Poezie Doris Dorné
 
 
09.12.18
einde zoektocht ...


Gisteren, kwam er na weken van speuren, een einde aan de zoektocht naar geschikte Sinterklaasgeschenken voor onze kleinkroost.  Oef!  Het is immers altijd een beetje puzzelen, want ze krijgen zo veel op zo veel adressen.  Thuis, bij Opa en Oma, bij de meters en peters, tantes, bij ons.  Even na datum kwamen ze gisteren verwachtingsvol kijken of de goede man hier wel de weg naar binnen had gevonden. Mijn speurwerk viel in de smaak, kindjes blij, wij blij.  Veel over de Sint werd er niet gezegd, de sinterklaas en pietenkoorts mag stilletjesaan gaan liggen.  Chocolade en snoep was er niet voorzien, enkel een paar mini minichocolaatjes, die vlotjes in hapgrage mondjes verdwenen.  Onze oudste, negen nu, is al 'voldoende op de hoogte', zoals ze de schooldirectrice meedeelde.  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat er geen verwachtingen meer zijn.  Integendeel.  Nu deze zotte speelgoedperiode afgesloten is, focussen we ons (of proberen dat toch) op Kerst.  Momenteel ben ik nog niet echt in kerstmodus.  Kerst komt pas na Benjamins sterfdatum aan bod.  December heeft voor mij een dubbele bodem.  Vermoeiend, zo veel gevoelens in een tijdspanne van éénendertig dagen.  Balanceren tussen blij genieten en triest herinneren.  Telkens weer een opgave, zelfs na vijfentwintig jaar.  Kerst wordt deze keer ook de eerste keer zonder Moeder.  Een gemis, niet vaak uitgesproken, maar onderhuids in hart en hoofd aanwezig.  Maar ... we zullen genieten van de warme momenten, die er elke december toch weer zijn.  Laatst zaten we hier met vier vrouwen aan tafel (Echtgenoot sloeg op de vlucht), schoolvriendinnen van vroeger.  Contacten die gebleven zijn door al de jaren heen. Herinneringen ophalen, leuke anecdotes, ongeweten verliefdheden ... eventjes terug meisjes van achttien!  Daarna het echte leven in ... naast geluk, de  ontgoochelingen,  het verdriet. Elk op onze eigen manier de jaren doorsparteld.  Toch blij, dat we de lach niet verloren, dat we een namiddag nog eens die meisjes van toen kunnen zijn. Gewoon genieten!  Manlief nam gisteren ook, tijdens het Sintgebeuren, een start met zijn laatste zes.  Hij werd negenenzestig.  De zeven wenkt!  Ja, we worden, pardon ... we zijn oud.

 

Mogelijk kan deze website efkens niet te bereiken zijn.  Mijn webmastertje, Jurgen, is druk bezig met een volledige vernieuwing.  Geen paniek dus.  We komen terug in een volledig nieuw jasje. 

 

we laveerden elk

door de jaren heen

langs meevallers

langs obstakels

 

nu we ouder geworden

samen aan tafel

toch de lach 

nog kunnen vinden

 

in het herinneren

van schoolse dingen

maar ook begrijpend

elkaar kunnen aankijken

 

in het weten

van diep geleden verdriet

voelt het als blijvend verbonden

niet voorbijgesneld door tijd

 

gewoon ... warm en mooi

 

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

       



gepost door admin 09.12.18 10:57 | permalink | reacties (1) | General
27.11.18
een verhaal ...


