tuitmondje tot klinkende zoen

ze vraagt niet méér dan dàt

 

... dat ik van hààr ben

 

Doris Dorné 

 

 

 



gepost door admin 15.04.18 13:30 | permalink | reacties (0) | General
04.04.18
Mémé Zee


Bijna een maand is Moeder gestorven, maar zoals dat gaat als je iemand verliest, begint nu het achterom kijken.  Zoals op de grootouderdag bij onze kleinkroost.  Bij het zien van al die oma's en opa's en de blijdschap van de kinderen, dacht ik eraan, hoeveel Moeder betekende voor Benjamin (en voor ons), toen we dertien maanden lang het UZ Gent als tweede thuishaven hadden.  Als ze anders nooit haar geliefde gebouw in de steek wou laten, dan bleek een paar dagen weg van thuis geen probleem meer.  Telkens we op de kinderkankerafdeling verbleven, meestal een week lang, nam ze op dinsdagavond de wacht van me over en bleef ze tot donderdagavond in Gent, zodat ik op woensdag thuis was om onze oudste op te vangen.  Hoeveel doden is ze niet gestorven tijdens dat jaar?  Ze heeft het me nooit verteld, maar ik weet, dat na zijn operatie, tijdens de zomermaanden, er een crisismoment is geweest waarbij ze volledig over haar toeren draaide.  Geen woord sprak ze erover met mij, zo was Moeder.  Zwijgen ... ze was van een andere generatie, die minder praatte over verdriet en tranen altijd achterwege hield.  Om ons te beschermen waarschijnlijk, of was het gewoon haar karakter?  Na verloop van tijd stond Benjamin op de uitkijk, de dinsdagavond.  Verlangend naar de komst van Mémé Zee en blij eens een ander gezicht te zien dan het mijne.  Niets was haar immers te veel ... spelletjes, voorlezen, tekenen, samen televisie kijken. Voor mij was het een verademing even het ziekenhuis te kunnen ontvluchten er er te zijn voor Zoonlief, die me al te vaak moest missen en het ook moeilijk had. Feit is, dat ze vele uren in het kleine kamertje spendeerde met haar doodzieke kleinzoon en dat hij altijd haar 'grote vriend' is gebleven, zelfs toen hij al gestorven was.  Op haar nachttafeltje stond zijn foto en iedere avond nam ze de tijd voor een babbeltje met hem, dat heeft ze me vaak gezegd, maar nooit sprak ze over haar hartzeer.  Toen ik verleden week al die blije grootouders zag, gingen mijn gedachten naar Moeder en naar de oma's en opa's van zieke kindjes.  Rotsen in de branding, zonnetjes in het leven van kinderen, afgesloten van de buitenwereld, vechtend voor hun leven.  Oma's en opa's, net als Mémé Zee, op de bres voor hun kleinkroost.  Goudklompjes!

 

Mémé Zee 

jouw oma

is gestorven

 

Mémé Zee

met haar 

eigen grote verdriet

 

Mémé Zee

met ons

intens diepe verdriet

 

zij is ...

de vermoeide duif

die eindelijk rust vond

na lange vlucht

 

haar dood

kan ik plaatsen

 

jij blijft ...

het kleine vogeltje

net uit het nest

amper vliegensklaar

 

nog altijd

rusteloos cirkelend

diep in mij

 

Doris Dorné

 

 

 



gepost door admin 04.04.18 10:47 | permalink | reacties (2) | General
02.04.18
Moeder en ... geluk


Het is een nieuw fenomeen: de teldagen.  Gisteren was het 'mussenteldag', verleden week 'schelpenteldag' en dan zijn er nog 'vlinderteldagen' en 'vogelteldagen' ... de mensen moeten weer leren tellen!  Wat gaan ze straks nog uitvinden, om het volk bezig te houden?  Gelukkig was het gisteren voor de kindjes ook 'paaseierenteldag', dat zal wel naar méér gesmaakt hebben!  De toeristen hier aan zee, daar is momenteel geen tellen aan.  Ze flaneren in golven langs de winkelzaken, je geraakt met moeite stapvoets vooruit.  Ja, Pasen zet zijn stempel op ons badstadje.  Het is de start van maanden drukte, van geen parkeergelegenheid vinden, van volle tearooms en restaurants, van strand en zee in pand gegeven.  Het is het begin van je een tijdje niet meer eigen voelen in je eigenste stadje.  Maar, we zeuren niet.  Jaren geleden waren er enkel vakantiegangers tijdens de paas- en zomervakantie.  Nu overlapt de éne maand de andere.  Straks de vele weekends in mei, de topmaanden juli en augustus, herfstvakantie eind oktober, kerstvakantie in december, krokusvakantie in februari ... . En dan zijn er nog de weekends, waar bij mooi weer, velen kiezen voor een dagje heen en terug.  De Westhoek ligt dan wel nog aan het einde van Belgïe, het vergeten gat van toen bruist en floreert nu. De drukte doet me terugblikken.  Ik zie  Moeder nog vaak de oren spitsen bij één of ander onbekend lawaaitje in het flatgebouw, waar ze drieënvijftig jaar woonde.  Niets ontging haar, zo was ze vergroeid met de achttien appartementen onder haar hoede.  Ik vraag me nog altijd af, hoe ze daar zo gelukkig kon zijn, want dat zei ze toch.  Ten dienste van iedereen en met 'dankbaarheid' als vals gegeven, het is me altijd een raadsel geweest en het zal me altijd een raadsel blijven.  Ja, ik heb me vaak kwaad gemaakt, omdat ze zich zo wegcijferde.  Omdat ze hoog opliep met die mevrouwen en mijnheren eigenaars.  Schoonmaken, de was doen, afwassen, strijken, permanent beschikbaar zijn ... en dat allemaal voor een hongerloontje en een ondergrondse woonst.  Ze had een mooi leven gehad, vertelde ze in het woonzorgcentrum, of ze daarmee haar jeugd bedoelde of al die jaren in onderdanigheid als huisbewaarster, ik weet het niet.  Nu de massa weer aan zee zit, herinner ik me, dat ze het nogal op huurders voorzien had.  Verkeerd gestalde fietsen, handen op de ruiten, kinderen in de lift, rolschaatsen in de inkom, papiertjes op de grond  ... ook daar was ze steeds op post en paraat om iedereen terecht te wijzen, want het gebouw, dat was haar verantwoordelijkheid!  Mijn Vader en ik hebben het vaak verfoeid, voor Moeder heette het blijkbaar 'geluk'.

 

het trapje ...

 

kwamen we binnen

moesten we naar beneden

 

gingen we buiten

moesten we naar boven

 

zo verging ons leven

in de kelderverdieping

van een flatgebouw

 

al lag de zee

als gestreken water

op enkele meters

 

van ons vandaan

 

al reuzelde het zand

als gegoten goud

in onze kinderhand

 

op zonovergoten dagen

 

nooit heb ik het trapje

als geluk ervaren

zoals mijn Moeder deed

 

Doris Dorné 

 

 

 



gepost door admin 02.04.18 14:17 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Juni 2018 (3)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)