Poezie Doris Dorné
 
 
15.08.17
het 'massagevoel'


Help!  Ons toeristische stadje werd gisteren als het ware overspoeld door naar zee en strand verlangende binnenlandertjes.  Het kostte hen drie uur in de file, maar wat doet een mens al niet voor een hapje verse zeelucht?  Het krioelde hier van auto's, fietsers, wandelaars ... die massaal neerstreken als vreemde vogels op onbekend terrein.  Ik bedacht (toegegeven, niet echt vriendelijk van me), dat we vandaag de vijftiende augustus waren en dat het gros van die massa toeristen vanavond wel het hazenpad huiswaarts zal kiezen na een zalig weekendje kust. Het massagevoel, daar kan ik me niet in vinden.  Misschien ben ik een vreemde eend in de bijt, een vogel van ander pluimage.  Ik begrijp dus niet, waarom er duizenden en duizenden mensen life willen gaan kijken naar de Zomerhit van Radio 2.  Het gaat mijn verstand te boven, dat iedereen daar opeengepakt wil staan en dat kilometers ver, gewoon om erbij te zijn.  Zot gewoon!  Ik voel niks voor festivals (maar waarschijnlijk ben ik daar toch te oud voor).  Ik geef geen geld uit aan optredens van zangers/zangeressen, ik spendeer geen enkele euro aan reisgenot.  Wat een droogstoppel, hoor ik jullie denken.  Gelijk hebben jullie, maar laat ik nu toch zo graag een droogstoppel zijn!  De voorbije weken volgde ik in de krant de reeks over Belgen in het buitenland en het viel me op, dat het daar ook niet allemaal goud is dat blinkt.  Eergisteren ging de reportage over Ibiza.  De daar gelandde Belg gaf een lyrische beschrijving van de lokale zonsondergang, volgens hem nergens anders te vinden.  Het lijkt me, dat de zonsondergang hier in Nieuwpoort van een identieke schoonheid is.  Als oud kind van de zee, sta ik nog steeds in bewondering voor de prachtige kleurschakeringen bij het zakken van de zon op zomerse avonden.  Mooier dan hier kan het zelfs in Ibiza niet zijn.  Deze morgen had ik het Nieuwpoortse strand helemaal voor mezelf. In geen velden of wegen een mens te bekennen, met dank aan de milde regen.  Het voelde groots.  Ik lees in die krantenartikels veel oppervlakte zonder diepgang. Geef mij maar de rust van ons terras, de vele tinten groen van aanpalende bomen, de uitgelaten kinderstemmen in de kinderboerderij.  Geef me maar de rust van halfweg augustus met toeristen in aangenaam getal.  'Gewoon' is al hectisch genoeg! 

 

slagvaardige zee

werpt zich vandaag

zacht brekend

op lamlendig zand

 

eenzaam wandelend

op uitgestrekte korrel

verdrinkt ze in denken

tussen schelpengruis

 

zo veel dode natuur

aan haar in rubber

gelaarsde voeten

doet haar zoeken

 

... naar zichzelf

 

de gestelde vraag

wie of wat ze is

echoot zich een weg

langs blauwgetinte einder

 

waar dromen nog

aan witte wolken hangen

en kleurrijke vlinders

niet met een net te vangen zijn

 

een eigenwijze meeuw

in gevallen vogelvlucht

pikt haar luchtballon

ongenadig aan flarden

 

Doris Dorné - 2014

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 15.08.17 19:09 | permalink | reacties (0) | General
13.08.17
zwanenzang ...


