Poezie Doris Dornť
 
 
11.02.19
een tsunami liefde ...


We hangen zowat tussen de Week van de Poëzie en Valentijn, twee onderwerpen die in één kroes samensmelten.  Gisteren staken Zoonlief en Veerle met onze drie kleinkoters de grens van Oost naar West over.  Een maandje verder en een groeischeut groter was het fijn ze nog eens te kunnen knuffelen en bij te babbelen. Vooral onze negenjarige (tien deze zomer) is aan 'verandering' onderhevig.  Het kleine meisje is niet meer, de lokroep van 'tiener' laat zich horen, lezen en voelen.  Ze hangt zowat te wiebelen tussen nog kinderlijk spelen en toch al te groot voor veel dingen.  Ze verraste me gisteren.  'Ik heb jouw gedicht over Benjamin gelezen' (hangt in onze inkom),  kwam ze plots 'en ik heb er ook ééntje voor hem geschreven'.  De tekst van mijn negenjarige kleindochter was ontroerend mooi.  Een vat liefde!  Ze hield me in de gaten toen ik hem las en keek me daarna aan, terwijl ze zei: 'Ik hou van jou!'.  Het voelde als vallen in een bad vol liefde.  Héérlijk!  Even later bekende ze, dat ze dacht dat ik zou wenen bij het lezen van wat ze geschreven had.  Schat, antwoordde ik, mij zul je niet vlug zien huilen, maar ik ben wel héél diep ontroerd.  Wat is 'ontroerd'? vroeg ze.  Mijn ogen en mijn hart, die toch wat vochtig worden door jouw prachtige gedicht, lieverd, legde ik uit en knuffelde haar bijna plat.  Zo vielen de voorbije poëzieweek en Valentijn, samen op één dag, mij zomaar in de schoot.  Mijn oudste kleindochter ... een negenjarig lijfje vol liefde en empathie.  Een schatje!  Ik hoop alleen dat ze, nu ze met zo'n dingen in haar hoofd en hart bezig is, vooral nog zorgeloos blij kan zijn.  We zwijgen Benjamin niet dood, hij is alom aanwezig in ons huis, maar we hoeden ons om die jonge schoudertjes teveel te belasten.  Het is goed, dat ze weten wie en hoe hij was, zonder veel in detail te gaan.  Laat onze negenjarige nog maar wat wiebelen tussen kinderlijk en bijna tiener voor ze moet gaan balanceren op de zwaartekracht van het leven. Vanavond nog een mailtje gekregen van onze Prinses met een nieuw gedicht en een dikke 'love joe' er achteraan.  Heb haar alvast twee nieuwe bics gekocht als reserve.  Er is immers nooit een teveel aan inkt om emoties van het ogenblik neer te pennen.  

 

ze is de tule ontgroeid

en ook de kousenbroeken

nu draagt ze met veel flair

een trendy salopette

 

ze wil de lange haren

anders in coupe geknipt

een kapsel gespot 

in een reeks over tieners 

 

ze leest mijn verdriet

in letters gegoten aan de wand

pakt pen en papier

schrijft in de greep van ouder worden

 

het negenjarig hart leeg 

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 11.02.19 19:03 | permalink | reacties (1) | General
04.02.19
terug naar toen ...


