Poezie Doris Dorné
 
 

General

22.10.17
een week met 'inhoud'


Een week, zeven dagen welgeteld, is kort en wordt met het ouder worden alsmaar korter.  Enfin, zo voelt het soms toch.  Begin deze week ging er een golf van 'sexuele intimidatie' door medialand.  Televisie, radio, kranten ... riepen op tot actie. Vrouwen lieten zich horen in praatprogramma's of schreven hun ziel bloot op social media. Het ging dan ook meestal om mannen van onze generatie.  Ik kon er zowaar de slaap niet van vatten, van al die bekentenissen.  Ja, ik kan begrip opbrengen voor al die verhalen.  Mannen gaan dikwijls nogal eens hun boekje te buiten, maar zien dat dan als 'humor'.  Dat wij daar niet mee kunnen lachen, bestempelen ze dan als 'kleinzerig en kinderachtig'.  Hoe wij ons daar bij voelen, dat laat geen belletje rinkelen bij hen.  Mijn vriendin en ik hadden het er vrijdagochtend nog over.  We hopen en denken allebei, dat de huidige generatie jonge mannen toch wat respectvoller omgaat met de dames en indien niet, dat de vrouwen van deze tijd, zonder schaamrood meer durven opkomen voor zichzelf. Donderdagavond kreeg ik een telefoontje.  Mijn tante, de zes jaar oudere zus van Moeder, was gestorven.  Ze werd tweeënnegentig.  Jaren keek ik naar haar op, mijn doopmeter ofte 'marraine'.  Veel zagen we elkaar niet, ze woonde al een leven in Engeland, maar als ze de oversteek maakte was het feest.  Ik was nog kind toen.  Met de tijd verloor ik een beetje mijn 'bewondering' voor haar, toen ik haar verhaal stukje bij beetje te horen kreeg.  Ze had twee kinderen aan hun lot overgelaten.  Na de dood van Benjamin kon ik daar moeilijk mee om.  Bovendien gleden de jaren voorbij en verflauwde het contact.  Nu is ze gestorven.  Verdriet voel ik niet echt, ik herinner me vooral mijn kinderlijk verlangen van toen en hoe spannend het wel was om de minuten af te tellen tot een jaarlijks weerzien.  Ze had ook altijd voor elk van ons een kadootje bij en héél veel engelse snoep.  Ik zal Moeder niet vertellen, dat haar zus er niet meer is, want ze ziet mij nu als haar zus.  Het zou voor te veel verwarring en nog méér mist in haar hoofd zorgen.  Bovendien ... was er geen plaats meer voor elkaar in hun leven.  De telefoon bleef stil en de hand vond geen pen om nog een kaartje te schrijven. 

Het belastingvoordeel voor thuisblijfmama's zou moeten verdwijnen.  Het zou niet werkende moeders moeten aanzetten tot een baan zoeken, blokletterde de computer vrijdagvoormiddag.  Echtgenoot las het me voor in naam van Gwendolyn Rutten.  Tja, ik heb me als thuisblijfmama altijd al met een scheef oog bekeken gevoeld.  Niet uit werken gaan, je job opgeven om aan de haard te zitten en zelf voor je kind te zorgen was al 'not done' toen ik die beslissing nam.  Alsof er 'lui en ongeletterd' op je voorhoofd geschreven stond en altijd weer die uitleg die gegeven moest.  Ik word er nu nog moe van!  En kijk, zesendertig jaar later vind ook Mevr. Rutten, dat zelf voor de zorg van je kroost instaan niet moet mogen of toch 'gestraft' moet worden.  Gelukkig zijn er nog mensen met verstand, die haar standpunt onmiddellijk aan de zijkant schuiven en toegeven, dat thuisblijfmama's ook 'werken'.  Ik geef mijn beslissing van toen een ereplaatsje op mijn curriculum vitae.  Thuisblijfmama's zijn 'cool'! 

Vrijdagavond in de stedelijke vismijn, tijdens de Oesterbeursdagen een check van tweeduizend euro gekregen ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Een hartverwarmend gebaar van erkenning en waardering.  Toch nog even meegeven, dat een dame me kwam zeggen vrij te zijn, om bij de volgende bloemenverkoop te komen helpen.  Moest haar teleurstellen, het verhaal van onze mini azalea's eindigde veertien jaar geleden,  na een immense inzet van tien jaar.  Zo zie je maar, hoe mensen zich willen manifesteren zonder weet te hebben van hoe of wat.  Daar krijg ik dus serieus de kriebels van, van zo'n dommigheden. 