Vorige zaterdag kreeg ik totaal onverwacht, een cadeautje.  Ik werd verrast met een beeldje, afkomstig uit Zillebeke.  Eéntje van de 600.000 stuks, gemaakt door tal van mensenhanden, als herdenking aan de gesneuvelden tijdens de eerste wereldoorlog. Wat gedurende enkele maanden als prachtig kunstwerk te bezichtigen was, werd opgedoekt.  Wie wou mocht zo'n beeldje ter plaatse ophalen.  De televisiebeelden logen er niet om.  Het werd een ware volkstoeloop van mensen, die tassen en dozen vulden!  Wij dus niet.  Daarom vind ik het gekregen exemplaar ook zo bijzonder.  Thuisgekomen bestond er geen twijfel over de plaats voor het beeldje.  Jaren geleden kocht ik een kunstwerkje van Ivan Peel, 'de schreeuw'.  Voor hem gelinkt aan zijn geloof, voor mij gelinkt aan het verdriet van ouders, die hun kind verloren. Echte kunst biedt immers elk van ons de kans om aan een werk een eigen beleving te geven.  Daarom ook, dat het echt klikte tussen Ivan en mij, want zijn werken kleurden mijn gedichten, ook al hadden die niets met geloof te maken.  Zonder aarzelen plaatste ik het beeldje naast/onder 'de schreeuw'.  En kijk, het geheel pakt me telkens weer.  De schreeuw om vrede, de schreeuw van verdriet.  Ja, de kunst van Ivan Peel en Koen Vanmechelen samen ... vertaalt sprekend diep menselijk leed.  Ik vraag me af wiens beeldje hier bij mij een plaatsje vond, vermits duizenden handen er ééntje boetseerden.  Het zal met warmte gekoesterd worden!

 

 

zullen we dan nu

de doden na honderd jaar

weer zachtjes toedekken

en in stilte laten rusten

 

zullen we vanaf vandaag

de grote oorlog

niet meer gebruiken

tot toch een beetje commercieel

 

laten we blijvend herinneren

zonder toeters en bellen

laten we zonder veel woorden

nooit het bloedvergieten vergeten

 

want vrede 'leren'

blijft een utopie

te veel waanzin

in de mensen

 

spoort steeds tot

onzin van het vechten

de macht der gewoonte

kun je het noemen

 

al roepen we

nog zo hard 'vrede'

geen mensenstem

draagt ver genoeg

 

om oorlog te voorkomen

 

Doris - 2018



gepost door admin 27.11.18 18:55 | permalink | reacties (0) | General
22.11.18
Voorleesweek ...


Voorleesweek op school. 'Of dat niet iets was voor mij?', was de vraag in het berichtje van de mama van onze kleinkroost.  Ja, ik zag dat wel zitten, een boekje voorlezen bij één van onze kleinkoters.  Het werd het klasje van onze jongste, de tweede kleuterklas.  In onze huisbibliotheek(je) gezocht naar een geschikt boek: niet te langdradig en leuk van inhoud en tekeningen.  Het werd er ééntje uit Benjamins ziekenhuisperiode.  Elke dag ziekenhuis was immers goed voor een nieuw boek.  De dame van de krantenwinkel zag me wat graag komen!  Toevallig vorige week in Dreamland op nog een ander hilarisch exemplaar gestoten: 'Een boek vol protjes'.  Na een paar dagen twijfelen over het opvoedkundig aspect van de inhoud, haalde mijn gevoel voor humor het uiteindelijk op mijn aarzeling en ging ik voor aankoop van dit boekje.  Een kort verhaal over een bezoekje aan de zoo en de protjes van te bewonderen dieren.  Ik was er van overtuigd, dat dit zeker zou aanslaan bij het jonge grut.  'Zou je niet eerst aan de kleuterjuf vragen of je dat wel mag voorlezen?', stelde een bezorgde Manlief voor.  Ik besloot om gewoon mijn ding te doen, we zouden wel zien.  Dinsdagmorgen vroeg uit de veren, want de afspraak tot voorlezen was om 10 uur30 in de Edugoschool te Oostakker.  Druk, druk, druk op de autostrade.  Zijn wij eventjes gelukkig, dat we dit traject niet elke dag moeten afleggen!  Op tijd en stond de wagen geparkeerd bij Zus, die op zo'n vijf minuten stappen van school woont.  Eerst even de splinternieuwe keuken bewonderd en daarna richting tweede kleuterklas.  Manlief bleef gezellig in de zetel als gezelschap voor Zus.  Onze jongste kleinkoter vond het maar wat leuk, dat ik in haar klasje een boek zou voorlezen.  Het enthousiasme van het jonge geweld was groot.  Het eerste boek beviel hen.  Een verhaal over het verjaardagsfeestje van Leeuw bracht menig vingertje in de lucht.  Het tweede boekje zag de juf eerst niet zo zitten.  Niet vanwege de inhoud, maar de aandacht van haar studentjes zou voor een tweede voorleessessie niet meer top zijn, verwittigde ze.  Ik hield voet bij stuk en kijk, zoals bij volwassenen gaat het grappige van 'scheetjes, protjes' er ook bij tweede kleuterklassers vlotjes in.  Hilariteit alom.  Daarna mochten ze één voor één de neushoorn, de leeuw, de olifanten, de apen, het nijlpaard en ... papa, eens lekker lawaai laten maken.  Succes verzekerd!  En zo nam ik als voorleesoma met een fijn gevoel afscheid van een twintigtal lachende kindjes, die na een bedankliedje voor mij, even snel verdwenen als sneeuw voor de zon, want de fietsjes wachtten om de hoek.  Even uitwaaien, zei de Juf.  Benieuwd of ik volgend jaar nog eens mag komen voorlezen na dit avontuur of beland ik op de zwarte lijst van censuur?

