Poezie Doris DornÚ
 
 

General

12.04.19
groot geluk versus groot verdriet ...


Groot geluk. De Paasvakantie bracht onze jongste kleindochter voor een paar dagen bij ons in huis.  In haar ééntje op logement, dat beloofde leuk te worden.  Grote Zus had immers zicht op een paardenkamp (in het water gevallen) en grote broer wilde naar 'Facts', de beurs in Gent, waar tal van bezoekers zich verliezen in een magische wereld van 'het verkleed zijn als ...'.  Niet dat onze kleinzoon van zeven zo verkleedachtig is,  want al wie zich transformeert in één of ander fictief persoon jaagt hem de stuipen op het lijf.  Het was hem vooral te doen om de stands met verkoopschatten uit animatiefilms.  Terwijl zij dus in Gent de beurs afstruinden, reed ik met de jongste telg naar de JBC hier niet veraf, voor de aankoop van een K3 jurkje en dit op vraag van haar ouders.  Dat mama haar gezegd had geen wit te kiezen, daar maakte deze pientere vierjarige geen gewag van.  Wie niet weet, wie niet deert, moet ze gedacht hebben  Het eerste item dat haar in de ogen sprong, drie keer raden, was het feestjurkje voor 20 jaar K3 ... zo wit als pasgevallen sneeuw.  Ik sputterde wat tegen, zei zoiets als: mama zal je graag zien komen (zonder weet te hebben), maar daar had ze geen kleine oortjes naar.  Dit jurkje zou het worden en of ik nu nog een blauw, een geel of een groen erbij haalde, ze bleef onvermurwbaar.  Bij dat feestjurkje hoorde ook een riem, waarin lichtjes verwerkt.  Een must om het geheel echt tot zijn recht te laten komen, maar wel nog eens extra geprijsd.  Ja, ja, Studio 100 weet waar ze de kaas moeten halen.  Maar ... het kleedje stond onze benjamin prachtig.  Ze leek wel een 'mini Marthe' van K3.  Hetzelfde lange, donkere haar, dezelfde ogen ... Marthe in kleine versie.  Zo trots en gelukkig met een lapje stof, dat wij volwassenen er zelf blij van werden.  Ze mocht haar nieuwe outfit aan voor het paasfeest op mama's werk.  Vanavond aan de telefoon meldde ze me: 'op het werk van mama vonden ze me allemaal mooi!'.  Dan denk je als grootouder: missie volbracht.  Geluk ligt voor het rapen in jurkje en een riem met lichtjes van K3!  Je zou er zowaar Gert Verhulst voor omhelzen.

 

Groot verdriet. In een huis hier niet ver weg.  Dochter acht maanden zwanger van een eerste kleinkind.  Dromen zouden werkelijkheid worden, toekomst kreeg nieuwe kleuren, blijdschap troef.  Vol verwachting uitkijken naar het kleintje, dat harten zou doen smelten.  En dan ... een hartje dat niet meer klopt bij een laatste controle.  Nieuw leven in de kiem gesmoord, geluk aan diggelen ... een minimeisje het leven ontnomen nog voor geboren.  Het nieuws greep me naar de keel.  Bevallen van de dood, ik kan me er geen voorstelling bij maken, maar het moet de hel zijn voor ouders.  Wat blijft zijn gebroken harten en diep verdriet.  Het gebeurt zo veel, hoor je vergoelijkend zeggen, maar dat is helemaal geen troost.  Dit kleine mensje stuurt voor altijd het leven van haar ouders in een andere richting.  Nooit zullen ze haar vergeten, altijd zullen ze haar missen.  Al is ze er niet meer, toch zal ze altijd in hun nabijheid zijn.  Het verlangen naar haar zal blijven, het verdriet zal zich verankeren tot overal aanwezig.  Het kleine sterven laat nooit meer los en boetseert zij die de pijn moeten dragen tot voor altijd anders.  

