Poezie Doris Dorné
 
 
25.02.18
ijskoud de beste ...


Februari loopt op zijn laatste, ijskoude beentjes.  Ijskoud, maar bijzonder zonnig en dus best te smaken.  Om de nodige energie op te doen na bijna vier weken van 'zwakte', nam ik ondertussen al twee deugddoende zonnebadjes in het warmste hoekje van ons terras.  Een half uurtjewindvrij en met mijn gezicht naar de in al haar glorie aanwezig zijnde zon, zou dat niet beter zijn dan het nemen van pilletjes en siroopjes?  Ze voelen zonder twijfel fantastisch, de nieuwbakken zonnestralen, die tot diep in de poriën kruipen.  En dan het roepen, fluiten, zingen van onze tuinbewoners: koolmeesjes, vinken, roodborstje en ... de hippe papegaai!  Hij overleefde tot nu toe de koude nachten en komt geregeld een zonnebloempittenontbijt nemen aan het raam van de computerkamer.  Soms kijkt hij heel brutaal naar binnen, getooid in felrood, hemelsblauw, lentegroen, zonnig geel.  Net als de eerste lentbloemen geeft hij de winterse dagen een nieuwe boost.  Langzaam komt er leven in de natuur: sneeuwklokjes, krokussen en de eerste tinten geel van narcissen.  Een mens speurt ze elk jaar weer met intense liefde en blijheid na maanden van groot verlangen.  Het wordt dus binnenkort lente, we kijken er met zijn allen naar uit.  Eerst nog even deze ijskoude winterdip doorstaan en dan maar hopen op warmere temperaturen en een zon die van geen van geen wijken meer wil weten.  Tot het zover is, kleed je warm aan en geniet van een fikse wandeling, zon in de ogen, wind in de rug.  Genieten maar!

 

ze schittert

de zon

 

ze hangt

laag in de lucht

 

ze blinkt

als een gouden bol

 

ze verblindt me

als een koperen vuur

 

wanneer ik fietsend

stadswaarts rij

 

tekent ze

tranen in mijn ogen

 

etst ze beloftes

in mijn hoofd

 

de belofte

van nieuw begin

 

de belofte

.. van een tedere lente

 

Doris Dorné

 

 

 



gepost door admin 25.02.18 19:38 | permalink | reacties (0) | General
19.02.18
aan de beterhand ...


We zijn aan de beterhand. Drie weken na mijn griepaanval raak ik er stilletjesaan weer bovenop.  Ook Echtgenoot kreeg zijn portie en sukkelt nog na.  Stout beestje, die griep!  Toch maar volgende week voor alle zekerheid eens mijn bloed laten testen. Een mens zou door de bomen het bos niet meer zien als het mottige gevoel zo lang blijft aanslepen.  Vorige donderdag toch al met de fiets tot op 't Bad gereden met vriendin Fabienne en zaterdag in mijn ééntje een strandwandeling gemaakt tussen de talrijke toeristen (het strand liep 'zwart').  Gisteren dan samen met Echtgenoot wandelend langs de promenade, de dijk afgeslenterd en te voet de weg terug.  Toch goed voor een zeven kilometer.  Het zonnetje deed deugd en de windstilte nog meer.  We deden wat de dokter mij adviseerde: bewegen.  Er was een massa volk op de been, iedereen wilde naar buiten.  Ook op doktersadvies?  Het wordt nu uitkijken naar de eerste warme lentedagen, maar in onze tuin huist er sedert een paar dagen één en al kleur.  Het aan het raam gekleefde huisje met zonnebloempitten kreeg een speciale bezoeker (en eter).  Een prachtige, grote parkiet of anders een kleine papegaai.  Bloedrood kopje, geel op de rug, blauw en groene buik.  Hongerig aan het voedselhuisje, een geschenkje van Ellenlief voor Mans verjaardag en nieuwsgierig kijkend naar ons interieur vanop de vensterbank.  Eindelijk stralende kleuren in donkere dagen.  Het beestje is waarschijnlijk één of andere volière ontvlucht.  Laten we hopen, dat hij de komende dagen en nachten niet doodvriest, want dat zou zonde zijn.  Raar, hoe je instant een goed gevoel krijgt als die kleurenpracht hier landt.  Een mens heeft blijkbaar niet veel nodig, om efkens dat duffe van de winter te ontduiken.  Verder niet veel nieuws onder de zon. Moeder gaat fel achteruit, het breekt telkens mijn hart om haar zo stuurloos te zien en er hulpeloos te moeten bij staan..  Oud worden is mooi, als je nog bij de pinken bent, maar niet op de manier.  Straks is ze jarig, een zevenentachtig in mineur.