We slapen al een paar dagen in een opgefriste slaapkamer, Echtgenoot leverde prima werk!  Nieuw bevloerd en behangen, kasten stofloos terug op hun plaats gekregen en bijna weer gevuld (nog niet helemaal)  ... we kunnen weer tien jaar verder.  Gewoon een zalig gevoel, dat al dat verzette werk zo'n mooi resultaat oplevert.  Ik ben een tevreden mensje.  Vorige week nog even twee dagen een flink pak sneeuw op ons dak gekregen.  Mooi, maar nu mag het toch wel stoppen, al kan februari ons nog voor voldongen feiten plaatsen.  Daarnet de eerste krokus gezien, een gele.  Een pril lenteteken, het maakt het verlangen naar zon, bloemen en warmte alleen maar groter.  We hebben het gehad met de grijze dagen, tijd voor kleur.  Al laten we de winter niet aan ons hart komen.  Vrijdag gaan  lunchen op uitnodiging van onze overbuurtjes-vrienden, een fijn onderonsje.  Zaterdag Zus en Schoonbroer Nico verplicht tot een een spaghettifestijn hier ten huize en gisteren met websitemastertje Jurgen gesmuld van lekkere lamskoteletjes bij Ingrid in The Sailors te Nieuwpoort.  Daarna in de eerste zon een fikse lentewandeling gemaakt langs de promenade.  Beetje calorieën verbranden, nietwaar?  Nu eventjes de broeksriem aansnoeren, want anders swingt mijn gewicht straks de pan uit!  De televisiereeks 'De Luizenmoeder' katapulteerde me vorige keer terug naar Benjamin en de kinderkankerafdeling.  In de voorbije aflevering was er weer zo'n fragment, dat me 'terug naar toen'  voerde, maar nu naar de tijd dat Zoonlief in zijn eerste jaar middelbaar zat.  De oudercontactavond in De Luizenmoederserie bracht ons bij de directeur, die met veel overtuiging een boekje opende over een leerling, die blijkbaar weinig positiefs op het request kreeg.  De aanwezige papa begreep er niets van, was dat wel zijn kind waarover het hier ging?  Tot bij nader inzien bleek, dat de Directeur het verkeerde rapport van de verkeede leerling voorzag van repliek tegenover natuurlijk, de verkeerde vader.  Laat ik dat nu persoonlijk meegemaakt hebben!  Een maand na Benjamins sterven, kwam Zoonlief thuis met de mededeling, dat hij onder zijn voeten had gekregen van het schoolhoofd en allesbehalve vriendelijk was behandeld.  Om maar te zeggen: uitgefoeterd voor iets van niets.  De leeuwin in mijn moederhart steigerde.  Een kind met zo'n immens verdriet op zijn schouders zou juist steun moeten krijgen. Twijfel was gezaaid.  Had Zoonlief het zo moeilijk met de dood van zijn broer, waren er problemen waar wij niets van afwisten?  De dag nadien trok ik naar de directie om uitleg.  En of ik die kreeg.  Volgens de man, Directeur, die ik voor me had, zou mijn zoon binnen de kortste keren ruiten ingooien en viel er volgens de klasseraad van ... januari, geen land met hem te bezeilen.  Ik stond paf.  Spraken we hier wel over mijn kind?  Geen twijfel mogelijk, volgens hem.  Maar zijn resultaten waren supergoed en ik had van niemand klachten gekregen op de oudercontactavond.  Het staat hier zwart op wit, repliceerde hij zonder een greintje empathie.  Dan zal ik hem naar een andere school sturen, zei ik huilend, meer van kolère en angst, dan van wat anders.  Doet u dat Mevrouw, was zijn reactie.  Zoonlief kwam die avond thuis en ik vertelde wat me was overkomen.  Ik haal je terug naar Nieuwpoort, zei ik.  Neen, dat wilde hij niet, hij zat en bleef op de school waar hij nu was.  Een twaalfjarige met een sterk karaktertje!  Ook Echtgenoot nam mij mijn bezoek aan de directie niet in dank af.  Met schoolzaken moest je je als ouder niet bemoeien!  Ik lapte zijn raad van niks aan mijn laars en belde de lerares Zedenleer op.  Die begreep geen jota van het hele verhaal.  Er waren zeker geen problemen met ons kind en van een klasseraad in januari had ze totaal geen weet, die was gewoon niet doorgegaan.  Een directeur als liegebeest!  Eén van de ergste soort.  Later zou blijken, dat hij mij voor een andere mama genomen had.  Blijkbaar was er nog een Alexander op school, waar ze veel problemen mee hadden en geen weg mee wisten. Het voelde als een pak van mijn hart.  Excuses van de Directeurs kant zijn er nooit gekomen, maar Zoonlief werkte op een briljante manier zijn zes jaar humaniora af.  Zo katapulteerden twee afleveringen van 'De Luizenmoeder' mij terug naar toen.  Terug naar de tijd, dat ik als ouder, als een leeuwin waakte over mijn kroost.  Manlief had van dit gebeuren geen flauw benul meer, maar voor mij leek het als de dag van gisteren.  En ja, die dingen, te vermijden en vaak hartbrekende misverstanden, die gebeuren écht!  

 

 

verlangen ligt ...

 

sluimerend verborgen onder

ongerept sneeuwwit

 

verlangen glijdt ...

 

tranend in parels regendruppels

langs ijskoud winterglas

 

verlangen drijft ...

 

op spiegelglad bladgoud water

langs oevers in diepe winterrust

 

verlangen schrijft ...

 

dagdagelijks jouw naam

mijn hoofd en hart als blad papier

 

verlangen naar jou ... blijft

in alles rondom mij

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 04.02.19 16:11 | permalink | reacties (0) | General
25.01.19
slaapkamerperikelen ...