 

twintig kleine mensjes

verwachtingsvol kijkend

grote ogen focus op mij

 

tal van vingertjes 

zwaaiend in de lucht

aandachttrekkers

 

stilte slechts van korte duur

woorden over en door elkaar

het dartelen van zinnen

 

elk wou wel wat kwijt

over wie en wat en hoe en waarom

elk wou zijn stem laten horen

 

en ik ... ik genoot

 

Doris Dorné -  2018

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 22.11.18 18:48 | permalink | reacties (0) | General
16.11.18
fijne momenten met fijne mensen ...


Veel fijne momenten met fijne mensen deze week.  Maandag startte met veel zon en geen wind (iets wat hier zelden voorkomt).  Zo'n rustig weertje zette mij en Echtgenoot aan tot een wandeling langs de dijk. Een zee in rust modus.  Bijna geen mens te bespeuren en veel koffiehuizen en restaurants gesloten.  Allemaal met vakantie, even een adempauze ingelast na een super druk toeristisch seizoen, om tussen kerst en nieuw weer met frisse energie te starten.  Op dinsdagmorgen een twintig rozenboeket zomaar gekregen van de bloemist, wegens niet meer verkoopbaar.  Vandaag nog altijd een prachtige blikvanger op de salontafel, je kunt er niet naast kijken!  Na de middag een afspraak met vriendin Ellenlief in het speelgoedwalhalla Dreamland, om te kijken waar de goede man met de witte baard zijn geld kon aan spenderen.  Een uurtje speurwerk later, een toffe babbel in de auto, wegens geen tijd meer (ze moest haar kroost ophalen aan school) en koffie noch frisdrank te vinden in de onmiddellijke omgeving.  Volgende keer moeten we onze thermos meenemen, zei ze lachend.  Geen slecht idee!  's Avonds op bezoek bij onze overbuurtjes-vrienden (sedert achtendertig jaar), allebei jarig deze week.  Gezellig een glaasje bubbels gedronken op de zoveelste verjaardag.  Ja, waar is de tijd, dat we hier als twintigers en dertigers ons nestje bouwden?  Er liep al veel water naar de zee in die tijdspanne.  Woensdagnamiddag tramde ik tot in Oostende.  Ik ontmoette er Moeders nicht, een tachtigjarige, kwieke dame.  Niettegenstaande haar recent nieuwe knie, wandelden we via de gaanderijen langs de zeedijk, naar het stadscentrum en strandden daarna op de kaai, waar we even de 'vistrap' en de prijs van de garnalen (ze staan lager geprijsd hier in Nieuwpoort) bekeken.  Een eindje verder, gelaveerd tussen de immens lelijke, rode blutsen van Arne Quinze, om even later onze voetjes onder tafel te schuiven voor een kopje thee en een wafel met slagroom.  Volgens haar man zaliger kon je pas genieten van die lekkernijen als je ze eerst 'verdiend' had door een fikse wandeling te maken.  We waren allebei overtuigd, dat we die thee en die wafel dubbel en dik verdienden!  Tijdens de tramrit naar huis, ongelooflijk genoten van de zakkende zon, die de einder tot vuurrood toverde.  Mooi!  Gisteren dan mijn favoriete kunstenaar, Ivan Peel en eega op bezoek gekregen.  Als je Nieuwpoort uit rijdt, richting autostrade, vind je op de rotonde een kunstwerk van zijn hand.  Hij ontwierp het werk, iemand anders gaf het gestalte.  Zo veel mooier dan die rode misbaksels van Quinze.  We leerden elkaar zo'n twintig jaar geleden kennen.   Zijn werk bij mijn teksten: een match!  Meer dan eens stelden we samen tentoon. Verschillende sculpturen van zijn hand sieren al jaren onze woonkamer.  Momenteel laat hij het werken met recyclagemateriaal achter zich en legt hij zich toe op fotografie en ook dat doet hij met stijl.  't Werd een gezellige praatnamiddag.  Vandaag dan de wekelijkse vrijdaglunch met vriendin en Echtgenoot.  Een fijne afsluiter van een fijne week met fijne mensen!

