Poezie Doris Dorné
 
 
13.09.17
koninklijk en presidentieel bezoek op verwoest St. Maarten ...


Gisteren gezien op televisie: Koning Alexander op bezoek op het Nederlandse stukje St. Maarten, President Macron op het Franse gedeelte.  Op een eiland van een vuist groot, loopt een onzichtbare grens tussen nederlands en frans.  Eerder deze week, deed de media gewag van enig geharrewar tussen beiden.  Toen nederlandse soldaten het grondgebied van hun buren betraden (evenwel zonder slechte bedoelingen), kregen ze toch maar de raad om op eigen terrein te blijven (ik zeg wel: volgens de media).  Ook was het zo, dat er blijkbaar betere hulpverlening was op het Nederlandse stukje en dat de bewoners op St. Martin (frans) boos waren, omdat er van hogerhand weinig beweging kwam.  Allemaal van horen zeggen of lezen. Hoe het op dat kleine stukje verre wereld er momenteel aan toegaat, kunnen wij niet inschatten.  De Franse President sprak gisteren bij aankomst nederige woorden.  Hij wist, dat de bewoners kwaad waren en kon er begrip voor opbrengen, zei hij.  Je zou voor minder nederig zijn, als je al die vernieling ziet.  Koning Alexander van zijn kant, zei al veel dingen te hebben gezien in zijn leven, maar nog nooit zo'n immense verwoesting.  Of de eilandbewoners, lokaal en aangespoeld, hier echt baat bij hebben is nog maar de vraag.  Brengt een koninklijk en presidentieel bezoek echt soelaas in bange tijden?  Ik heb er geen flauw benul van.  Ik veronderstel, dat vooral daadwerkelijk helpende handen en warme harten een pleister op de wonde zijn.  Zoals nichtje Scarlet en het gezin waar ze huurt bij elkaar terecht kunnen.  Als ze thuiskomt staat het eten voor haar klaar. Anderzijds, als zij daar blijft heeft dat gezin een inkomen.  Het werkt dus aan twee kanten.  Maar wat met de mensen, die hun ganse hebben en houden kwijtraakten door nietsontziende Irma?  Wat moet je als letterlijk alles aan diggelen ligt?  Wij kijken naar televisiebeelden, krantenfoto's.  Wij luisteren naar interviews en radioberichten.  Wij zijn buitenstaanders en vatten het niet echt. Zoals altijd bij dergelijke natuurrampen, leven we een paar dagen mee, maar als er mediastilte valt, zijn we het sneller dan veel te vlug weer uit het oog verloren. Nichtje Scarlet houdt ons deze keer bij de les, ze zal ons nog veel leren.

 

 

nog niet zo lang

aangespoeld

op een ver eiland

ons onbekend

 

leef jij 

je eigen keuze

 

ook een orkaan

met name Irma

krijgt jou niet klein

je kiest

 

voor een leven

... jouw leven

 

en wij ...

wij leven intens mee

 

Doris Dorné - 2017

 

 



gepost door admin 13.09.17 14:58 | permalink | reacties (0) | General
12.09.17
na de angst, het ongewisse en de gevallen stilte ...


Het waren vijf beklijvende, angstige dagen, vooral voor Zus en Schoonbroer Nico, na de passage van de allesvernietigende orkaan Irma op St. Maarten.  Wisten ze wel, dat nichtje Scarlet oké was, voor de rest bleven ze in het ongewisse.  Zelfs het bestaan van Iphone, Whatsapp, tablet, computer, Ipad, GSM, Skype, facebook ... bleek niet evident genoeg voor enige vorm van communicatie.  Of, hoe een hangende stilte soms oorverdovend kan klinken.  Of, hoe onwetendheid soms wurgend is.  Vooral ook door plots niet meer bestaande gewoonte, het constant versturen van foto's en berichtjes.  Zelf ben ik (en Echtgenoot ook) slechts in het bezit van een vooroorlogse gsm.  Van swipen hebben we geen kaas gegeten en berichtjes worden maar verzonden indien nodig, het bellen idem dito. Voor Zus waren het harde tijden van onzekerheid.  Gelukkig kwam er gisterenavond eindelijk een bevrijdend telefoontje uit St. Maarten. Zoals we wel dachten is nichtje Scarlet niet van plan om naar België terug te keren.  Ze wordt goed opgevangen door de huiseigenares en heeft met de collega's het werk in één van de drie apotheken (twee zijn uit de running), in de mate van het mogelijke, heropgestart.  Ze klonk vooral positief, een grote opluchting voor ons allemaal.  Jonge mensen zijn veerkrachtig (maar wat doet zo'n 'buiten proporties orkaan' met je, zelfs als je jong bent?) en dat vergeten wij, mensen op leeftijd, soms wel eens.  Ik schreef het al, nichtje Scarlet is een doorzetter, dat heeft ze al bewezen en daarom bewonderen we haar ook.  Echt rustige nachten worden het nog niet, maar hopelijk is de storm in het hoofd en hart van allen wie Scarlet dierbaar is, een klein beetje gaan liggen. Laten we hopen op 'windstilte' ... letterlijk en figuurlijk.