De verjaardag van Benjamin ligt ondertussen zo'n negen dagen achter ons.  Tijd loopt snel, net een steltloper!  Laatst keek ik naar de eerste aflevering van 'De Luizenmoeder', waarin een fragment zorgde voor een warm herkennen en herinneren.  Op een gegeven moment zegt de vermeende juf: 'neem jij maar plaats naast het meisje met die oogjes' (waarop ze op een aziatisch meisje doelde).  Fictieve realiteit!  Bij één van de vele opnames op de kinderkankerafdeling, kwam ik op een morgen toe en zag ik dat iemand het belletje met plakband vastgemaakt had aan de stang van Benjamins medicatiepomp, zodat hij er veel beter bij kon in geval van nood.  Het warmde mijn hart en toen ik hem (vijf jaar oud) vroeg wie dat voor hem gedaan had, antwoordde hij: 'het verpleegstertje met de chinese oogjes'.  Dat verpleegstertje was Veronique (Veroniek), een toen jongedame met prachtige, amandelvormige ogen van volledig Belgische origine.  Dat voorval en de woorden van mijn jongste, zijn me altijd bijgebleven als 'warm en ontroerend lief'.  Het fragment in 'de Luizenmoeder' deed me er onmiddellijk met een glimlach aan denken.  Al was het, gekaderd in de reeks, helemaal niet 'warm en lief' bedoeld, maar eerder een racistisch statement!  

Wat betreft onze 'slaapkamerperikelen' (titel), maak jullie vooral geen illusies. Sedert maandag zoeken we de slaap in de logeerkamer, want ons nachtelijk verblijf had, na achttien jaar, nood aan nieuwe vloerbedekking en opfrissend behang.  Na lang talmen hebben we deze week eindelijk de koe bij de horens gevat.  Vandaar dat er van bloggen niet veel in huis kwam.  Echtgenoot wilde me 'standby your man', om hier en daar een handje toe te steken.  Het begon met het ledigen van de kasteninhoud!  Gruwel, gruwel ... wat daar allemaal tevoorschijn kwam, een mens gelooft zijn eigen ogen niet.  Wat een ander op zijn zolder of in zijn kelder kwijtraakt en gewoon voor de verdere rest van zijn leven uit het oog verliest, dat zit/zat dus in onze slaapkamerkasten (we zijn eigenaars van noch zolder, noch kelder).  Bovendien is Manlief 'emotioneel gehecht' (zijn eigen woorden) aan alles en nog wat.  Aan onnozele dingen!  Vreemd, want als het anders om echte emoties gaat, dan valt er met hem niet te praten.  Gehecht zijn aan dingen, maar niet aan mensen ... vreemd.  Ons noeste werk, correctie, vooral het noeste werk van Echtgenoot, legde ons geen windeieren.  De nieuwe vloer ligt er, het nieuwe behang hangt er.  Chapeau!  Nu nog de rompslomp van het afwassen en in elkaar steken van kasten en bed, het opnieuw vullen van leeg naar vol en dan kunnen we weer verhuizen van logeerkamer naar opgefriste slaapkamer.  Het was duwen, trekken en verschuiven.  Het was apentoeren uithalen om overal bij te kunnen.  Een onderneming met veel zweetwerk en gepuf, waarschijnlijk voor de laatste keer, want ik zie het ons niet nog eens doen!  Ik hoop, dat we de eerstkomende tien jaar safe zitten (of beter: liggen) en daarna zullen we de ouderdom bereikt hebben, dat het niet echt meer hoeft.

Terwijl wij hier aan het zwoegen waren, viel er deze week een pak sneeuw uit de lucht.  Prachtig zicht, 's morgens vroeg, alles onder een dikke witte, wollen deken. Een ongerept tapijt, geen bandensporen, geen voetstappen ... alles blank.  Zo mooi!  De vogeltjes waren even het noorden kwijt, vonden hun lekkers niet meer.  We zitten hier met een losbandige, tegenstribbelende, opstandige merel.  Hij gooit baldadig alle zonnebloempitten uit het voederbakje in de grond, zodat we in minder dan een week tijd, elke keer een drietal kilo lekkers moeten bijvullen.  Ons vogeleetbakje is een mooie glazen bol op hoge staander, een ontwerp van Eva Solo.  De vorige uitvoering (jaren geleden gekregen van Zoonlief als kerstgeschenk en vorig jaar ongewild gebroken door Manlief) was kleiner en daar konden de merels niet bij.  Nu wel dus en die lelijkerd weet van geen ophouden.  Hij pruttelt zelfs tegen als Manlief hem wegjaagt en onder zijn voeten geeft.  Een merel die zijn mannetje staat!  Een echte aanslag op onze welwillende portemonnee.  Enfin, wij steunen met liefde het kleine natuurgeweld, stoute merel inbegrepen!

 

 

mijn kleine jongen ...

 

ik sprokkel kruimels

in het gewone van alledag

soms onverwachts

totaal verrassend

 

vind ik jou

waar niet gedacht

 

mijn kleine jongen ...