 

zo worden we dus

zwervers tussen

vroeger en nu

 

na het slikken 

van steriele slokjes

ziekenhuislucht

 

spendeert ze voortaan

de lege dagen

aan vreemde tafel

 

pendelt ze stuurloos

in stilte van heden

naar verleden en terug

 

maakt mij

tot haar moeder

 

boetseert me

tot haar zus

 

maar zelden

ziet ze me nog

als dochter

 

... op haar zwerftocht

 

Doris Dorné



gepost door admin 19.02.18 19:00 | permalink | reacties (0) | General
11.02.18
een grote dip ...


We zijn veertien dagen verder en die griepaanval lijkt geen einde te kennen, 't is alsof hij huisvesting vond in mij.  Als ik nu terugkijk op verleden jaar, dan ben ik van het ene dipje in het andere gesukkeld, sedert Moeder in allerijl, dementerend opgenomen moest worden in een woonzorgcentrum.  Daarom dan ook verleden maandag toch maar naar de dokter getrokken, voor het eerst sedert jaren, want dit voelt als een grote dip.  Ik zie er niet goed uit, zeggen de mensen rondom me en dan ga ik me nog slechter voelen.  Het zou nu toch al beter moeten gaan, zeggen de mensen rondom me en ik wordt nog ongeruster.  En Echtgenoot grapt als ik thuiskom van boodschappen doen, dat ik nu wel helemaal genezen ben en ik krijg het apenzuur!  Maar hier en daar krijg ik ook geruststelling van mensen met begrip.  Ja, ik weet dat ik me teveel zorgen maak en teveel in mijn hoofd graaf, ik ben zo geprogrammeerd en raak dat maar eens kwijt.  Ik ben ook zo iemand, zei de bloemenverkoopster en ik slaakte een zucht van opluchting.  Deze morgen bij de bakker, erkenning dat genezen niet van de één op de andere dag komt en vooral ook, omdat wij al wat ouder zijn.  We denken dat we nog alles aankunnen, doen altijd maar voort, maar we hebben meer tijd nodig om op onze plooi te komen.  Stress is de grote boosdoener, alhoewel ik volgens Manlief geen enkele reden tot stress heb en volgens hem me ook geen zorgen hoef te maken.  Je Moeder zit daar goed, er wordt voor haar gezorgd, zegt hij zonder me te overtuigen.  Ja hoor, het woonzorgcentrum is top, maar elke keer als ik in de living binnenkom, zie ik daar een zielig hoopje mens zitten en breekt mijn hart.  En dan zijn er nog allerlei andere hersenspinsels, die me bezighouden en me niet loslaten.  Enfin, ik hoop binnenkort te kunnen zeggen (of schrijven), dat het wat beter met me gaat.

 

de zee gromt

zijn tanden bloot

gooit zich bulderend

steeds gulziger veeleisend

op het strand

 

zand kruipt vluchtend

waar het niet gaan kan

stuift alle kanten op

maakt van duinen

nieuwe sculpturen

 

vijf hoog geeft

een kijk op kolkend water

en woedende wind

 

maar ik weet ...

 

straks strijkt waaistilte

een laagje zalf

over ontvreemd

 

Doris Dorné - 2018



gepost door admin 11.02.18 13:00 | permalink | reacties (1) | General
31.01.18
griepje onder de lenden


