Poezie Doris Dorné
 
 
27.06.17
de kleine geneugten in een mensenleven ...


Van reizen hebben we hier geen kaas gegeten.  Ooit trokken we één keer naar de Ardennen en ook éénmalig was ons weekje uit naar Engeland (op logement bij mijn tante).  Men schrijve, zo'n veertig jaar geleden.  De laatste poging, een achttal dagen Franse Alpen, telt ook al een achttien jaar terug (toen Zoonlief nog groen en onschuldig kleurde achter zijn oren).  Bergen en Ardennen bleken niks voor mij.  Te gesloten, ik voelde me er gekooid. Ons familiebezoek in het Verenigd Koninkrijk draaide uit op een tocht langs alle mogelijke pubs en verder 'nothing'.  Eén ding is me duidelijk geworden: ik hoef geen reis, ik voel me hier ter plaatse kiplekker en dik tevreden. Toch gaan we jaarlijks voor één uitje,  namelijk de keramiekmarkt in Maaseik.  Zondag in alle vroegte vertrokken naar de andere kant van het land.  Zonder kleerscheuren, twee uur later, bij onze vrienden geland.  Na een kopje koffie ging het richting kunst.  Het weer viel mee: niet te warm, geen regen. Prachtige dingen gezien, maar toch de portemonnee in toom gehouden.  's Middags geproefd van de streekgebonden boekweitpannenkoek met spek en luikse stroop. Iets wat we hier niet kennen.  Best lekker.  's Avonds bij onze vrienden nog maar eens culinair verwend, zoals elk jaar trouwens.  Even na twintig uur maakte Echtgenoot zich sterk, dat we twee uur later op eigen oprit zouden staan.  Zelf had ik daar mijn twijfels bij,  maar zweeg wijselijk.  De pret duurde niet lang.  Nog geen tien minuten later was het aanschuiven in fileleed.  Een uur lang stapvoets vooruit.  Na drie uur konden we uiteindelijk met een zucht van opluchting onze stramme zestigers benen weer in plooi trachten te krijgen op onze eigenste oprit.  Ik kon ons huis wel omarmen!  Ja, ik weet, dat veel mensen dit niet begrijpen, maar dat hoeft ook niet. Elk zijn ding, nietwaar?  Vandaag dan een etentje gepland met vriendin.  Mooi weer, niks moest, alles mocht.  Van een superlekkere lunch, voorafgegaan door een pittig apéritiefje, genoten in de 'Nieuwpoort'.  Een aanrader!  Daarna de overtollige calorieën afgewandeld langs de fantastische promenade, annex havengeul, tot in 't Bad.  Onze dorst gelest op een terrasje met zicht op zee en afgesloten met een supertongsmeltend ijsje van de 'Catherine'.  Dezelfde weg huiswaarts afgestapt met een zwoel windje in de rug.  Bij thuiskomst voelden we onze zàlig, de kleine geneugten in een mensenleven kunnen toch zo'n deugd doen.  Wij hebben dat hier dus allemaal aan onze voeten liggen, zomaar voor het rapen!  Daar word ik dus instant blij van.  Om de dag helemaal mooi af te ronden, trakteerde Echtgenoot op oliebollen.  Inderdaad, geluk wordt vaak gemaakt door ... de kleine geneugten in een mensenleven.

 

 

zon op de wangen

wind zwoel in de rug

 

flaneren langs water

van haven tot geul

 

bollend witte zeilen

glijden in stijl de zee op

 

 sprookjesachtig panorama 

doet naar adem happen

 

later ...

 

een dorstlessend drankje

op terras met uitzicht

 

het smeltend ijsje

de smaak naar méér

 

kleine dingen

in 's mens leven

 

...

 

 geluksmoment

 

Doris - 2017

 

 

 



gepost door admin 27.06.17 20:29 | permalink | reacties (0) | General
20.06.17
Plop en co ...