Vandaag kwamen onze vrienden Lydia en Roland vanuit het verre Alken naar Nieuwpoort.  Roland en ik leerden elkaar ooit kennen in de plaatselijke jeugdclub, we waren nog 'piep'.  Zo'n vijf jaar geleden vonden we elkaar terug via een artikel over zijn kunst (google: de kunst van het 'onthaasten' van Roland Menten).  Een jaar later zetten we samen, ook met medewerking van de Nieuwpoortse kunstenaar Ivan Peel,  een laatste tentoonstelling ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent op poten. Intussen zijn we vier jaar ouder en wijzer, maar er is een fijne, blijvende vriendschap gegroeid.  Aan onze tentoonstelling hou ik niets dan warme herinneringen over en bovendien sloten ook zij het Kinderkankerfonds UZ Gent in hun hart.  Jammer, dat we zo ver van elkaar af wonen, maar dat mag geen obstakel vormen om elkaar toch jaarlijks eens terug te zien!

 

was het ...

 

een soort vermoeidheid

tussen hen

 

het familiegevoel

dat na tal van jaren

 

plots bestoft

een einde kende

 

was het ...

 

het inzicht

in de mens

 

de klik 

tussen hen

 

plots verbroken

niet meer te lijmen

 

was het ...

 

gewoon de glans

die mettertijd verdween

 

het vermoeiende moeten

maar niet meer willen

 

onder zussen

vervreemd van elkaar

 

wie zal het zeggen ...

 

Doris Dorné - 2016

 

 

 

  



gepost door admin 22.10.17 17:24 | permalink | reacties (0) | General
17.10.17
kelletjes en vermeende krabben ...


Het beloofde nazomertje was (én is) een feit.  De temperaturen swingden, net als gisteren en eergisteren, ook vandaag de pan uit.  Van winterkledij hebben we momenteel nog geen kaas gegeten.  De kledingzaken zullen er niet mee kunnen lachen.  Zaterdag staken Zoonlief en Co over naar de kust.  Het prachtige weer nodigde uit tot een strandwandeling.  Blijkbaar had iedereen aan de lippen van onze weervoorspellers gehangen, want het krioelde van de dagjestoeristen en dus ook van de geparkeerde voertuigen.  We vonden een plaatsje in de Simliwijk (een luxueuze villawijk in Nieuwpoort-Bad), op loopafstand van het strand.  We hadden er allemaal zin in.  Eens op het zand, kon de pret bij onze kleinkroost niet meer op.  Vooral onze jongste Prinses is een echt zand- en watermeisje.  Ze rende zo vlug haar korte beentjes haar dragen konden richting wegtrekkende zee.  Bij het eerste achtergebleven plasje water ('kelletje' in de volksmond) moesten sokken en schoenen uit.  Drie paar blote voetjes genoten van een duik in een beetje zee.  De luiliggende golfbreker nodigde uit tot op onderzoek gaan.  Voor kleine stadsmensjes een absolute must, voor ons altijd een bron van voorzichtigheid.  Ook Miniprinses  ging (rok omhoog) op ontdekkingstocht nabij het stenen gevaarte.  Vijf minuten later huilde ze hartstochtelijk, want ze had ergens haar voetje gekwetst en er kwam nogal wat bloed bij kijken. Ergens op een schelp getrapt, of op een steen of op een stuk glas?  Het was een klein wondje, maar bloed en kindjes ... dat gaat niet zo goed samen en ze was niet te troosten.  Tja, dan maar naar huis gereden met Zoonlief en zijn gekwetste dochter, zodat we het zand van de voetjes konden spoelen.  Een likje zalf en een Bumbapleister later was het grootste leed geleden.  De strandverlangens van ons kleintje verdwenen ondertussen in het niets.  Het enige dat ze wou doen was 'visie' (televisie) kijken, als troost.  Zo kwam het dus, dat Zoonlief en ik op die zonnige oktoberzaterdagnamiddag, samen met onze gekwetste, naar kinderprogramma's zaten te kijken.  Ondertussen genoot de rest van de familie verder van hun uitje.  Het slachtoffer had even later geen last meer en huppelde als een klein konijntje door het huis.  's Avonds aan tafel vertelde ze over de krab, die 'knijp-knijp' gedaan had in haar voetje.  Er was geen krab, zei grote Zus, maar dat kon je onze driejarige niet wijsmaken.  Ze had een krab gezien en daarmee basta!  Volgende keer nemen we waterlaarsjes mee, om op zeker te spelen.  Zondag werd het nog warmer en reed half België zich de sloffen uit het lijf, om toch maar aan de kust te geraken.  Terwijl Echtgenoot van de gelegenheid gebruik maakte, om nog wat voorbereidend schilderwerk te verzetten, nam ik de fiets richting strand.  Na anderhalf uur stond ik weer thuis, wegens véél te druk.  De altijd heersende rust in onze wijk voelde als een echte verademing.  Gisteren was Zoonlief jarig, zesendertig oud is nog bitter jong.  De geboorte van je kind blijft toch altijd een mijlpaal in je leven, een dag in je geheugen gegrift, een dag vol momenten om nooit te vergeten, vooral als de bevalling buiten de lijntjes van het normale kleurt.  Een hindernissenparcours als het ware!  Manlief doet ondertussen vlijtig verder met het schilderen.  Het werk nadert zijn ontknoping (ha,ha!).  Ik denk hier en daar wat afgunst te spotten in ogen van bewonderaars.  Ja, er mag ook al eens een bloemetje gegooid worden!  Vandaag voor het eerst weer een mail gestuurd naar nichtje Scarlet op het verre, vernielde St. Maarten.  Volgens Zus kan het weer. Een andere manier om contact te leggen heb ik niet.  Het gaat goed met haar, ze is een 'topmadame'.

