Poezie Doris Dorné
 
 

General

18.06.19
de reismicrobe ...


De reismicrobe, waardoor het gros van de mensen gebeten wordt, is mij totaal vreemd.  Geen pap gegeten van lange vluchten, wekendurende cruises of sprongen in het onbekende.  Was het aan mij gelegen, dan gingen alle reisbureaus falliet!  Hoe komt het, dat naar andere oorden trekken mij totaal niet aanspreekt?  Geen flauw benul.   Misschien omdat het mij nergens beter oogt dan op Nieuwpoortse bodem.  Ik spring dus uit de band, ben een beetje een 'einzelganger' (samen met Echtgenoot dan), een specialleke.  Het voelt soms wel zo, als ik anderen over hun reisgeneugtes hoor praten.  Vorige week zat Zus, na een twaalf uur durende autorit, in het zuiderse Frankrijk ergens tussen de schapen.  Voor de derde keer wou ze de Schapenfeesten meemaken.  Ooit liet ik eens van mijn tong rollen, dat ook wel eens te willen zien.  Ik had beter gezwegen. Ze wou me sito presto eens meetronen. gelukkig heb ik het haar uit het hoofd kunnen praten.  Volgende maand vliegt ze (negen uur) naar het verre St. Maarten, waar haar jongste apotheker is.  Het zal er snikheet zijn en bovendien valt er daar niks te beleven.  Ik begrijp natuurlijk, dat ze haar dochter mist en haar na een jaar eens goed wilt vastpakken.  Je moet eens meekomen, zei mijn nichtje vorige zomer.  Honderd procent zeker, dat ik daar nooit ofte nooit zal geraken, was mijn antwoord.  't Is maar dat ze het weten!  En er zijn er nog die reizen ... Twee jonge mensen geven elkaar hun jawoord in oktober.  Ze huwen in Egypte, samen met een gevolg van zo'n zeventig man/vrouwen.  Waar halen ze het?  Waarom niet op eigen bodem elkaar eeuwige trouw beloven?  Wat is er in hemelsnaam in Egypte, dat we hier niet hebben?  Het gaat mijn petje te boven.  En dan is er nog het koppel, gehuwd in Barcelona, omringd door een honderdtal supporters (familie en vrienden) en als getuige ... hun hond.  Ben ik verkeerd bezig of draait de wereld door?  En dan het relaas van een andere reis.  De mooiste reis ooit, vertelde ze.  Naar een land in armoede, maar binnen de grensen van een luxeresort.  Op zo'n honderd meter van dit decadent verblijf leven mensen zonder toekomst.  Dan mag je als luxetoerist snoepjes uitdelen aan de arme kindjes (ik kreeg er koud van).  Het schetste mij een beeld, als nootjes geven aan de aapjes in de zoo.  Waar zijn we mee bezig?  Ach, het zal wel aan mij liggen.  De reismicrobe is me niet met de paplepel ingegeven en ik lust hem dan ook niet.  Wat me doet terugdenken aan onze enige vakantietrip ooit.  Een weekje Franse Alpen samen met de bende van Luk de Laat.  Dit jaar aan zijn jublleum toe, want zomer op zomer, twintig jaar geleden.  Het was leuk, het was fun, maar wat was ik blij terug op eigen bodem te staan en de wijdsheid van dit vlakke land te kunnnen omarmen.  Dat heb je, als je gespeend bent van dat diertje, dat reismicrobe heet!  Reizen jullie er dus maar op los, ik zal het thuisfront wel in ere houden.

 

geen zonsondergang

zo mooi als hier

waar de zee rood kleurt

bij zomerse valavond

 

geen einder

zo wijds als hier

waar hagelwitte zeilen

zich vleien tegen hemelsblauw

 

geen water zo zout

geen zand zo schurend

als de zee en het strand 

hier aan mijn voeten 

 

nergens is hier

beter of mooier

... dan hier 

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

      



gepost door admin 18.06.19 18:44 | permalink | reacties (0) | General
10.06.19
vrienden over de vloer ...