De maand augustus zingt stilaan zijn zwanenzang.  Morgen al halfweg.  Het einde van de veelbelovende zomer, waar we maanden naar uitkeken en naar smachtten, nadert met rasse schreden.  Niet te geloven hoe vluchtig tijd is.  September staat op de uitkijk! Onze twee superlogeetjes hadden vorige week niet veel geluk met het zomerweer. Viel het maandag nog best te pruimen, dan waren de daaropvolgende dagen een opeenvolging van buien en opklaringen.  Niks, geen weer om eens naar het strand te gaan.  Bij het begin van de zomer pluizen wij, de oudjes, de zomerprogramma's voor kinderen uit, zodat we meestal iets achter de hand hebben als er hier enkele kleinkoters rondlopen.  Voor hetzelfde geld zitten ze op het juiste ogenblik dan eventjes net niet aan de kust.  Ons bezoek aan 'Beestig Geestig!', een namiddag rond dieren in De Panne, bleek een meevaller (met dank aan de zon en aan de interesse van kleinzoon voor al wat leeft en beweegt).  Kleine Zus viel meer voor de ballonnenman, die haar een paarse kat plooide. Nog geen vijfhonderd meter verder gaf het ballonnendiertje al de geest, wat voor een diepe ontgoocheling zorgde bij een meisje van nog net geen drie.  Een dametje in wording, dat onmiddellijk de weg naar de ballonnenkunstenaar terugvond.  Het deerde haar geenszins, dat we een half uur moesten aanschuiven vooraleer we aan de beurt kwamen en ze met een pracht van een paarse bloem het gelukkigste meisje van het plein werd.  Gelukkig hield dat ding het uit tot bij onze terugkeer aan de tramhalte.  Toen verdwenen één voor één de bloemblaadjes naar het ballonnenhiernamaals.  Ik hield mijn hart vast, maar buiten verwachting bleek ons minimeisje het niet zo erg te vinden.  Met een zucht van opluchting tramden we huiswaarts.  De volgende dag trokken we naar Moeder, Mémé Zee, voor de kleinkinderen en hielden daarna onze belofte: een bezoekje aan Dreamland.  Op woensdag kwam het niet veraf gelegen speelpleintje aan de beurt.  Onze kleinzoon is immers een huisduifje, hij vliegt niet graag ver en lang uit.  Ze hebben zich daar best geamuseerd.  Als afsluiter dan nog even binnengewipt in de aan ons huis grenzende kinderboerderij, niettegenstaande hun tanende interesse.  Grote Zus vindt immers, dat er daar voor haar nog weinig te doen of te vinden is en wat Grote Zus zegt is heilig.  Dus ... volgens Broer is er ook voor hem daar niks meer om handen.  Blij toe, dat we nog nummer drie kunnen bekoren met diertjes, zand en glijbaantje.  Ze groeien als kool uit alles!  Donderdag werd een baaldag.  Veel regen.  In Koksijde mochten kinderen bouwen met Clickx, dus wij daar naartoe.  Er zit blijkbaar geen architect in ons minimannetje, want hij wou helemaal niet bouwen.  Gezien er vijf euro per man/vrouw gevraagd werd en wij met zijn vieren waren, vertikte ik het dan weer om twintig euro te spenderen aan een ventje dat van bouwstenen niet weten wou.  Bart Smit werd ter vervangen ingeroepen, maar daar bleek het volledige uitverkoop te zijn wegens stopzetting van de zaak en veel speelgoed viel er niet meer te rapen.  De kinderhandjes van onze kleinkroost zijn gelukkig nog wel gauw gevuld met bitter weinig, dus twee blije kindjes weer mee naar huis en tien euro uitgespaard.  Zeg nog eens, dat we het niet goed doen!  Voor de rest werd er veel 'visie' gekeken, zoals onze jongste dat vraagt.  Ze reden vrijdagnamiddag gehersenspoeld naar huis, zot van Mickey Junior, een kinderzender ergens te vinden op onze 'visie'.  Stapelgek op 'Prinses Sofia' en de 'Pyamahelden'.  Mea culpa, het weze mij vergeven.  De volgende twee weken zullen Mama en Papa het heft in handen nemen en daarna is het al uitkijken naar vrijdag één september.

 

ze vult

de gaten

in de lucht

met onwezenlijk

dagdromen

 

over het vullen

van de gaten

in haar leven

 

de warme kleur

van diep verlangen

slingert zich

als een liaan

van wolk naar wolk

 

de hemel

trekt dicht tot

verboden betreden

 

terwijl in 

hunkerend hart

diepe spijt groeit

om wat nooit

tot bloeien kwam

 

Doris Dorné - 2015

   



gepost door admin 13.08.17 19:39 | permalink | reacties (0) | General
05.08.17
tussen Vlaamse Velden