 

er bestaat zoiets

als troostende stilte

 je weet wel ...

zonder woorden

de arm om een schouder

 

er bestaat zoiets

als gevallen stilte

je weet wel ...

als iedereen plots zwijgt

het ongemakkelijk voelen

 

maar ook dit ...

 

het onverwachts

gedwongen afgesneden zijn

je weet wel ...

zo'n hangende stilte

onmogelijk te doorbreken

 

stilte die twijfels zaait

stilte die angst doet groeien

stilte die het hart bevriest

stilte die het hoofd gek maakt

stilte die mensen breekt

 

... wurgende stilte

 

Doris Dorné - 2017 

  

 

 

 

   



gepost door admin 12.09.17 16:56 | permalink | reacties (1) | General
08.09.17
op een paradijselijk eiland ... orkaan Irma


Ze studeerde af als apotheker, mijn jongste nichtje.  We waren trots op haar, want ze wist van doorzetten.  Ze vond een job in de omgeving van het Gentse, maar kwam niet lang daarna af met de idee om uit te wijken naar het buitenland en wel naar de Caraïbische zee, als apotheker bij een Nederlandse firma.  Zus kon er niet om lachen en hoopte, dat die gedachte van voorbijgaande aard zou zijn. Nichtje vond een leukere werkplek, had een massa vriendinnen, woonde in een tof appartementje, maar het buitenland bleef lokroepen.  'Waarom?', vroegen we haar. 'Daarom', was haar antwoord.  Zo kwam het, dat vorig jaar in november ze uiteindelijk de droomjob te pakken kreeg en ze enkele maanden later naar St. Maarten zou vertrekken.  Er werd een afscheidsfeestje georganiseerd met vrienden en familie. Eind maart nam ze enthoesiast, helemaal in haar ééntje, het vliegtuig richting paradijselijk eiland.  Vijf maanden verder sabelde een orkaan met vrouwelijke naam 'Irma' dit paradijs tot pure horror.  Sedert enkele dagen is de 'ver van mijn bed show' ook voor ons echte, dichte realiteit, niettegenstaande duizenden kilometers afstand.  Er gaat geen moment voorbij, dat we niet aan haar denken.  De beelden op televisie laten weinig aan de verbeelding over en bezorgen ons slaaploze nachten.  Orkaan Irma maakte gewoon brandhout van dit anders zo lieflijk ogend eilandje.  Niets is nog.  Ook de apotheek waar ons nichtje de leiding over had is niet meer.  Telefoneren, mailen, skypen ... allemaal onmogelijk.  De droom van velen aan duigen, het leven op St. Maarten slechts nog brokstukken.  Hoe het nu verder moet, is nog maar de vraag.  De onmacht van hieruit is hartverscheurend.  Ze moet het in haar ééntje bolwerken en wij kunnen enkel maar hopen, dat er gauw weer mogelijkheid tot communicatie komt, zodat we toch tot een beetje troosten in staat zijn.  Al is er daarmee eigenlijk niemand écht geholpen. Ondertussen meldt er zich een nieuwe orkaan aan, die ook oog heeft op St. Maarten.  We houden bang ons huilend hart vast!

 

ondanks door

warmte omgeven

voelt het moment

als helemaal alleen

 

het gewicht

van bezwaard hart

de schouders

verplicht tot torsen

 

een eenzame traan

krijgt gezelschap

van nog één

en nog veel méér

 

ontmanteld verdriet

balt zich koppig

tot niet te stelpen

hardnekkige stroom

 

wassend water

zoekt wild zijn weg

maar niet in te dijken pijn

blijft vlotjes drijven

 

hartzeer

weigert kopje onder

 

Doris Dorné - 2013

  



gepost door admin 08.09.17 17:22 | permalink | reacties (2) | General
07.09.17
vrijdagavondgeheimen en bibbergeld (orkaan Irma)