Griep is in the house!  Sedert maandag wordt hier gesnotterd en gehoest, vinden pijnlijke ledematen hun gewone doen niet en lijkt mijn hoofd wel een muizennest.  De beste remedie: eventjes uitzieken.  Het mag wel niet te lang duren, want ik krijg het op mijn heupen van dat stilzitten.  Bovendien laat de slaap me 's nachts in de steek en ik vraag me af, of dat nu aan dit griepaanvalletje ligt of aan onze nieuwe matras.  Zo heeft een mens altijd 'denkwerk'!  Ondertussen gaf ik mijn bacteriën of virussen al vrijgevig door aan Manlief, die nu ook geveld in de zetel ligt.  Gedeelde smart is halve smart, zou je zo zeggen, al geloof ik daar niet te veel van.  Je blijft toch nog altijd de enige, die voelt hoe het voelt.  Op zo'n dagen sta ik weer naast Benjamin, beseffend dat ik nooit echt zijn pijn heb kunnen inschatten.  Inderdaad, ik heb altijd naast hem gestaan, altijd langs de zijlijn, machteloos.  Ik was er wel, maar kon hem nooit echt helpen.  Misschien heb ik zijn pijn wel te veel verdoezeld, wuifde ik te arrogant met mijn ''t is niet zo erg', als geruststelling weliswaar, zonder hem op die momenten tot steun te zijn.  Het kwam bij me op, toen Echtgenoot gisteren mijn griepje wat wou minimaliseren door mijn pijntjes beter te weten inschatten dan ikzelf.  En net als bij kleine zieken, wou hij me verplichten tot eten, want ziektes moet je overeten.  Ik kreeg het al op mijn heupen en dacht opstandig: 'blijf van mijn pijn en griep af, wat weet jij nu wat ik voel!'  Dus wat moet er niet door al die kinderhoofdjes gegaan zijn, die gedwongen door chemo het ergste van het ergste ondergingen, terwijl wij als ouders toch maar altijd weer pushten tot verder spelen, televisie kijken, eten tegen wil en dank ...  onze kindjes moesten zo veel, terwijl ze dat eigenlijk niet wilden.  Vaak zag ik opstandigheid bij wat oudere patiëntjes, een tegenspartelen, dat onmiddellijk de kop werd ingedrukt door ouders en dokters.  Allemaal met de beste bedoelingen, want je wou je kind niet verliezen.  Je deed wat je dacht te moeten doen en wat je hart je ingaf. Toch kon je maar toekijken vanaf de zijlijn en nooit, nooit voelen wat er in dat hoofd en lijfje echt omging.  Of hoe een banale griepaanval, nog maar eens de vinger op een nooit genezende wonde legt.

 

alsof mijn gezicht

twee kanten kent

 

het droeve trekken versus

het zachte glimlachen

van mijn mond

 

alsof binnenin

twee legers vechten

 

het blije warme versus

het pijnlijke bloeden

van mijn hart

 

alsof ik helemaal

twee helften ben

 

zo voelt het dus

als harlekijn ...

 

van hoofd tot hart

een lijn getrokken

 

tussen onbeschadigd

en toch gebroken

 

Doris Dorné - 2017

 

 

 

 



gepost door admin 31.01.18 14:38 | permalink | reacties (0) | General
25.01.18
stadsdichter ... Maud Vanhauwaert


Gedichtendag vandaag.  De uit Veurne afkomstige Maud Vanhauwaert is vanaf vandaag, twee jaar lang, stadsdichter van Antwerpen.  Eéntje uit de Westhoek, die A' met haar woorden mag kleuren.  Maud Vanhauwaert is grote klasse!  Ze schrijft en maakt prachtige dingen en verdient zonder twijfel de titel van stadsdichter als erkenning en waardering voor haar werk.  Ik weet hoe dat voelt.  Jaren geleden werden hier op het Leopoldplein in Nieuwpoort-Bad, windschermen geplaatst waarop poëzie kwam te staan.  Een krantenartikel berichtte erover, Manlief merkte op, dat niemand mij gecontacteerd had, hoewel ik toch ook met de pen bezig was.  Zelf struikel ik niet over zo'n dingen, ik noem mezelf dan ook geen 'dichteres'.  Mijn pennegewrochten kennen geen 'literaire' inhoud.  Maar ... dat was buiten iemand gerekend, die vond dat ik er ook bij hoorde.  Annemie, vrouw van onze huidige burgemeester, toen nog schepen cultuur, stond op haar strepen en eiste, dat er ook een tekst van mijn hand op de windschermen geplaatst werd of dat ik er toch de kans toe kreeg.  En zo geschiedde!  Dankzij haar enthousiasme en waardering mocht ik deel uit maken van de uitverkorenen.  Ja, ik ben best trots, dat mijn woorden daar, met zicht op zee, te lezen staan, al werd ik niet echt bij de 'poëzie elite' gerekend. Zo zie je maar, de juiste vrouw op de juiste plaats, méér heb je niet nodig.  Ik ben Annemie dan ook nog altijd dankbaar.  En niet alleen Annemie.  Het is hartverwarmend, dat zo'n vijftal tijdschriftjes telkens weer mijn schrijfsels publiceren.  Het is méér dan hartverwarmend, als een jongen van vijftien me laat weten, bewondering te hebben voor mijn werk.  Het is méér dan hartverwarmend, dat ouders lotgenoten, zichzelf terugvinden in en troost putten uit wat ik neerpen. Het is die warmte, die me schrijvende houdt.  Groots hoeft niet, klein is des te groter voor mij.  Als het maar uit het hart komt!

