Poezie Doris Dorné
 
 
16.01.18
afscheid nemen bestaat niet ...


'Afscheid nemen bestaat niet ...', zingt Marco Borsato en ja, hij liegt niet.  Benjamin is jarig vandaag, hij wordt éénendertig en dus blaas ik mijmerend éénendertig kaarsjes voor hem uit.  Zelfs over de dood heen, blijft elk moment op de dag van zijn geboorte, net als op de dag van zijn sterven, een beklijvende film voor mij.  Beelden als in brons gegoten voor altijd verankerd in mijn hoofd en in mijn hart.  Neen, afscheid nemen bestaat inderdaad niet, hoeft ook niet.  Laat mij maar verder wandelen met de herinneringen eigen aan mezelf, met al die doorleefde momenten van zowel diep geluk als immens verdriet.  Ik was zo blij met mijn tweede zoon, die vrijdag de zestiende januari, éénendertig jaar geleden.  Hij was mijn roze wolk!  Twee jongens, daar had ik altijd van gedroomd en nu werd die droom werkelijkheid.  'Dromen zijn bedrog ...', zingt Marco Borsato en ja, hij liegt niet.  Te veel geluk is vaak een broos en breekbaar gegeven.  Benjamins veel te korte leven was vooral wars van roze wolken.  Kanker krijgen als je nog geen vier bent, kansloos zijn op net nog geen zeven ... het zou niet mogen zijn.  Maar vandaag denk ik vooral aan de blije momenten van geboorte en verrassing.  Hoe hij ons overdonderde met zijn veel te vroege komst en iedereen voor blok zette.  Hoe ze in de kraamkliniek geen kamer vrij hadden voor ons en wij wel vier keer in een week tijd moesten verhuizen.  Het deerde ons niet.  Ik glimlach bij de gedachte, dat hij een baby was met een flinke bos donker haar en iedereen vroeg van wie hij dat had en ... schertsend, van de postbode misschien?  Hilariteit alom!  Hoe trots Broer was met de nieuwe aanwinst, al wou hij eigenlijk liever een zusje.  Hoe blij iedereen was met zijn komst.  En het warme gevoel, dat ons gezin 'àf' was met zijn viertjes.  Eénendertig kaarsjes blaas ik in gedachten één voor één uit, éénendertig wolkjes warmte voor mijn kind dat levenslang intens wordt gemist. Met dank aan allen, die zonder vergeten, met blijvend medeleven reeds jarenlang zorgen voor hartverwarmende stukjes troost en net als ik geen afscheid nemen van Benjamin.

 

'afscheid nemen bestaat niet ... '

 

ze zet

de radio

een graadje luider

 

de keuken 

vult zich tot

vol vat nostalgie

 

het verleden

kruipt haar

in de kleren

 

een veel

te intens besef

van groot gemis

 

in afwaswater

kleuren bellen schuim

tot regenboog

 

een traan valt

en wist de beelden

die alleen zij maar kent

 

Doris Dorné - 2016

 

 



gepost door admin 16.01.18 19:01 | permalink | reacties (2) | General
10.01.18
voor Ginette ...


Hoi, Ginette!

 

Een ongebruikelijke manier om jou te contacteren, maar ik vind er geen andere.

Gezien jij één van mijn trouwste lezers bent, moet het maar zo.

Heb vruchteloos jouw mailadres gezocht, om eens te polsen hoe het met je gaat en of alles oké is met jou na het kantelen van de kraan op jullie gebouw, want ik ben toch een beetje ongerust.

Geef je mij eens een seintje?

 

Warme groetjes,

 

Doris

 



gepost door admin 10.01.18 20:43 | permalink | reacties (1) | General
10.01.18
een zachte mantel van zorg ...