Een klein logeetje in huis en het supermooie weer van de voorbije dagen zorgden ervoor, dat het schrijven efkens plaats moest ruimen.  Vorige week woensdag trokken we met Zoonlief en zijn gezinnetje naar het alombekende pretpark in onze contreien. Ja, Plopsaland natuurlijk!  Onze kleinkroost was een dagje schoolvrij, dus we namen de gelegenheid te baat om op een doordeweekse dag en nog voor het hoogseizoen van start gaat, even aan te kloppen bij Plop en co.  Prachtig weertje en geen stormloop van bezoekers ... beter kon niet.  Geen lange wachtrijen bij de attracties, zalig voor de kindjes én voor ons.  Een superdagje voor elk van ons.  Omdat Mama en Papa de volgende dag vertrokken naar hun jaarlijks uitje, het metalfestival Graspop, bleef hun jongste telg bij ons logeren.  Grote Zus mocht niet verzaken aan de schoolplicht en Broer verkoos het verjaardagsfeestje van zijn liefje boven een paar dagen aan zee. Wat kan de liefde toch mooi zijn op je vijfde!  De benjamin van het trio had hier dus het rijk alleen.  Een bezoekje aan Moeder op donderdag, naar de markt op vrijdag en daarna gezellig kliederen op ons terras met een emmer water, een namiddag op het zonovergoten strand (waar ik bijna mijn voetzolen verbrandde aan het ondertussen tot 'heet' opgewarmde zand), een wandeling langs de havengeul met een sterke, verfrissende zeebries in de haren ... ze vond het allemaal even leuk en stal met haar donkere haartjes onder het trendy zomerhoedje, het hart van vele mensen.  Gisteren klom de temperatuur echter tot dertig graden en bleven we rustig binnen.  Fan als ze is van Maya de Bij, maakten we er een filmdagje van en viel ook ik als een blok voor dat bijenmeisje.  Of hoe je als zestigplusser nog iets kunt leren van een bijna driejarige.  Later die middag kwam Zoonlief zijn kostbare parel ophalen.  Zijn festival was bijzonder geslaagd en onze logeerpartij moest daar niet voor onderdoen.  Zeker voor herhaling vatbaar! Ondertussen zomert het verder en wordt het morgen nog héter.  Eén voordeel: het gras moet niet gemaaid, wegens spoorloos.  De grote hitte en lange droogte bezorgen de boeren echter slaaploze nachten.  Door het verbod om gewassen en groenten nog water te geven, dreigt er voor velen van hen een catastrofe.  Een beetje regen zou dus van harte welkom zijn, maar de vooruitzichten op nattigheid in de komende dagen zijn zoveel als onbestaande.  En zo is er altijd een voor- en een nadeel aan alles in dit leven.

 

laat de zon

nog maar even

haar warmte verhitten

 

zodat roekeloze voetzolen

zich genadeloos schroeien

op loslopend zand

 

waarin verborgen beelden

van vroeger gebrand

plots weer tot leven komen

 

en ...

 

de zomers van toen

opnieuw gestalte geven

aan dromen die vervaagden

 

maar nooit verdwenen

 

Doris - september 2016 



gepost door admin 20.06.17 21:13 | permalink | reacties (0) | General
12.06.17
dansende kleinkroost ... vertederend