 

ik hoef geen reis

naar onbekend land

 

geef mij maar 

dicht bij huis

 

waar vrienden

nooit ver weg zijn

 

de kleine geneugten

van dagelijkse dingen

 

méér is geen gemis

omdat elk verlangen

 

ook hier te rapen is

 

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 



gepost door admin 16.11.18 16:46 | permalink | reacties (0) | General
11.11.18
11 november ...


Het was stil in de straten vandaag, zat iedereen aan de tv gekluisterd voor de honderjarige wapenstilstanddag?  Vier jaar lang werd de onmenselijke strijd herdacht.  Miljoenen doden, je kijkt naar de beelden van toen en je wordt er klein en stil van.  Duizenden kinderen die ouderloos achterbleven, duizenden ouders die kinderloos werden en waarom?  Mijn moeder was negen, mijn vader dertien toen de oorlog begon.  Ze hebben met kinderogen naar de bezetting gekeken.  Wat heeft dat betekend in hun verdere leven?  Wij kunnen er niet over meepraten, we hebben het niet beleefd.  Maar we moeten er bij stilstaan en kunnen alleen maar hopen, dat we dit nooit moeten meemaken.  En toch wordt er, terwijl ik dit hier zit te bloggen, her en der oorlog gevoerd.  Vaders, moeders, kinderen vinden onschuldig de dood. We kunnen hard om vrede roepen, maar onze stem draagt niet ver genoeg om oorlogen te voorkomen. Vrede 'leren ' is utopie, teveel waanzin in de mensen.  Het is mooi geweest, die vier jaar herdenking.  Nu is het ogenblik echter gekomen, om even rust in te lassen, want soms werd het wat te veel en te lang honderdjarige oorlog. Laten we ons nu verwarmen aan de gevallen vrede, zonder te vergeten hoeveel bloedvergieten er was.  Laten we bij het zien van de 'poppies' (papavers) stil en ingetogen met warmte denken aan al die moedige mensen, die het leven lieten in een mensonterende strijd.  En laten we er vooral voor zorgen, dat we vrede hebben met onszelf.

 

Vrede ...

 

als na de waanzin

gevallen stenen

weer opgebouwd

 

de steden

geplooid tot nieuw

weer vorm krijgen

 

huizen er voor immer

 

gebroken mensen

ondanks gestut

nooit meer tot recht geplooid

 

weerloos geknakt

in het kielzog 

van een verbeten oorlog

 

die nooit 

hun keuze was

 

Doris Dorné - 2018

 

  



gepost door admin 11.11.18 19:41 | permalink | reacties (0) | General
09.11.18
beschamend ...


Beschamend, ik die in mijn vorige spinsel durf te spreken over 'zetelstress'.  Shame on me!  Daar lag ik dus deze nacht aan te denken, ik, een mens vol schuldgevoel.  Zeggen dat een luxe aankoop je stress bezorgt ... je moet maar durven, mompelde ik tot mezelf in het nachtdonker en voor straf liet de slaap me in de steek.  Mijn gedachten voerden me naar andere oorden, waar mensen in hutjes of in kartonnen huisjes leven.  Dicht op elkaar gepakt in minuscule ruimten, verstoken van enige luxe waar wij als het ware in verdrinken.  Ik kijk vaak ontsteld naar televisiereportages over andere landen en kus mijn twee handjes, om hier geboren te zijn en te kunnen leven in een vaak decadente wolk van overvloed.  Ondanks het 'alles' zijn we niet vaak meer tevreden.  Programma's over 'zen' en 'karma' en 'aura' worden verondersteld ons een duwtje in de goede richting te geven, wat zelden lukt, omdat we misgroeid zijn in het materiële om ons heen.  Ik ben superblij met ons eigenhandig gebouwd huis.  Best trots dat we dat ooit, samen met mijn vader, toendertijd hebben gerealiseerd. Er is water, er is verwarming, er is elektriciteit.  Honger moeten we niet lijden, dorst kunnen we lessen, kou kunnen we bannen.  We wonen op een super locatie, een droom waar velen alleen maar naar kunnen verlangen.  Wie ben ik dan, dat ik over 'zetelstress' durf te beginnen? Echt ... shame on me!