We wonen op het rustigste punt van Nieuwpoort, in een land gespaard van Irma orkanen.  We mogen dus in onze handjes wrijven van diep geluk.  Toch bleken er  vorige vrijdagavond  hier ook vreemde dingen te kunnen gebeuren. Op nog klaarlichte dag fietste ik 's avonds (20 uur) richting Echtgenoots raceclub, gelegen centrum Nieuwpoort.  Op een boogscheut van ons huis, langs het grachtje palend aan de kinderboerderij, spotte ik in mijn fietsvlucht een motorhelm in het gras. Vreemd genoeg lag er een eindje verder ook nog een bromfietsband.  Raar, dacht ik, maar omdat er in geen velden of wegen een levend wezen te bespeuren was, stond ik er verder niet bij stil.  Omdat het me toch intrigeerde, vertelde ik het op de club.  Later die avond, een beetje voor elven, reed ik huiswaarts en de band lag nog waar hij achtergelaten was, de helm daarentegen was verdwenen.  In het verlaten donker werd ik op het laatste stukje fietspad gevolgd door een verloren gereden, witte auto.  Iets wat me aanspoorde tot een stukje harder trappen en me vlugger de veiligheid van vier muren deed opzoeken.  Ik ben geen bangerik, maar nu ook niet uitgesproken een heldin.  Een uurtje na mij kwam Echtgenoot thuis.  'Heb je je vogel al gezien?', was de vraag waar hij mee binnenviel.  Je moet weten, er staat hier een prachtig kunstwerk van de Nieuwpoortse kunstenaar Ivan Peel in onze tuin, zomaar mooi te wezen.  Een vogel, gemaakt uit recyclagemateriaal.  Wat bleek?  Die vogel droeg de motorhelm!  In mijn haast om binnenshuis te geraken, had ik natuurlijk geen oog gehad voor vogel, noch helm.  Echtgenoot belde de politie, deed het verhaal half om half: dat er een  'postuur' in onze tuin stond met een door vreemde handen getooide, verloren motorhelm en wat we daarmee moesten aanvangen?  Telefoneren en uitleggen is ook zijn sterkste kant niet.  De arm der wet zou een kijkje komen nemen.  Politie hebben we niet gezien of gehoord, maar binnen het kwartier was de helm verdwenen en had mijn vogel weer vrij zicht.  Er roert hier dus toch af en toe wel iets, al wonen we dan op het rustigste punt van ons badstadje!   

Zaterdagavond hadden we afspraak met Zus en Schoonbroer Nico.  Via Zus' gsm konden we even praten met nichtje Scarlet, die sedert maart vaste stek heeft op St. Maarten.  Ja, waren Zus en Schoonbroer toen al ongerust met zicht op de voorspelde orkaan, dan was het dinsdagavond bibberen en beven bij de beelden van het eiland, waar windstoten van om en bij de 300 km/u een ware ravage aanrichtten.  Angst en twijfels beten zich vast.  Van slapen was er geen sprake. Gisteren werd het nagelbijten en bang afwachten.  Echtgenoot zette om de haverklap het televisietoestel aan, kroop achter de computer en ... maakte mij doodzenuwachtig met zijn gedoe.  Zus kreeg tal van berichtjes met de vraag van hoe of wat of waar, antwoorden waren er niet.  Gelukkig kwam er 's avonds contact met de huiseigenares waar nichtje Scarlet onderdak vond.  We slaakten een zucht van opluchting.  Ze hadden de storm doorstaan, het huis had standgehouden, maar méér weten we niet.  Foto's en filmpjes tonen een verwoest eiland.  Hoe het nu ginder verder moet of kan is gissen.  De angst, de zorgen en de twijfels blijven nog hangen of hoe je als ouder vaak bibbergeld moet betalen voor het geluk van je kinderen.

 

vandaag ...

 

waant ze zich

een papieren bootje

 

moederziel alleen

eenzaam dobberend

op woedend brekend water

terwijl de wind gierend

groot ongenoegen fluit

 

angstig adem happend

met beklemmend borstgevoel

 

voelt het als ...

 

stuurloos zwalpen

slagzij maken

bakzeil halen

geënterd worden

naar de haaien gaan

 

... als was ze zinkend schip

 

Doris Dorné - 2015

 

 



gepost door admin 07.09.17 14:06 | permalink | reacties (0) | General
30.08.17
over uitwuiven en uitblazen ...