Naar jaarlijkse gewoonte werden de kleuters en de leerlingen van het lager, in de school van onze kleinkroost, de laatste weken klaargestoomd voor nog maar eens een feest met veel kleur, dans en muziek.  Voor de zesde keer op rij namen we plaats in de immense tent, dit keer kreunend onder een stralende en stomende zon (het is ooit al anders geweest: koud, winderig en nat).  Het aanschuiven voor de barbecue liep vlotjes, van lange wachtrijen geen sprake.  Gezellig en gemoedelijk, rustig en bedaard. Precies op temperatuur voor de opa's en de oma's.  Na een uurtje spelen op de verschillende uitnodigende springkastelen, het vissen van eendjes, het basketballen, werden de verhitte kinderen op het appel geroepen.  Tijd om van tenue te wisselen en in rangorde te gaan staan voor een gesmaakt optreden.  Onze bijna driejarige uk deed het voortreffelijk.  Handjes draaien, springen ... Vijfjarige kleinzoon mocht vooraan op het podium naast zijn grote liefde staan en bijna achtjarige kleindochter, mini van formaat, bijna niet te zien achter al de al wat grotere exemplaren, danste met veel overgave. Vertederd en trots keken ouders, opa's en oma's, tantes en ooms toe, hoe al dat jonge geweld stond te blinken op dat grote podium.  Ik bedacht, hoe Zoonlief vroeger, ook lang klein van gestalte, toch altijd op het voorplan stond tijdens ouderfeesten.  Het was in de tijd, dat de dieren nog spraken (ha,ha) en de optredens plaatsvonden tijdens de week en niet in het weekend.  Resultaat: vaders waren er zelden bij, die moesten werken. Zo misten ze de verborgen talenten van hun kroost. Jammer toch?  Op foto's zie ik mijn oudste als kapitein van een bootje in de derde kleuterklas, als 'rapper' op de eerste rij in het tweede leerjaar, als ceremoniemeester met hoge hoed op een huwelijk in het derde leerjaar ... en ik zie Benjamin, die danste en huwde met zijn liefje uit de eerste kleuter.  Na afloop zat hij, drie jaar oud, huilend in de coulissen. Niemand die naar hem omkeek, zo triest.  Er zit nog steeds een knoop in mijn maag.  Ze vonden hem een lastig kind en met schaamte moet ik bekennen, dat ik het soms ook zo voelde.  Ik zal het mezelf nooit vergeven, hij was toen al ziek. Enkele maanden later stonden we in het UZ Gent.  Na twee jaar verplicht schoolspijbelen, wegens ons verblijf op de kinderkankerafdeling, zou zijn derde kleuterklasfeest zijn allerlaatste worden. Ook toen mocht hij met zijn grote liefde dansen, Julie, het meisje met de gouden haren. Ook toen waren er tranen bij hem en mijn hart huilde met hem mee, omdat ik op dat eigenste ogenblik wist, dat we het gevecht tegen die oneerlijke vijand gingen verliezen.  Een week later sprak de scanner voor zich: geen schoolfeesten meer voor Benjamin.

 

op het grote podium

 

kaboutertjes van alle slag

 draaiende handjes

 struikelende voetjes

 bravoure naast vertwijfeling

 rode wangen van inspannen

 oogjes zoeken mama

 een huilbui niet veraf

 

 op het grote podium

 

vrolijke gezichtjes

 fleurige meisjes

 in zongebloemde kleedjes

 stoere jongens

 bretels over wit marcelleke

 jeugd in wording

 onbezonnen trots op zichzelf

 

 het publiek

in de zaal

 voelt de krop

 in de keel

 

Doris - 2017

 

 



gepost door admin 12.06.17 19:00 | permalink | reacties (0) | General
05.06.17
herinneringen ... een verzameling persoonlijk voelen en weten


Herinneringen ... je draagt ze mee in je hart en in je hoofd en alhoewel je ze soms tracht te vertalen, blijven ze toch eigenlijk altijd alleen van jou.  Vandaag is zo'n herinnering. Vijfentwintig jaar geleden stierf Sofie, een meisje van tien.  Ze was samen met Benjamin en tal van andere kankerpatiëntjes, kind aan huis op de kinderkankerafdeling 3K6 van het UZ Gent.  Waarom blijft Sofie me zo nabij?  Het was 16 januari, winters koud en Benjamin werd vijf in zijn ziekenhuiskamertje.  Sofie moest die dag op controle in de polikliniek en stond 's namiddags voor de glazen deur van de jarige.  Een mooi meisje, goed ingepakt, capuchon over het hoofd, gezichtje omringd door een krans nepbont.  Ze bracht Benjamin een door haar gemaakte tekening als verjaardagsgeschenk.  En alhoewel hij die dag door iedereen in de watten werd gelegd en zich de koning te rijk voelde, blijft vooral het beeld van Sofie in mijn hoofd en hart gebrand.  Nog steeds zie ik haar voor me, weerspiegeld in die glazen deur.  Ze stierf enkele maanden later, het meisje met de capuchon.  Vijfentwintig jaar geleden, vandaag.  Ik denk met warmte aan haar terug.  Herinneringen ... ik kan ze neerpennen, maar echt weerspiegelen kan ik ze niet.  Er leven zo veel gestorven kinderen in mijn hoofd en in mijn hart, maar ze herkenbaar maken voor anderen zal me nooit lukken, omdat herinneringen 'eigen' zijn.