De bewoners van de Papayalaan in het woonzorgcentrum St. Anna, waar Moeder sedert een achttal maanden verblijft, resideert, woont, vertoeft, logeert ... hadden vorige donderdag een uitje in het vooruitzicht.  Lag het in te vullen deelnameformulier al maanden onaangeroerd in haar kamer op de kast, Moeder had er niet echt zin in en dus bleef het papiertje waar het was.  Tot maandag.  Toen kreeg ik 's morgens een telefoontje van de animatrice, met de vraag of er iemand van ons als begeleider mee kon.  Bleek dat Moeder het roch zag zitten, om er eens op uit te trekken, al had ze blijkbaar geen flauw benul van de uitstap en nog minder van het briefje op de kast.  Het werd onze vuurdoop.  Echtgenoot wou ook wel van de partij zijn en zo gingen we samen voor onze eerste rolwagenbegeleiding.  Twaalf van de vijftien bewoners stonden (of liever: zaten in een rolstoel) paraat voor een wandeling van zo'n twee kilometer tussen Vlaamse Velden.  Het was aangenaam warm, maar de wind geselde de bomen, gierde als een waanzinnige over gemaaid veld en hield lelijk huis in rijpende maïs.  Onze uitstappers, gemiddeld tussen tachtig en halfweg negentig jaar oud, waaiden net niet uit hun vervoermiddel.  Het kapsel van dames kreeg het hard te verduren, ze leken net grijze punkertjes!  Een half uurtje sturen in het gelid, langs smalle wegen bracht ons ter bestemming.  Hof ter Daele, een oude boerderij omgebouwd tot tearoom, feestzaal, restaurant en heerlijk speelterrein voor kinderen, verwelkomde ons.  Tijd voor een kopje koffie, pannenkoek of ijsje, vooraleer we de strijd met de woeste wind weer aanvingen. Onze 'uitstappers' lieten het niet aan hun hart komen.  Ze hadden de smaak te pakken!  De pannenkoeken verdwenen vliegensvlug, kopjes koffie waren op slag leeg.  We namen de tijd voor een babbeltje en wat nagenieten, vooraleer we iedereen weer in hun koets lieten plaatsnemen.  Op de terugweg was de wind nog niet getemd, integendeel.  Met een elegante zwier belandde een mannenpet in de gracht.  Er stond gelukkig geen water in, maar Echtgenoot moest wel tussen de netels duiken.  Hilariteit alom!  Niet veel later bereikten we zonder verdere brokstukken de thuisbasis.  Bij sommige bewoners was een zucht van opluchting hoorbaar, maar de meesten hadden genoten van het tochtje met de wind in de zeilen.  Vandaag was het stil in de living, alsof ze allemaal nog een beetje moesten bekomen van hun uitje.  Maar ... het was leuk geweest, zei Moeder.

 

ze ogen ...

 

ondanks de rug

tot hoge boog

 

het flaneren

van huid tot dun

 

de her en der

geverfde bruine spatjes

 

... toch mooi ouder

 

borsten neerwaarts

nog moederlijk zacht

 

een wereld wijsheid

in fijnzinnige mondhoek

 

onder grijze haren

de weerschijn van het weten

 

...

 

in een aureool

van binnenvallend licht

 

... zo mooi ouder

 

Doris Dorné - 2014

 

 



gepost door admin 05.08.17 17:36 | permalink | reacties (0) | General
01.08.17
komkommertijd ...


Komkommertijd ... dat wil zeggen, dat er weinig nieuws te rapen valt in mijn dagdagelijkse leventje.  De zomer kabbelt voort en ondertussen zijn we in augustus aangeland.  De arme kindertjes worden bekogeld met trendy spullen voor het nieuwe schooljaar, dat volgens media en reclamewereld, onrustwekkend snel nabij komt. Laat het die kindjes nog maar eventjes een zorg wezen.  Laat ze met volle teugen genieten van nog vier weken vrijheid.  Al zullen er wel zijn, die de vrije dagen nu wel gezien hebben en verlangend uitkijken naar de hereniging met vriendjes en vriendinnetjes, begin september. Enfin, vorig weekend ging hier te Nieuwpoort het bierfestival(letje) door.  Gekelderd door de weersomstandigheden (af en toe een fikse bui), was de zon er gelukkig op zondagavond voor een gesmaakte afsluiter.  De dag voordien hadden twee van onze kleinkoters zich fantastisch geamuseerd op drie kleine, kletsnatte springkastelen. Ondanks het druilerige weer smaakte het speciale biertje verrassend lekker.  De ontknoping bleek minder.  Wolken stapelden zich dreigend op en de weersvoorspelling op Zoonliefs GSM deed ons de biezen pakken. Hadden we beter niet gedaan, want halfweg onze vlucht gingen de hemelsluizen open en voor de tweede keer deze zomer bevond onze kleinzoon zich in een onweersbui van jewelste.  Geen donder, geen bliksem, enkel en alleen maar een gigantische watermassa spoelde ons een bankje op,  waar we verscholen achter de meegebrachte paraplus, zo droog mogelijk trachtten te blijven.  Hopeloos natuurlijk, we werden de kleren van ons lijf gespoeld (figuurlijk), het water stond ons in de schoenen.  Eén voordeel van zo'n natuurfenomeen: het duurt nooit lang, maar toch lang genoeg.  Thuisgekomen was er maar één ding te doen: ontkleden en ontschoenen!  Terwijl de kleinkroost in bad ging, kreeg de droogkast het zwaar te verduren (toch een formidabel ding in geval van nood).  Zoonlief hulde zich in de garderobe van zijn vader en ging zijn doorweekte schoeisel met de haardroger te lijf.  Van een vochtig uitje gesproken! Het bierfestival viel voor de tweede dag op rij in het water.  Gelukkig scheen zondagavond de zon en kon het talrijk opgekomen publiek met een gerust hart genieten van de Joe Cocker Connection. Terwijl een drone boven ons hoofd controle op het gebeuren hield (een mens wordt constant in het oog gehouden), lieten we een superkriek niet aan ons voorbij gaan.  Even was er een glimp van ongenoegen, toen de organisator in zijn dankwoord afsloot met: 'we zijn blij, dat we dit kunnen doen voor de toeristen.'  Pardon?  En wij dan, de inwoners van Nieuwpoort?  De 'locals'?  Hallo, jongeman, eventjes op je woorden letten!  Je zou als inwoner voor minder nooit meer een voet op dit gezellig minifestival zetten.  Schepen van Toerisme voelde uit welke hoek de wind waaide en zette die domme uitspraak een beetje rechter met: 'voor de inwoners én voor de toeristen'.  Het was hem geraden! Met alle respect voor de vakantiegangers, maar schat vooral ook de mensen van Nieuwpoort naar waarde.