Samen met een nooit uit het oog verloren schoolvriendin tramde ik vorige donderdag in de vroege morgen (kwart voor negen) richting Knokke.  Het weer was ons bijzonder gunstig gezind en ons dagje 'glamour' oogde dus beloftevol.  Weet, dat ik persoonlijk van elk gevoel van 'glamour' gespeend ben en blijf, maar alleen de twee uur durende tramtrip langs 't zéétje was al méér dan de moeite waard.  Ooit, jaren geleden was ik al eens in die 'badstad met stijl', al was de ontgoocheling toen wel groot.  Indertijd vielen de behoorlijk vuile voetpaden mij vooral op.  Vandaag blijkt er ook veel leegstand in de winkelstraat, maar het geheel oogt een stuk properder.  Ons plan was de zeedijk met de talrijke kunstgalerietjes af te struinen; maar zo ver kwamen we niet.  We hadden het plan om in Heist het cartoonfestival te bezoeken en wilden daar vooral tijd voor maken.  Na wat gestruin langs de etalages, lieten we ons verwennen in een klein restaurantje, waar we een lunch voorgeschoteld kregen om de vingers van af te likken.  Superlekker en niet duur (P'tit Chef)!  Daarna ging het richting station, een korte tramrit bracht ons naar Heist aan Zee.  In een immense tent op het strand hingen talloze cartoontekeningen, die onze aandacht twee uur gevangen hielden.  Een stijlvol gebeuren, prachtig in elkaar gezet en volledig gratis te bezoeken.  Zeker voor herhaling vatbaar!  Enkele meters verder konden we onszelf verliezen op een brocante-, ambacht- en avondmarkt.  Een gebeuren dat elke donderdag in de maand augustus plaatsvindt.  Moeten we zeker noteren.  We slenterden langs de kraampjes, dronken een verfrissing op een pleintje vol muziek, aten een broodje warme beenham en namen om 19 uur de tram huiswaarts.  De schemering viel al toen ik om 21 uur de sleutel in het slot stak en Echtgenoot gemaakt verzuchtte: 'je hebt me 12 uur alleen gelaten.'  Gelukkig heeft hij het overleefd (ha,ha!).  Vrijdag was dan de aftrap voor de driedaagse St. Bernardusfeesten in Nieuwpoort Bad. Deze staat bekend als 'uitwuiver' van de zomer.  Meestal hebben deze braderiedagen het weer tegen, maar niet dit jaar.  't Was bakken onder een hete zon.  Na drie keer (één keer met vriendin, één keer met Zoonlief en kroost en één keer met Echtgenoot) het gebeuren te zijn afgewandeld kenden de feesten geen geheimen meer voor mij.  Het warme weer bracht overigens een massa volk op been, we wuifden ze zondagavond zonder scrupules uit.  Tussendoor reed ik zondagnamiddag nog eens tot bij Moeder.  We lieten voor één keer de cafetaria en de obligate kriek voor wat hij was.  Alsof ik een voorgevoel had.  Door wegenwerken is er een knoert van een omleiding voorzien, langs en door boerenweggetjes.  Bij het naar huis rijden, niet ver van het woonzorgcentrum, daar waar vluchtroutes onbestaande zijn, stootte ik op een politiebrigade.  Er werd me halt toegeroepen door een vriendelijke, jonge agent.  Of ik even wilde blazen?  Allé, voor alles moet er een eerste keer zijn (nog nooit moeten doen).  Even mijn kauwgum uit mijn mond nemen, zei ik.  Heb je alcohol gedronken, vroeg de arm der wet.  Neen hoor, antwoordde ik naar waarheid.  Hij stak me een soort trechtertje toe, terwijl ik mijn longen vulde om serieus te blazen.  Bleek niet nodig, enkel een zacht zuchtje, zoals bij het uitblazen van een kaarsje volstond.  Ik mocht onmiddellijk vertrekken, aan de overkant van de straat stonden twee wagens, waarvan de inzittenden blijkbaar minder geluk hadden dan ik.  Dan rij je eens langs boerenweggetjes!  

 

knap ...

 

hoe water zich

lengt in blauw

langs de strook

geleend tot

 

afstoten

aantrekken

 

uitspuwen

veroveren

 

slaan

zalven

 

onweerstaanbaar ...

 

in glans gegoten

door hoogstaand goud

of zakkend koperrood

verleidelijk uitdagend

 

bij windstil tam

wij windkracht tien

 

smaak méér dan zout

geur méér dan zilt

 

altijd magneet ... zee

 

Doris Dorné - 2015

 



gepost door admin 30.08.17 18:54 | permalink | reacties (0) | General
23.08.17
uit de comfortzone ...