 

 

ik denk aan haar ...

 

met mijn eigen voelen

 

met mijn eigen weten

 

en niemand anders

 

kan zich wentelen

 

in de warmte die overspoelt

 

in het verdriet dat beklijft

 

omdat dit herinneren

 

enkel mezelf toebehoort

 

en voor altijd ondeelbaar blijft

 

Doris - 2017

 

 

 

 



gepost door admin 05.06.17 18:41 | permalink | reacties (1) | General
01.06.17
facebook en verwanten ...


Is het een hiaat (een groot tekort) in mijn leven?  Ben ik als bijna tweeënzestiger ouderwets van denken en een beetje achterlijk?  Facebook en twitter zijn namelijk niet aan mij besteed, van apps en swipes heb ik geen kaas gegeten.  Ik zie door het digitale bos de bomen niet meer.  Bloggen, emails versturen, printen op de pc ... dat zijn zowat mijn basisbehoeften en daar ben ik best tevreden mee.  Mijn mobiele telefoon, alias GSM, is er één voor mensen op leeftijd (met grote knoppen en bijzonder goed leesbare cijfers).  Niks speciaal, gekocht in de Aldi.  Fantastisch machientje!  Ik kan er mee bellen, nu en dan een berichtje versturen, foto's nemen (euh, dan moet ik eerst nog eens mijn handleiding herlezen, want ik ben alweer vergeten hoe) en nog veel meer waar ik niet aan toe kom.  Er zit ook een zaklampje in en dat is een handig ding.  Laatst waren we uitgenodigd op een etentje bij Ellenlief, ons vroegere buurmeisje.  Ze woont op zo'n tien minuten stappen.  Langs een nog vrij recent aangelegd, tof fiets- en wandelpad sta je er in no time.  Wat bleek nu?  Bij het naar huis komen om middernacht bleek de verlichting langs het paadje, de geest te hebben gegeven.  Ha,ha, ... daar kwam mijn geliefde mobieltje nu eens goed van pas.  Mijn superzaklampje verlichtte als het ware de weg die we te lopen hadden!  Wat wil een mens nog meer?  Voor de rest laten facebook en verwanten me meestal koud.  Toch is het soms vervelend, om vast te stellen, dat iedereen alles over iedereen weet, terwijl ik als enige van het gezelschap niet of nooit op de hoogte blijk te zijn.  Wakker lig ik er niet van.  Anders is het als er digitaal wordt 'gestookt' tussen mensen.  Dan komt je dat toch ter ore en heeft dat soms nefaste gevolgen voor wat een vriendschap mag heten.  Zo jammer, het digitaal vernietigen van vertrouwen!

 

op facebook 

 

 

worden woorden gezegd 

staan dingen gebeurd

 

zomaar

 

voor het grabbelen

voor het graaien

 

gegooid

 

uit de context getrokken

het verband spoorloos

 

gaat alles

 

een eigen leven leiden

wordt waarheid kansloos

 

verzuren

 

hechte vriendschappen

tot over houdbaarheidsdatum

 

in ruil voor 'nep'

 

Doris - 2017

 

 



gepost door admin 01.06.17 20:49 | permalink | reacties (0) | General
28.05.17
zomers pootje baden