 

eindelijk rust ...

 

na de oorlog

in het zand

 

na het gevecht

met de zee

 

liep het strand leeg

 

duizenden voeten

lieten als woelmuizen

mensenlevens sporen na

zonder verhalen prijs te geven

 

zalvende nachtwind

woei valse plooien over 

wat niet geweten kon of mocht

streek korrels goud tot strijkglad

 

alles werd stilte ...

 

de strijd om 

ons eigen plaatsje

eindelijk voorbij

 

Doris Dorné - 2014 

 



gepost door admin 17.10.17 18:49 | permalink | reacties (0) | General
10.10.17
herfstblij


Met de hete adem van de donkere dagen in mijn rug, zijn er halfweg oktober toch veel kleine dingen die me 'herfstblij' maken.  Nu de bomen hun bladeren in een koperen regenval naar beneden laten dwarrelen en mijn voeten hun weg vinden in het ritselen van stervend bruin, spotte ik de zon in mijn tuin: een late, goudgele boterbloem!  En ook mijn geliefde madeliefjes zijn weer van de partij. Nadat ze deze zomer het onderspit moesten delven door de lange droogte en verzengende hitte, verschijnen ze sterker en weerbaarder dan ooit.  Ik werd er de voorbije dagen instant happy van.  Ook mijn wandelingen, of beter gezegd 'speurtochten' op het strand, zijn deugddoende momenten.  Wenteltrapjes (zeldzaam schelpje) zoeken én vinden, een reisje naar het buitenland kan er zelfs niet aan tippen.  Elk zijn ding, nietwaar?  De zee en het strand zijn overigens al helemaal in 'wintermodus'.  De zomerse strandkabientjes (huisjes) staan weer op stal tot volgend jaar en de roodwit gestreepte strandstoelen kregen hun nodige poetsbeurt, voor ze werden gestapeld.  Beachbars liggen er verlaten bij.  Al was er van rust aan zee weinig sprake deze morgen.  De scholen laten immers hun leerlingen uitvliegen.  Samen met hun begeleidende leerkracht overspoelen ze het strand op zoek naar hen onbekende schatten.  Een leraar riep zijn volgelingen toe: kom, we gaan spaghetti zoeken!  Waarmee hij een soort zeewier bedoelde.  Ondertussen is Echtgenoot hier begeesterd aan het schilderwerk bezig.  Een bedreven beroepsschilder zou het zeker niet beter doen.  Een geluk, dat hij dat allemaal zelf kan.  Ja, ik weet het,  een Handige Harry is onbetaalbaar.  Nieuw geverfde ramen ... daar word ik ook blij van.  Nu nog hopen op een paar nazomerdagen, zodat hij de klus helemaal kan klaren, dan kunnen we een paar jaartjes verder zonder verfperikelen.  Oktober ... nog een tikkeltje zomer, een beetje herfst ... ik hou ervan.