 

in gedachten ...

 

gooien we

letters te grabbel

tot woorden

 

woorden

jongleren we

tot teksten

 

balancerend

gieten we teksten

in verhalen

 

enkel en alleen

om gelezen

te worden

 

zijn we uiteindelijk

gewoon een pen

die schrijft

 

... op blanco blad

 

Doris Dorné - 2018

 

 



gepost door admin 25.01.18 18:41 | permalink | reacties (1) | General
16.01.18
afscheid nemen bestaat niet ...


'Afscheid nemen bestaat niet ...', zingt Marco Borsato en ja, hij liegt niet.  Benjamin is jarig vandaag, hij wordt éénendertig en dus blaas ik mijmerend éénendertig kaarsjes voor hem uit.  Zelfs over de dood heen, blijft elk moment op de dag van zijn geboorte, net als op de dag van zijn sterven, een beklijvende film voor mij.  Beelden als in brons gegoten voor altijd verankerd in mijn hoofd en in mijn hart.  Neen, afscheid nemen bestaat inderdaad niet, hoeft ook niet.  Laat mij maar verder wandelen met de herinneringen eigen aan mezelf, met al die doorleefde momenten van zowel diep geluk als immens verdriet.  Ik was zo blij met mijn tweede zoon, die vrijdag de zestiende januari, éénendertig jaar geleden.  Hij was mijn roze wolk!  Twee jongens, daar had ik altijd van gedroomd en nu werd die droom werkelijkheid.  'Dromen zijn bedrog ...', zingt Marco Borsato en ja, hij liegt niet.  Te veel geluk is vaak een broos en breekbaar gegeven.  Benjamins veel te korte leven was vooral wars van roze wolken.  Kanker krijgen als je nog geen vier bent, kansloos zijn op net nog geen zeven ... het zou niet mogen zijn.  Maar vandaag denk ik vooral aan de blije momenten van geboorte en verrassing.  Hoe hij ons overdonderde met zijn veel te vroege komst en iedereen voor blok zette.  Hoe ze in de kraamkliniek geen kamer vrij hadden voor ons en wij wel vier keer in een week tijd moesten verhuizen.  Het deerde ons niet.  Ik glimlach bij de gedachte, dat hij een baby was met een flinke bos donker haar en iedereen vroeg van wie hij dat had en ... schertsend, van de postbode misschien?  Hilariteit alom!  Hoe trots Broer was met de nieuwe aanwinst, al wou hij eigenlijk liever een zusje.  Hoe blij iedereen was met zijn komst.  En het warme gevoel, dat ons gezin 'àf' was met zijn viertjes.  Eénendertig kaarsjes blaas ik in gedachten één voor één uit, éénendertig wolkjes warmte voor mijn kind dat levenslang intens wordt gemist. Met dank aan allen, die zonder vergeten, met blijvend medeleven reeds jarenlang zorgen voor hartverwarmende stukjes troost en net als ik geen afscheid nemen van Benjamin.

 

'afscheid nemen bestaat niet ... '

 

ze zet

de radio

een graadje luider

 

de keuken 

vult zich tot

vol vat nostalgie

 

het verleden

kruipt haar

in de kleren

 

een veel

te intens besef

van groot gemis

 

in afwaswater

kleuren bellen schuim

tot regenboog

 

een traan valt

en wist de beelden

die alleen zij maar kent

 

Doris Dorné - 2016

 

 



gepost door admin 16.01.18 19:01 | permalink | reacties (2) | General
10.01.18
voor Ginette ...


Hoi, Ginette!

 

Een ongebruikelijke manier om jou te contacteren, maar ik vind er geen andere.

Gezien jij één van mijn trouwste lezers bent, moet het maar zo.