Het hemelse weekend is opgesoupeerd, de kustbezoekers zijn massaal huiswaarts gekeerd.  De temperatuur swingde de voorbije vier dagen de pan uit.  Gelukkig was er hier aan zee ruimte voor een bries, zodat de oververhitting van donderdag en vrijdag wat week en we weer vrijer konden ademen.  Terwijl Manlief gisteren in het zweet badend een slotracewedstrijd reed bij onze Franse vrienden, trok ik naar het strand. Er lag en zat veel 'schoon' volk, 't leek wel hoogzomer.  Enkele durvers namen op eigen risico een duik in zee (van strandredders is er nog geen sprake).  Zelf liep ik bij hoog tij, mijmerend, met mijn pootjes in brekende branding.  De zee stond nogal 'hitsig'. Toch mooi, dat spel van komen en gaan, van aantrekken en afstoten.  Later goot de zon vloeibaar goud in het eerste wegtrekkende water.  Schitterend!  Ondertussen zitten Zus en Schoonbroer Nico sedert woensdag op St. Maarten (men zoeke het op: acht tot negen uur vliegen verwijderd van onze contreien).  Op visite bij mijn nichtje, hun jongste, die sedert maart resideert op het eiland en er gedurende drie jaar zal werken als apotheker.  Het was daar zeer héét, zo meldde een berichtje.  Tja, hier op eigen vaste bodem moesten we niet onderdoen voor hen.  Home sweet home!  Ook in het woonzorgcentrum was het puf- en blaaswerk.  Gelukkig vonden Moeder en ik op de binnenplaats een zitje in de lommerte van de Canadese esdoorn.  Daar nipten we genietend van onze kriek.  't Zijn kleine dingen, maar toch deugddoend voor haar.  Denk ik.  Hoop ik.

 

verbazend ...

 

hoe ze een leven later

soms nog in de geur

en omarmende warmte

van een trui kruipt

 

verbazend ...

 

hoe ze zich herinnert

wat verliefdheid was

en het verstrikt raken

in knagende onzekerheid

 

van vinden en verliezen

van hebben en houden

van geremd door twijfels

gewoon laten gaan

 

verbazend ...

 

hoe ze zichzelf ziet

toen veel te wankel

op jonge benen

nog niet in balans

 

over hem

over haar

over hen

 

verbazend ...

 

wat pootje baden

op een warme meidag

met je doet

 

Doris - 2017 

 



gepost door admin 28.05.17 20:26 | permalink | reacties (0) | General
25.05.17
de groeipijnen van het ouder worden


Het is negen uur 's avonds en in de achterliggende tuin klinken nog blije kinderstemmen.  Leuk is dat, het tekent de zomer in aantocht.  Het verlengde weekend lokte, dankzij de mooie weersvoorspellingen, een massa moedig volk naar de kust.  Je moet er wat voor over hebben om hier te geraken als binnenlander.  Deze morgen in alle vroegte enkele boodschappen gedaan.  File in de winkel en file op de stoep, richting belendende bakker.  Gelukkig wonen wij op zowat het rustigste punt van ons geliefde stadje.  Jaren geleden (toen de dieren nog spraken) schoten de huizen in onze wijk (toen nog verkavelde weiden) als paddestoelen uit de grond. We waren allemaal jong, stonden aan de start van ons volwassen leven. Niet veel later kwamen her en der kindjes, die in een mum van tijd elkaar vonden en leven in de brouwerij brachten, de straat kleur en klank gaven.  Nu kun je hier de stilte rapen.  Onze kroost is uitgevlogen en bouwde nest in andere oorden. Zevenendertig jaar later voelt onze wijk de groeipijnen van het ouder worden.  Er zijn de slaaploze nachten, de zorgen, de angsten ... achter elke deur.  Zelf voel ik me als het ware 'oud groeien' sedert Moeder in het woonzorgcentrum opgenomen werd. En ook hier ben ik niet alleen.  Ik vind die twijfels, die schuldgevoelens, ook bij anderen terug. Een geruststellende gedachte, die toch niet echt rust brengt.  Nog een geluk, dat er af en toe over gepraat kan worden met 'lotgenoten', als bevestiging en herkenning van wat je voelt en denkt.  'Ouder groeien' gaat niet pijnloos.  