 

dan omarmen

herinneren en herkennen

mij ongevraagd

zonder dralen

 

soms warm en vrolijk

soms koud en triest

 

 zoals het ook zou zijn

als jij er nog was

 

... mijn jongen

 

Doris Dorné - 2019

  



gepost door admin 25.01.19 15:17 | permalink | reacties (1) | General
16.01.19
tweeŽndertig kaarsjes ...


Er branden vandaag tweeëndertig kaarsjes in mijn hart.  Tweeëndertig vlammetjes voor jou, die eigenlijk op een taart horen te staan.  Jouw verjaardag ... ik denk er al dagen aan en ook aan al die taarten, die je al gemist hebt.  Vanmorgen enkele theelichtjes bij jouw foto in vuur en vlam gezet.  Een beetje demonstratief, moet ik eerlijk bekennen, om je vader alert te maken op deze toch uitzonderlijke dag.  In het verleden maakte ik me vooral boos, als zestien januari bij hem geen belletje deed rinkelen.  Die 'kwaadheid' is door de jaren heen gesmolten tot 'gekwetst' en 'ontgoocheld'.  Ook vandaag bleek hij geen benul te hebben van wat mij tot in het diepst van mijn hart raakt.  Ik heb hem er letterlijk moeten op wijzen en zelfs toen leek het nog niet helemaal tot hem door te dringen.  Moedeloos word ik er van, elk jaar weer te moeten vaststellen, dat hij in de verste verte niet bezig is met jouw verjaardag.  Ik had me voorgenomen er niet te hard aan te tillen en toch weegt het zwaar door, dat kan ik niet ontkennen.  Na jaren moet ik dit wezenlijk verschil tussen hem en mij als bedongen feit bestempelen.  Ik moet mezelf verplichten tot aanvaarden, dat jouw verjaardag een gegeven is, dat zonder vingerwijzing, helemaal aan hem voorbij gaat.  Zestien januari vergeten wil natuurlijk niet zeggen, dat hij niet meer aan je denkt!  Voor mij als moeder, staat vandaag natuurlijk voor 'onvergetelijk'.  De geboorte van een kostbare parel ... als mama blijf je levenslang elk moment van die dag als een film afspelen.  Jullie waren ons bovendien allebei te vlug af.  Na acht maanden hielden jullie, zowel je broer als jij,  het voor gezien, zodat we twee keer voor een blije verrassing stonden. Je vader had er dus geen notie van, van jouw verjaardag, maar vele andere warme harten wel.  Als bewijs daarvan, de bloemen, de kaartjes en berichtjes, de knuffels, een onverwacht bezoekje ... allemaal voor jou en mij!  Tweeëndertig vlammetjes verwarmen mijn hart, terwijl ik verdrink in warm herinneren aan jou.

 

zo werden wij

ouders van

een gestorven kind ...

 

acrobaten

zweefvliegend tussen

onmacht en radeloosheid

 

trapeze slingerend

boven een vangnet verdriet

 

balancerend op het koord

tussen verloren voelen

en voorzichtig verder willen

 

zo leerden wij

ouders van

een gestorven kind ...

 

jongleren met

goede en slechte dagen

 

clown spelen

achter lach en traan

 

balletdansen 

op wankele benen

 

tussen ...

vallen en opstaan

twijfelen en durven

vinden en weer verliezen

 

zo werden wij

ouders van

een gestorven kind ...

 

artiesten

in het overleven

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

     



gepost door admin 16.01.19 18:47 | permalink | reacties (2) | General
09.01.19
springtij ...