 

zo veel hebben

en toch ...

altijd het hunkeren

naar méér ...

de hoorn des overvloeds

maakt niet altijd gelukkig

zo preekt de nacht

en strooit besef ...

 

het hoeft niet altijd groots

het mag ook al eens klein

 

 ... de gave

van gewoon tevreden zijn

 

Doris Dorné

 

 

 

     



gepost door admin 09.11.18 13:22 | permalink | reacties (0) | General
08.11.18
over 'leegte' ...


Op deze mooie, zomerse novemberdagen kan ik niet weerstaan aan het strand en de zee.  Een mens moet zo veel mogelijk genieten van de kleine geneugten des levens en voor mij staat een strandwandeling bij zonnig weer met stip op de eerste plaats.  Net zoals na de zomervakantie, dacht ik die zee van zand na de herfstvakantie toch een beetje voor mij alleen te hebben.  Een zee van leegte!  Maar ... niets van. Maandagnamiddag, daags na het beëindigen van een weekje vrijaf, bleek een 'klassengolf' al weer op pad in Nieuwpoort Bad.  Terwijl ik speurneusde naar schelpen, werd ik omringd door joelende kindergroepen met bijgeleverde leerkrachten.  Twee jongetjes kwamen me vragen of ik wou meedoen aan een wedstrijd (blijkbaar de juffen tegen de meesters).  Ze moesten een mensenschakel vormen van twintig personen, die ze op het strand hadden te sprokkelen.  Op mijn vraag hoeveel vrijwilligers ze al samen hadden, was het antwoord: twee.  Ik wou hen wel helpen en ze mochten me komen halen als de overige negentien een feit waren.  Even later klopten een meisje en een jongen aan (bij wijze van spreken) met hetzelfde verhaal en dezelfde vraag.  Ondertussen stond het vrijwilligersaantal op drie.  Dat zal dus niet meer lukken, zei ik, er is hier geen mens te bespeuren op het strand, buiten jullie.  Ik stelde voor, om eens op de dijk wat personen aan te spreken, maar dat mocht niet, het moest op het strand.  Tja, die leerkrachten zullen ook wel ingezien hebben, dat er te weinig beweging was om twintig man bij elkaar te sprokkelen.  Niet veel later nog een meisje met een vraag.  Ja, ja, zei ik voor ze iets kon zeggen, ik weet het al, je moet twintig man bij elkaar rapen.  Neen, dit keer was het een andere opdracht: met elke letter van het alfabet moest een woord gevormd gelinkt aan zee en strand.  Er bleef nog één letter over: de X.  Daar had ik geen oplossing voor en het meisje droop af.  Veel 'leegte' was er dus die namiddag niet op het strand.  

Gisteren brachtten ze ons nieuwe salon.  Aangekocht in juli en nu eindelijk geleverd.  Hoera!  Was het niet, dat we hier een ganse maand 'zetelloos' gewoond hebben en dat dankzij mijn 'intelligentie'.  We hadden een opkoper gevonden voor onze oude versie.  Voor een habbekrats wou hij die wel komen halen en of het al in september mocht?  Neen, antwoordde ik, de levering is pas in oktober.  Als intelligente vrouw doe je dan eerst een belletje naar de meubelwinkel, om te zien wanneer er geleverd zou worden.  Maar neen, ik liet de zetels weghalen begin oktober en pleegde pas daarna een telefoontje, dat me onze aankoop beloofde voor eind van die maand.  Zo kwam het, dat onze zitplek gedurende een maand, een zee van 'leegte' werd.  Leuk voor de kleinkroost op logement: alle ruimte om te spelen, zelfs steppen kon binnenshuis!  Ook wij waren gewoon geworden aan het zetelloos wonen en de openheid van ons huis.  Tot gisteren dus ... nu moeten we weer wennen aan het zicht met zetels. Andere zetels, die een andere opstelling vereisen.  Nieuwigheid die vreemd aanvoelt.  Zetelstress ... zou daar een therapie voor bestaan? 