Halverwege de week, tuften onze Tisseltse (Willebroek) vrienden richting kust voor een fijn dagje samen.  Zo'n drieëngtwintig jaar geleden leerden we elkaar kennen op een uitstap met de bonte Lukrakerbende.  Die beruchte bende vormde een vriendenkring rond Luk de Laat, toen een bekende Radio 2 stem.  Ooit was ik te gast in zijn programma 'De Tijdmachine', naar aanleiding van mijn eerste dichtbundel.  Zo rolden wij bij de genoemde 'Lukrakers'.  Op één van de eerste samenkomsten in Malle klikte het meteen met een leuk stel en zo is het al die jaren gebleven.  We zagen elkaar op tal van uitstappen in ons Belgenlandje en reisden één keer mee op zomervakantie naar de Franse Alpen.  Nu, twintig jaar later, is de fut voor het organiseren van een dagje uit, bij niemand meer te vinden en ook de leeftijd laat zich gelden.  Lange wandelingen zijn voor velen al uitgesloten en ondertussen zijn al heel wat 'bendeleden' gestorven.  Maar ... de vriendschap tussen ons vieren blijft een jaarlijkse afspraak waard.  Na een lekker etentje in 't Ponton, ging het richting Westfront.  Rekening houdend met de wijsheid van de weerman (wiens voorspellingen, zoals wel eens gebeurt, zonniger uitdraaiden dan voorzien), leek mij een bezoekje aan de tentoonstelling 'Nieuwpoort in de stellingen na de oorlog '14 - '18', mooi meegenomen.  Bovendien was, mede dankzij het mooie weer, het panaromisch uitzicht vanop het Albert I momument, een subliem gegeven.  Het bezoekerscentrum Westfront bevindt zich onder het monument en toonde ons beklijvende beelden van een totaal vernielde stad.  Niets bleef overeind, Nieuwpoort was gewoon van de kaart geveegd.  Met veel moed en doorzettingskracht begonnen de bevolking aan de wederopbouw, om de stad als een feniks uit het puin te doen herrijzen.  Het zette ons met de beide voetjes op de grond.  Hoe durven wij eigenlijk steen en been te klagen over ons leven en pietluttige dingen?  We zijn verwende nesten, grootgebracht in rijkdom, omdat onze ouders voor ons niet wilden wat zij meegemaakt hebben.  De foto's gaven mij een instant schuldgevoel.  Onze grootouders doorstonden het juk van twee oorlogen en wij stonden daar nooit echt bij stil.  Tot nu ... de tentoonstelling maakte ons stil en nederig.  Om te bekomen van de schrijnende beelden, reden we richting 't Bad.  Met een fikse wandeling op de dijk en daarna een lekker bordje pasta, sloten we ons dagje 'samen' af.   Gisteren nog meer vrienden over de vloer.  Wij leerden elkaar kennen in de kraamkliniek, achtendertig jaar geleden.  Als kersverse mama van elk een eerste zoon deelden we een kamer.  De klik was er meteen.  Samen veel gelachen en al die jaren contact gehouden.  Na een kopje koffie met gebak op ons terras, nodigde de zon uit tot een fikse wandeling.  Een mooie gelegenheid, om flink wat bij te praten en nog eens herinneringen op te halen aan de kraamtijd van lang geleden.  Terzelfdertijd de verzuchting geslaan, dat we toch wel 'oud' worden.  Onze borelingen van toen zijn bijna veertigers!  Vrienden over de vloer ... we moeten elkaar koesteren.  We mogen ons gelukkig prijzen, er zijn veel mensen die ons (en wij hen) nauw aan het hart liggen.  Elke dag elkanders deur plat lopen hoeft niet, weten dat we er voor elkaar zijn is het allerbelangrijkste.  Zelfs als het contact vaak wat verwaterd, telkens weer de draad kunnen opnemen, alsof het pas gisteren was dat je elkaar zag of hoorde ... méér hoeft niet.  Weten, 'uit het oog is niet uit het hart', is de stevigste basis voor niet stuk te krijgen vriendschappen.  Maar zo af en toe lukt het niet, moet je elkaar na jarenlang vrienden zijn, loslaten.  Al zorgt zo'n beslissing vaak voor hartzeer, af en toe zelfs voor boosheid en onbegrip, er zijn altijd leuke herinneringen en warme momenten die bijblijven!

 

 

soms al jaren

een klik

 

door dik en dun

 

tot 'samen'

plots op is

 

geen zuurstof meer

 

in de vriendschap

die levenslang leek

 

dan spoor je verder

 

naar een klik

met andere mensen

 

nieuwe vrienden

 

die je gekwetste hart 

weer gelapt krijgen

 

door er gewoon te zijn

en te blijven

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 10.06.19 18:50 | permalink | reacties (0) | General
05.06.19
Plopperdeplop ...


Wegens wat overjaarse kuren van onze PC komt het er pas vandaag van om onze belevenissen van het voorbije verlengde weekend in blog te gieten.  Blijkbaar is de digitale nukkigheid van deze middag opgelost en kan ik nu weer 'spinselen'.  We kunnen absoluut van een energierijke vierdaagse spreken.  Na langer dan een half uur filerijden ter hoogte van Jabbeke, arriveerden onze kroost en kleinkids donderdagmorgen gepakt en gezakt voor een dagje 'Plopperdeplop'.  Was het in de vroegte nog ietwat grijs en druilerig, dan trok de lucht met de middag open, goed voor een ideaal Plopsalandweertje.  Veel volk op de been, want er was het optreden van de Ketnetband en ook de #Likemebende was van de partij.  Gelukkig toch niet de massa, waardoor je er het tijdverliezend aanschuiven moet bijnemen.  De kleinkroost genoot en ook Echtgenoot liet zich van zijn beste kant zien.  Samen op de Splasch, de Draak, de 'slingerpies' ... dat moet je als bijna zeventigjarige de dag daarna natuurlijk bekopen!  Zelf hield ik het bij de brave draaimolen, de bootjes van Kaatje en de draaiende kopjes.  Kleinzoon, met zijn zeven jaar niet zo'n durver, bereed met Zoonlief de 'Heidi'.  We hielden ons hart vast, overtuigd als we waren, dat dit hem een onoverkomelijk trauma zou opleveren.  Nooit denken voor een ander, want hij blonk van trots toen hij weer met beide voetjes vaste grond voelde.  Een stralend mannetje na het overwinnen van heilige schrik.  En wij, we straalden mee, want we gunden hem dit bravourestukje van harte.  Niets dan blije gezichten 's avonds.  Samen met twee gigantische 'Boembabalonnen' tramden we huiswaarts.  We zullen ons nog lang warmen aan dit jaarlijks gouden uitje! 