Gisteren springtij en eerste 2019 storm.  Ook de eerste bangmakerij op radio: opgelet, de zee kon wel eens over de dijken springen!  Vroeger, toen we nog school liepen (of liever: fietsten), kregen we ook vaak forse windkracht vanuit zee te verwerken.  Toen werden we nog niet zo 'gepamperd' als nu.  Hup, de fiets op en je zag wel of je weer op de dijk raakte al trappend en was dat niet het geval, dan stapte je af en nam de zijstraat, waar de wind altijd heftig huishoudt, hijgend en puffend, te voet.  De term 'storm' gold dan bij windkracht zeven of acht, nu is dat al bij vijf of zes.  En ja, gisteren toonde de zee zich van zijn woeste kant.  Het zand danste langs de straten, kroop in je kleren en tussen je tanden.  Tandenknarsend winkelen!  Ach, ik wil maar zeggen, dat al de negatieve vooruitzichten ons voorgeschoteld door de media, toch onderhuids kruipen en ons soms onnodig schrik aanjagen. Veel volk was er dan ook niet te zien op straat.  Nu de eindejaarstoeristen weer aan het werk zijn en de kindjes de schoolbanken terug bezetten, is hier een komkommerperiode aangebroken.  Tal van winkelzaken sluiten hun deuren, om eventjes in het buitenland te bekomen van de hectische feestdagen.  Tijdens de week is het hier doods en stil.  Gebouwen slapen hun winterslaap achter neergelaten rolluiken of gesloten gordijnen.  Na het kopen van eindejaarsgeschenken gaat de knip op de portemonnee, al is het nu soldentijd.  Winkels liggen er verlaten bij, op één of twee eenzame bezoekers na, die niet zelden zonder geld te spenderen vertrekken naar de concurrent aan de overkant.  Ondertussen doet het fenomeen 'winkelleegloop' ook hier in Nieuwpoort zijn intrede.  Tal van lege uitstalramen staren je aan, getooid met het bordje 'te huur'.  Geen goed voorteken (om ook maar eens negatief te doen)!  De huurprijzen swingen hier de pan uit, onbetaalbaar geworden voor kleine ondernemers.  Het oogt triest, al die gesloten panden met inhoudloze vitrines.  Maar ja, overdaad schaadt!  De school is herbegonnen. De kids zitten op de banken tot begin maart, de krokusvakantie valt laat dit jaar.  Onze kleinkroost had het bijzonder goed gedaan.  Hun rapporten waren pareltjes.  Vooral onze oudste blonk uit: 100/100 voor godsdienst (hoe is het mogelijk?).  Je moet wel weten, dat wij fervente ongelovigen zijn, dus ... van wie zou ze dat hebben?  Mijn vraag: ga je voor tante Nonnetje?, viel toch niet bijzonder in de smaak, al was het bedoeld als grapje.  Vandaag wisselen buien en zon elkaar af.  Tijdens het afwassen een regenboog gespot, die geen lang leven beschoren was.  Of ik een wens deed, vraagt Manlief.  Neen, alleen maar genoten van de regenboogkleuren op donkergrijze achtergrond. Wensen heb ik momenteel niet meer.  Alleen misschien ... een beetje minder  onnodige negativiteit op radio en televisie.  Het zou ons zo veel 'geruster' mens maken.   

 

ze meldden ...

springtij en storm

overstromingsgevaar

 

ik loop onbevreesd

door de straten

zie de zee woest kolken

 

los zand laat zich 

gewillig opjutten

ik scherm mijn ogen af

 

duizenden korrels  

dansen een wilde tango

dwars door alles heen

 

een storm in een glas water

krijg ik wel getemd

denk ik knarsetandend 

 

terwijl de zee

bulderend lacht

in zijn vuistje

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 09.01.19 12:16 | permalink | reacties (0) | General
05.01.19
nieuwjaarsbrieven ...


Nieuwjaarsbrieven ... een standhoudertje!  Woensdag kwam er een telefoontje van Zoonlief met de vraag of hij op donderdag met de kroost mocht komen, Veerle moest een dagje werken en onze kleinkroost kon dan de gelegenheid te baat nemen om hun nieuwjaarsbrieven voor te lezen. Ja, zo'n brief vol  goede voornemens en wensen blijft blijkbaar een vast gegeven in de lagere school. Zoonlief en ik spraken af, dat we elkaar rond elf uur zouden vinden aan de schaatspiste op de markt, als verrassing voor ons trio.  Daarna werd er een frietjesfestijn voorzien in frituur Albert op de kaai.  Papa had zijn kindjes wijsgemaakt (om te plagen), dat ze van 't stad tot bij ons thuis zouden 'stappen' (toch wel een tien minuten tred houden).  Onze oudste vond dat blijkbaar nogal een opgave en kloeg bij het uitstappen op de parking, over pijn in haar voet.  Zo erg, zei ze. Een dramaturge in spe!  Bij de schaatspiste, op een boogscheut lopen, klonk ze al wat positiever, het ijsrijden zou moeilijk worden, maar ze wou het toch proberen.  Na vijf minuten rondjes draaien bleek de pijnlijke voet als bij wonder op slag genezen.  Schuilt daar een zweem van politica in mijn kleindochter?  Enfin, het werd een leuke ochtend.  De schaatspiste lag er verlaten bij en ons drietal had het ijsrijk voor hen alleen.  Toen een kwartiertje later nog een meisje de piste op reed, maakte onze negenjarige daar dankbaar gebruik van, om een superkorte vriendschap te sluiten.  Sociaal is ze ook!  Ondertussen danste zes jaar oude kleinzoon zich op de muziek, die uit de luidsprekers schalde, de schaatsen van onder zijn lijfje.  Miniprinses liet zich gewillig rijden op een knalgele banaan, terwijl Papa het duwwerk voor zijn rekening nam.  Na een uurtje kwamen ze dik tevreden  de piste af en het frietjesvooruitzicht deed drie paar blinkende oogjes nog meer glanzen.  Later in de namiddag lazen ze trots en met verve hun nieuwjaarsbrieven voor, blij met het centje dat daar toch bij hoort.  Ik bedacht, zelf nooit enthousiast te zijn geweest met het vooruitzicht zo'n brief te moeten voorlezen. Het idee van al die ogen op mij gericht maakte me altijd onzeker.  Hoe vlugger ik die wensen er doormaalde, des te sneller was ik er klaar mee.  Niks geen gêne bij onze kleinkoters wat betreft dit jaarlijkse voorleeswerk en ik hoop, dat dat zo blijft.  Je kunt als kind nooit genoeg zelfvertrouwen hebben! 