 

 

afscheid

van een minimensje

 

levenloos poppetje

in piepklein kistje

 

het blij verwachte

reeds in dromen gegoten

mocht niet zijn

 

de wereld

aan haar voorbijgegaan

laat zich oneerlijk lezen

 

leert ons

op de vingers tikkend

hoe stralend licht

 

als een waakvlam

plots kan doven

 

klein mensje

klein poppetje

klein kistje

 

... niets dan verdriet

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 



gepost door admin 12.04.19 18:46 | permalink | reacties (1) | General
05.04.19
beklijvend 'Komen te gaan' op VRT - een afscheid vlugger dan veel te snel


Maandagavond staat momenteel voor televisie, die kan tellen.  Als fervent verslaafde Thuiskijker (ik schaam me daar niet voor), val ik daarna voor het hartverwarmende programma 'Down the road' (ontroerend mooi), om vervolgens niet weg te zappen voor het beklijvende 'Komen te gaan', een reeks over voor altijd afscheid nemen. Deze week stond Els in de kijker.  Een jonge moeder van halfweg dertig, die haar begrafenis met een xxl dosis moed in eigen handen nam.  Afscheiddoosjes in plaats van een gewoon kaartje, haar kist geschilderd door de kindjes.  Ook het moment waarop ze wou sterven stond vast.  Nog voor de volledige aftakeling wou ze haar leven afronden, had ze gekozen voor euthanasie.  Een geruststellende gedachte, om omringd door al haar geliefden stilletjes te kunnen vertrekken op een zelf beslist moment.  Maar de kanker stak er een stokje voor, speelde samen met de dood een lelijk spel.  Het duo sloeg ongenadig toe en ontnam Els de regie over haar sterven.  Mijn hart brak, toen ik haar echtgenoot hoorde zeggen: het is helemaal niet gegaan zoals ze het wou en ik kon er niks aan doen, ik kon haar niet helpen.  Weg het beeld van een rustig inslapen, weg het samen afscheid nemen met de kindjes, weg de kans om de aftakeling en de pijn te snel af te zijn.  Het moet verschrikkelijk voelen voor hij die achterblijft en volledig meeging in de wensen van zijn stervende vrouw.  Ik had zo met hem te doen.  Leer mij kanker kennen, die genadeloze vijand.  De laatste uren van Benjamins leven kwam in beelden bij me binnen.  De door mij genomen beslissing, de schreeuw om hulp, om dat immense lijden een halt toe te roepen, liever vandaag dan morgen.  De juiste beslissing, om daarna toch nog een stukje verder te kunnen met 'leven' zonder hem.  Daarna de opluchting, een eindeloos lijden en sterven eindelijk voorbij.  Els' man mag het zichzelf niet kwalijk nemen, dat alles anders liep dan voorzien en toch zal hij dat wel doen, omdat haar afscheid niet was wat zij en hij gehoopt en voor ogen hadden.  Het maakt het verdriet des te groter en het 'een plaatsje geven' des te moeilijker.

  

Sedert vorige zondag hebben wij een kleinzoon van zeven!  Dit heuglijk feit mochten we woensdag gaan vieren.  De jarige had er geen weet van, dat we aan de schoolpoort zouden staan.  Drie blije gezichtjes, de verrassing was compleet. Na een etentje bij de echte Italiaan (pizza gaat er altijd in), was het tijd voor de kadootjes.  Wat anders geen probleem oplevert, was dit keer een ware martelgang.  Onze kleinkroost verdrinkt bijna in het speelgoed, dus was het maar de vraag met wat we dit keer op de proppen konden komen.  Na wat heen en weer gesms, besloot ik hier in de lokale speelgoedwinkel Toepi een doos van zijn favoriete merk te kopen.  Ter informatie dit doorgegeven aan Zoonlief, die een half uurtje later liet weten: sorry, maar dat kreeg hij ooit al van Opa.  Duizend bommen en granaten!  Ik terug naar de bron voor dan maar een andere doos.  Gelukkig bleek wisselen geen obstakel.  De vulkaan dinodoos viel uiteindelijk toch in de smaak bij kleinzoon.  Pa had wel een vette kluif aan het inéénsteken, maar dat mocht de pret niet drukken.  Missie volbracht!  Op naar de volgende kleinjarige, gelukkig maar in juli, oef.