Dankzij het warme, mooie weer zaten ons contreien eivol.  Op de vrijdagse markt was het koppenlopen en in de hoofdstraat van 't stad (maak je geen illusies, veel valt daar niet te zien) bleek fietsen een gevecht op leven en dood.  Dan maar te voet voor alle veiligheid.  Het verkeer stond stil in alle straten en zijstraten.  Dan ontvlucht je als toerist eens de drukte van het binnenland!  Vooruitziend als we zijn, reden we 's anderendaags tramwaarts (om relationele problemen bij het zoeken van een parkeerplaats te vermijden) tot bij Zus en Nico (ook toeristjes uit het binnenland), voor een heerlijke barbecue op hun terras met zicht op het achterland van Koksijde.  Genieten!  Daarna de winkelstraat afgeslenterd, ons laten verleiden tot het smikkelen van een ijsje (één bolletje) en een drankje op de dijk. Toeristen onder de toeristen!  Zondagmorgen was de vroege rij bij de bakker bijzonder lang.  Ook dat nemen we er met de glimlach bij tijdens zo'n weekend lang vrijaf.  Na de middag een fikse wandeling gemaakt tot op 't Bad.  Mijn voetzolen verbrand aan het hete zand, ik zou nochtans beter moeten weten.  Daarna voor de eerste keer met de teentjes in het water, maar van bluswerk was er geen sprake.  Gelukkig had ik pleisters bij, zodat de meeste pijn toch een beetje opgevangen werd en ik nog wandelend de terugweg kon afleggen.  Bij het stappen twee dagen last gehad van geschroeid vlees. 't Zal me leren, schoeiselloos op brandend zand lopen!

 

 

 

rugzakken 

in regenboogkleuren

gevuld met dromen

 

je zag het 

aan de lichte tred

 

rugzakken

in sombere tinten

vol mens zijn

 

zware last

op torsende schouders

 

rugzakken

boordevol tranen

onzichtbaar aanwezig

 

verborgen verdriet

gedragen in stilte

 

rugzakken ...

soms zie je ze niet

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 05.06.19 18:41 | permalink | reacties (0) | General
25.05.19
de zee ... gelukstherapeut


Vanop een duintop(je) keek ik woensdag als kind van de zee, met grote ogen naar beelden van alle tijden.  De zon scheen, het zand hield zich koest wegens zeldzame windstilte en die immens groeblauwe watermassa toonde zich van haar mooiste kant.  Mijn eerste blote voeten dag, tenen spelend in het warmer wordend mulle zand ... zalig!  Na een fikse strandwandeling en het rapen van een luttel aantal schelpen, nam ik tijd voor een half uurtje puur geluk spotten.  De zee naderde gestaag, liet eb achter voor vloed, pakte terug wat zes uur geleden achtergelaten werd.  Beneden mij hadden stadskinderen op zeeklas de tijd van hun leven.  Ze kleurden de blote benen, de vale wangen en bleke winterhuid in lichtgesluierde, weldoende eerste zon.  Ze liepen met bravoure het water in, om daarna springend het nu nog ijskoude zo vlug mogelijk te ontvluchten.  Ondertussen maande het opkomende water, azend op de gestelde grens van hoogtij, iedereen en alles tot achteruit.  Ach, hoe prachtig liggen vaak de door de golven op zand gegooide schelpen in structuur.  Hoe kunstzinnig boetseert de nacht het strand doorploegd door talloze voeten en voetjes, weer tot egaal. Er zijn geen woorden voor, de schoonheid van zee en strand is van alle tijden.  En daarom reden we donderdagavond, na een bezoekje aan vrienden, in de ban van een prachtige zonsondergang, nog eens tot op de zeedijk om te zien hoe de dag zich vlammend rood in de zee liet zakken.  Het kopergoud weerspiegelend op bladstil water hield een belofte in voor de volgende dag. Gisteren na de middag met een zieke hartsvriendin de dijk afgeslenterd.  Daarna een terrasje gedaan, ijsje gegeten in de zon (ai, ai, elk pondje gaat door het mondje) met zicht op nog maar eens ... de zee. We waanden ons in het zuiderse Cannes (niet dat ik ooit al eens in die kringen vertoefde, maar ik kan me niet voorstellen, dat het daar beter zou zijn dan hier).  Eventjes verdwenen alle problemen en dagelijkse gedachtenspinsels naar de achtergrond, eventjes was er alleen maar het gevoel van 'dieptevreden'.  De batterijtjes weer opgeladen, reden we twee uur later huiswaarts. 