Moeder woont nu al negen maanden in een woonzorgcentrum met een hart.  Een woonzorgcentrum waar de inwoners op handen worden gedragen, waar het verplegend en verzorgend personeel zijn uiterste best doet, waar de directeur supervriendelijk is en af en toe eigenhandig, net zoals ook de poetsvrouw van dienst, nog eens rollers in de grijze haardosjes draait.  Een woonzorgcentrum, waar het personeel jaarlijks een heuse show brengt, waar een barbecue wordt gehouden met indianen- en cowboy getooid personeel, waar volgende week accordeonmuziek weerklinkt en iedereen een picon ingeschonken krijgt.  Niettegenstaande ze er niet echt graag woont, neemt ze toch deel aan de activiteiten en heeft ze ergens haar plekje gevonden.  Vandaag haalde ik haar uit die comfortzone voor een barbecue bij ons thuis.  Toch een vermoeidende, maar deugddoende onderneming voor haar.  Ze zaten al aan het apéritief toen ik deze morgen rond elf uur de living binnenviel.  Er was immers een jarige en dat moest gevierd.  Niet iedereen wordt drieënnegentig! Het stukje taart, een tractatie van de jarige in de namiddag, zou Moeder missen. Geen nood, haar portie werd voorbehouden, zodat ze er later kon van genieten.  De rit naar Nieuwpoort vulde haar met verbazing.  Dàt het zo ver was, dat er zo'n eind om gereden moest worden, terwijl voor haar de zeedijk op zo'n vijftig meter van het zorgcentrum ligt.  Ze begreep er geen snars van.  We nestelden ons op het terras en nipten aan een porto, terwijl Echtgenoot de lont aan het vuur stak. Sedert we over zo'n kachelbuis beschikken gaat het barbecuen probleemloos.  Een hele opluchting, vermits we in het verleden al apentoeren uithaalden en de nodige zenuwaanvallen moesten doorstaan, voor er van een vonkje sprake was.  Het stukje kip, de aardappel in de pel en het obligate sausje smaakten Moeder zichtbaar.  Ook het ijsje met standing, gecreëerd door Echtgenoot, ging er in als zoete koek.  Nog een koffietje en een babbel toe en daarna ging het  terug woonzorgcentrumwaarts.  Een mooie dag, zei Moeder tegen haar tafelgenoten, maar nu ben ik wel doodmoe.  Een fijn dagje uit haar comfortzone, eventjes weg uit de living, maar toch blij weer 'thuis' te zijn.  Benieuwd of ze vannacht zal slapen!

 

er zijn altijd

die gedachten

 

het spelen

van spoken

in je hoofd

 

er is altijd

dat voelen

 

het kerven

van wonden

in je hart

 

getooid in

zwijgend ondergaan

 

omdat ...

je nergens kwijt kan

want niet echt woorden kent

 

omdat ...

er geen enkel kruid

tegen gewassen is

 

deel je het

liefst met niemand

 

Doris Dorné - 2013

 

 

    



gepost door admin 23.08.17 19:08 | permalink | reacties (0) | General
15.08.17
het 'massagevoel'


Help!  Ons toeristische stadje werd gisteren als het ware overspoeld door naar zee en strand verlangende binnenlandertjes.  Het kostte hen drie uur in de file, maar wat doet een mens al niet voor een hapje verse zeelucht?  Het krioelde hier van auto's, fietsers, wandelaars ... die massaal neerstreken als vreemde vogels op onbekend terrein.  Ik bedacht (toegegeven, niet echt vriendelijk van me), dat we vandaag de vijftiende augustus waren en dat het gros van die massa toeristen vanavond wel het hazenpad huiswaarts zal kiezen na een zalig weekendje kust. Het massagevoel, daar kan ik me niet in vinden.  Misschien ben ik een vreemde eend in de bijt, een vogel van ander pluimage.  Ik begrijp dus niet, waarom er duizenden en duizenden mensen life willen gaan kijken naar de Zomerhit van Radio 2.  Het gaat mijn verstand te boven, dat iedereen daar opeengepakt wil staan en dat kilometers ver, gewoon om erbij te zijn.  Zot gewoon!  Ik voel niks voor festivals (maar waarschijnlijk ben ik daar toch te oud voor).  Ik geef geen geld uit aan optredens van zangers/zangeressen, ik spendeer geen enkele euro aan reisgenot.  Wat een droogstoppel, hoor ik jullie denken.  Gelijk hebben jullie, maar laat ik nu toch zo graag een droogstoppel zijn!  De voorbije weken volgde ik in de krant de reeks over Belgen in het buitenland en het viel me op, dat het daar ook niet allemaal goud is dat blinkt.  Eergisteren ging de reportage over Ibiza.  De daar gelandde Belg gaf een lyrische beschrijving van de lokale zonsondergang, volgens hem nergens anders te vinden.  Het lijkt me, dat de zonsondergang hier in Nieuwpoort van een identieke schoonheid is.  Als oud kind van de zee, sta ik nog steeds in bewondering voor de prachtige kleurschakeringen bij het zakken van de zon op zomerse avonden.  Mooier dan hier kan het zelfs in Ibiza niet zijn.  Deze morgen had ik het Nieuwpoortse strand helemaal voor mezelf. In geen velden of wegen een mens te bekennen, met dank aan de milde regen.  Het voelde groots.  Ik lees in die krantenartikels veel oppervlakte zonder diepgang. Geef mij maar de rust van ons terras, de vele tinten groen van aanpalende bomen, de uitgelaten kinderstemmen in de kinderboerderij.  Geef me maar de rust van halfweg augustus met toeristen in aangenaam getal.  'Gewoon' is al hectisch genoeg! 