 

 

je had 

het in de hand

je was

vol vertrouwen

 

dit zou je

nog zelf afronden

alles moest

de toets van jou 

 

je plooide

met een glimlach

je schilderde

met een glimlach

 

zo veel moed

zo veel wilskracht

zo veel liefde

 

zelfs tot

het laatste uur

wilde jij

de touwtjes in handen

 

je was 

er gerust in

je had

er vrede mee

 

voor zover dat kan ...

 

twee kompanen

kanker en dood

ontnamen jou echter

je laatste wens

 

jouw eigen

mooi geregisseerde dood

meedogenloos gecounterd

door een onvoorzien laffe aanval

 

maakte het afscheid bitter

en des te moeilijker om dragen

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

   

 

 

     



gepost door admin 05.04.19 17:43 | permalink | reacties (0) | General
24.03.19
een hart voor het Kinderkankerfonds UZ Gent


Bill Vermeylen en zijn team, zijn de mensen die elk jaar hun beste beentje voorzetten om de twee rommelmarkten hier in Nieuwpoort tot een succes te maken.  In het verleden schonken ze het Kinderkankerfonds UZ Gent al een mooi bedrag en gisteren deden ze dat nog eens over.  Catharina, sedert zesentwintig jaar super secretaresse van het Kinderkankerfonds UZ Gent, mocht een check van tweeduizend euro in ontvangst nemen, net als de MUG Westhoek.  Hartverwarmend en deugddoend!  Vooral ook, omdat mijn werk voor het fonds, nu toch op een lager pitje staat.  Mijn laatste tentoonstelling, samen met Ivan Peel en Roland Menten, dateert al van vijf jaar geleden.  Boekjes en kaarten worden af en toe nog verkocht, maar ik reis het land niet meer af, sta niet meer op markten en word ook niet meer gevraagd voor lezingen op scholen of verenigingen.  Dan zou je denken, dat de mensen je toch al zo'n beetje vergeten, maar niets is dus minder waar.  Ach, het begon allemaal met Benjamins overlijden: we vroegen om iets te storten ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Er verscheen een magisch troostend bedrag op de teller. Een jaar na zijn sterven gingen we voor een bloemenverkoop in herinnering aan Benjamin.  Tien jaar lang brachten azalea's eind november telkens weer zijn verhaal.  De motivatie was groot, de helpende handen niet te tellen.  De actie groeide in de loop der jaren van 2000 stuks naar een finale met 12000 plantjes en dat allemaal in onze woonkamer.  Een poëziewedstrijd te Nieuwpoort, twee jaar na zijn dood, deed me naar de pen grijpen.  Mijn eerste bundel was geboren, er zouden er nog zeven volgen.  Radio, televisie, kranten en tijdschriften ... ik kreeg overal een platform voor Benjamins, voor ons verhaal.  Er waren tal van tentoonstellingen, voordrachten in alle hoeken van het land, ik stond op podia tussen bekende dichters (die zo'n amateurke als ik straal negeerden), mijn teksten werden op muziek gezet, ik nodigde gastsprekers uit.  Na twintig jaar voelde het als 'genoeg', als 'tevreden' met wat bereikt was.  Elke euro vond zijn weg naar het fonds, waarvan ik pertinent zeker ben, dat elke cent goed besteed wordt.  Duizenden en duizenden euro voor doodzieke kinderen, die vechten voor hun leven.  Met dank aan allen, die dit samen met mij hebben waargemaakt.  Daarom doet het nu ook zo'n deugd, dat het Kinderkankerfonds UZ Gent nog steeds mag delen in de warmte van velen.

 

 

jij deed

me dingen doen

nooit gedaan

 

jij bracht

me op plaatsen

nooit gedacht

 

jij boetseerde

me tot anders

tot moeder met missie

 

na jaren

denk ik uiteindelijk

mijn werk voltooid 

 

enkel een pleister

op levenslange wonde

want liever dan dat alles

 

was ik

jouw 'mama' gebleven

 

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

          



gepost door admin 24.03.19 20:26 | permalink | reacties (0) | General
19.03.19
een beentje in het buitenland ...