Heb vruchteloos jouw mailadres gezocht, om eens te polsen hoe het met je gaat en of alles oké is met jou na het kantelen van de kraan op jullie gebouw, want ik ben toch een beetje ongerust.

Geef je mij eens een seintje?

 

Warme groetjes,

 

Doris

 



gepost door admin 10.01.18 20:43 | permalink | reacties (1) | General
10.01.18
een zachte mantel van zorg ...


Een zachte mantel van zorg (mantelzorg), vooral op maat van mensen met dementie, is moeilijker te creeëren dan gedacht.  Je zou niet liever willen, dan de juiste afmetingen en formules te vinden, zodat er voor elk een persoonlijk, passend model voorhanden zou zijn.  Onmogelijk natuurlijk, het is een utopie, zoveel is zeker.  Sedert Moeder in het woonzorgcentrum St. Anna verblijft, nu al langer dan een jaar, is mijn bewondering voor 'zorgenden' alleen maar groter geworden.  Hoe ze elke dag klaar staan voor de bewoners van hun 'living', die verdwaald in hun gedachten, helemaal zichzelf verloren, chapeau!  Het gaat de laatste weken minder goed met Moeder.  Vooral 's avonds slaat de paniek en nervositeit toe.  Verzorgsters of verpleegsters zijn dan de dupe van haar angst en woede, die ze zelf niet in handen heeft.  Is het niet haar tandprothese, die haar uit balans brengt, dan wel te lange vingernagels of een trui of broek of nachtkleed, dat volgens haar niet meer te vinden is en in haar wereld 'gestolen' werd door iemand van het medisch superteam.  Een woord, een gebaar, een teken ... volledig in de macht van  achterdocht, ziet ze overal spoken.  Ik kan haar handen en rug strelen, ik kan sussende taal spreken, het heeft allemaal geen zin.  Wat gaat er toch in dat hoofd om?  Wie ziet ze als ze me aankijkt?  Het machteloze voelen maakt me doodmoe.  Zevenentachtig wordt ze in maart.  Ze wil dood, zegt ze.  Je hebt het hier toch 'goed', probeerde ik gisteren.  Er wordt voor je gezorgd, je leeft in een hotel, gaat iedere dag op restaurant (bij wijze van spreken).  Allemaal praat tegen de vaak, zoals ze dat hier omschrijven.  Ik kom niet bij haar binnen, de deuren zijn gesloten.  Ja, haar zachte mantel van zorg mag dan op maat gesneden zijn, passen doet hij haar niet.  Met pijn in het hart, zie ik hoe ze zich weert als een duivel in een wijwatervat, want af en toe is er het besef van zichzelf verloren te hebben.  Hoe verschrikkelijk moeilijk moet dat niet zijn?  Ik kijk het met lede ogen aan en geef nog maar eens een pluim aan het voltallig medisch en verzorgend team!    

 

we maken ons sterk ...

 

denken vaak

veel van elkaar

te weten

 

denken vaak

elkaar écht 

te kennen

 

maar het hart

tot origami geplooid

verbergt de omvang

van huizenhoge

brokstukken verdriet

 

nooit geeft het prijs

of er binnenskamers

puin geruimd werd

een zorgzaam stapelen

tot weer toegankelijk

 

en ook het hoofd

laat zich niet claimen

door iemand anders

die bazig meent

gedachten te lezen

 

bij jou

bij mij

 

we maken ons sterk

maar ... weten niets

 

Doris Dorné - 2017

 



gepost door admin 10.01.18 18:45 | permalink | reacties (0) | General
06.01.18
aan de start ... klavier en scherm klaar ... bloggen maar!