Een zachte mantel van zorg (mantelzorg), vooral op maat van mensen met dementie, is moeilijker te creeëren dan gedacht.  Je zou niet liever willen, dan de juiste afmetingen en formules te vinden, zodat er voor elk een persoonlijk, passend model voorhanden zou zijn.  Onmogelijk natuurlijk, het is een utopie, zoveel is zeker.  Sedert Moeder in het woonzorgcentrum St. Anna verblijft, nu al langer dan een jaar, is mijn bewondering voor 'zorgenden' alleen maar groter geworden.  Hoe ze elke dag klaar staan voor de bewoners van hun 'living', die verdwaald in hun gedachten, helemaal zichzelf verloren, chapeau!  Het gaat de laatste weken minder goed met Moeder.  Vooral 's avonds slaat de paniek en nervositeit toe.  Verzorgsters of verpleegsters zijn dan de dupe van haar angst en woede, die ze zelf niet in handen heeft.  Is het niet haar tandprothese, die haar uit balans brengt, dan wel te lange vingernagels of een trui of broek of nachtkleed, dat volgens haar niet meer te vinden is en in haar wereld 'gestolen' werd door iemand van het medisch superteam.  Een woord, een gebaar, een teken ... volledig in de macht van  achterdocht, ziet ze overal spoken.  Ik kan haar handen en rug strelen, ik kan sussende taal spreken, het heeft allemaal geen zin.  Wat gaat er toch in dat hoofd om?  Wie ziet ze als ze me aankijkt?  Het machteloze voelen maakt me doodmoe.  Zevenentachtig wordt ze in maart.  Ze wil dood, zegt ze.  Je hebt het hier toch 'goed', probeerde ik gisteren.  Er wordt voor je gezorgd, je leeft in een hotel, gaat iedere dag op restaurant (bij wijze van spreken).  Allemaal praat tegen de vaak, zoals ze dat hier omschrijven.  Ik kom niet bij haar binnen, de deuren zijn gesloten.  Ja, haar zachte mantel van zorg mag dan op maat gesneden zijn, passen doet hij haar niet.  Met pijn in het hart, zie ik hoe ze zich weert als een duivel in een wijwatervat, want af en toe is er het besef van zichzelf verloren te hebben.  Hoe verschrikkelijk moeilijk moet dat niet zijn?  Ik kijk het met lede ogen aan en geef nog maar eens een pluim aan het voltallig medisch en verzorgend team!    

 

we maken ons sterk ...

 

denken vaak

veel van elkaar

te weten

 

denken vaak

elkaar écht 

te kennen

 

maar het hart

tot origami geplooid

verbergt de omvang

van huizenhoge

brokstukken verdriet

 

nooit geeft het prijs

of er binnenskamers

puin geruimd werd

een zorgzaam stapelen

tot weer toegankelijk

 

en ook het hoofd

laat zich niet claimen

door iemand anders

die bazig meent

gedachten te lezen

 

bij jou

bij mij

 

we maken ons sterk

maar ... weten niets

 

Doris Dorné - 2017

 



gepost door admin 10.01.18 18:45 | permalink | reacties (0) | General
06.01.18
aan de start ... klavier en scherm klaar ... bloggen maar!