Vandaag, twee jaar geleden, nam mijn nichtje (mijn metekind), de jongste van Zus, de benen (bij wijze van spreken) naar het verre St. Maarten.  Een buitenbeentje met de benen in het buitenland (ha,ha!).  Haar vertrek naar andere oorden lijkt me pas gisteren.  Ondertussen doorstond ze in haar nieuwe habitat de orkaan Irma (windsnelheden van 300km/u), iets waar ik me moeilijk een voorstelling bij kan maken (en voor een beetje gemoedsrust eigenlijk niet wil), want hier slaan we al in paniek bij een windstoot van 60km/u.  Ze kocht na de passage van het onheil een andere wagen, die daarna gestolen werd en nooit teruggevonden.  De apotheek waar ze de leiding over had, gaf tijdens de orkaan de geest, zodat ze in een andere locatie terecht kwam.  Niet veel later brak in de aanpalende, vernieuwde supermarkt, brand uit.  Gelukkig zonder erg voor haar werkterrein.  Je zou voor minder het hazenpad terug naar België kiezen, zonder dat er iemand je met de vinger zou wijzen.  Maar neen, blijkbaar gedijt mijn metekind op dat kleine eiland van node 15 op 15 kilometer, waarvan amper de helft Nederlands gebied.  Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe het daar leven is.  Ik hoop alleen maar, dat ze er zich goed voelt, zo in haar ééntje.  Ik hoop, dat de eenzaamheid, of liever, de alleenigheid, haar niet te vaak overvalt.  Maar vooral hoop ik, dat ze een beetje overweg kan met de ravage die Irma achterliet in hart en hoofd.  Hier in België hopen we alleen maar, dat ze gelukkig is.

 

 

hoe voelt het daar

voorbij de vele grenzen

op een klein eiland

waar alles anders oogt

dan hier

 

valt er troost te rapen

na alle tegenslag

kun je met iemand praten

zowel 's avonds als overdag

 

vind je er korrels geluk

is het makkelijk plooien

naar het vreemde leven

dat niet het jouwe is

maar ook weer wel

 

hier ...

in gedachten verzonken

vliegen we vaak

ongeweten naar je toe

en wensen in alle stilte

 

dat het je

... goed gaat

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

   



gepost door admin 19.03.19 19:01 | permalink | reacties (0) | General
14.03.19
de zee zag ...


We leven van maartse bui naar maartse bui, tornen op tegen wilde windstoten en sprokkelen nu en dan een straaltje zon.  De lente lonkt!  Van hieruit heb ik kijk op een struikenbos achterin onze tuin.  De seringen botten, mijn Prins Karelstruik licht op, de kweeperen staan in beginnend donkerroze bloesem (het groen komt later).  Tussen de nog half naakte takken wemelt het van leven.  Hier bevindt zich het Walhalla van ons plaatselijk vogelbestand: koolmezen, vinken, mussen, roodborstje.  Ze dartelen tussen het nieuwe groen, maken hun opwachting voor het stelen van de aangeboden zonnebloempitten en twitteren de lucht open.  Zalig, zo veel klein leven in een stukje wildernis.  Tja, Manlief en ik zijn geen slaaf van onze tuin.  We laten met gerust hart alles groeien wat de kop opsteekt.  Niets mooier dan de onverslaanbare madeliefjes, dat éne struikje speenkruid, de bosviooltjes, de wilde hyacinten.  Waar het allemaal vandaan komt, geen mens die het weet.  't Werd hier zomaar gedropt door de wind en de gevederde vriendjes.  Ze bezorgen ons (en de insecten) een kleurenpalet zonder weerga en dat op de goedkoopste manier die je je kunt bedenken.  Ja, de lente zit in de lift en het genieten is in zicht.  Straks, als de wind de benen neemt, is het weer 'schelpentijd'.  De voorbije storm zal wel zorgen, dat er wat te vinden is aan de vloedlijn.  Verleden week overigens een heel mooi kinderboek gekocht: 'De zee zag het'.  Een prachtig, troostend geschenk voor al wie verdriet heeft.   De titel zette me ertoe aan een tekst te schrijven, omdat het inderdaad zo is.  Mensen geven zich vaak bloot aan de rand van de zee.  Vertellen in gedachten hun grootste bekommernissen aan die enorme massa water.  De zee spreekt nooit tegen, geeft nooit opmerkingen, neemt alles met zich mee.  De zee kent veel geheimen, maar geeft ze nooit prijs.