Bovenstaande titel houdt geen steek, want ik heb de start van 2018 op mijn blog gemist.  Laten we het zo stellen: als het kleine grut in huis is, dan moeten scherm en klavier even wijken voor al dat binnenshuis geweld.  Als liefhebbende grootouder steek je dan al je energie in je nakomelingen en val je 's avonds met een zucht pompaf in de zetel, maar ... ze zijn schattig, ze zijn lief, ze zijn super, ze zijn om op te vreten ... onze kleinkinderen!  Enfin, we zijn vandaag al Driekoningen, de zesde dus.  De dagen vlinderen als kleurige vliegers voorbij.  We kunnen ze niet vasthouden, we moeten elke dag loslaten, het touw laten vieren.  Er is tussen één en zes januari 2018 al weer heel wat water gevallen en naar de zee gevloeid.  Ik bedoel: er is al weer het één en ander gebeurd in zo'n zes dagen tijd.  Onze kleinkroost, bestaande uit het oudste duo, sloeg voor drie dagen zijn tenten op (bij wijze van spreken) ten huize Jonckheere.  Een bezoekje aan de kerstmarkt hier te Nieuwpoort eindigde in een kletsnatte thuiskomst.  Tot hun teleurstelling had de kerstman al zijn biezen gepakt richting Lapland.  Gelukkig waren er nog wat snoepjes achtergebleven, een hele troost!  Een ritje op de draaimolen, eventjes piepen bij de schaatsbaan, een vijf minuten zitje op de arreslee ... en daarmee was alles gezegd en gezien.  Niet veel soeps dus!  Veel leuker was de wandeling huiswaarts langs het kinderboerderijpad, dwars door de modder en tussen de bomen.  De wasmachine kon niet vlug genoeg op gang gebracht worden en het schoeisel vroeg om een serieuze schrobbeurt.  Twee blije kindjes waren dat méér dan waard.  Op woensdag even binnengewipt bij Moeder.  Soms werkt een woonzorgcentrum als een rode lap op kinderen, ze komen er niet graag en kunnen er niet veel aanvangen.  De belofte om bij terugkeer even halt te houden in Dreamland zorgde voor nog groter ongedurigheid.  Nog goed, dat televisie met een animatiefilm toch even soelaas kon brengen.  En het bleef maar regenen!  De nattigheid was geen opsteker voor een uurtje schaatsbaan en daarom gingen we voor een bioscoopbezoekje.  Een film meepikken met 'the kids', daar ben ik altijd voor te vinden.  Ze kozen voor 'Coco', een animatiefilm over het feest der doden in Mexico, dag waarop de doden herdacht worden en de kans krijgen om de oversteek uit het dodenrijk te maken en nog eens onder de levenden te komen.  Prachtige film, ontroerend, tot tranen toe, maar toch een beetje moeilijk voor kinderen.  Veel fantastische kleuren, nu en dan erg luidruchtig en vol van skeletten.  Kleinzoon van bijna zes kreeg toch af en toe eens de bibber.  Het plot: zo lang er aan je gedacht wordt, zo lang 'herinneren' blijvend is ... ben je niet echt dood.  Met kleinzoon viel de schrik al bij al nog mee, hij liep bij het buitenkomen als een echt skelet!  Ondertussen is Zus vertrokken naar St.Maarten.  Kwestie van nichtje Scarlet een hart onder de riem te steken en eens goed te knuffelen.  Er was echter één probleem: de dag van hun landing op het eiland, zou dochterlief slechts een uur eerder landen, want ze vierde Kerst en Eindejaar in New York.  Blijkbaar lopen in haar zog de natuurrampen met haar mee.  Komende van een achtentwintig graden warm St.Maarten, maakte ze kennis met de min twaalf graden van de City.  Van een allesvernietigende orkaan in een sneeuwstorm met diepvriestemperaturen!  Onze globetrotter zal het geweten hebben.  Het resultaat: Zus stond op St.Maarten en nichtje Scarlet zat vast in de Verenigde Staten, wegens uitgestelde vluchten.  Na een overnachting op de luchthaven, gisteren dan toch met veel geluk van de startbaan geraakt en veilig geland in warmere oorden.  Ben benieuwd naar het verslag van Zus, volgende week.  Zo nam 2018 een vliegende start!

 

mogelijk ...

 

ligt er

een wereld van verschil

 

tussen

vandaag en morgen

 

mogelijk ook niet ...

 

weer moeten we

roeien met de riemen

die we hebben

 

weer zullen we

stenen verleggen

bergen verzetten

 

weer zal

tijd ons als zand

door de vingers glippen

 

en mogelijk ...

 

wordt er

af en toe eens

aan elkaar gedacht

 

Doris Dorné - 2017

 

 

 

 



gepost door admin 06.01.18 18:52 | permalink | reacties (0) | General
30.12.17
eindejaarssprint ...