Morgen de stembusgang, na weken van verhitte discussies en loze beloftes, worden we geacht de juiste keuzes te maken.  Ooit stond ik zelf kandidaat op een lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen.  Het opende me de ogen.  Politiek is een vuil spel en dat spel is meestal al gespeeld voor wij het rode stempotlood in handen krijgen.  Mensen stellen hun veto, dreigen anderen af, worden hun eisen ingewilligd.  Kandidaten steken elkaar achterbaks een mes in de rug.  Politiek is puur egoïsme!  Afspraken zijn al gemaakt terwijl wij nog aan het nadenken zijn over wie we onze stem waardig vinden.  Doorgestoken spel ... de stembusgang onwaardig.  Benieuwd hoelang het nu weer wachten wordt op een regering en hoeveel politieke doden er zullen vallen.  Maar ... ik laat er mijn slaap niet voor!

 

 

zee ...

ik weet veel

over jou

 

en toch 

laat jij je

nooit echt lezen

 

maar ik schrijf

mijn gedachten

en verlangens

 

met zachtheid

op jouw golven

die daarna breken

 

en zo

mijn geheimen

nooit prijsgeven

 

zee ...

jij weet veel

over mij

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    



gepost door admin 25.05.19 18:49 | permalink | reacties (0) | General
15.05.19
Moedergemis ...


Het voorbije weekend stond vooral in het teken van communies, lente- en groeifeesten en de jaarlijkse ode aan alle Moeders. 

Zaterdag ... mochten we naar een tof groeifeest van een zevenjarig jongetje.  In de loop van de ochtend nog vlug iets kleins gaan halen voor de gastvrouw.  Mijn gedachten gingen naar Moeder, voor wie ik nu al twee jaar geen bloemen meer hoef te kopen.  Het voelt als een gemis van een warme gewoonte.  Ik hield het niet alleen bij die éne dag, wekelijks kocht ik haar een paar rozen.  Blij dat ik dat gedaan heb, al zei ze iedere keer, dat ik daar geen geld aan moest spenderen.  Moeder kreeg niet graag, ze was liever zelf vrijgevig.  Vaak vroeg ik me af, waarom ze niet gewoon blij kon zijn met een geschenkje, een boeket of een plantje.  Of misschien was ze dat wel en liet ze het gewoon niet blijken.  Ach, ik zou haar nog zo graag eens drie rozen schenken, ook al weet ik, dat ze het tegensputteren niet zou kunnen laten.  Moedergemis ... in stilte denken aan wat was. 

Zondag ... schoolfeest bij de kleinkoters.  Al in de prille morgen op pad, want de kleuteroptredens begonnen om tien uur.  Geen warm lenteweer, te koud om buiten te zitten en dus soelaas gezocht in de eetzaal.  De kids hadden mama al een emotioneel moment bezorgd.  Vooral kleinzoon,  die in klas een krantje had gemaakt en op de vraag 'wat kan mama goed?' had geantwoord: boos zijn. Niet bepaald een quote voor een goed gevoel op Moederdag, volgens Zoonlief.  Zonder dat iemand het merkte, reisde ik zo'n vijfentwintig jaar terug in de tijd naar een Mamadag, die me tot tranen toe beroerde.  Ik zag Benjamin weer naast me staan, terwijl Broer zijn schoolgeschenkje met trots overhandigde.  Ik hoor Benjamin nog met trillend stemmetje zeggen: 'ik heb niets om jou te geven'.  En zoveel jaar later, loopt mijn hart nog steeds over van verdriet, krijg ik tranen in de ogen.  Mijn kleine, doodzieke jongen, zo triest op die Moederdag.  Geen werkje van school, wegens al maanden afwezig.  Geen leuke verrassing geknutseld op de Kinderkankerafdeling, wegens veertien dagen thuis tussen twee chemosessies in.  Ja, Moederdag kan een emotionele rollercoaster zijn.  Ik dacht aan alle Mama's die ongeweten, in alle stilte, zondag een bezwaard hart hadden net als ik.  Een hart dat verdronk in herinneringen, die nooit een einde kennen.  Terwijl mijn kleinkids met verve hun optreden brachten, dacht ik zwijgend aan alle Mama's met in hun hart, het grote gemis, het immense verdriet en het blijvend verlangen naar hun verloren kind.

 

 

nu eens lachend

dan in tranen

soms bang konijntje

vaak moedige krijger

 

zo blijf jij me bij

mijn hartendief

 

het verdriet 

 in mijn hart

boetseert me

tot nu en dan triest

 

om jou

mijn hartendief

 

want ik ben en blijf

jouw mama

 

Doris Dorné

         



gepost door admin 15.05.19 18:31 | permalink | reacties (1) | General
05.05.19
het geloof en ik ... nergens een klik