 

 

 

de zee zag ...

 

hoe ze klein en blond

ooit vrolijk kind was

zorgeloos spelend

in uitnodigend zand

 

de zee zag later ...

 

tristesse in tranen gegoten

boosheid en ontgoocheling

verborgen angsten en twijfels

dodelijk immens verdriet

oneindig stil en diep verlangen

 

de zee zag haar ...

 

stoeien

lachen

groeien

buigen

aarzelen

breken

doorgaan

 

de zee zag het ...

stilzwijgend aan

 

Doris Dorné - 2019

 



gepost door admin 14.03.19 15:56 | permalink | reacties (0) | General
10.03.19
verrassing ...


De krokusvakantie zit er na vandaag op, de school schiet na een weekje uitblazen weer uit de startblokken.  Ja, we hadden onze kleinkroost het eerste weekend op bezoek.  Zoonlief werd door Veerle op een verrassingsweekendje meegenomen naar Amsterdam en omdat het een verrassing moest blijven tot op het laatste moment, gingen wij de eerste vrijdag van de vakantie, onze drie unieke exemplaren ophalen op hun thuisbasis voor een drietal dagjes: 'ontscholen' aan zee!  De logeerkamer stond hen tiptop in orde op te wachten.  Echtgenoot had zich in het zweet gewerkt, om de nieuwe laminaatvloer in de logeerkamer op tijd en stond klaar te krijgen.  Jammer, dat het weer wat tegen zat.  We werden de week voordien teveel verwend met zomerse temperaturen en zon en moesten het nu met veel minder doen.  Al bij al viel het nog mee.  Op zaterdagmorgen (Manlief was met de miniwagentjes de ganse dag het land uit, racen in Frankrijk) namen we eerst de tijd voor een halfuurtje gocarten op de zeedijk, wegens een belofte aan onze oudste kleindochter: rijden met een elektrische crossmotor.  Daarna ging het, op vraag van kleinzoon, richting speelgoedwinkel Toepie.  Dat waren dus al twee wensen ingevuld door ondertekende.  Onze jongste parel, pas vier jaar oud, had niks speciaal op haar verlanglijstje.  's Middags wandelden we naar de frituur, altijd een aanrader, die frietjes.  Ondertussen was het beginnen regenen, maar halfweg de namiddag klaarde de hemel open, zodat we naar het strand konden voor een wedstrijdje 'schelpenzoeken'.  Iets wat de twee oudsten 'cool' vonden, maar de jongste 'zo saai'!  Een ijsje of wafel later (ja, als Manlief van huis is, dansen de muizen op tafel) werd er terug thuis nog duchtig aan 'streetart' gedaan (met krijt op straat tekenen), als afsluiter van een leuke dag.  Op zondag ging het richting bioscoop.  De film 'Hoe tem je een draak?' was mooi, maar toch iets te heftig en te lang voor onze benjamin.  Maandag brachtten we een bezoekje bij onze buren: de kinderboerderij. Méér moest het niet zijn, want 's avonds reden we ons kostbare triootje terug naar huis.  Zoonlief en Veerle waren opgetogen over hun weekendje Nederland en wij over onze driedaags 'leven in huis'!

 

 

een korte autorit

de hese stem 

van een triest lied

omarmt troostend

 

het melodieus bekennen

van groot verlangen

brengt lang geleden

terug naar vandaag

 

de zon hangt

laag en oogverblindend

zee en strand spiegelen

op winters vuil glas

 

... de gouden glans

van nooit vergeten dromen

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

    



gepost door admin 10.03.19 14:09 | permalink | reacties (0) | General
07.03.19
onwetende Joke ...