 

 

voor mijn negenjarige Prinses ... 

 

soms wil je

met een smoes

ergens onderuit

 

brei je overtuigend

een leugentje

voor eigen bestwil

 

dan komt er plots

de aap uit de mouw

vallen de maskers

 

beken je kleur

met een engelengezicht

en heimelijke knipoog

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 05.01.19 16:49 | permalink | reacties (0) | General
01.01.19
nieuwjaarsrust ...


De kop is er af, we nemen een 'nieuwe' start!  Onze start is er ééntje in alle rust.  Geen familie of vrienden over de vloer op deze eerste dag van het jaar, geen last van 'moetes' of 'feeststress'.  Misschien vinden jullie, mijn blezertjes, dat een beetje zielig, maar wij niet.  Het werd gisterenavond overigens nogal een latertje voor deze twee oudjes, hangend in de zetel voor de buis.  Na het verslavend 'Thuis', keken we lachend naar het ontspannend en geestig programma 'Vrede op aarde' met Sven Leyers.  Dat is me toch een specialleke!  Zijn gasten waren Tom Lenaerts, Karolien Debecker en Jean-Marie De Decker.  Het werd op een gegeven moment zodanig grappig, dat de nieuwe burgemeester van Middelkerke, bijna niet meer bijkwam van het lachen en het hoesten.  Hij had gisterennamiddag overigens de eed afgelegd voor zijn nieuwe ambt en zat er glunderend bij.  Een programma om 'u' tegen te zeggen.  Daarna werd 'Down the road' uitgezonden.  De trip gemaakt door Dieter Coppens en zijn maatje Kevin in het kader van de warmste week.  Ze liftten van Finland tot in Wachtebeke en de opbrengst ging deels naar Kom op tegen kanker (Kevin zijn mama is momenteel in behandeling) en deels naar de Downvereniging.  Je werd, alleen door Kevin al, instant warm van deze uitzending.  Hun trip begon bij het huis van de echte, echte Kerstman, waar Kevin als kado een grote, witte knuffelbeer kreeg voor zijn mama.  Nog niet helemaal buiten de hut, vond hij het niet kunnen, want dat beest was veel te groot om mee te sleuren.  Gelukkig werd er een compromis gevonden.  De twee mannen haalden uiteindelijk 102.000 euro op!  Je kunt nu wel zeggen: 't is televisie en allemaal show, maar het ontroerde diep.  Veel méér bood televisieland daarna niet meer.  Wat muziek hier en daar.  We zijn geen schlagermensen, dat is niet aan ons besteed. Jaarlijks kijken we wel op BBC naar Jules Holland, waar de gebrachte muziek meer bluesy klinkt. Af en toe, tussen het nippen aan een glas suprème champagne (een fles gekregen van Zus en Schoonbroer Nico ter gelegenheid van ons zoveelste huwelijksjaar), zapte Echtgenoot al eens weg en kwam zo terecht op een programma met jaren zeventig muziek (Nederland 3).  Nostalgie alom!  De jaren van het middelbaar, de eerste liefdes ... mijn jeugdjaren.  Zo sloeg de klok bijna drie toen we ons bed induikelden.  Om negen uur deze morgen een nieuwjaarstelefoontje van vriendin Fabienne ... ik lag nog in bed met kijk op de grijze lucht en kale bomen, na te genieten van deze nostalgische oudejaarsavond.  Deze middag, bij het afwassen, keek ik door het keukenraam.  Tussen de laatste, vergankelijke dorre bladeren, lachten madeliefjes me toe.  Het duurt nu niet lang meer voor alles weer tot leven komt, bedacht ik, terzelfdertijd beseffend dat niets ons kan voorspellen wat 2019 van zin is ons te brengen en dat we ook dit jaar misschien mensen zullen verliezen, die ons dierbaar zijn.  We zullen maar met goede moed aan dit nieuwe jaar beginnen zeker en vol hoop surfen op de komende twaalf maanden?

 

en weer wordt het ...

 

klikken of botsen

verder borduren op het leven

 

verkeerde plooien leggen

om daarna glad te strijken

 

telkens het graven

naar zin geven

 

en weer wordt het ...