 

vroeger ...

 

klonken kinderstemmen

hing er vrolijkheid

in veelbelovende lucht

 

we waren jong

hadden nog dromen

geluk was een verlangen

 

waar we voor gingen

 

nu ...

 

hangt de stilte

rond onze huizen

en in verlaten straat

 

achter elke deur

schuilen verhalen

van een leven later

 

ongezien zocht

het 'ouder groeien'

zich slinks een weg

 

langs ons ... de argelozen

 

 

Doris - 2017

 

 

 

 

 



gepost door admin 25.05.17 20:51 | permalink | reacties (0) | General
17.05.17
natte voeten ...


Het leek vandaag wel midden zomer.  Zesentwintig graden, ineens teveel van het goede natuurlijk.  Zoiets blijft nooit duren en dus moest er genoten worden.  Met de fiets richting strand, want ons terras leek net een broeikas en dat was er een beetje over. Zo warm hoeft het nu ook niet voor mij.  Gelukkig is er aan zee altijd een briesje te vangen.  Met mijn blote voeten in het zand, zalig gewoon.  Ik begrijp niet waarom veel mensen daar een hekel aan hebben. Het voelt fantastisch, die miljoenen korrels en het achterlaten van een voetafdruk.  De zee lag er adembenemend bij.  Wie wil er nu naar het buitenland als hier alle privileges voor het rapen liggen?  Er waren nogal wat klassen op zeeweek te bespeuren.  De leerkrachten hadden alle moeite van de wereld, om hun schaapjes op het droge te houden.  Hoe zou je zelf zijn als stadskind aan zee?  Uitgelaten en vol bewondering, natuurlijk.  't Is niet niks, het komen en gaan van zo'n watermassa die zich uitstrekt tot aan de einder.  Als kind van de zee kan ik me zelfs nog eindeloos vergapen aan de vele tinten blauw, de glooiing van het zand, tekeningen gemaakt door de wind.  Vandaag de eerste keer natte voeten ook.  Het water was warm, goed voor een deugddoende voetmassage.  Puur geluk in een notendop!  Ik ben in blijde verwachting van nog zo'n lentedagen.  Laat ze maar komen.

 

ik ruik de zee

zeg ik

 

je lacht

een beetje

 

zo mooi

al dat blauw

zucht ik

 

je lacht

een beetje

 

prachtig toch

die duizenden korrels

bewonder ik

 

je lacht 

een beetje

 

want je ziet niet

wat ik zie

 

... ik lach een beetje

 

Doris - 2017

 



gepost door admin 17.05.17 19:00 | permalink | reacties (1) | General
15.05.17
'Mama' ... het gevoel van 'trots'