 

slagvaardige zee

werpt zich vandaag

zacht brekend

op lamlendig zand

 

eenzaam wandelend

op uitgestrekte korrel

verdrinkt ze in denken

tussen schelpengruis

 

zo veel dode natuur

aan haar in rubber

gelaarsde voeten

doet haar zoeken

 

... naar zichzelf

 

de gestelde vraag

wie of wat ze is

echoot zich een weg

langs blauwgetinte einder

 

waar dromen nog

aan witte wolken hangen

en kleurrijke vlinders

niet met een net te vangen zijn

 

een eigenwijze meeuw

in gevallen vogelvlucht

pikt haar luchtballon

ongenadig aan flarden

 

Doris Dorné - 2014

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 15.08.17 19:09 | permalink | reacties (0) | General
13.08.17
zwanenzang ...


De maand augustus zingt stilaan zijn zwanenzang.  Morgen al halfweg.  Het einde van de veelbelovende zomer, waar we maanden naar uitkeken en naar smachtten, nadert met rasse schreden.  Niet te geloven hoe vluchtig tijd is.  September staat op de uitkijk! Onze twee superlogeetjes hadden vorige week niet veel geluk met het zomerweer. Viel het maandag nog best te pruimen, dan waren de daaropvolgende dagen een opeenvolging van buien en opklaringen.  Niks, geen weer om eens naar het strand te gaan.  Bij het begin van de zomer pluizen wij, de oudjes, de zomerprogramma's voor kinderen uit, zodat we meestal iets achter de hand hebben als er hier enkele kleinkoters rondlopen.  Voor hetzelfde geld zitten ze op het juiste ogenblik dan eventjes net niet aan de kust.  Ons bezoek aan 'Beestig Geestig!', een namiddag rond dieren in De Panne, bleek een meevaller (met dank aan de zon en aan de interesse van kleinzoon voor al wat leeft en beweegt).  Kleine Zus viel meer voor de ballonnenman, die haar een paarse kat plooide. Nog geen vijfhonderd meter verder gaf het ballonnendiertje al de geest, wat voor een diepe ontgoocheling zorgde bij een meisje van nog net geen drie.  Een dametje in wording, dat onmiddellijk de weg naar de ballonnenkunstenaar terugvond.  Het deerde haar geenszins, dat we een half uur moesten aanschuiven vooraleer we aan de beurt kwamen en ze met een pracht van een paarse bloem het gelukkigste meisje van het plein werd.  Gelukkig hield dat ding het uit tot bij onze terugkeer aan de tramhalte.  Toen verdwenen één voor één de bloemblaadjes naar het ballonnenhiernamaals.  Ik hield mijn hart vast, maar buiten verwachting bleek ons minimeisje het niet zo erg te vinden.  Met een zucht van opluchting tramden we huiswaarts.  De volgende dag trokken we naar Moeder, Mémé Zee, voor de kleinkinderen en hielden daarna onze belofte: een bezoekje aan Dreamland.  Op woensdag kwam het niet veraf gelegen speelpleintje aan de beurt.  Onze kleinzoon is immers een huisduifje, hij vliegt niet graag ver en lang uit.  Ze hebben zich daar best geamuseerd.  Als afsluiter dan nog even binnengewipt in de aan ons huis grenzende kinderboerderij, niettegenstaande hun tanende interesse.  Grote Zus vindt immers, dat er daar voor haar nog weinig te doen of te vinden is en wat Grote Zus zegt is heilig.  Dus ... volgens Broer is er ook voor hem daar niks meer om handen.  Blij toe, dat we nog nummer drie kunnen bekoren met diertjes, zand en glijbaantje.  Ze groeien als kool uit alles!  Donderdag werd een baaldag.  Veel regen.  In Koksijde mochten kinderen bouwen met Clickx, dus wij daar naartoe.  Er zit blijkbaar geen architect in ons minimannetje, want hij wou helemaal niet bouwen.  Gezien er vijf euro per man/vrouw gevraagd werd en wij met zijn vieren waren, vertikte ik het dan weer om twintig euro te spenderen aan een ventje dat van bouwstenen niet weten wou.  Bart Smit werd ter vervangen ingeroepen, maar daar bleek het volledige uitverkoop te zijn wegens stopzetting van de zaak en veel speelgoed viel er niet meer te rapen.  De kinderhandjes van onze kleinkroost zijn gelukkig nog wel gauw gevuld met bitter weinig, dus twee blije kindjes weer mee naar huis en tien euro uitgespaard.  Zeg nog eens, dat we het niet goed doen!  Voor de rest werd er veel 'visie' gekeken, zoals onze jongste dat vraagt.  Ze reden vrijdagnamiddag gehersenspoeld naar huis, zot van Mickey Junior, een kinderzender ergens te vinden op onze 'visie'.  Stapelgek op 'Prinses Sofia' en de 'Pyamahelden'.  Mea culpa, het weze mij vergeven.  De volgende twee weken zullen Mama en Papa het heft in handen nemen en daarna is het al uitkijken naar vrijdag één september.