 

zoeken

speuren

grasduinen

 

naar een zeldzame zucht

te'vrede'nheid

 

 

 Doris Dorné - 2019

 



gepost door admin 01.01.19 15:13 | permalink | reacties (0) | General
31.12.18
nog enkele uurtjes ...


Nog maar enkele uurtjes en we stappen door de deur van 2019!  Vlug nog even bloggen voor 2018 de pijp uit is.  Al weer elf dagen geleden, maar ja, met dat 'feesten' tussenin en daarna onze jongste kleindochter vijf dagen op logement, kwam er van schrijven niet veel in huis.  Tussendoor ook nog zo'n tweehonderd nieuwjaarskaartjes onder handen genomen en jullie weten hoe ik mijn dagen gevuld kreeg.  Nu zitten we in rustiger vaarwater, we zullen deze laatste avond van het oude jaar met zijn tweetjes languit in de zetel spenderen.  Niets nieuws dus onder de zon, zo doen we het al een decennia lang.  Kerstavond werd naar jaarlijkse gewoonte gourmettend doorgebracht met vriendin Fabienne.  Gezien we alledrie een gezapige leeftijd bereikt hebben, namen we ook de tijd voor het uitdelen van de geschenkjes.  Het uitdelen was zo gezapig, dat Echtgenoot bovendien mij mijn kado vergat te geven, al stond het daar in zijn ééntje te blinken.  En 's anderendaags stond het er nog. Tja, na tweeënveertig jaar samen is de fut er blijkbaar een beetje uit.  Kerstdag mochten we op bezoek bij onze kroost.  Leuk!  Daar konden de pakjes niet snel genoeg van hun papiertje verlost zijn, al wisten ze dat er nergens een stuk speelgoed te bespeuren viel.  De Sint had al zo'n overdaad gebracht, dat er voor Kerst niets meer overbleef.  Toch vielen jassen en mutsen best in de smaak.  We namen die avond ons jongste Prinsesje voor een vijftal dagen mee naar de zee.  Vrolijk Nieuwpoort (kerstmarkt) lonkte!  Het moet gezegd, onze kerstmarkt mocht gezien zijn.  Prachtig verlicht, een grote schaatspiste met podium voor optredens, een paardenmolen, het huis van de kerstman, een speeldorp met drie zigeunerwagens en een zestal 'kotjes' waar er kon genoten worden van een hapje en een drankje.  De zondag voordien had grote Zus al haar schaatstalent gedemonstreerd, terwijl wij aanschoven in de lange rij wachtenden bij het huis van de man met de baard, de échte kerstman.  Hij kweet zich uitstekend van zijn taak.  Broer en kleine Zus waren in hun nopjes met het gekregen snoepje (dat ze nochtans niet lustten).  Het zigeunerdorp mocht op hun sympathie rekenen.  Ons minimeisje raakte haar rubberen laarsjes kwijt in het ballenbad en zat bijna verstrikt in de wagen met de doolhofnetten.  Gelukkig waren er Broer (die de laarsjes van tussen de ballen mocht vissen) en Zus (die de weg naar buiten gidste in het doolhof).  Super triootje!  Tijdens haar verblijf aan zee wou onze vierjarige ook eens schaatsen.  Vermits Manlief dan bewaker van dienst is (ik schaats niet) gingen we voor een rustig moment op een voormiddag.  Twee jaar geleden werd Echtgenoot van zijn sokken geschaatst door jeugdig geweld in De Panne.  Zijn bril nam toen een salto en hij zag sterretjes.  Sedertdien is ook hij niet zo happig meer op schaatsen, maar ja, wat doet een mens allemaal niet voor de verleidelijke blik van de jongste telg?  Er was weinig volk op het ijs, het viel dus geweldig mee.  Minimeisje kreeg schaatsjes onder met twee ijzertjes en een pinguïn als steun.  De eerste ronde reed Manlief met haar mee, maar toen werd hij overbodig. 'Ik kan dat alleen' ... het moto van onze kleinkroost.  En daar ging ze, eerst met haar steunbeest en daarna vloog ook de vogel aan de kant, wegens niet meer vandoen. Zo'n momenten zijn goud waard. Er zit pit in onze kleinste Prinses!  Gisteren stuurde Ellenlief me een berichtje.  Ons eigenzinnig schaatstertje stond op Instagram Stad Nieuwpoort, zo meldde ze.  Vlug even gaan kijken en ja hoor, prachtige foto van onze 'diva'.  In de namiddag was er op de kerstmarkt 'kinderdisco'.  Een wandeling met kroost naar stad deed deugd, de disco vonden ze maar 'babymuziek', maar het zigeunerpark kon nog eens op hun goedkeuring rekenen.  Vandaag is het hier dus heel wat kalmer.  Morgen een nieuw jaar, wij misschien wel andere mensen, maar beslist geen nieuwe en dus ...