Een paar dagen geleden in de krant, de quote van Joke: 'Je werk verliezen, is als een kind afgeven. Na verdriet komt boosheid.  Daarna geef je het een plaats. Je moet door een rouwproces'.  Hallo!  Eventjes kwamen mijn stekeltjes recht (en niet alleen die van mij, zou ik de dag daarop lezen in de vele reacties van andere ouders).  Daarna gaf ik haar het voordeel van de twijfel. Kranten en tijdschriften durven nogal eens woorden in de pen nemen, die uiteindelijk niet gezegd werden.  Ik spreek uit ervaring.  Van een vriendin hoorde ik echter, dat onwetende Joke, wel degelijk die uitspraak had gedaan op televisie.  Ach, ontslag moeten nemen door eigen fout en dan van die flaters vertellen ... foei!  Niemand heeft het recht van spreken over het verlies van een kind en de latere zoektocht naar 'verder leven', als hij/zij het niet persoonlijk meemaakte.  Het sterven van een kind vergelijken met het verliezen van je job tart elke verbeelding.  Deze dame heeft geen enkele reden tot klagen.  Ze zal na haar ontslag niet zonder inkomen vallen en krijgt nu weer een mooie plaats op de lijst voor de volgende verkiezingen.  Zij neemt dus met gemak de draad weer op, iets wat wij, ouders van overleden kinderen nooit echt meer kunnen, omdat ons leven nooit meer foutloos te breien is.  'Na verdriet komt boosheid', zegt de dame in kwestie.  Ik wil er haar op wijzen, dat er na Benjamins sterven nooit sprake is geweest van boosheid, alleen maar van immense pijn en gemis.  Rouwen is een verbeten strijd tegen allesoverheersend verdriet om het verlies van je dierbaarste bezit: je kind.  Laten we dus geen appelen met peren vergelijken en mensen met gebroken harten nog méér verwonden dan ze al zijn.  Onwetende Joke, stop met het verkopen van slecht verterende brouwsels, kus je twee handjes en wees blij, dat je alleen maar ontslag moest nemen en je leven niet weer op rails moet trachten te krijgen door het verlies van een kind.  Want weet je, het zou je niet een maand vragen om te rouwen, maar een héél leven lang en dan blijken de rails vaak nog onvindbaar.  Onwetende Joke, laat als politica onze gestorven kinderen met rust.

 

 

 voor alle ouders van ...

 

enkel wij

hebben het recht

om te vertalen

hoe hartbrekend het voelt

 

enkel wij

kunnen weten

hoe ontzettend leeg

de leegte klinkt

 

enkel wij

mogen immens gemis

in woorden gieten

na het sterven

 

... van ons kind

 

Doris Dorné - 2019  



gepost door admin 07.03.19 18:43 | permalink | reacties (1) | General
06.03.19
EÚn jaar 'moederloos' ...