Op de voorlaatste dag van het jaar 2017 zetten velen van ons een eindejaarssprint in.  De parking van de nabijgelegen Colruyt staat tjokvol, een ware rush op hapjes, drankjes en vééél eten.  Nogal wat mensen hebben de oversteek van binnenland naar kust gemaakt en het is hier dus momenteel superdruk.  Gezegend zijn de dagen na al dat feestgewoel!  Ondertussen ligt kerstmis al een week achter ons.  Ook dat feest hielden wij klein. Samen met Zoonlief en gezinnetje, Moeder, Zus en Broer Nico, nichtje Caro en haar man en hun twee kleintjes gingen we simpelweg voor alleen maar taart met koffie.  Méér hoeft dat niet te zijn.  Onze minimeisje Kato blieef hier logeren en deze week stond dan ook ter harer beschikking.  We gingen op bezoek bij de kerstman in zijn huis hier op de markt.  Of ze even op zijn schoot wou zitten voor het nemen van een fotootje? Neen, daar had ze niet zo'n zin in en tot onze schade en schande moesten we bekennen, dat wij geen fotofreaks zijn (Echtgenoot noch ik willen ons verdiepen in het gebruik van onze GSM als fototoestel).  We zijn van de oude stempel, zei ik tegen de kerstman.  Hij vond daar niks verkeerd aan en we kregen zijn zegen, samen met een lolly waar onze parel van een kleindochter superblij mee was.  Op die manier stonden we ook veel vlugger buiten het kerstmanhuis dan menig ander grootouder of ouder, die geduldig aanschoof in de lange rij. Tot grote tevredenheid van de nog vele wachtenden.  Alles hep zo zijn voordeel!  De volgende dag reden we, na een blitzbezoekje aan Moeder, richting 't Bad.  Het strand lonkte, maar het zand was doorweekt en het begon te regenen.  Dan maar naar het kermiskraam op de kerstmarkt aan zee, voor een portie eendjes vissen.  Minimeisje had node haar buit binnen of het weer keerde zich woest tegen alles en iedereen.  De wind gierde als bezeten, de regen viel met bakken uit de lucht, vuilnisbakken gingen aan de haal, de jasjes van de kermisautootjes namen hoge vlucht ... iedereen in paniek.  In allerijl pakte ik mijn kleindochter in de armen en trotseerde wind en regen, om in veiliger oorden te geraken.  Op dat moment waaide, door de méér dan hevige windstoten, een torenkraan op het einde van de zeedijk omver, pal op twee appartementsgebouwen.  Trieste balans: één dodelijk slachtoffer, haar man zwaargewond en een immense schade, waardoor verschillende gezinnen niet meer naar hun appartement mochten/konden.  Dit verschrikkelijke nieuws hoorden we bij onze doorweekte thuiskomst.  De natuur had zich nog maar eens van zijn slechtste kant getoond.  Hulpdiensten waren onmiddellijk ter plaatse, de dag nadien was er niet anders dan lof over hun optreden.  Onze Burgemeester, Geert Vanden Broucke, heeft tijdens zijn korte ambtsperiode al het één en ander moeten verduren, hij verdient een pluim voor de manier waarop hij zijn taak waarneemt.  Gisteren was Nieuwpoort groot nieuws op alle mediakanalen, jammer genoeg.  Veel ramptoeristen repten zich richting gevallen kraan en gebouwellende, om daarna de sprint naar het eindejaar te nemen in een winkelstraat vol verleidingen.  Of hoe diepe ellende en de hang naar feestroes decadent tegen elkaar aanleunen dezer dagen.  Tussen alle drukte in, moesten er hier nog 200 wenskaarten geschreven worden.  Mijn blog kreeg even geen kans, maar nu ben ik bijna klaar met mijn nieuwjaarsklus.  Zelf vond ik 2017 een zwaar jaar.  De zorgen om Moeder en schuldgevoelens (die ik, volgens elk weldenkend mens, niet moet hebben, maar die er toch maar zijn en blijven) wogen de voorbije twaalf maanden door.  Er waren gevallen woorden die kwetsten en vriendschappen die vergingen, er was de orkaan op St. Maarten en de angstige onzekerheid om nichtje Scarlet.  Er was veel om over te tobben, want ik ben een 'tobbenmens'.  Tja, niks aan te doen, ik ben zo geboren!  Laten we voor iedereen in 2018 het volgende hopen :

 

het zachte gloeien

van kleine momenten

met zilveren randje

 

- lichtpuntjes -

 

Doris Dorné



gepost door admin 30.12.17 17:03 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)