Niet alles is natuurlijk verdriet, het gevoel van 'trots op' en 'liefde voor' Zoonlief, mijn oudste, wordt misschien te zelden vernoemd op deze blog.  Ooit de beste broer ter wereld, moet ook hij nu al jaren alleen verder met zijn herinneringen en voor ons verborgen pijn.  Als moeder en baby namen we een valse start.  Eén maand te vroeg geboren en te laag in gewicht, kwam hij in de verwarmde kamer terecht, waar ik als kersverse mama geen toegang kreeg.  Gelukkig is er op dat gebied veel veranderd en kunnen prille ouders nu wel op de afdeling neantologie (vroeggeboortes) terecht.  Een maand lang reden we elke dag naar de kraamkliniek, om onze zoon achter glas te bewonderen.  Hij huilde aan de ene kant, ik aan de andere.  Zo veel liefde te geven en te krijgen en verplicht zo ver weg van elkaar.  Tot hij, na de éne dag honderd grammetjes bij, de andere dag tweehonderd omlaag, bij een streefgewicht van toen nog drie kilootjes, na dertig dagen eindelijk mee naar huis mocht.    Daar stond ik dan met mijn eerste. Volledig onvoorbereid, onzeker en verschrikkelijk bang met het kind, dat ik tot dan toe slechts één keer in mijn armen had gehouden.  Ik vraag me nu nog vaak af, wat de invloed is geweest van die maand totale afzondering, zowel op hem als op mij. Barbaars was dat! Later, toen Benjamin ziek bleek en ik heel veel tijd in het ziekenhuis spendeerde, moest ik hem noodgedwongen weer een beetje aan zijn lot overlaten.  Alleen met zijn vader, op logement bij de buren, naschools opgevangen door familie en vrienden ... eenzaam met zijn verdriet en verschrikkelijk bang.  Ik had vaak schuldgevoelens naar hem toe.  En dan moet je zo'n jongetje van twaalf vertellen, dat zijn broer gaat sterven., terwijl je zelf niet weet, hoe je er echt mee om moet.  Ja, Zoonlief heeft heel wat meegemaakt in zijn jonge leven, dat mogen we niet vergeten.  Hij torst in zijn rugzak een zware ballast en daarom ben ik ook supertrots op hem en zijn gezinnetje.  Drie paar armpjes om mijn hals én Zoonlief (Mama moest werken) maakten Moederdag gisteren tot 'hartwarmend'.  Ook het geschenkje van Echtgenoot, het kaartje van Ellenlief in de brievenbus en de prachtige hortensia van Isabelle, kleurden mijn 'mamadag' intens. Verdriet en blijdschap lopen op zo'n dag broederlijk hand in hand.

 

kleinkroost ...

 

ze pakken ons

in snelheid

 

schieten wortel

groeien als kool

 

vlugger dan vlug ...

 

tot dametje of heertje

met een eigen wil

 

rad van tong

subliem in denken

 

surfen kleine mensjes

ons gniffelend voorbij

 

en geen ons ...

het nakijken

 

Doris - 2017 



gepost door admin 15.05.17 13:14 | permalink | reacties (0) | General
14.05.17
'mama' ... blijvend buikgevoel


Moederdag vandaag, een verwendag waarop de liefde voor de mama's extra in de verf wordt gezet.  Niemand kan er om heen. Slogans roepen ons toe, reclameborden zetten de datum extra groot in de kijker, radio en televisie verwittigen tot niet vergeten. Het is een dag vol liefde, met kleine gebaren die diep ontroeren, met geschenkjes die een glimlach om de lippen toveren, een dag van blijdschap.  Maar naast duizenden op handen gedragen moeders, die smelten van al dat hartverwarmende, staat het verdriet van de mama's, die alleen nog maar kunnen dromen van hun kind.  Zij dragen in hun handen enkel nog herinnering aan die grote liefde en het verlangen naar het jonge leven, dat geen kans meer kreeg.  Hun hart, boordevol graag zien, kan geen kant meer op, voor altijd geketend aan pijn en gemis.  Die kinderen zijn op Moederdag extra aanwezig in denken en voelen.  Immers, bij het 'mama' worden groeit er vanaf het eerste moment een diep en groots, blijvend buikgevoel.  Een buikgevoel, dat bij het sterven van je kind je hele wezen vult en overweldigt, je de adem beneemt en je levenslang vergezelt, waar je ook bent, staat of gaat.  Ik denk vandaag met immens medeleven aan al die mama's en stuur ze een warme hartenklop.

 

de slogans

roepen haar toe

 

komen haar langs

alle kanten aangewaaid

 

Moederdag ...

 

ze schikt teder

zelf gekochte bloemen

 

streelt met zachte hand

de wang achter glas

 

buigt het hoofd

en denkt aan allen

 

die verder moeten

met alleen nog buikgevoel

 

golven liefde en groot gemis

 

Doris - 2017 



gepost door admin 14.05.17 19:47 | permalink | reacties (2) | General
 
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)