 

zo veel dood

is hartverscheurend

al knispert

er een lied

 

onder mijn voet

die zijn weg zoekt

naar wie weet waar

 

verslagen troept

gevallen bruin

samen in de goot

 

- hangbladeren -

 

late nazomerzon

giet alles tot goud

wat kleur verloor

 

herfst ...

slaat en zalft

 

Doris Dorné - 2012

 

 



gepost door admin 10.10.17 18:46 | permalink | reacties (1) | General
06.10.17
geluk is deelbaar


Vorige dinsdag was een dagje uit met één van de vriendinnen.  Terwijl Echtgenoot zich gefocust bezighield met de voorbereidingen (verwijderen van dertigjarige verflagen) wat betreft het schilderen van onze buitenramen, trokken wij twee zonder enige scrupules richting stad, om in het restaurant 'Nieuwpoort' een lekkere lunch te verorberen.  Aan het tafeltje naast ons kregen we het gezelschap van een knapogende, nog jonge man, die ons na een tijdje aansprak.  Kon het, dat we hem niet onbekend waren?  Altijd een leuke opener voor een mogelijk gesprek.  Bleek deze jongeman de zoon te zijn van een bekende uit mijn atheneumverleden.  Hij vertelde ons, dat hij de vorige avond voor de tweede keer papa was geworden en toonde trots een foto van het kleine meisje.  Ze waren al fiere ouders van een zoontje van twee en hadden nu echt gedroomd van een dochtertje.  Hun verlangen was werkelijkheid geworden. Zijn enthousiasme en bevlogenheid als jonge papa waren hartverwarmend.  Hij strààlde en wij, wij straalden mee.  Onze eigen bevallingen kwamen in beeld.  Vriendin beviel ooit met keizersnede van haar enige zoon, terwijl ik twee keer een maand eerder dan verwacht naar de kraamkliniek mocht spurten.  Voor geen van ons beiden dus een vlekkeloos parcours.  De geboorte van Zoonlief liet bij mij niet te wissen sporen na.  Als mama mocht ik naar huis, maar mijn oudste bleef waar hij was, in een verwarmde kamer, achter glas.  Hij deed er een maand over om op het toen gewenste gewicht te geraken (drie kilootjes) en in al die tijd had ik hem slechts één keer in mijn armen mogen houden.  Bij zijn thuiskomst was ik één brok twijfels, angst en schuldgevoel.  Ik vraag me nu nog vaak af, hoe dat kleine wezentje zich moet gevoeld hebben, een maand zonder warme armen om hem heen.  Bij Benjamin verliep het vlotter, ook een maand te vroeg, maar op zijn gewicht en bovendien had ik toen al wat ervaring.  Ach, bevallen ... niet altijd een roze wolk!  Onze jonge papa moest ervandoor, moeder en dochter wachtten op hem.  We wensten hem alle geluk en succes toe in zijn verdere familieleven en zwaaiden hem uit.  Zonder het te weten, gaf hij onze lunch een zilveren randje.  De ontmoeting bleef de ganse namiddag nazinderen.  We wandelden langs de prachtige Nieuwpoortse promenade naar 't Bad.  Puur genieten, noem ik dat.  De blaren op mijn hielen nam ik erbij, een mens moet tegen een stootje kunnen.  Toch maar huiswaarts 'getramd', kwestie van nog meer voetenschade te vermijden.  Ondertussen zit de eerste oktoberweek er al op.  Hoe zou het met de papa en zijn nieuwbakken dochtertje zijn?  Volgens mij, draait ze hem al helemaal  rond haar kleine, vrouwelijke pink! 

 

we kunnen dromen

we kunnen verlangen

 

maar moeten vaak

met huilend hart

 

dromen bijsturen

verlangen inbinden

 

om wat het leven

in petto heeft

 

zonder dat wij

weet hebben van

 

hoe

wat 

waar

wanneer

 

Doris Dorné - 2017

 



gepost door admin 06.10.17 18:37 | permalink | reacties (0) | General
28.09.17
pijnlijk persoonlijk ... mensenverdriet