Nu 1 november achter ons ligt, is de drukte op de begraafplaatsen voorbij. Hier hangt, na het obligate bloemen zettten, weer een jaar lang de leegte tussen de graven.

 

tussen de vele graven

hangt een lege stilte

ze komt hier zelden

niets is haar hier eigen

 

het grind knarst onder

behoedzame voeten

talloze namen en data

vragen om aandacht

 

de dood

dwarsboomde vaak

de plannen van wie

nog een leven te leven had

 

maar even vaak

wou de dood niet komen

dwarsboomde het verlangen

van wie hunkerde naar sterven

 

zo veel levens

zo veel verhalen

zoveel stille leegte

 

... vandaag

 

Doris Dorné

 

 



gepost door admin 08.11.18 18:42 | permalink | reacties (0) | General
04.11.18
herfstvakantie ...


Op deze laatste herfstvakantiedag leek het wel of niemand zin had terug huiswaarts te keren.  Het mooie weer verleidde de vakantiegangers tot langer blijven en ook veel dagjesmensen waagden zich nog aan een paar uur zee en strand.  De eerste helft van de week hadden we twee kleine toeristen in huis.  Een uitstapje naar Dreamland op maandag, op kletsnatte en stormachtige dinsdag een filmkater opgelopen wegens 'tickets uitverkocht' en dan maar thuis naar een film gekeken, op woensdag een zonovergoten strand verkend en op donderdag terug opgehaald door liefhebbende ouders.  Daarna was het 'vriendentijd'. Ze wonen omzeggens aan de andere kant van ons land, de families die we zo'n achtentwintig jaar geleden leerden kennen op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent.  Ooit waren we volslagen vreemden voor elkaar, maar het noodlot bracht ons samen.  Uit het dagelijks samen zijn in de glazen kamertjes op afdeling 3K6, groeide warmte en medeleven.  We putten toen troost uit elkaar. Elk van ons vocht een verloren gevecht, onze kinderen stierven. Door de jaren heen lieten we elkaar niet los. Af en toe zakken ze af naar de kust voor een korte vakantie en zo kwam het, dat ik vrijdagnamiddag met de éne vriendin een kopje koffie ging drinken en dat we met de andere familie op zaterdag bij babbelden tijdens een gesmaakte lunch. Er zat dus variatie en veel warmte in de herfstvakantie.  Deze morgen, bij het zondagse ritueel van broodjes halen, zag ik een regenboog hangen over zee.  Half verborgen tussen nog grijs wolkendek, een natuur geschilderd kunstwerk.  Van zo'n dingen wordt mijn hart iedere keer een beetje blij.  Prachtig herfstweertje als afsluiter van een week toeristendrukte.  In de namiddag naar het strand gefietst, veronderstellend dat de rust al wat zou gevallen zijn.  Niets was minder waar.  Terrasjes zaten overvol, tearooms bulkten uit van dorstige en op lekkernijen azende mensen in het land van overvloed!  Zelf eerst een uurtje schelpenzoekend geweest en een mooie buit 'wenteltrapjes' samengeraapt.  Later aangesproken door een dame met dezelfde hobby: het speuren naar de bewuste torentjes.  Blijkbaar had iemand haar verteld, dat het vinden van één zo'n schelpje geluk brengt.  Ze had al voor elk van haar kleinkinderen een bokaal vol.  Dat was een nieuw verhaal voor mij, had ik nog nooit gehoord.  Zo zie je, dat elk zijn eigen waarheden maakt en dat sommigen daar echt in geloven.  Ach, baat het niet, dan schaadt het niet, maar mij maak je zoiets niet wijs.  Daarvoor ben ik teveel kind van de zee en uitgesproken rationeel.  Bovendien raap ik al mijn hele leven wenteltrapjes (vroeger betaalden we daar de papieren bloemen mee) en was het geluk bij momenten ver te zoeken.  Na mijn strandwandeling legde ik mezelf in de watten met een super lekker ijsje aan een pas vrijgekomen tafeltje in bomvolle tearoom.  Of ... moet ik toch spreken van 'geluk'?  Wie weet.