Ze waren geliefd, de neven van Echtgenoot, een tweeling van tachtig. De opkomst van de vele mensen, die een laatste groet kwamen brengen tijdens de kerkelijke dienst, sprak voor zich.  De twee broers waren jaren voortrekkers van tal van verenigingen, hun inzet was groot.  Zo kwam het dus, dat wij als familie, twee weken na elkaar de kerkelijke dienst bijwoonden.  Gespeend van elke vorm van geloof, ging mijn interesse vooral uit naar de vele aanwezigen.  Een zee van grijze hoofden, rollators, wandelstokken en krukken, kleurde het Huis van God.  Vooraan een nog jonge priester, die de mis 'zong' met een stem, die zonder twijfel furore zou maken in 'The Voice'.  Bij het eerste afscheid stonden we veilig achteraan in de kerk, gisteren hadden we als 'naaste en enig overblijvende familieleden' een plaatsje met zicht op het altaar.  Het geloof en ik ... de klik is er nooit geweest en zal er ook nooit zijn.  Ik vroeg me constant af, hoe mensen de dag van vandaag nog kunnen meegaan in al die verhalen?  Hoe groot is de troost, die ze halen uit: je leven in de palm van Gods hand, een wachten op elkaar en blij weerzien hierboven, Gods goede bedoelingen, het lichaam van Jezus ...?  Ik voelde me vooral ongemakkelijk, daar vooraan, zonder geloof.  Na de offerande volgde de communie.  Tot mijn grote verbazing waren er blijkbaar veel hongerig naar het lichaam van Jezus.  Een klein meisje, zo'n jaar of zes, keek in ware vervoering naar het stukje 'brood'.  Later, terug bij het altaar, vielen enkele broodjes uit de schaal.  'Het lichaam van Jezus slaat op de vlucht', dacht ik in alle stilte.  De priester wist er zich ééntje tekort, maar vond het niet zo onmiddellijk.  Een voortvluchtige!  Vergeef me mijn binnenpretjes. Tussendoor was het ook een beetje 'fitnessen', daar in het huis Gods.  Op aangeven van de vrouwelijke ceremoniemeester, ging het van zitten naar opstaan en weer zitten.  Ongemakkelijke stoelen, overigens.  Mijn benen waren te lang voor de korte zitting, maar misschien moet ik dat zien als een straf van God. Na de dienst kon de kist begroet worden.  Wij, als familie, mochten de talloze handjes drukken van ons totaal onbekende mensen.  Kouwe handen, slappe handen, zwetende handen ...  Het was dan ook met een gevoel van opluchting, dat ik bij het buitenkomen, de zon en de stevig frisse wind omarmde.  Neen, de kerk en de Kerk kunnen me niet bekoren.  Echtgenoot verloor zijn geloof ergens in de hetze van het katholieke onderwijs ooit gevolgd, ik heb er nooit naar gezocht wegens geen interesse.  Bovendien ... was een jaar leven op de kinderkankerafdeling de finale doodsteek voor 'God'.  Welk Opperwezen schenkt onschuldige kinderen kanker, laat ze eindeloos ziek zijn, onmenselijk lijden en aftakelen, om ze daarna zonder wroeging te doden?  Ik vraag het me af en daarom begrijp ik niet, dat in onze moderne tijden, nog zo veel mensen troost vinden in een verhaal, dat nooit het mijne zal zijn.

 

 

de kerk

een theater

het altaar

als podium

 

de priester

in habijt

jong en bebaard

zingt Gods verhaal

 

zingt mooi

met warm timbre

in zijn stem

 

'the Voice' lonkt

 denk ik en

ik mijmer weg

 

hij zou 

Natalia verleiden

warse Alex

tot tranen bewegen

 

het is hem

waarschijnlijk door

God gegeven

zijn goddelijke stem

 

mooi ...

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

     



gepost door admin 05.05.19 18:41 | permalink | reacties (0) | General
28.04.19
kom op tegen kanker ... 28 jaar later


't Was eergisteren, vrijdagavond. Klaar voor een paar uurtjes 'single', in mijn ééntje in de zetel.  Bladerend in een tijdschrift, met maar een half oog voor wat na het nieuws, tussen twee programma's in, op televisie gebeurde.  En dan ... in een flits, een stukje van de bedankingstrailer voor 30 jaar Kom op tegen Kanker: een glazen box op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent, een kaal koppetje van amper vier, een schat van een oma op wacht bij haar kleinkind ... Benjamin en Moeder.  Een beeld van amper twee, drie seconden.  Ik twijfelde, had ik dat nu wel goed gezien?  Gisteren dus met veel aandacht in aanslag voor de televisie en ja, de eerste blik op de 3K6 van toen (kinderkankerafdeling) toont inderdaad mijn jongste en zijn oma.  Achtentwintig jaar later maken zij een 'comeback' op de VRT en borrelen altijd aanwezige momenten en beelden als een tsunami in me op.  Begrijp me niet verkeerd, het doet geen pijn, neen, het is zelfs deugddoend, ze met hun beidjes daar nog eens te zien verschijnen.  Ik weet nog, hoe ze op de afdeling kwamen vragen of ze de kamer mèt inhoud (grapje) mochten laten filmen door de toenmalige VRTploeg, voor een momentopname te gebruiken in de aanloop naar de actie van Kom op tegen Kanker in 1991.  Natuurlijk mocht dat, taboes kun je maar doorbreken door  er mee naar buiten te komen.  Ik weet ook nog, dat het filmen doorging op een dag dat Moeder de wacht had overgenomen, zodat ik thuis kon zijn voor Broer.  Toen ik de volgende dag in Gent toekwam, was het eerste dat ze me zei: 'ze hebben ons gefilmd, mocht dat wel?'.  Ze was er niet echt gerust in.  En kijk, achtentwintig jaar later duiken ze samen weer op.  Tal van keren zat Moeder aan het bedje in die kleine glazen doorkijkkamer.  Tal van keren sloeg de angst haar om het hart bij het ziek zijn van haar kleinkind en de andere patiëntjes op de afdeling.  Misschien stond ik er niet genoeg bij stil, hoe diep haar verdriet wel was, maar ze wou ons zo graag tot steun zijn en gelukkig maar, dat we op haar konden rekenen.  Net zoals we altijd op Zus en Schoonbroer Nico mochten leunen, een gans jaar lang.  Achtentwintig jaar later weet ik: niets is vergeten.  Benjamin is er al zesentwintig jaar niet meer, Mémé Zee stierf vorig jaar (zonder Pépé Zee aan waarde te laten inboeten, want hij moest het ook in zijn ééntje trekken, de dagen dat Moeder de wacht in Gent overnam), maar alles leeft nog in de kamers van mijn hart.  Het sloeg een slagje over, werd helemaal warm bij die éne flits, bij het beeld van mijn jongste en zijn Mémé Zee.  Allebei niet meer aanwezig, maar méér dan ooit voelbaar dichter dan dichtbij.  Dankjewel, VRT en Kom op tegen Kanker, voor dit intense moment!  