Benjamin en zijn tranen, vierentwintig jaar geleden.  De draaimolen op de kermis, waar mijn parel van een kleinzoon zich bezeerde bij het vangen van de 'flosj', maakte me nog maar eens duidelijk hoe pijnlijk persoonlijk en vooral, hoe eenzaam elk mensenverdriet is. We torsen onze herinneringen, eigen aan identiek verdriet, volledig los en vreemd van elkaar, in een persoonlijke rugzak mee.  Hoe, wanneer, waar, waarom en bij wie die kervende pijn op momenten zijn slag slaat, ligt in het hart en hoofd van elk van ons verborgen.  Levenslang eigent mensenverdriet zich het recht om toe te slaan, hoe, wanneer, waar het wil. Zelf hebben we er geen vat op, we moeten gewoon ondergaan.  Zo tuimel je van blij moment in een verborgen tranendal zonder dat iemand het merkt.  Je laat het niet zien, je laat het niet horen, je lijdt in stilte en slikt met moeite het moeilijke ogenblik door, want je wil de vrolijke sfeer niet breken en niemand in verlegenheid brengen. Jarenoud, vreemd verdriet bezorgt mensen vaak een onbehaaglijk gevoel van 'moet dat nu?'.  Zo eenzaam is dus het dragen van steeds weerkerende pijn.  Vorige dinsdag het programma 'Die huis' van Eric Goens bekeken.  Er was nogal wat 'reclame' rond gemaakt, want in de eerste aflevering zou Sabine (onze weervrouw op televisie) voor eens en dan nooit meer, praten over haar nog jonge,  aan kanker overleden echtgenoot.  Eric Goens zelf voorspelde een 'pakkende' getuigenis, iets waar ik altijd voor open sta.  Het leek me wel of Sabine zich al bij voorbaat gewapend in de strijd wierp en daarvoor haar luide lach op elk moment benutte.  Echtgenoot kreeg het op zijn heupen, ik wilde haar nog wat respijt gunnen, maar moest toegeven, dat ik iemand zag, die zich verschool achter: ik laat me niet kennen. Dat je af en toe je hoofd in het zand moest steken, je verdriet in doosjes moet plooien en tijdelijk aan de kant zetten, zei Sabine.  Zeker, we weten als geen ander, dat het leven vraagt om door te gaan, maar ook, dat er plaats moet zijn voor immense pijn.  Alle begrip, dat ze zich niet volledig bloot gaf op televisie.  Uiteraard is het ook maar 'show'.  Achter het harde en vele lachen zit een vrouw met bloedend hart, die het recht heeft het rauwe voelen voor zichzelf te houden op het scherm.  De wijn die ze drinkt, drinkt ook haar gestorven man, ... dat op zich zegt meer dan haar gelach.  Ik weet niet of Eric Goens er enig benul van heeft.

 

misschien

kun je schuilen

achter harde lach

 

misschien

kun je je verbergen

achter uit de bol gaan

 

maar diep

diep vanbinnen

leeft een ander gevoel

 

misschien

laat het zich

nu nog temmen

 

misschien

hou je het nu

nog aan de lijn

 

maar straks

breekt het los

 maakt het zich meester

 

van jou

 

Doris Dorné 2017

 



gepost door admin 28.09.17 14:03 | permalink | reacties (1) | General
24.09.17
kermis en herinneringen ...


Wat nichtje Scarlet betreft, is er momenteel niet veel nieuws te vertellen.  Schreef ik vorige keer, dat er gelukkig al weer elektriciteit voorhanden was, dan bleek het eiland de dag erna nog maar eens 'energieloos', door maar weer een vrouwelijke orkaan 'Maria', die haar natuurlijke woede gebotvierd had.  Van de regen in de drop! Ik vraag me af, of de bewoners daar nooit moedeloos van worden, van het eeuwige gevecht tegen onvermoede en destructieve natuurkrachten. Waarschijnlijk bezitten ze veel meer veerkracht dan wij, verwende Europeaantjes.  Gisteren maakte onze kroost de oversteek naar de kust.  Onze jongste kleindochter was de dag voordien jarig, ze werd drie.  Eerst brachten we met de ganse bende een bezoekje aan Moeder.  Het mooie weer nodigde uit tot buiten, daar kon de kleinkroost de ganzen, de kippen, de schapen en Jules, het ezeltje begroeten, terwijl Moeder een babbeltje sloeg met Zoonlief.  Net toen we afscheid namen, kwamen Zus en Schoonbroer Nico ook een kijkje nemen.  Afwisseling van de wacht! Om de verjaardag van onze jongste in de kijker te zetten, trokken we daarna naar de kermis hier in Nieuwpoort.  't Was jaren geleden, dat ik daar nog eens rondliep. Amai, wat een teleurstelling!  De mot zit serieus in de Nieuwpoortse kermis.  Stond vroeger het ganse marktplein vol, dan gaapten er nu verschillende leegtes.  De rups had verstek gegeven (ooit zat ik met mijn arm tussen de stangen van het zeildoek), van botsauto's geen sprake meer (wel ééntje voor het kleine grut) en welgeteld één draaimolen ... de foor kende ooit betere tijden.  Maar de kindjes lieten het niet aan hun hartje komen.  Er werd eendjes gevist en kadootjes gekozen, er werd gemolendraaid (én de flosch getrokken, waardoor kleinzoon zich bezeerde en geen tweede keer op de molen wou).  Onze oudste kleindochter (ze is acht) schoot, bij wijze van spreken, het schietkraam aan flarden (ze doet dat supergoed), de minibotsautootjes kregen een beurt en om af te ronden werd er gesmuld van oliebollen en appelbeignets.  Van kermisambiance echter geen sprake.  De mensen stonden niet aan te schuiven en menig kermiskraam bleef onbevolkt.  Misschien lag het ook wel aan het feit, dat het nog maar namiddag was.  De avond zal wel méér volk naar de kermis gelokt hebben.  De verjaardag van onze driejarige kon alvast niet meer stuk!  Terwijl ik daar rondliep, dacht ik aan Benjamins laatste kermis, nu vierentwintig jaar geleden.  Toen al doodziek en halfblind, was zijn enthousiasme niet in te tomen.  Net zoals kleinzoon nu, bezeerde hij zich in de draaimolen.  Het huilen stond me nader dan het lachen en mijn hart brak, toen er tijdens het rondjesdraaien dikke tranen over zijn wangen liepen.  In zijn haast, om met zijn vriendinnetje even later snoepjes te vissen in het lunapark, viel hij over zijn eigen voetjes.  Bovendien kwam zij terug met een keur aan snoep en hij met slechts één luttele, kleine lekkernij.  De ontgoocheling was groot.  Neen, zijn laatste kermis was geen onverdeeld succes, noch voor hem, noch voor mij.  Het werd zijn allerlaatste uitje.  Of ... hoe zelfs de kermis een bron van triest herinneren draagt.