 

de leegte

strekt zijn tentakels

tot veel verder

dan zichtbaar

 

ze krijgt

haar hart

nooit meer gevuld

 

een immens tekort

groeide jarenlang

tot zekerheid

 

het desolate voelen

van schrijnende pijn

is voor altijd

 

Doris Dorné - 2018

 

       

 

 

 



gepost door admin 04.11.18 20:55 | permalink | reacties (1) | General
02.11.18
tot zover ...


Tot zover mijn boek(je) op blog, een uitgave van vijf jaar geleden, maar toch nog brandend actueel.  Onverwachte ontmoetingen met Benjamin blijven zich aan elkaar rijgen. Een klasgenootje van toen, dat zich, nu jonge dertiger, plots kenbaar maakt. Een gesprek naast je, waarin de naam Benjamin valt.  Een vriendelijke dame, ooit één van de warme verpleegsters op de kinderkankerafdeling, die me bij de arm neemt.  Een Benjaminstraat ... allemaal vingerwijzingen naar mijn gestorven kind.  Ik hoop, dat 'Spoorzoeken ... hoeft niet' een bevestiging kan zijn voor andere ouders van overleden kinderen.  Herinneringen blijven ons pad kruisen en laten nooit los.  De liefde voor het kind dat er niet meer is gaat nooit over en dat is goed!  Gisteren één november, ik heb niets met begraafplaatsen, maar voor anderen kan het een grote troost zijn.  Laat ouders, die dit verdriet elk op hun eigen manier dragen, in hun waarde en oordeel nooit als buitenstaander over het waarom, wat of hoe.

 

neen ...

opstandig was

nooit het gevoel

 

wel intens triest

om de ongeschreven wetten

van het echte leven

 

gedeukt en gekwetst

door het oneerlijke

van dat waar we

geen vat op hebben

 

maar ...

 

gesterkt door jou

die verstoken van kansen

mij ongezien de richting wees

naar de weg die mij het beste lag

 

... na ons hartbrekend afscheid

 

Doris Dorné - 2018 



gepost door admin 02.11.18 18:40 | permalink | reacties (0) | General
01.11.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'bloemen'


Vandaag 1 november, dag van de bloemen.

Voor jou is er, nu al bijna vijfentwintig jaar lang, geen dag zonder bloemen.

 

 ...

 

gekleurd door de vier seizoenen

kende de weg naar het UZ Gent

veel verschillende gezichten

na een lange donkere winter

kreeg de lente eindelijk vat op

de erehaag Japanse kerselaars

stram in opstelling getuigend

van uitzonderlijke schoonheid

zachtroze kleurden de gebloemde kruinen

als zalvende welkomstgroet

voor gedwongen bezoekers

om daarna door speelse wind veel te snel

de tere blaadjes uitgerold als troostende loper

naar de ingang van het niemandsland

...

de zon hoog en warm tegen kobaltblauw

in het gras duizenden madeliefjes

zoals toen in die blokkendozenstad

 

schaduw zoekend onder de robuuste boom

nog gelukzalig onwetend over straks

op een boogscheut van de harde waarheid

hoe we die prachtige dag in mei moesten ruilen

voor een ijskoud gestelde diagnose

en het afscheid van honderden madeliefjes

 

elke lente als het gras hier thuis moet gemaaid

en tal van madeliefjes sneuvelen

ken ik alleen maar ... hartenpijn

...

 vroeg voorjaar halfweg maart

een eenzaam bloempje doet me zuchten

de luttele krokus ons gazon rijk

nog slechts een vinger kleur tussen winters gras

sedert jij blij hurkend tussen geel - paars - wit

vrolijk jouw laatste lente lachte

...

 ik moest iets met mijn verdriet en gemis

goot jouw verhaal met liefde in bloemen

tien jaar lang kleurden eind november

in tal van handen duizenden azalea's de straten

ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent

van huis tot huis werd jij het bloemenkind

zacht is het weten hoe geliefd jij blijft

er is nog zo veel warm denken aan jou

en dat voelt ontzettend dankbaar

 

Doris Dorné

 

Hier in huis staat jouw foto nooit zonder bloemen, een lege vaas is geen optie.

Zonder bloemen naast mijn jongetje, gevangen achter glas, voel ik me hopeloos verloren.



gepost door admin 01.11.18 19:15 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2018 (1)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)