 

 

geen groter gemis

dan het gemiste kind

het kind dat niet meer is

 

nooit in vorm gegoten

voor altijd 

puur onversneden warmte 

 

een houden van

wars van ergernissen

 

een graag zien

gekoesterd achter glas

 

liefde zonder

deuk of schrammen

barsten of beschadiging

 

hangend

in het gebroken hart

als schrijnend verlangen

 

... naar het gemiste kind

 

Doris Dorné  - 2019



gepost door admin 28.04.19 10:46 | permalink | reacties (1) | General
22.04.19
vroege zomer ... wakkere wespen


De Paasvakantie van 2019 tekent voor een vroege zomer.  Jammer genoeg zijn met die zuiderse warmte, wakkere wespen in staat van paraatheid gebracht.  Gisteren kreeg ik bij wijze van spreken bijna een paniekaanval, toen er mij ééntje (of waren het er twee?) belaagde en van geen wijken wou weten.  Momenteel staat Echtgenoot op wacht om een binnenshuis geslopen exemplaar in de boeien te slaan, maar het is er blijkbaar ééntje met veel adem, de jacht duurt al even en dat zonder veel resultaat.  Zelf ben ik op de vlucht geslaan en heb me verschanst achter dit klavier.  De man des huizes zal het moeten oplossen, want ik ben als de dood voor die agressieve beestjes.  Deze vroege wespenpopulatie belooft voor de komende zomermaanden.  Ik bibber en beef!  Belachelijk eigenlijk, schrik hebben van zo'n mini straaljagertje, maar het is niet anders.  Echtgenoot roept, de indringer is verschalkt. Oef, het wordt dan toch nog een avond zonder wespenstress.  Morgen komt de kruidnagel op tafel, zodat het volkje wat op afstand blijft.  De tweede vakantieweek was een topper aan de kust.  Ook een mooie gelegenheid om veel vrienden over de vloer te krijgen, die voor een dagje of langer het binnenland ontvluchtten voor een adempauze in onze contreien.  Of hoe vakantie of dagje uit aan zee en strand een mooi bindmiddel zijn voor dierbare en bijzonder waardevolle vriendschappen.  Vandaag Zoonlief en de kleinkids op bezoek gehad voor een wat verlate paaseitjesraap.  Twee exemplaartjes ('t waren mini eitjes) niet meer teruggevonden.  Ondertussen zullen ze wel gesmolten zijn.  Ik versprak me dan ook nog tegen de kids.  In plaats van: de paashaas heeft ze in de schaduw gelegd, zei ik: ik heb ze in de schaduw gelegd.  Wat me natuurlijk een behoorlijk schuine blik van Zoonlief opleverde.  Ik weet het, ik ben een verschrikkelijke ikke op dat gebied.  De leefwereld en fantasie van de kids een beetje ontgroeid, praat ik nogal vaak eens mijn mond voorbij.  Toch denk ik niet, dat onze jongste kleindochter erover viel, want ze ging ijverig op zoek.  Volgens mij weten de twee oudsten al waar de Paashaas (die vroeger ooit een 'klok van Rome' wa) de mosterd haalt.  Je moet ze niet onderschatten, de jeugd van tegenwoordig.  Zelf heb ik nooit in de klokken van Rome geloofd, laat staan in een Paashaas die eieren komt leggen.  We maken onze kinderen wat wijs en liegen er schaamteloos op los.  Noem het leugentjes om bestwil, want de pret bij het jonge volkje is er niet minder om. 

 

Ondertussen zijn we twee dagen verder.  Vandaag onze vrienden uit Houthalen op visite gekregen.  Een vriendschap, die net als met onze vrienden van vorige week, dateert van op de kinderkankerafdeling UZ Gent.  Door hetzelfde verdriet getekend, ons gestorven kind, zijn we elkaar al die jaren niet uit het oog verloren.  Ook met ouders van wie de kinderen de kanker overwonnen, is er nog steeds een warme band.  Deze middag samen superlekker geluncht in 't Ponton, één van onze favoriete restaurantjes (naast de Thai, de Barbouni van Michaël en Darka (Grieks) en de Milo van Laura en Mathias).  We weten waar we onze voetjes, zonder risico op ontgoocheling, onder tafel kunnen steken!  Het is hier ook veel rustiger, sedert de binnenlandertjes op paasmaandag het hazenpad kozen, wegens gisteren terug aan het werk.  Zaterdag gaat de 'Amateur' tentoonstelling van start in de stadshalle op de markt.  Het gaat hier om een overzicht van tien jaar 'WAK' met mensen, die verschillende keer aan dit gebeuren meewerkten en met werken, die al eens tentoongesteld werden.  De dienst cultuur koos twee van mijn teksten.  Leuk om nog eens met iets naar buiten te komen.  Benieuwd of er wat interesse zal zijn.  Volgende week dinsdagnamiddag ben ik van wacht in die prachtige locatie.  Gewoon een paar uurtjes genieten!