 

los in zand

een voetafdruk

groter dan de hare

 

een vraagteken ...

 

misschien

op speurtocht naar

of reeds vinder

van intens geluk

 

misschien

op de vlucht voor

of reeds geklist door

onmetelijk mensenverdriet

 

een vraagteken ...

 

moeilijk te achterhalen

het onbekende verhaal

van duizenden korrels

 

nonchalant geboetseerd

door vreemde voet

groter dan de hare

 

Doris - 2012

 



gepost door admin 01.08.17 19:43 | permalink | reacties (0) | General
25.07.17
de teller tikte ...


Vorige zondag klokte de teller mij een jaartje ouder.  In bescheiden kring kreeg dit heugelijke feit een likje verf, gegeven door een handvol familie en vrienden. Knus en gezellig ... méér hoeft mijn hart niet!  Superverrassing was de komst van Zoonlief en mijn schatten van kleindochters.  Kleinzoon van vijf werd samen met zijn mama, getrakteerd door de mama van zijn kleuterklasliefje op een dagje Plopsaland.  Een feest voor de twee 'tortelduifjes'.  Schattig gewoon.  Ik bedacht, hoe Benjamin in de derde kleuterklas als een blok viel voor zijn Julie, het meisje met de gouden haren.  De liefdesbriefjes door hem getekend en geschreven, waren niet te tellen en vaak zat hij popelend te wachten op een antwoordje (dat volgens hem niet altijd vlug genoeg kwam). Onafscheidelijk duo, niet bij elkaar weg te houden.  Zelfs de kleuterjuf voorspelde een kleuterhuwelijk!  Zo mooi, die liefde, die groter groeit dan ze zelf al zijn of ooit zullen worden. Af en toe kom ik Julie nog eens tegen, het meisje met de gouden haren.  Ze is Benjamin nog niet vergeten, al is ze al jaren gehuwd.  Mijn jaartje ouder worden was warm en vol van 'genieten', maar ergens tussen het gelach en getoost, liep een jongetje van amper zes. Onzichtbaar, maar voelbaar aanwezig in mijn hoofd en in mijn hart.  En ik dacht ... je zou nu al dertig geweest zijn, misschien ook met kroost als superverrassing aan de deur, wie weet. Het dromen en verlangen van mijn moederhart stopt niet, zelfs al tikt de teller mij een jaartje ouder en ben ik dankbaar voor alle warmte om me heen.

 

weer een jaar

méér op de teller

 

ik voel me

op handen gedragen

 

vrienden

familie

 

wensen me

lachend veel geluk

 

ergens tussen

die bergen warmte

 

een ijzig lege plek

en een koude hand

 

rond mijn hart

kreunend onder verlangen

 

weer een jaar

méér op de teller

 

... zonder jou

 

Doris - 2017

 

 



gepost door admin 25.07.17 16:16 | permalink | reacties (2) | General
16.07.17
de benjamin ...