 

ze vult

de gaten

in de lucht

met onwezenlijk

dagdromen

 

over het vullen

van de gaten

in haar leven

 

de warme kleur

van diep verlangen

slingert zich

als een liaan

van wolk naar wolk

 

de hemel

trekt dicht tot

verboden betreden

 

terwijl in 

hunkerend hart

diepe spijt groeit

om wat nooit

tot bloeien kwam

 

Doris Dorné - 2015

   



gepost door admin 13.08.17 19:39 | permalink | reacties (0) | General
05.08.17
tussen Vlaamse Velden


De bewoners van de Papayalaan in het woonzorgcentrum St. Anna, waar Moeder sedert een achttal maanden verblijft, resideert, woont, vertoeft, logeert ... hadden vorige donderdag een uitje in het vooruitzicht.  Lag het in te vullen deelnameformulier al maanden onaangeroerd in haar kamer op de kast, Moeder had er niet echt zin in en dus bleef het papiertje waar het was.  Tot maandag.  Toen kreeg ik 's morgens een telefoontje van de animatrice, met de vraag of er iemand van ons als begeleider mee kon.  Bleek dat Moeder het roch zag zitten, om er eens op uit te trekken, al had ze blijkbaar geen flauw benul van de uitstap en nog minder van het briefje op de kast.  Het werd onze vuurdoop.  Echtgenoot wou ook wel van de partij zijn en zo gingen we samen voor onze eerste rolwagenbegeleiding.  Twaalf van de vijftien bewoners stonden (of liever: zaten in een rolstoel) paraat voor een wandeling van zo'n twee kilometer tussen Vlaamse Velden.  Het was aangenaam warm, maar de wind geselde de bomen, gierde als een waanzinnige over gemaaid veld en hield lelijk huis in rijpende maïs.  Onze uitstappers, gemiddeld tussen tachtig en halfweg negentig jaar oud, waaiden net niet uit hun vervoermiddel.  Het kapsel van dames kreeg het hard te verduren, ze leken net grijze punkertjes!  Een half uurtje sturen in het gelid, langs smalle wegen bracht ons ter bestemming.  Hof ter Daele, een oude boerderij omgebouwd tot tearoom, feestzaal, restaurant en heerlijk speelterrein voor kinderen, verwelkomde ons.  Tijd voor een kopje koffie, pannenkoek of ijsje, vooraleer we de strijd met de woeste wind weer aanvingen. Onze 'uitstappers' lieten het niet aan hun hart komen.  Ze hadden de smaak te pakken!  De pannenkoeken verdwenen vliegensvlug, kopjes koffie waren op slag leeg.  We namen de tijd voor een babbeltje en wat nagenieten, vooraleer we iedereen weer in hun koets lieten plaatsnemen.  Op de terugweg was de wind nog niet getemd, integendeel.  Met een elegante zwier belandde een mannenpet in de gracht.  Er stond gelukkig geen water in, maar Echtgenoot moest wel tussen de netels duiken.  Hilariteit alom!  Niet veel later bereikten we zonder verdere brokstukken de thuisbasis.  Bij sommige bewoners was een zucht van opluchting hoorbaar, maar de meesten hadden genoten van het tochtje met de wind in de zeilen.  Vandaag was het stil in de living, alsof ze allemaal nog een beetje moesten bekomen van hun uitje.  Maar ... het was leuk geweest, zei Moeder.