Bovenstaande titel houdt geen steek, want ik heb de start van 2018 op mijn blog gemist.  Laten we het zo stellen: als het kleine grut in huis is, dan moeten scherm en klavier even wijken voor al dat binnenshuis geweld.  Als liefhebbende grootouder steek je dan al je energie in je nakomelingen en val je 's avonds met een zucht pompaf in de zetel, maar ... ze zijn schattig, ze zijn lief, ze zijn super, ze zijn om op te vreten ... onze kleinkinderen!  Enfin, we zijn vandaag al Driekoningen, de zesde dus.  De dagen vlinderen als kleurige vliegers voorbij.  We kunnen ze niet vasthouden, we moeten elke dag loslaten, het touw laten vieren.  Er is tussen één en zes januari 2018 al weer heel wat water gevallen en naar de zee gevloeid.  Ik bedoel: er is al weer het één en ander gebeurd in zo'n zes dagen tijd.  Onze kleinkroost, bestaande uit het oudste duo, sloeg voor drie dagen zijn tenten op (bij wijze van spreken) ten huize Jonckheere.  Een bezoekje aan de kerstmarkt hier te Nieuwpoort eindigde in een kletsnatte thuiskomst.  Tot hun teleurstelling had de kerstman al zijn biezen gepakt richting Lapland.  Gelukkig waren er nog wat snoepjes achtergebleven, een hele troost!  Een ritje op de draaimolen, eventjes piepen bij de schaatsbaan, een vijf minuten zitje op de arreslee ... en daarmee was alles gezegd en gezien.  Niet veel soeps dus!  Veel leuker was de wandeling huiswaarts langs het kinderboerderijpad, dwars door de modder en tussen de bomen.  De wasmachine kon niet vlug genoeg op gang gebracht worden en het schoeisel vroeg om een serieuze schrobbeurt.  Twee blije kindjes waren dat méér dan waard.  Op woensdag even binnengewipt bij Moeder.  Soms werkt een woonzorgcentrum als een rode lap op kinderen, ze komen er niet graag en kunnen er niet veel aanvangen.  De belofte om bij terugkeer even halt te houden in Dreamland zorgde voor nog groter ongedurigheid.  Nog goed, dat televisie met een animatiefilm toch even soelaas kon brengen.  En het bleef maar regenen!  De nattigheid was geen opsteker voor een uurtje schaatsbaan en daarom gingen we voor een bioscoopbezoekje.  Een film meepikken met 'the kids', daar ben ik altijd voor te vinden.  Ze kozen voor 'Coco', een animatiefilm over het feest der doden in Mexico, dag waarop de doden herdacht worden en de kans krijgen om de oversteek uit het dodenrijk te maken en nog eens onder de levenden te komen.  Prachtige film, ontroerend, tot tranen toe, maar toch een beetje moeilijk voor kinderen.  Veel fantastische kleuren, nu en dan erg luidruchtig en vol van skeletten.  Kleinzoon van bijna zes kreeg toch af en toe eens de bibber.  Het plot: zo lang er aan je gedacht wordt, zo lang 'herinneren' blijvend is ... ben je niet echt dood.  Met kleinzoon viel de schrik al bij al nog mee, hij liep bij het buitenkomen als een echt skelet!  Ondertussen is Zus vertrokken naar St.Maarten.  Kwestie van nichtje Scarlet een hart onder de riem te steken en eens goed te knuffelen.  Er was echter één probleem: de dag van hun landing op het eiland, zou dochterlief slechts een uur eerder landen, want ze vierde Kerst en Eindejaar in New York.  Blijkbaar lopen in haar zog de natuurrampen met haar mee.  Komende van een achtentwintig graden warm St.Maarten, maakte ze kennis met de min twaalf graden van de City.  Van een allesvernietigende orkaan in een sneeuwstorm met diepvriestemperaturen!  Onze globetrotter zal het geweten hebben.  Het resultaat: Zus stond op St.Maarten en nichtje Scarlet zat vast in de Verenigde Staten, wegens uitgestelde vluchten.  Na een overnachting op de luchthaven, gisteren dan toch met veel geluk van de startbaan geraakt en veilig geland in warmere oorden.  Ben benieuwd naar het verslag van Zus, volgende week.  Zo nam 2018 een vliegende start!

 

mogelijk ...

 

ligt er

een wereld van verschil

 

tussen

vandaag en morgen

 

mogelijk ook niet ...

 

weer moeten we

roeien met de riemen

die we hebben

 

weer zullen we

stenen verleggen

bergen verzetten

 

weer zal

tijd ons als zand

door de vingers glippen

 

en mogelijk ...

 

wordt er

af en toe eens

aan elkaar gedacht

 

Doris Dorné - 2017

 

 

 

 



gepost door admin 06.01.18 18:52 | permalink | reacties (0) | General
30.12.17
eindejaarssprint ...