 

... hou vooral het hart 'warm'

in 2019!  

 

Doris



gepost door admin 31.12.18 15:33 | permalink | reacties (0) | General
20.12.18
een stukje verleden ...


Vandaag werd JP (Jean Pierre Van Rossem) begraven.  Voor ons een afsluiten van een stukje verleden.  Ooit, begin tachtigerjaren, kwam hij in contact met ons via een gemeenschappelijk hobby van hem en Manlief, namelijk het racen met miniatuurwagentjes.  Na een ietwat dubieuze start en ellenlang scheldtelegram naar Manlief toe, wandelde hij op een avond de slotracingclub van Nieuwpoort binnen.  We hielden ons hart vast, maar het moet gezegd, dat er van toen af enkel respect was van zijnentwege wat betreft Echtgenoot.  Af en toe kruiste hij ons pad, dropte zo nu en dan een bankbiljet op de grond of liet zijn wisselgeld open en bloot op tafel liggen ... misschien om te zien welk vlees hij in de kuip had.  Het wisselgeld droeg ik hem na en het bankbiljet, dat mochten we houden.  Ik denk, dat hij dat waardeerde, de integriteit en eerlijkheid.  In negentienzesentachtig organiseerde Manlief met zijn team het Europees Kampioenschap Slotracing.  Het grote circuit (32 meter lang, 8 banen) werd afgebroken en verhuisde voor een weekendje autopret, naar een ander lokaal.  Er kwamen racers uit Canada, Engeland, Frankrijk, Italië, Portugal, Nederland en Amerika.  Even huisvestte Nieuwpoort een stukje Europa.  We kregen veel bezoekers over de vloer, de meesten nieuwsgierige aagjes, omdat er een rode ferrari voor de deur stond en ze de eigenaar van dit model wel eens wilden spotten.  JP was ook niet te beroerd, om zijn autosleutel te geven en een jongen van zestien eens plaats te laten nemen in dit blijkbaar 'unicum' met hoog testosterongehalte, zonder de motor te laten draaien natuurlijk.  Later reisde Echtgenoot nog voor een week naar Toulouse, op vraag en kosten van JP, om er een grote racewedstrijd in goede banen te helpen leiden.  Het contact verwaterde, tot op een avond de telefoon ging.  JP aan de lijn.  Hij had van een Nederlandse slotracer vernomen, dat Benjamin ziek was en gaf ons de kans om op zijn kosten voor een behandeling naar Amerika te gaan.  Zelf wisten we, dat er geen enkele kans op genezing meer was, niet hier en ook daar niet.  Ik vond het vooral hartverwarmend, dat deze controversiële man, ons dit voorstel deed.  Ja, je had het raden naar wie en wat en hoe hij eigenlijk wel was, maar voor mij telde maar één ding: zijn hart zat op de juiste plaats.  Er is veel over hem gezegd en geschreven, we hadden vaak binnenpretjes als hij op televisie verscheen en ja, 't is zoals ik onlangs Jambers hoorde zeggen: hij had iets van een Robinhood!  Voor mij blijft hij alvast 'mooi' in de herinnering aan dat veelsprekende telefoontje toen!

 

hij was 

 

die vreemde vogel

met weerbarstige pluimen

en niet te kortwieken vleugels

 

in geschreven en gefilmd

tegendraads getekend

als buitenbeentje

 

maar hij was ook

 

... verborgen warme inborst

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  



gepost door admin 20.12.18 18:45 | permalink | reacties (0) | General
17.12.18
graag gezien ...


Het is niet anders, ik voel me vandaag, vijfentwintig jaar na Benjamins dood, de meest graag geziene mens van ons landje.  Na zo'n lange tijd nog steeds omringd door blijvende warmte, het zou iedere ouder, die een oogappel verliest, gegeven moeten zijn.  Evident is het niet, want ik weet dat het vaak anders is, dat mensen heel eenzaam kunnen zijn in een verdriet dat nooit een einde kent.  Ik koester dan ook, diep dankbaar, alle blijken van jarenlange genegenheid als kostbare parels.

 

 

een kwarteeuw

zonder jou

ik heb het overleefd

jouw sterven

 

al die jaren

zonder jou

door mijn vingers

gegleden als zand

 

vaak gestruikeld

over onhandelbaar gemis

vaak gevallen

over onpeilbaar verdriet

 

en dat na zo'n lange tijd

de pijn vandaag niet anders is

mijn hoofd en hart

nog steeds verloren voelen

 

het is wat het is

 

Doris Dorné - 2018

 

 



gepost door admin 17.12.18 14:31 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Februari 2019 (2)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)