 

hartbrekend ...

elke gedachte aan jou

 

hartklevend ...

elk herinneren aan jou

 

hartklievend ...

elke dag zonder jou

 

zo struikel ik

het leven door

zoek ik tijd

te overbruggen

 

... samen met jou

 

Doris Dorné - 2017

 

 

 



gepost door admin 24.09.17 19:03 | permalink | reacties (0) | General
20.09.17
over veerkracht en dromen ...


Gelukkig bezit je als 'jong' bergen veerkracht, zodat ook bergen obstakels kunnen verzet worden. Nichtje Scarlet is op St. Maarten weer volop aan het werk.  Tussen de brokstukken en vernieling, tussen de angst en de onrust, likt het eiland en zijn bewoners hun wonden.  Ondertussen is er hier en daar ook terug elektriciteit voorhanden en wordt het al wat leefbaarder.  Het toont nog maar eens, hoe afhankelijk we vandaag zijn van stroomvoorziening.  De avonden vallen daar vroeg, om 19 uur is het daar pikkedonker, vertelde Zus.  Het zullen immens lange en bange nachten geweest zijn!

Gelukkig bezit je als 'jong' nog veel dromen.  De bewoners van het zorgcentrum waar Moeder verblijft (én familie) werden gisteren getrakteerd op het optreden van een jonge violist.  Drieëntwintig was hij en sedert zijn twaalfde in de ban van André Rieu, de beroemde Nederlandse violist.  Met veel flair speelde hij gekende deuntjes en liedjes, terwijl hij de aandacht van het selecte en kieskeurige publiek trachtte te vangen.  Zwaaien met de armen, op en neer deinen ... het zat er bij velen niet in.  Ik moet eerlijk bekennen, dat ik voor zo'n dingen niet echt te vangen ben.  Het voelt een beetje als in de kleuterschool zitten.  Zelfs op huwelijken weiger ik pertinent met een wit servet te zwaaien op de tonen van La Conemara van Michel Sardou. Het bezorgt me een schaamtegevoel, zulke dwaze dingen doen op zo'n mooi, intens lied. Niettegenstaande weinig ambiance bij Moeder en Co, liet de jongeman het niet aan zijn hart komen en speelde met veel bravoure zijn repertoire.  Bij afloop stelde hij in de gauwte nog vlug even zijn eigen CD voor (te koop: 9 euro) en ook een koffiemok (prijs onbekend) met zijn persoonlijke foto als verjager voor eventueel ochtendhumeur.  Naar eigen zeggen, maakte zijn mok hem bij gebruik altijd blij. Veel zal hij wel niet verkocht hebben.  De meeste inwonende senioren hebben geen geld op zak en bij het wegdeinen van de laatste tonen, staan ze al vertrekkensklaar richting eigen kamer.  Maar ook dat kun je 'jong' leren, als violist met een missie. Het publiek was overigens erg kritisch in zijn beoordeling, want volgens velen bleek een accordeonist van tachtig (optreden vorige maand) hen toch leuker en beter. Ach ja, als je zesentachtig bent, dan droom je alleen nog van wat was!