Na de logeerpartij van Zus en Broer, was het vorige week de beurt aan de benjamin van de familie, om enkele dagen en nachtjes in ons stulpje te vertoeven.  Onze jongste kleindochter wordt drie in september.  Zijn de oudste blond met blauwe ogen, dan is dit exemplaartje een afgietsel van haar mama.  Donkere haren en donkere ogen, dezelfde vorm van beentjes, het identieke kuiltje in de linkerwang.  Een als het ware 'gekloond' meisje.  Nog niet oud genoeg om naar de bioscoop te gaan, maar zo gehoorzaam bij alles wat we anders deden.  De kinderboerderij, het strand, de markt, het woonzorgcentrum, de frituur, bij het shoppen ... nergens en nooit last van een dwars, lastig of ongehoorzaam kind.  Super!  Tja, ééntje in haar ééntje gaat natuurlijk met alle aandacht lopen.  Niks concurrentie van twee oudere (b)engeltjes en dus de hemel te rijk.  Alle speelgoed: van haar.  Alle zetels: van haar.  De televisie: van haar. Nergens kapers op de kust.  Het Walhalla voor een bijna driejarige, die anders elke dag moet knokken (of liever: knokt) voor haar plaatsje binnenin het gezin.  Sedert ze thuis in een éénpersoonsbed slaapt, kan ik haar hier ook niet meer in het kinderbedje leggen.  Daarom moest ze nu in het grote tweepersoonsbed, waar ook Broer in slaapt als hij hier logeert.  Geen onverdeeld succes, want ze springt zodanig weg en weer in haar slaap, dat ze vorige keer met een bons uit de bedstede viel.  Dan maar gezorgd, dat dat niet meer kon gebeuren.  Deze keer nam ze dan maar de andere kant, om een onzachte landing te maken om vijf uur 's morgens.  Geen betere wekker dan een huilend klein meisje!  Om verdere ongelukken te voorkomen, sliep ik dan 's nachts maar bij haar in bed.  Het lukte wonderwel, al moest ik me tevreden stellen met een bijzonder smal strookje bed.  Het was 's ochtends een warm ontwaken: twee bruine ogen die je met veel liefde aankijken, een klein handje dat vol vertrouwen de jouwe zoekt, een super natte zoen op je wang.  Pure zachtheid van het leven.  Jammer, dat die dingen zo vlug voorbij gaan. Jammer, dat ze zo snel groot worden, dat die intense warmte verdwijnt en dat ze binnen enkele jaren het alleen maar 'lastig' zullen vinden, om die oudjes aan de kust nog eens een bezoekje te brengen.  Zo is dat. We moeten en mogen ze dus op handen dragen, zolang ze daarvoor nog open staan, want straks, binnen afzienbare tijd, is dat allemaal voorbij.  Dan vallen ze niet meer uit het bed.  Als alles goed gaat, natuurlijk.

 

turf van bijna drie ...

 

tederheid

op kleine beentjes

de geur van lief

 

haartjes

zijdezacht aaiend

lokjes nestwarmte

 

kinderblik

in donkerbruin

eindeloos vertrouwen

 

handje

dat steun zoekt

en vindt

 

lijfje

moeiteloos plooiend

naar het hart

 

... mijn hart

 

Doris -  2017  (naar 2011)



gepost door admin 16.07.17 20:36 | permalink | reacties (1) | General
10.07.17
vakantieplezier ...