 

ze ogen ...

 

ondanks de rug

tot hoge boog

 

het flaneren

van huid tot dun

 

de her en der

geverfde bruine spatjes

 

... toch mooi ouder

 

borsten neerwaarts

nog moederlijk zacht

 

een wereld wijsheid

in fijnzinnige mondhoek

 

onder grijze haren

de weerschijn van het weten

 

...

 

in een aureool

van binnenvallend licht

 

... zo mooi ouder

 

Doris Dorné - 2014

 

 



gepost door admin 05.08.17 17:36 | permalink | reacties (0) | General
01.08.17
komkommertijd ...


Komkommertijd ... dat wil zeggen, dat er weinig nieuws te rapen valt in mijn dagdagelijkse leventje.  De zomer kabbelt voort en ondertussen zijn we in augustus aangeland.  De arme kindertjes worden bekogeld met trendy spullen voor het nieuwe schooljaar, dat volgens media en reclamewereld, onrustwekkend snel nabij komt. Laat het die kindjes nog maar eventjes een zorg wezen.  Laat ze met volle teugen genieten van nog vier weken vrijheid.  Al zullen er wel zijn, die de vrije dagen nu wel gezien hebben en verlangend uitkijken naar de hereniging met vriendjes en vriendinnetjes, begin september. Enfin, vorig weekend ging hier te Nieuwpoort het bierfestival(letje) door.  Gekelderd door de weersomstandigheden (af en toe een fikse bui), was de zon er gelukkig op zondagavond voor een gesmaakte afsluiter.  De dag voordien hadden twee van onze kleinkoters zich fantastisch geamuseerd op drie kleine, kletsnatte springkastelen. Ondanks het druilerige weer smaakte het speciale biertje verrassend lekker.  De ontknoping bleek minder.  Wolken stapelden zich dreigend op en de weersvoorspelling op Zoonliefs GSM deed ons de biezen pakken. Hadden we beter niet gedaan, want halfweg onze vlucht gingen de hemelsluizen open en voor de tweede keer deze zomer bevond onze kleinzoon zich in een onweersbui van jewelste.  Geen donder, geen bliksem, enkel en alleen maar een gigantische watermassa spoelde ons een bankje op,  waar we verscholen achter de meegebrachte paraplus, zo droog mogelijk trachtten te blijven.  Hopeloos natuurlijk, we werden de kleren van ons lijf gespoeld (figuurlijk), het water stond ons in de schoenen.  Eén voordeel van zo'n natuurfenomeen: het duurt nooit lang, maar toch lang genoeg.  Thuisgekomen was er maar één ding te doen: ontkleden en ontschoenen!  Terwijl de kleinkroost in bad ging, kreeg de droogkast het zwaar te verduren (toch een formidabel ding in geval van nood).  Zoonlief hulde zich in de garderobe van zijn vader en ging zijn doorweekte schoeisel met de haardroger te lijf.  Van een vochtig uitje gesproken! Het bierfestival viel voor de tweede dag op rij in het water.  Gelukkig scheen zondagavond de zon en kon het talrijk opgekomen publiek met een gerust hart genieten van de Joe Cocker Connection. Terwijl een drone boven ons hoofd controle op het gebeuren hield (een mens wordt constant in het oog gehouden), lieten we een superkriek niet aan ons voorbij gaan.  Even was er een glimp van ongenoegen, toen de organisator in zijn dankwoord afsloot met: 'we zijn blij, dat we dit kunnen doen voor de toeristen.'  Pardon?  En wij dan, de inwoners van Nieuwpoort?  De 'locals'?  Hallo, jongeman, eventjes op je woorden letten!  Je zou als inwoner voor minder nooit meer een voet op dit gezellig minifestival zetten.  Schepen van Toerisme voelde uit welke hoek de wind waaide en zette die domme uitspraak een beetje rechter met: 'voor de inwoners én voor de toeristen'.  Het was hem geraden! Met alle respect voor de vakantiegangers, maar schat vooral ook de mensen van Nieuwpoort naar waarde.

 

los in zand

een voetafdruk

groter dan de hare

 

een vraagteken ...

 

misschien

op speurtocht naar

of reeds vinder

van intens geluk

 

misschien

op de vlucht voor

of reeds geklist door

onmetelijk mensenverdriet

 

een vraagteken ...

 

moeilijk te achterhalen

het onbekende verhaal

van duizenden korrels

 

nonchalant geboetseerd

door vreemde voet

groter dan de hare

 

Doris - 2012

 



gepost door admin 01.08.17 19:43 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)