Op de voorlaatste dag van het jaar 2017 zetten velen van ons een eindejaarssprint in.  De parking van de nabijgelegen Colruyt staat tjokvol, een ware rush op hapjes, drankjes en vééél eten.  Nogal wat mensen hebben de oversteek van binnenland naar kust gemaakt en het is hier dus momenteel superdruk.  Gezegend zijn de dagen na al dat feestgewoel!  Ondertussen ligt kerstmis al een week achter ons.  Ook dat feest hielden wij klein. Samen met Zoonlief en gezinnetje, Moeder, Zus en Broer Nico, nichtje Caro en haar man en hun twee kleintjes gingen we simpelweg voor alleen maar taart met koffie.  Méér hoeft dat niet te zijn.  Onze minimeisje Kato blieef hier logeren en deze week stond dan ook ter harer beschikking.  We gingen op bezoek bij de kerstman in zijn huis hier op de markt.  Of ze even op zijn schoot wou zitten voor het nemen van een fotootje? Neen, daar had ze niet zo'n zin in en tot onze schade en schande moesten we bekennen, dat wij geen fotofreaks zijn (Echtgenoot noch ik willen ons verdiepen in het gebruik van onze GSM als fototoestel).  We zijn van de oude stempel, zei ik tegen de kerstman.  Hij vond daar niks verkeerd aan en we kregen zijn zegen, samen met een lolly waar onze parel van een kleindochter superblij mee was.  Op die manier stonden we ook veel vlugger buiten het kerstmanhuis dan menig ander grootouder of ouder, die geduldig aanschoof in de lange rij. Tot grote tevredenheid van de nog vele wachtenden.  Alles hep zo zijn voordeel!  De volgende dag reden we, na een blitzbezoekje aan Moeder, richting 't Bad.  Het strand lonkte, maar het zand was doorweekt en het begon te regenen.  Dan maar naar het kermiskraam op de kerstmarkt aan zee, voor een portie eendjes vissen.  Minimeisje had node haar buit binnen of het weer keerde zich woest tegen alles en iedereen.  De wind gierde als bezeten, de regen viel met bakken uit de lucht, vuilnisbakken gingen aan de haal, de jasjes van de kermisautootjes namen hoge vlucht ... iedereen in paniek.  In allerijl pakte ik mijn kleindochter in de armen en trotseerde wind en regen, om in veiliger oorden te geraken.  Op dat moment waaide, door de méér dan hevige windstoten, een torenkraan op het einde van de zeedijk omver, pal op twee appartementsgebouwen.  Trieste balans: één dodelijk slachtoffer, haar man zwaargewond en een immense schade, waardoor verschillende gezinnen niet meer naar hun appartement mochten/konden.  Dit verschrikkelijke nieuws hoorden we bij onze doorweekte thuiskomst.  De natuur had zich nog maar eens van zijn slechtste kant getoond.  Hulpdiensten waren onmiddellijk ter plaatse, de dag nadien was er niet anders dan lof over hun optreden.  Onze Burgemeester, Geert Vanden Broucke, heeft tijdens zijn korte ambtsperiode al het één en ander moeten verduren, hij verdient een pluim voor de manier waarop hij zijn taak waarneemt.  Gisteren was Nieuwpoort groot nieuws op alle mediakanalen, jammer genoeg.  Veel ramptoeristen repten zich richting gevallen kraan en gebouwellende, om daarna de sprint naar het eindejaar te nemen in een winkelstraat vol verleidingen.  Of hoe diepe ellende en de hang naar feestroes decadent tegen elkaar aanleunen dezer dagen.  Tussen alle drukte in, moesten er hier nog 200 wenskaarten geschreven worden.  Mijn blog kreeg even geen kans, maar nu ben ik bijna klaar met mijn nieuwjaarsklus.  Zelf vond ik 2017 een zwaar jaar.  De zorgen om Moeder en schuldgevoelens (die ik, volgens elk weldenkend mens, niet moet hebben, maar die er toch maar zijn en blijven) wogen de voorbije twaalf maanden door.  Er waren gevallen woorden die kwetsten en vriendschappen die vergingen, er was de orkaan op St. Maarten en de angstige onzekerheid om nichtje Scarlet.  Er was veel om over te tobben, want ik ben een 'tobbenmens'.  Tja, niks aan te doen, ik ben zo geboren!  Laten we voor iedereen in 2018 het volgende hopen :

 

het zachte gloeien

van kleine momenten

met zilveren randje

 

- lichtpuntjes -

 

Doris Dorné



gepost door admin 30.12.17 17:03 | permalink | reacties (0) | General
17.12.17
lieve Benjamin ...