Vakantie ... dat betekent 'kids in the house'!  En als er hier enkele energieke logeetjes rondlopen, dan moet het schrijven er aan inboeten.  Ik sta er ook versteld van, wat er in zo'n halve week vakantieplezier allemaal kan gebeuren.  Alsof je in plaats van vier dagen, een half leven achter de rug hebt.  Verleden week woensdag arriveerden ze hier vol enthoesiasme: onze toen nog zevenjarige kleindochter en onze vijfjarige kleinzoon.  Het was onmiddellijk genieten van een supernamiddagje strand en zee. Ze gingen samen voor de aankoop en verkoop van papieren bloemen. Zus holde van hot naar her om bloemen aan te schaffen en Broer volgde haar gedwee als een lammetje. Het warme weer en het lange licht gaf ons 's avonds nog de kans tot een eindje fietsen en skeeleren.  De volgende dag kondigde zich heet en drukkend aan.  Een tweede namiddag strand viel in het water.  Letterlijk dan. Kwam Echtgenoot 's morgens al een eerste keer uitgeregend thuis, dan stonden we 's namiddags onder de douche aan zee, terwijl de bliksem flitste aan de horizon en wolken steeds zwarter werden.  Eénmaal terug thuis klaarde de lucht open en steeg de temperatuur nog een paar graden.  Na het avondeten dan nog maar eens de step en fiets genomen tot op het favoriete speelpleintje.  Blijkbaar had de natuur het die dag niet zo goed met ons voor.  De eerste regendruppels vielen toen we plannen maakten om huiswaarts te keren.  Een paar tellen later goot het water, vielen er hagelstenen als knikkers, sloeg een stormwind de bomen bijna tegen de grond en speelden donder en bliksem tikkertje met elkaar.  Zus stepte in allerijl richting thuis, maar Broer, trager op de fiets, deed ons stranden midden dit natuurgeweld. Hagelstenen knikkerden op ons hoofd en onze rug, terwijl we doorweekt en vliegensvlug gelukkig konden schuilen onder de luifel van een voordeur.  Paniek bij Broer, die ik amper gerust kon stellen en paniek bij Zus, die ondertussen veilig thuis, dacht dat er met ons iets verschrikkelijks was gebeurd.  Om van Echtgenoots onrust nog maar te zwijgen.  Al dat gerommel, geflits en geknikker duurde overigens niet lang, zo'n tien minuten en toen keerde de rust terug.  Ik kreeg natuurlijk onder mijn voeten van Manlief.   Wie blijft er nu op een speelplein zitten als je een onweer ziet op je afstevenen?  Mea culpa, mea culpa.  Niettegenstaande dit vooral natte, maar ook angstaanjagende avontuur, sliepen de kids die nacht als roosjes.  De volgende ochtend waren ze al helemaal bekomen.  Tijd voor een wandeling naar de markt, een frietje in het frietenkot en een leuke spelnamiddag op de gekke Niepodag.  Hadden we de vorige dag het wagentje van de jeugddienst met het logo, jaren geleden (toen hij zelf nog animator op het speelplein was) getekend door Zoonlief, zien staan op het pleintje in Nieuwpoort Bad, dan zagen we hier een flauw aftreksel van zijn tekening terug op het gebouw van de jeugddienst. Kindjes natuurlijk trots, toen ik hen erop wees, dat het logo van hun papa's hand was.  Nog trotser toen bleek, dat ze een stempel kregen met hetzelfde logo.  De tekening van hun papa sierde die namiddag hun kinderhand!  Fantastisch toch, dat je hen dan daar blij mee kunt maken. Zoonlief zou best ook een beetje trotser op zichzelf mogen zijn.  Na de Niepodag trokken we naar de kapper.  Kwestie van de haartjes een beetje in te korten tot zomerse coupe.  's Avonds mee met Echtgenoot naar de club, waar ze een paar rondjes reden met hun wagentje op schaal en daarna wandelend naar huis, langs de kaai.  Zelfgemaakte grapjes vertellend. Op zaterdag deden we het rustiger aan.  Een bezoekje aan ma in het woonzorgcentrum, even binnenwippen bij Dreamland en daarna nog een eindje fietsen.  De laatste vakantiedag zat erop.  Gisteren brachten we onze kostbare vracht naar het huis van opa en oma, want daar ging het grootse verjaardagsfeest voor onze kleindochter door.  Vandaag werd ze acht, onze lieve, soms rebelse, eigenwijze meid.  Het meisje, dat deze week met haar Nintendo een foto nam van de foto van Benjamin, hem daarna versierde met bloemen, klavertjes en hartjes en toen ik zei hoe mooi ik het vond, me antwoordde: 'Als jij dood bent, zal ik dat voor jou ook doen'.  Mijn hart glimlachte.

 

het spoor

is gebleven

 

het spoor

kinderlijk achtergelaten

 

geen kruimels

maar zoetwaterparels

 

zacht en intens van glans

vaak nopend tot ontroering

 

nog steeds gaan we

kopje onder tot op de bodem

 

van jouw jonge leven

zoekend naar kostbaarheden

 

een woord

een beeld

een gebaar

 

nooit is het speuren

hopeloos of vruchteloos

 

want wat blijft

is een schatkist vol

 

Doris - 2015

 

 

 

  



gepost door admin 10.07.17 19:37 | permalink | reacties (2) | General
27.06.17
de kleine geneugten in een mensenleven ...