 

het wordt haar

steeds duidelijker

tijd is steeds minder

aan banden te leggen

 

alsof de dagen

vleugels dragen

die geen weerstand

noch afremmen dulden

 

terwijl het verleden lengt

groeit het besef

van krimpende toekomst

en bijna voorbij

 

als troost

legt ze vandaag

haar lippen

aan de zee

 

drinkt slokjesgewijs

de beelden van geweest

blij kind zijn op zomerse 

zonovergoten vroege ochtenden

 

waar in gouden wijdsheid

van door nacht geëffend zand

kleine voetjes een spoor trokken

naar toen nog onvervalst geluk

 

Doris Dorné - 2015

 



gepost door admin 20.09.17 13:06 | permalink | reacties (0) | General
13.09.17
koninklijk en presidentieel bezoek op verwoest St. Maarten ...


Gisteren gezien op televisie: Koning Alexander op bezoek op het Nederlandse stukje St. Maarten, President Macron op het Franse gedeelte.  Op een eiland van een vuist groot, loopt een onzichtbare grens tussen nederlands en frans.  Eerder deze week, deed de media gewag van enig geharrewar tussen beiden.  Toen nederlandse soldaten het grondgebied van hun buren betraden (evenwel zonder slechte bedoelingen), kregen ze toch maar de raad om op eigen terrein te blijven (ik zeg wel: volgens de media).  Ook was het zo, dat er blijkbaar betere hulpverlening was op het Nederlandse stukje en dat de bewoners op St. Martin (frans) boos waren, omdat er van hogerhand weinig beweging kwam.  Allemaal van horen zeggen of lezen. Hoe het op dat kleine stukje verre wereld er momenteel aan toegaat, kunnen wij niet inschatten.  De Franse President sprak gisteren bij aankomst nederige woorden.  Hij wist, dat de bewoners kwaad waren en kon er begrip voor opbrengen, zei hij.  Je zou voor minder nederig zijn, als je al die vernieling ziet.  Koning Alexander van zijn kant, zei al veel dingen te hebben gezien in zijn leven, maar nog nooit zo'n immense verwoesting.  Of de eilandbewoners, lokaal en aangespoeld, hier echt baat bij hebben is nog maar de vraag.  Brengt een koninklijk en presidentieel bezoek echt soelaas in bange tijden?  Ik heb er geen flauw benul van.  Ik veronderstel, dat vooral daadwerkelijk helpende handen en warme harten een pleister op de wonde zijn.  Zoals nichtje Scarlet en het gezin waar ze huurt bij elkaar terecht kunnen.  Als ze thuiskomt staat het eten voor haar klaar. Anderzijds, als zij daar blijft heeft dat gezin een inkomen.  Het werkt dus aan twee kanten.  Maar wat met de mensen, die hun ganse hebben en houden kwijtraakten door nietsontziende Irma?  Wat moet je als letterlijk alles aan diggelen ligt?  Wij kijken naar televisiebeelden, krantenfoto's.  Wij luisteren naar interviews en radioberichten.  Wij zijn buitenstaanders en vatten het niet echt. Zoals altijd bij dergelijke natuurrampen, leven we een paar dagen mee, maar als er mediastilte valt, zijn we het sneller dan veel te vlug weer uit het oog verloren. Nichtje Scarlet houdt ons deze keer bij de les, ze zal ons nog veel leren.

 

 

nog niet zo lang

aangespoeld

op een ver eiland

ons onbekend

 

leef jij 

je eigen keuze

 

ook een orkaan

met name Irma

krijgt jou niet klein

je kiest

 

voor een leven

... jouw leven

 

en wij ...

wij leven intens mee

 

Doris Dorné - 2017

 

 



gepost door admin 13.09.17 14:58 | permalink | reacties (0) | General
12.09.17
na de angst, het ongewisse en de gevallen stilte ...


Het waren vijf beklijvende, angstige dagen, vooral voor Zus en Schoonbroer Nico, na de passage van de allesvernietigende orkaan Irma op St. Maarten.  Wisten ze wel, dat nichtje Scarlet oké was, voor de rest bleven ze in het ongewisse.  Zelfs het bestaan van Iphone, Whatsapp, tablet, computer, Ipad, GSM, Skype, facebook ... bleek niet evident genoeg voor enige vorm van communicatie.  Of, hoe een hangende stilte soms oorverdovend kan klinken.  Of, hoe onwetendheid soms wurgend is.  Vooral ook door plots niet meer bestaande gewoonte, het constant versturen van foto's en berichtjes.  Zelf ben ik (en Echtgenoot ook) slechts in het bezit van een vooroorlogse gsm.  Van swipen hebben we geen kaas gegeten en berichtjes worden maar verzonden indien nodig, het bellen idem dito. Voor Zus waren het harde tijden van onzekerheid.  Gelukkig kwam er gisterenavond eindelijk een bevrijdend telefoontje uit St. Maarten. Zoals we wel dachten is nichtje Scarlet niet van plan om naar België terug te keren.  Ze wordt goed opgevangen door de huiseigenares en heeft met de collega's het werk in één van de drie apotheken (twee zijn uit de running), in de mate van het mogelijke, heropgestart.  Ze klonk vooral positief, een grote opluchting voor ons allemaal.  Jonge mensen zijn veerkrachtig (maar wat doet zo'n 'buiten proporties orkaan' met je, zelfs als je jong bent?) en dat vergeten wij, mensen op leeftijd, soms wel eens.  Ik schreef het al, nichtje Scarlet is een doorzetter, dat heeft ze al bewezen en daarom bewonderen we haar ook.  Echt rustige nachten worden het nog niet, maar hopelijk is de storm in het hoofd en hart van allen wie Scarlet dierbaar is, een klein beetje gaan liggen. Laten we hopen op 'windstilte' ... letterlijk en figuurlijk.