Lieve Benjamin,

Vandaag, vierentwintig jaar geleden, zat ik op de rand van je bed, om na maanden van een oneerlijk en kindonwaardig gevecht, voor altijd afscheid van jou te nemen. Er bleef nog slechts een schim van mijn prachtige zoontje, van jou. Het handje in mijn hand, voelde als een klein, kriel vogelpootje.  Ik durfde je niet meer aan te raken, zo broos en breekbaar werd je.  De pijn was niet meer te harden en we schoten tekort in het verlichten ervan. Het maakt me nog altijd intens triest en kwaad, dat je zo hebt moeten lijden. Dààr aan denken valt me nog steeds zwaar, ik draag het voor altijd met me mee.  Er staan dit jaar nog maar eens twee rijen kaartjes op de kast, warmte van mensen, die jou en ons niet vergeten.  Ons huis staat dit jaar nog maar eens boordevol bloemen, tedere gedachten voor jou en voor ons.  En dat na vierentwintig jaar ... het is hartverwarmend.  Ik zou willen, dat alle mensen, die een groot verdriet torsen ook zo omarmd worden als wij, maar ik weet, dat dat niet altijd zo is.  Ik prijs me gelukkig met deze wollen wikkeldeken, die elk jaar weer over mijn schouders wordt gelegd.  Eens zal Benjamin vergeten zijn ... maar nu nog niet.  Als het ooit zo ver komt, dan zal ik me koesteren aan de in jaren opgespaarde warmte!

 

ik vond deze week

tussen bank- en winkelkaarten

een vonk verborgen geluk

 

in mijn geldbeugel ... 

 

twee foto's

van mijn jongens

de armen om elkaar

 

geen mooier beeld

dan mijn zonen

samen één

 

deze pagina

uit het sprookje

van lang geleden

 

goed voor ...

 

een intens warmen

van mijn moederhart

op een donkere winterdag

 

Doris Dorné - 2017   



gepost door admin 17.12.17 17:14 | permalink | reacties (2) | General
13.12.17
de donkerste week van het jaar ...


Nog tien keer slapen en dan mogen we ons verheugen op het stilletjesaan weer langer licht worden.  Deze week is letterlijk en figuurlijk de donkerste week van het jaar voor mij.  Vierentwintig jaar geleden schipperden we hier ontredderd door het huis, gevuld met immens verdriet en totale machteloosheid, om ons stervende kind, waar de dood zich niet over wou ontfermen.  Elk jaar weer voel ik hoe het toen voelde: als verscheurd door de kaken van het vreselijke monster kanker, dat meedogenloos mijn kind gijselde en geselde. Woedend, omdat wat mij het allerliefste was, mijn kind, zo ondraaglijk moest lijden.  Donkerder dan deze week, kan een week nooit meer worden en zo zal het altijd blijven.  Veel licht valt er vandaag ook niet te rapen, het is een grijze dag.  De sneeuw van maandag, het witte goud voor kinderen, verdween gisteren als sneeuw voor de zon (al viel er niet veel zon te bespeuren).  Tot grote spijt van de jeugd, tot grote opluchting van de volwassenen.  Zoonlief deed er eergisteren drie uur over om van zijn werk weer thuis te geraken en opa reed er even lang over, om met de kindjes van school weer veilig te landen in Gentbrugge.  Wij waren hier nog het beste af, want we hadden geen verplichtingen en bleven dus lekker binnen.  Gisteren bleken straten en autowegen al sneeuwvrij en zonder problemen berijdbaar, zodat we na de middag tot bij Moeder geraakten.  Vanmorgen, tijdens het ramen poetsen (binnen welteverstaan), was er plotseling een stukje hoorspel op de radio.  De nostalgie sloeg toe!  Het katapulteerde me naar toen ik pas zeven was.  Toen al luisterde ik naar de hoorspelen op de radio, herinner ik me.  Ik zat altijd aan het toestel gekluisterd en ging er helemaal in mee.  Fantastisch zo'n vervolgverhaal op de radio met verschillende stemmen, waar je zelf een gezicht aan kon geven. Van televisie was er ten huize nog geen sprake. Ik had op heel jonge leeftijd ook iets met een strip in een krant of weekblad (dat ontglipt me), over een vervelende mug of vlieg, die van geen wijken wou weten en allerlei deugnieterij uitstak.  En dan 'Nero', waar mijn vader me uit voorlas en waar ik later zelf aan verslingerd raakte.  Ja, ja, de tijd van toen ligt al een leven lang achter me.  De radio maakte me deze morgen toch weer even blij kind.  Een warm lichtje in mijn donkerste week.