Een jaar al, een jaar 'moederloos'.  In die twaalf maanden ging geen dag voorbij zonder een gedachte aan mijn Moeder.  'Wees' worden als volwassene, toch niet zo evident.  Natuurlijk ben ik méér dan oud genoeg om zonder ouders verder te kunnen, maar het gemis is er.  Natuurlijk kan ik de dood van mijn ouders plaatsen, sterven hoort bij het leven, maar het wordt me af en duidelijk, dat ik toch niet erg veel over hen wist/weet.  Op momenten van mijmeren, merk ik dat een groot deel van hun leven een gesloten boek blijft, omdat ze van nature allebei niet happig waren om over hun jeugd en de beginjaren van hun huwelijk, te praten.  Als ik al eens wou vissen naar vroeger, dan kreeg ik vaak nul op het request.  'Praten' stond niet echt in hun woordenboek, waardoor ook misverstanden niet te vermijden waren, omdat ik daardoor vaak dingen verkeerd interpreteerde. Het bestaan van mijn één jaar jongere broertje bleef lang verzwegen. Het bleek slechts een voetnoot, het houten bord aan de muur met vermelding van zijn naam en geboortedatum.  Tot ik, al wat ouder toen, maar nog steeds kind, plots opmerkte, dat er vier borden waren en slechts drie kinderen.  Praten over verdriet was toen nog een veel groter taboe dan nu.  Familieruzies, je vindt ze overal, ook bij ons.  Daar hoefde ook niet over gepraat te worden, als kind van ..., had je je neus niet in zo'n kwesties te steken.  Tantes, nichten, ooms, neven, grootouders ... velen waren/zijn me vreemd.  Vooral Moeder leefde haar leven op haar ééntje en mijn vader volgde haar gedwee.  We hadden een band, maar geen 'knuffelband'.  Ik was de oudste dochter en kreeg de verantwoordelijkheid met de paplepel ingegoten.  Zorgen voor de zussen, dat was mijn taak.  Moedertje spelen en het goede voorbeeld geven ... want ik was de oudste.  Tijdens de vakantie thuis de wacht houden, want er kon wel eens iemand aan de deur bellen ... want ik was de oudste. Moeder en ik lagen soms in de clinch, dat gaf me hartzeer.  Ik moest me vaak verontschuldigen voor dingen niet gezegd of gedaan.  Moeder was Moeder.  Ze was vrijgevig en gul, stond altijd paraat wanneer nodig, maar vertikte het om haar visie te veranderen, al hield die soms geen steek.  Neen, toegeven dat ze verkeerd was, daar had ze geen pap van gegeten.  Ze was een 'gouden Mémé Zee' voor Benjamin. Spendeerde uren aan zijn bed in het ziekenhuis en gaf mij de gelegenheid om onze oudste ook wat broodnodige aandacht te geven in die helse periode.  Drieënvijftig jaar lang stond ze ten dienste van 'haar eigenaars' door schoon te maken, af te wassen, de strijk te doen, in een appartementsgebouw waar ze dacht de scepter te zwaaien.  Alleen ... huisbewaarsters zijn geen koninginnen, maar dienaars!  Moeder, Mémé Zee, één jaar zonder haar doet niets af aan het 'dochtergevoel'. Bijna dagelijks loop ik het strand op, kijk ik naar het gebouw waar zij, volgens eigen zeggen, zo gelukkig is geweest.  Het besef zo weinig over haar en mijn vader te weten, weegt soms zwaar en maakt me vaak triest.  Het voelt zo nu en dan als een ongelezen boek. 'Wees' worden als volwassene ... verdoken verdriet en gemis.

 

 

verdriet

is van alle tijden

verdriet

is niet alleen van nu

 

verdriet

is van gisteren

is van vandaag

is van morgen

 

verdriet

is taboe

is zwijgen

is omzeilen

 

verdriet

is weer leren leven

is gewoon doorgaan

is verder moeten

 

verdriet

is zoeken

naar de juiste weg

 

verdriet

is de kunst

om jezelf te dragen

 

Doris Dorné - 2019 

 

     



gepost door admin 06.03.19 13:44 | permalink | reacties (1) | General
25.02.19
verwendagen ... een cadeautje!


Februari laat zich van zijn mooiste kant zien met zomerse verwendagen. Op het appèl en door mezelf persoonlijk gespot: een eerste, dartele citroenvlinder, een lieveheersbeestje op de woonkamerruit, muggen ten optelle, bronstige vogels met hoog lied in borst en keel, bomen bottend in blad en hier en daar een bebloesemde kruin.  Véél te vroeg, hoor ik langs alle kanten.  Misschien wel, maar laten we vooral van dit stukje 'voorlente' genieten, zodat we straks als de mooie dagen ons het nakijken geven, de nog in het vooruitzicht grijze, koude en natte exemplaren de baas kunnen.  Dit weekend zakten weer duizenden mensen af naar zee, een trektocht van honderden auto's richting het 'beloofde land'.  Geen sinecure, eerst veel moeite om hier te geraken en na een paar uur flaneren, de stress huiswaarts.  Ja, het was weer koppen lopen!  Een uitmuntende februarimaand met temperaturen die pieken.  Eigen aan de klimaatopwarming?  Ach, ik herinner me deze maand zo'n veertig jaar terug.  Warm en zonnig was het, de dijk zat vol insecten.  Zelf moest ik verhuuraffiches kleven in de appartementen beschikbaar bij het immobiliënkantoor waar ik toen werkte.  Geen jas van doen.  Ik verorberde mijn boterhammen 's middags op het strand.  Zomerse dagen in de tweede maand van het jaar ... ze bestonden toen al.  Februari draagt immers de naweeën van de winter en is terzelfdertijd de voorbode van de lente.  Laten we dus met grote gretigheid deze zon en warmte omarmen en gewoon ... genieten.  Even al het negatieve, dat ons van 's morgens tot 's avonds overspoelt, zonder blikken of blozen negeren en simpelweg gelukkig zijn met deze stralende winterdagen, want ze voelen zo goed.  Ze zijn gewoon een ingevuld verlangen, een cadeautje!