 

 

zo worden ouders

van gestorven kinderen

zweefvliegend acrobaten

 

tussen ...

onmacht en wanhoop

trapeze slingerend

vaak gekatapulteerd

in een vangnet verdriet

 

evenwicht zoekend

op de dunne draad

van verloren voelen

naar voorzichtig verder

hangend in de touwen

 

tussen ...

 

willen en moeten

kunnen en twijfelen

verliezen en vinden

 

jongleren ze met

goede en kwade dagen

spelen tal van keer toneel

met de ziel en trieste lach

van een onbegrepen clown

 

zo worden ouders

van gestorven kinderen

artiesten in het overleven

 

Doris Dorné - 2019

  

 

 



gepost door admin 22.04.19 18:55 | permalink | reacties (0) | General
12.04.19
groot geluk versus groot verdriet ...


Groot geluk. De Paasvakantie bracht onze jongste kleindochter voor een paar dagen bij ons in huis.  In haar ééntje op logement, dat beloofde leuk te worden.  Grote Zus had immers zicht op een paardenkamp (in het water gevallen) en grote broer wilde naar 'Facts', de beurs in Gent, waar tal van bezoekers zich verliezen in een magische wereld van 'het verkleed zijn als ...'.  Niet dat onze kleinzoon van zeven zo verkleedachtig is,  want al wie zich transformeert in één of ander fictief persoon jaagt hem de stuipen op het lijf.  Het was hem vooral te doen om de stands met verkoopschatten uit animatiefilms.  Terwijl zij dus in Gent de beurs afstruinden, reed ik met de jongste telg naar de JBC hier niet veraf, voor de aankoop van een K3 jurkje en dit op vraag van haar ouders.  Dat mama haar gezegd had geen wit te kiezen, daar maakte deze pientere vierjarige geen gewag van.  Wie niet weet, wie niet deert, moet ze gedacht hebben  Het eerste item dat haar in de ogen sprong, drie keer raden, was het feestjurkje voor 20 jaar K3 ... zo wit als pasgevallen sneeuw.  Ik sputterde wat tegen, zei zoiets als: mama zal je graag zien komen (zonder weet te hebben), maar daar had ze geen kleine oortjes naar.  Dit jurkje zou het worden en of ik nu nog een blauw, een geel of een groen erbij haalde, ze bleef onvermurwbaar.  Bij dat feestjurkje hoorde ook een riem, waarin lichtjes verwerkt.  Een must om het geheel echt tot zijn recht te laten komen, maar wel nog eens extra geprijsd.  Ja, ja, Studio 100 weet waar ze de kaas moeten halen.  Maar ... het kleedje stond onze benjamin prachtig.  Ze leek wel een 'mini Marthe' van K3.  Hetzelfde lange, donkere haar, dezelfde ogen ... Marthe in kleine versie.  Zo trots en gelukkig met een lapje stof, dat wij volwassenen er zelf blij van werden.  Ze mocht haar nieuwe outfit aan voor het paasfeest op mama's werk.  Vanavond aan de telefoon meldde ze me: 'op het werk van mama vonden ze me allemaal mooi!'.  Dan denk je als grootouder: missie volbracht.  Geluk ligt voor het rapen in jurkje en een riem met lichtjes van K3!  Je zou er zowaar Gert Verhulst voor omhelzen.

 

Groot verdriet. In een huis hier niet ver weg.  Dochter acht maanden zwanger van een eerste kleinkind.  Dromen zouden werkelijkheid worden, toekomst kreeg nieuwe kleuren, blijdschap troef.  Vol verwachting uitkijken naar het kleintje, dat harten zou doen smelten.  En dan ... een hartje dat niet meer klopt bij een laatste controle.  Nieuw leven in de kiem gesmoord, geluk aan diggelen ... een minimeisje het leven ontnomen nog voor geboren.  Het nieuws greep me naar de keel.  Bevallen van de dood, ik kan me er geen voorstelling bij maken, maar het moet de hel zijn voor ouders.  Wat blijft zijn gebroken harten en diep verdriet.  Het gebeurt zo veel, hoor je vergoelijkend zeggen, maar dat is helemaal geen troost.  Dit kleine mensje stuurt voor altijd het leven van haar ouders in een andere richting.  Nooit zullen ze haar vergeten, altijd zullen ze haar missen.  Al is ze er niet meer, toch zal ze altijd in hun nabijheid zijn.  Het verlangen naar haar zal blijven, het verdriet zal zich verankeren tot overal aanwezig.  Het kleine sterven laat nooit meer los en boetseert zij die de pijn moeten dragen tot voor altijd anders.  