Van reizen hebben we hier geen kaas gegeten.  Ooit trokken we één keer naar de Ardennen en ook éénmalig was ons weekje uit naar Engeland (op logement bij mijn tante).  Men schrijve, zo'n veertig jaar geleden.  De laatste poging, een achttal dagen Franse Alpen, telt ook al een achttien jaar terug (toen Zoonlief nog groen en onschuldig kleurde achter zijn oren).  Bergen en Ardennen bleken niks voor mij.  Te gesloten, ik voelde me er gekooid. Ons familiebezoek in het Verenigd Koninkrijk draaide uit op een tocht langs alle mogelijke pubs en verder 'nothing'.  Eén ding is me duidelijk geworden: ik hoef geen reis, ik voel me hier ter plaatse kiplekker en dik tevreden. Toch gaan we jaarlijks voor één uitje,  namelijk de keramiekmarkt in Maaseik.  Zondag in alle vroegte vertrokken naar de andere kant van het land.  Zonder kleerscheuren, twee uur later, bij onze vrienden geland.  Na een kopje koffie ging het richting kunst.  Het weer viel mee: niet te warm, geen regen. Prachtige dingen gezien, maar toch de portemonnee in toom gehouden.  's Middags geproefd van de streekgebonden boekweitpannenkoek met spek en luikse stroop. Iets wat we hier niet kennen.  Best lekker.  's Avonds bij onze vrienden nog maar eens culinair verwend, zoals elk jaar trouwens.  Even na twintig uur maakte Echtgenoot zich sterk, dat we twee uur later op eigen oprit zouden staan.  Zelf had ik daar mijn twijfels bij,  maar zweeg wijselijk.  De pret duurde niet lang.  Nog geen tien minuten later was het aanschuiven in fileleed.  Een uur lang stapvoets vooruit.  Na drie uur konden we uiteindelijk met een zucht van opluchting onze stramme zestigers benen weer in plooi trachten te krijgen op onze eigenste oprit.  Ik kon ons huis wel omarmen!  Ja, ik weet, dat veel mensen dit niet begrijpen, maar dat hoeft ook niet. Elk zijn ding, nietwaar?  Vandaag dan een etentje gepland met vriendin.  Mooi weer, niks moest, alles mocht.  Van een superlekkere lunch, voorafgegaan door een pittig apéritiefje, genoten in de 'Nieuwpoort'.  Een aanrader!  Daarna de overtollige calorieën afgewandeld langs de fantastische promenade, annex havengeul, tot in 't Bad.  Onze dorst gelest op een terrasje met zicht op zee en afgesloten met een supertongsmeltend ijsje van de 'Catherine'.  Dezelfde weg huiswaarts afgestapt met een zwoel windje in de rug.  Bij thuiskomst voelden we ons zàlig 'zen', de kleine geneugten in een mensenleven kunnen toch zo'n deugd doen.  Wij hebben dat hier dus allemaal aan onze voeten liggen, zomaar voor het rapen!  Daar word ik dus instant blij van.  Om de dag helemaal mooi af te ronden, trakteerde Echtgenoot mij op oliebollen.  Inderdaad, geluk wordt vaak gemaakt door ... de kleine geneugten in een mensenleven.

 

 

zon op de wangen

wind zwoel in de rug

 

flaneren langs water

van haven tot geul

 

bollend witte zeilen

reppen zich in stijl de zee op

 

 sprookjesachtig panorama 

doet naar adem happen

 

waarom ver gaan zoeken

wat dichtbij te rapen valt

 

later ...

 

een dorstlessend drankje

op terras met uitzicht

 

het smeltend ijsje

de smaak naar méér

 

kleine dingen

in 's mens leven

 

...

 

 geluksmoment

 

Doris - 2017

 

 

 



gepost door admin 27.06.17 20:29 | permalink | reacties (0) | General
20.06.17
Plop en co ...


Een klein logeetje in huis en het supermooie weer van de voorbije dagen zorgden ervoor, dat het schrijven efkens plaats moest ruimen.  Vorige week woensdag trokken we met Zoonlief en zijn gezinnetje naar het alombekende pretpark in onze contreien. Ja, Plopsaland natuurlijk!  Onze kleinkroost was een dagje schoolvrij, dus we namen de gelegenheid te baat om op een doordeweekse dag en nog voor het hoogseizoen van start gaat, even aan te kloppen bij Plop en co.  Prachtig weertje en geen stormloop van bezoekers ... beter kon niet.  Geen lange wachtrijen bij de attracties, zalig voor de kindjes én voor ons.  Een superdagje voor elk van ons.  Omdat Mama en Papa de volgende dag vertrokken naar hun jaarlijks uitje, het metalfestival Graspop, bleef hun jongste telg bij ons logeren.  Grote Zus mocht niet verzaken aan de schoolplicht en Broer verkoos het verjaardagsfeestje van zijn liefje boven een paar dagen aan zee. Wat kan de liefde toch mooi zijn op je vijfde!  De benjamin van het trio had hier dus het rijk alleen.  Een bezoekje aan Moeder op donderdag, naar de markt op vrijdag en daarna gezellig kliederen op ons terras met een emmer water, een namiddag op het zonovergoten strand (waar ik bijna mijn voetzolen verbrandde aan het ondertussen tot 'heet' opgewarmde zand), een wandeling langs de havengeul met een sterke, verfrissende zeebries in de haren ... ze vond het allemaal even leuk en stal met haar donkere haartjes onder het trendy zomerhoedje, het hart van vele mensen.  Gisteren klom de temperatuur echter tot dertig graden en bleven we rustig binnen.  Fan als ze is van Maya de Bij, maakten we er een filmdagje van en viel ook ik als een blok voor dat bijenmeisje.  Of hoe je als zestigplusser nog iets kunt leren van een bijna driejarige.  Later die middag kwam Zoonlief zijn kostbare parel ophalen.  Zijn festival was bijzonder geslaagd en onze logeerpartij moest daar niet voor onderdoen.  Zeker voor herhaling vatbaar! Ondertussen zomert het verder en wordt het morgen nog héter.  Eén voordeel: het gras moet niet gemaaid, wegens spoorloos.  De grote hitte en lange droogte bezorgen de boeren echter slaaploze nachten.  Door het verbod om gewassen en groenten nog water te geven, dreigt er voor velen van hen een catastrofe.  Een beetje regen zou dus van harte welkom zijn, maar de vooruitzichten op nattigheid in de komende dagen zijn zoveel als onbestaande.  En zo is er altijd een voor- en een nadeel aan alles in dit leven.