 

 

 

laat de morgen blij beginnen

met onverhoopte zon

en een magisch ochtendkleuren

van roze over violet tot blauw

 

wentel je zonder twijfels

in het baldadig zingen

van vroege vogels

die de lof der zotheid kwelen

 

laat de radio rusten

ban kranten en televisie

kies voor de eerste bloemen

die de eerste vlinders verleiden

 

ontloop het negatieve

sprokkel de warmte

van deze unieke dagen

als deugddoend 

... voor jezelf

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 25.02.19 18:39 | permalink | reacties (0) | General
16.02.19
de eerste zon ... een warme gloeilamp


Het is momenteel puur genieten van de allereerste lentedagen.  Vandaag kregen we hier een eerste invasie van 'binnenlandertjes', de stad ontvlucht richting kust.  Een drukte van jewelste dus in onze contreien.  We waanden ons midden het toeristisch hoogseizoen!  Ik kan het begrijpen, die vlucht naar de Westhoek, hoe zou je zelf zijn?  Gisteren nam ik de fiets richting Bad voor een drie uur durende strandwandeling.  Zon - zee - zand en ... windstilte en ... schelpjes, het paradijs lag aan mijn voeten.  Mijn speurtocht naar 'wenteltrapjes' werkte verslavend, ik raakte niet van het strand af.  De buit was dan ook groot: vijfenzestig stuks gevonden kleinoden.  Terzelfdertijd een gesmaakte 'strandsport', vijfenzestig keer bukken en weer opstaan is toch een sportieve prestatie op mijn leeftijd (ha,ha!).  's Avonds gloeide de zon als warme gloeilamp nog na op mijn wangen.  Dit smaakt naar méér. Zo af en toe vind ik het een beetje jammer, dat we het strand altijd moeten delen.  Deze tijd van het jaar zie je vooral 'hondenmensen' ( niet schrikken van af en toe bijna een bal tegen je hoofd), voor- en najaar staan garant voor hordes 'zeeklassers', in weekends en zomervakantie zoek je je een weg tussen duizenden vakantiegangers als haringen in een ton en op buiten seizoen zondagochtenden, wanneer ik mezelf het strand wil toeëigenen (wat natuurlijk zéér egoïstisch is van mijntwege) komen vaak groepjes mountainbikers zonder schaamte de rust op de wijdse zandvlakte verstoren.  Natuurlijk zijn strand en zee van iedereen, maar af en toe denk ik toch wel eens: 'wat doe jij op 'mijn' zand?  Ach, dat heb je als je van kleins af telkens weer plaats moet ruimen en iedere keer voor een stukje afstand moet doen van wat je denkt dat van jou is, je thuisbasis.  Ja, terwijl ik op het strand flaneer, denk ik héél af en toe soms eens: grrrrr ... rustverstoorders go home!  Maar ja, wie ben ik?  Een zandkorrel op het uitgestrekte strand, een minigolfje eb of vloed, een snuifje zout in een zee van water.  Laat me maar rustig wenteltrapjes spotten, tal van keren door mijn knieën buigen en weer opstaan.  Laat mij maar met zon - zee - zand mijn dagen kleuren en gewoon genieten van het gelukzalig gevoel bevoorrecht te zijn om hier te mogen 'resideren' (wonen).

 

ze was pas acht

toen ze de oversteek maakten

naar dit nog onbebouwd

en eenzaam wonen

 

het strand toen 

lang niet ingepalmd

lag geboetseerd en gepolijst

aan haar kindervoeten

 

jaren later oogt alles

in ander perspectief

te veel stapelhuizen

te veel vluchtkamers

 

wat vroeger het einde

van de wereld leek

werd beloofd land 

en bevrijdend water

 

af en toe snakt ze

naar de rust van toen

naar het eenzame wonen

in deze uithoek 

 

nu vaak te delen

met méér dan velen

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 



gepost door admin 16.02.19 19:58 | permalink | reacties (0) | General
 
:: April 2019 (2)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)