 

het eindeloos ondergaan

van pijn en lijden

 

het stuiteren

van blij naar angstig

 

van traanloos

naar kwellend moment

 

de last van het ziek zijn

het verliezen van vrijheid

 

gebogen kleine schouders

onder veel te zware last

 

schokkend ...

 

het staat allemaal geschreven

in de palm van mijn hand

 

onuitwisbaar ...

 

een tattoo

voor het leven

 

Doris Dorné - 2017

 

       



gepost door admin 13.12.17 16:04 | permalink | reacties (0) | General
11.12.17
winterse aanslag ... wit intermezzo


Terwijl koolmeesjes en vinken allerhande tot tegen ons raam vliegen, om een lekkernij te pikken uit hun geliefd, tegen de ruit klevend voederbakje, valt de sneeuw hier dansend naar beneden.  Ja, vandaag gaan we gebukt onder een winterse aanslag van formaat! Bijna geen mens, die zich door dit weer waagt als het niet echt nodig is.  Normaal gezien moest ik op koffieklets, maar er is geen doorkomen aan, dus dat vroeg om uitstel.  Tijd om in alle rust een beetje te bloggen, terwijl buiten alles zich warm houdt onder een dikke laag sneeuw.  Mooi toch, al die zachtheid die zomaar uit de lucht komt dwarrelen en door dwingende wind gestuurd wordt.  Tal van sneeuwmannen (of - vrouwen) zullen overal verrijzen, tot grote hilariteit van het jonge grut.  Maar ... laat het vooral niet te lang duren, eventjes genieten is genoeg, want het legt nu al één grote,  onontwarbare knoop in het verkeer, zowel te lucht of te land.  Nog maar weer eens een bewijs, dat de natuur de mens bij wijlen nog altijd onder de knoet krijgt.  We moeten dus niet te hoog van de toren blazen, wij kleine wezentjes.  Vorige donderdag hield het woonzorgcentrum waar Moeder verblijft, een minikerstmarkt.  De cafetaria bleek te klein voor al de bezoekers, die een kijkje kwamen nemen.  Na een pannenkoek uit het vuistje (superlekker), liepen we eventjes langs de standjes met zelfgemaakte kerstkaarten, advocaat, koekjes ... dingen die te koop waren voor de warmste week.  Moeder was blij de rust terug te vinden in haar 'living', samen met haar medebewoners.  Vrijdag werd Echtgenoot een jaartje ouder, achtenzestig klokte hij af.  Ja, we zijn hier in de wijk, allemaal zo 'piep' niet meer.  Ach, waar is de tijd, dat we, als echte Belgen, met een baksteen in onze maag rondliepen.  Twintigers en dertigers, jonge gezinnen enthousiast bouwend aan een toekomst in een toen nieuwe verkaveling.  Nu zijn we zestigers en zeventigers met hier en daar een mankement en een toekomst, die in versneld tempo krimpt in jaartelling.  Gelukkig zijn de vriendschappen toen ontstaan, nog altijd lopende en ik draag ze steeds meer op handen, de mensen die me het koesteren waard zijn.  't Is hier goed wonen, zeker weten!

 

niet meer bestaan

voor even uit

het oog verdwijnen

 

kopje onder gaan

in de anonimiteit

van het leven

 

op adem komen

afstand nemen

balans maken

 

in vraag stellen

wat nog komen mag

of wat net niet

 

om daarna

in gevallen stilte

jezelf terug te vinden

 

in hoofd en hart

weer blij te zijn

met de mens

 

... achter het twijfelen

 

Doris Dorné - 2017

 

 



gepost door admin 11.12.17 13:34 | permalink | reacties (0) | General
04.12.17
afgelegd parcours ...