 

er bestaat zoiets

als troostende stilte

 je weet wel ...

zonder woorden

de arm om een schouder

 

er bestaat zoiets

als gevallen stilte

je weet wel ...

als iedereen plots zwijgt

het ongemakkelijk voelen

 

maar ook dit ...

 

het onverwachts

gedwongen afgesneden zijn

je weet wel ...

zo'n hangende stilte

onmogelijk te doorbreken

 

stilte die twijfels zaait

stilte die angst doet groeien

stilte die het hart bevriest

stilte die het hoofd gek maakt

stilte die mensen breekt

 

... wurgende stilte

 

Doris Dorné - 2017 

  

 

 

 

   



gepost door admin 12.09.17 16:56 | permalink | reacties (1) | General
08.09.17
op een paradijselijk eiland ... orkaan Irma


Ze studeerde af als apotheker, mijn jongste nichtje.  We waren trots op haar, want ze wist van doorzetten.  Ze vond een job in de omgeving van het Gentse, maar kwam niet lang daarna af met de idee om uit te wijken naar het buitenland en wel naar de Caraïbische zee, als apotheker bij een Nederlandse firma.  Zus kon er niet om lachen en hoopte, dat die gedachte van voorbijgaande aard zou zijn. Nichtje vond een leukere werkplek, had een massa vriendinnen, woonde in een tof appartementje, maar het buitenland bleef lokroepen.  'Waarom?', vroegen we haar. 'Daarom', was haar antwoord.  Zo kwam het, dat vorig jaar in november ze uiteindelijk de droomjob te pakken kreeg en ze enkele maanden later naar St. Maarten zou vertrekken.  Er werd een afscheidsfeestje georganiseerd met vrienden en familie. Eind maart nam ze enthoesiast, helemaal in haar ééntje, het vliegtuig richting paradijselijk eiland.  Vijf maanden verder sabelde een orkaan met vrouwelijke naam 'Irma' dit paradijs tot pure horror.  Sedert enkele dagen is de 'ver van mijn bed show' ook voor ons echte, dichte realiteit, niettegenstaande duizenden kilometers afstand.  Er gaat geen moment voorbij, dat we niet aan haar denken.  De beelden op televisie laten weinig aan de verbeelding over en bezorgen ons slaaploze nachten.  Orkaan Irma maakte gewoon brandhout van dit anders zo lieflijk ogend eilandje.  Niets is nog.  Ook de apotheek waar ons nichtje de leiding over had is niet meer.  Telefoneren, mailen, skypen ... allemaal onmogelijk.  De droom van velen aan duigen, het leven op St. Maarten slechts nog brokstukken.  Hoe het nu verder moet, is nog maar de vraag.  De onmacht van hieruit is hartverscheurend.  Ze moet het in haar ééntje bolwerken en wij kunnen enkel maar hopen, dat er gauw weer mogelijkheid tot communicatie komt, zodat we toch tot een beetje troosten in staat zijn.  Al is er daarmee eigenlijk niemand écht geholpen. Ondertussen meldt er zich een nieuwe orkaan aan, die ook oog heeft op St. Maarten.  We houden bang ons huilend hart vast!

 

ondanks door

warmte omgeven

voelt het moment

als helemaal alleen

 

het gewicht

van bezwaard hart

de schouders

verplicht tot torsen

 

een eenzame traan

krijgt gezelschap

van nog één

en nog veel méér

 

ontmanteld verdriet

balt zich koppig

tot niet te stelpen

hardnekkige stroom

 

wassend water

zoekt wild zijn weg

maar niet in te dijken pijn

blijft vlotjes drijven

 

hartzeer

weigert kopje onder

 

Doris Dorné - 2013

  



gepost door admin 08.09.17 17:22 | permalink | reacties (2) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)