 

laat de zon

nog maar even

haar warmte verhitten

 

zodat roekeloze voetzolen

zich genadeloos schroeien

op loslopend zand

 

waarin verborgen beelden

van vroeger gebrand

plots weer tot leven komen

 

en ...

 

de zomers van toen

opnieuw gestalte geven

aan dromen die vervaagden

 

maar nooit verdwenen

 

Doris - september 2016 



gepost door admin 20.06.17 21:13 | permalink | reacties (0) | General
12.06.17
dansende kleinkroost ... vertederend


Naar jaarlijkse gewoonte werden de kleuters en de leerlingen van het lager, in de school van onze kleinkroost, de laatste weken klaargestoomd voor nog maar eens een feest met veel kleur, dans en muziek.  Voor de zesde keer op rij namen we plaats in de immense tent, dit keer kreunend onder een stralende en stomende zon (het is ooit al anders geweest: koud, winderig en nat).  Het aanschuiven voor de barbecue liep vlotjes, van lange wachtrijen geen sprake.  Gezellig en gemoedelijk, rustig en bedaard. Precies op temperatuur voor de opa's en de oma's.  Na een uurtje spelen op de verschillende uitnodigende springkastelen, het vissen van eendjes, het basketballen, werden de verhitte kinderen op het appel geroepen.  Tijd om van tenue te wisselen en in rangorde te gaan staan voor een gesmaakt optreden.  Onze bijna driejarige uk deed het voortreffelijk.  Handjes draaien, springen ... Vijfjarige kleinzoon mocht vooraan op het podium naast zijn grote liefde staan en bijna achtjarige kleindochter, mini van formaat, bijna niet te zien achter al de al wat grotere exemplaren, danste met veel overgave. Vertederd en trots keken ouders, opa's en oma's, tantes en ooms toe, hoe al dat jonge geweld stond te blinken op dat grote podium.  Ik bedacht, hoe Zoonlief vroeger, ook lang klein van gestalte, toch altijd op het voorplan stond tijdens ouderfeesten.  Het was in de tijd, dat de dieren nog spraken (ha,ha) en de optredens plaatsvonden tijdens de week en niet in het weekend.  Resultaat: vaders waren er zelden bij, die moesten werken. Zo misten ze de verborgen talenten van hun kroost. Jammer toch?  Op foto's zie ik mijn oudste als kapitein van een bootje in de derde kleuterklas, als 'rapper' op de eerste rij in het tweede leerjaar, als ceremoniemeester met hoge hoed op een huwelijk in het derde leerjaar ... en ik zie Benjamin, die danste en huwde met zijn liefje uit de eerste kleuter.  Na afloop zat hij, drie jaar oud, huilend in de coulissen. Niemand die naar hem omkeek, zo triest.  Er zit nog steeds een knoop in mijn maag.  Ze vonden hem een lastig kind en met schaamte moet ik bekennen, dat ik het soms ook zo voelde.  Ik zal het mezelf nooit vergeven, hij was toen al ziek. Enkele maanden later stonden we in het UZ Gent.  Na twee jaar verplicht schoolspijbelen, wegens ons verblijf op de kinderkankerafdeling, zou zijn derde kleuterklasfeest zijn allerlaatste worden. Ook toen mocht hij met zijn grote liefde dansen, Julie, het meisje met de gouden haren. Ook toen waren er tranen bij hem en mijn hart huilde met hem mee, omdat ik op dat eigenste ogenblik wist, dat we het gevecht tegen die oneerlijke vijand gingen verliezen.  Een week later sprak de scanner voor zich: geen schoolfeesten meer voor Benjamin.

 

op het grote podium

 

kaboutertjes van alle slag

 draaiende handjes

 struikelende voetjes

 bravoure naast vertwijfeling

 rode wangen van inspannen

 oogjes zoeken mama

 een huilbui niet veraf

 

 op het grote podium

 

vrolijke gezichtjes

 fleurige meisjes

 in zongebloemde kleedjes

 stoere jongens

 bretels over wit marcelleke

 jeugd in wording

 onbezonnen trots op zichzelf

 

 het publiek

in de zaal

 voelt de krop

 in de keel

 

Doris - 2017

 

 



gepost door admin 12.06.17 19:00 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)