't Zijn hectische tijden!  Terwijl ik loop te brainstormen over een passende tekst op mijn nieuwjaarswensenkaart en ik daarbij soms even alles rondom mij uit het oog en oor verlies, staan we nog maar eens veertien dagen verder op mijn blogkalender.  Mijn hoofd lijkt soms wel een muizennest, waarin honderden van die beestjes kriskras door elkaar een marathon in lopen. Wat dan weer resulteert in weinig of geen aandacht voor de opmerkingen en vragen van de heer des huizes, die zich zo af en toe verongelijkt durft te voelen.  Maar ja, ik kan het ook niet helpen, dat het zoeken van iets zinvol schrijven mijn hoofd gaat regeren.  Enfin, ik ben er bijna uit (euh, dat denk ik toch!). Het was niet alleen mijn nieuwjaarstekst, die me even intens bezighield.  Na maanden van stilte, kreeg ik onlangs, totaal onverwacht, van verschillende kanten de vraag tot het schrijven van een passende tekst: voor wereldlichtjesdag op 10 december, voor een doopplechtigheid.  Ik vind het altijd hartverwarmend, als mensen een beetje troost of zichzelf terugvinden in wat mijn schrijfsels.  Of als mijn pennenstreken tranen boetseren in lezende ogen.  Dan krijg ik tranen in mijn ogen van de tranen in andermans ogen.  Dat je dat kunt met enkel pen, papier en een paar woorden ... geen mooier 'hobby' dan dàt.  De volgende dagen zal ik me dus toespitsen op het afwerken van mijn nieuwjaarswensen, anders kom ik nog te laat op het appèl!  Wie ook voor nodige druk zorgde, was de goedheilig man ofte Sinterklaas.  Liep ik soms als een kip zonder kop de juiste geschenkjes te zoeken voor onze kleinkroost.  Het wordt er ieder jaar moeilijker op, want ze hebben al zo veel en op den duur zie je het bos door de bomen niet meer.  Vorige vrijdag liep ik op klaarlichte dag het walhalla, Dreamland genoemd, binnen om bij het verlaten van deze winkel van begeerte, te moeten vaststellen, dat het al pikdonker was.  Van een zoektocht gesproken!  Gisteren mocht het kleine grut komen zien, of de man met de baard hier halt gehouden had.  De kadootjes vielen in de smaak en ik slaakte een zucht van opluchting.  Oef, dat hebben we ook weer gehad, op naar Kerst!  Kerst is makkelijker, de hoge verwachtingen van onze kleinkroost zijn immers ingelost, al wat er nu nog komt is al lang goed.  Geen geschenkenstress meer voor mij.  Oh, neen!  Ondertussen is Moeder ook veertien daagjes ouder.  Ze ging met Zus naar een gesmaakt optreden van Christoff en we pikten in het woonzorgcentrum een namiddagje Gary Hagger mee.  Die laatste bleek niet zo haar ding, want volgens haar zong hij liedjes van voor haar tijd (Elvis, Rob de Nijs, André Hazes).  Ja, ja, van 'voor' haar tijd.  Volgende donderdag is er een sfeervolle kerstmarkt in het zorgcentrum, ook daar willen we bij zijn.  Enige drukte is me dus niet vreemd.  Ik verlang al naar de eerste week van januari, wanneer het doek valt over al dat feestgedoe en de rust van het alledaagse terugkeert.  Simpelweg het doodgewone ... de max! 

PS: terwijl ik hier het vervolg schrijf, verdwijnt een prachtige maan achter het rasterwerk van kale bomen, net zoals in het Sinterklaasliedje uit mijn kinderjaren (zie de maan schijnt door de bomen ...).  Worden die liedjes eigenlijk hedentendage nog gezongen?  Ik heb er geen flauw benul van.  Dag, Sinterklaasje.

 

't is maar

 

dat je als

bedolven mens

onder bergen warmte

 

nog altijd

een ijzig lege plek voelt

diep middenin jezelf

 

hoewel tedere handen

het kreunend hart

liefdevol omvatten

 

praat het verlangen

zichzelf aan de galg

weert elk smeltend ijs

 

zorgt diepe pijn

voor een kloof eenzaamheid

voor een kaap verdriet

 

tuimelen emoties

in kraters en valkuilen

loop je verloren

 

in het desolate stukje

van je eigen ik

waar niemand vat op krijgt

 

Doris Dorné - 2017

  



gepost door admin 04.12.17 18:55 | permalink | reacties (0) | General
21.11.17
één jaar in een vreemde wereld ...