 

 

afscheid

van een minimensje

 

levenloos poppetje

in piepklein kistje

 

het blij verwachte

reeds in dromen gegoten

mocht niet zijn

 

de wereld

aan haar voorbijgegaan

laat zich oneerlijk lezen

 

leert ons

op de vingers tikkend

hoe stralend licht

 

als een waakvlam

plots kan doven

 

klein mensje

klein poppetje

klein kistje

 

... niets dan verdriet

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 



gepost door admin 12.04.19 18:46 | permalink | reacties (1) | General
05.04.19
beklijvend 'Komen te gaan' op VRT - een afscheid vlugger dan veel te snel


Maandagavond staat momenteel voor televisie, die kan tellen.  Als fervent verslaafde Thuiskijker (ik schaam me daar niet voor), val ik daarna voor het hartverwarmende programma 'Down the road' (ontroerend mooi), om vervolgens niet weg te zappen voor het beklijvende 'Komen te gaan', een reeks over voor altijd afscheid nemen. Deze week stond Els in de kijker.  Een jonge moeder van halfweg dertig, die haar begrafenis met een xxl dosis moed in eigen handen nam.  Afscheiddoosjes in plaats van een gewoon kaartje, haar kist geschilderd door de kindjes.  Ook het moment waarop ze wou sterven stond vast.  Nog voor de volledige aftakeling wou ze haar leven afronden, had ze gekozen voor euthanasie.  Een geruststellende gedachte, om omringd door al haar geliefden stilletjes te kunnen vertrekken op een zelf beslist moment.  Maar de kanker stak er een stokje voor, speelde samen met de dood een lelijk spel.  Het duo sloeg ongenadig toe en ontnam Els de regie over haar sterven.  Mijn hart brak, toen ik haar echtgenoot hoorde zeggen: het is helemaal niet gegaan zoals ze het wou en ik kon er niks aan doen, ik kon haar niet helpen.  Weg het beeld van een rustig inslapen, weg het samen afscheid nemen met de kindjes, weg de kans om de aftakeling en de pijn te snel af te zijn.  Het moet verschrikkelijk voelen voor hij die achterblijft en volledig meeging in de wensen van zijn stervende vrouw.  Ik had zo met hem te doen.  Leer mij kanker kennen, die genadeloze vijand.  De laatste uren van Benjamins leven kwam in beelden bij me binnen.  De door mij genomen beslissing, de schreeuw om hulp, om dat immense lijden een halt toe te roepen, liever vandaag dan morgen.  De juiste beslissing, om daarna toch nog een stukje verder te kunnen met 'leven' zonder hem.  Daarna de opluchting, een eindeloos lijden en sterven eindelijk voorbij.  Els' man mag het zichzelf niet kwalijk nemen, dat alles anders liep dan voorzien en toch zal hij dat wel doen, omdat haar afscheid niet was wat zij en hij gehoopt en voor ogen hadden.  Het maakt het verdriet des te groter en het 'een plaatsje geven' des te moeilijker.

  

Sedert vorige zondag hebben wij een kleinzoon van zeven!  Dit heuglijk feit mochten we woensdag gaan vieren.  De jarige had er geen weet van, dat we aan de schoolpoort zouden staan.  Drie blije gezichtjes, de verrassing was compleet. Na een etentje bij de echte Italiaan (pizza gaat er altijd in), was het tijd voor de kadootjes.  Wat anders geen probleem oplevert, was dit keer een ware martelgang.  Onze kleinkroost verdrinkt bijna in het speelgoed, dus was het maar de vraag met wat we dit keer op de proppen konden komen.  Na wat heen en weer gesms, besloot ik hier in de lokale speelgoedwinkel Toepi een doos van zijn favoriete merk te kopen.  Ter informatie dit doorgegeven aan Zoonlief, die een half uurtje later liet weten: sorry, maar dat kreeg hij ooit al van Opa.  Duizend bommen en granaten!  Ik terug naar de bron voor dan maar een andere doos.  Gelukkig bleek wisselen geen obstakel.  De vulkaan dinodoos viel uiteindelijk toch in de smaak bij kleinzoon.  Pa had wel een vette kluif aan het inéénsteken, maar dat mocht de pret niet drukken.  Missie volbracht!  Op naar de volgende kleinjarige, gelukkig maar in juli, oef.

 

 

je had 

het in de hand

je was

vol vertrouwen

 

dit zou je

nog zelf afronden

alles moest

de toets van jou 

 

je plooide

met een glimlach

je schilderde

met een glimlach

 

zo veel moed

zo veel wilskracht

zo veel liefde

 

zelfs tot

het laatste uur

wilde jij

de touwtjes in handen

 

je was 

er gerust in

je had

er vrede mee

 

voor zover dat kan ...

 

twee kompanen

kanker en dood

ontnamen jou echter

je laatste wens

 

jouw eigen

mooi geregisseerde dood

meedogenloos gecounterd

door een onvoorzien laffe aanval

 

maakte het afscheid bitter

en des te moeilijker om dragen

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

   

 

 

     



gepost door admin 05.04.19 17:43 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Juni 2019 (3)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)