Sedert vorige zaterdag woont Moeder al één jaar in een haar totaal vreemde wereld en is het woonzorgcentrum St. Anna haar thuis.  Al ligt Bulskamp, gesitueerd even buiten Veurne, voor haar op een andere planeet.  Eén jaar, twaalf maanden, tweeënvijftig weken, driehonderdvijfenzestig dagen ... het stelt omzeggens niks voor, daar waar tijd verloren loopt tussen ochtenden en avonden.  Het valt me nog altijd moeilijk haar daar te zien zitten.  Broos, breekbaar, kwetsbaar, afhankelijk en onmachtig tot begrijpen wat haar allemaal overkomt.  Wat speelt er zich af in haar hoofd, vraag ik mezelf vaak.  Ja, er zijn humoristische momenten, waarbij we soms zelfs de slappe lach krijgen en Moeder met ons, het is niet allemaal tranendal, maar makkelijk is anders. Gisteren zei ze, dat ze daar niet zal blijven tot ze tachtig is (ondertussen draagt ze al het cijfer zesentachtig).  Om de twee minuten vroeg ze me welke dag het wel was.  Haar blik kijkt ver weg, ze ziet andere dingen dan wij.  Ik ben haar dochter niet meer, ik ben haar zus.  Vreemd toch, hoe ze in mij, die het dichtst bij haar stond en dagelijks over de vloer kwam, nu de zus ziet die haar leerde breien en dansen. En ik lijk dan nog in de verste verte niet op mijn tante.  Het vergt enig balanceerwerk, om haar te kunnen volgen in haar hersenspinsels en om mee te stappen in het verhaal, dat ze voor ogen heeft.  Het altijd alert proberen te reageren vraagt veel energie en maakt me soms doodmoe.  Maar ... er wordt goed voor haar gezorgd, ze is veilig en dat is een grote geruststelling. Het woonzorgcentrum is bovendien 'top'.  De zorg voor 'verloren mensen' is niet evident. Het zijn net kleine kinderen, maar geboetseerd tot volwassenen, plooien ze niet makkelijk meer.  Ik heb niets dan bewondering voor het verplegend personeel, dat zich ten volle inzet, maar vaak weinig respons krijgt en van hot naar her moet vliegen. Dus van hieruit een spreekwoordelijke bloemetje voor al wie van St. Anna een warm toevluchtsoord maakt!  Eén jaar ... leven in een wereld waar omzeggens iedereen zijn weg niet meer vindt, het hakt er stevig in bij mij, maar zolang ik samen met Moeder in de cafetaria een kriekje kan drinken mag ik niet klagen, toch?  Minder was het nieuws over een zorgcentrum hier in Nieuwpoort, verleden week. Goed, dat die dingen aan de oppervlakte komen en naar buiten gebracht worden.  Een 'wake up call' voor allen, die de zorg op zich nemen voor kwetsbare mensenlevens.  Gisterenavond een filmpje meegepikt, samen met vriendin Louisa  'Zeven hemels' gaan zien.  Over jezelf altijd wegcijferen voor anderen, trachten goed te doen, anderen graag zien om jezelf graag gezien te denken.  Om op een gegeven ogenblik vast te moeten stellen, dat wat je ook doet of probeert voor anderen, uiteindelijk alleen maar bedoeld is om je zelf goed te voelen.  Noem het gerust een soort van egoïsme.  Maar het verlangen, om evenveel terug te krijgen als wat gegeven werd, verzandt vaak in ongoocheling.  Dus ... denk ook eens aan jezelf, geef zo nu en dan jezelf eens een pluimpje ... dan moet een ander het niet doen!

 

de tijd

nam me 

bij de hand

 

trok mij mee

gaf me geen

kans tot dralen

 

één jaar vloog

als in een flits

razendsnel voorbij

 

de dagen

niet bij te benen

namen een loopje

 

... met mij

 

maar altijd

reisde jij mee

naar overal en nergens

 

los van en toch weer niet

verankerd aan elkaar

nooit meer echt samen

 

jij en ik ...

doorheen dat éne jaar

 

Doris - 2017

 

       



gepost door admin 21.11.17 16:59 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Januari 2018 (4)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)