Poezie Doris Dorné
 
 

General

13.08.18
vakantiegenoegens ...


Ik sta vandaag even stil bij alles wat er in een zestiendaags mensenleven zoal de revue kan passeren en ... dat is héél wat.  Nichtje Scarlet kwam zes weken over uit het verre St. Maarten en stapte gisteren al terug op het vliegtuig, richting 'thuisbasis'. We namen de tijd om een namiddag samen te shoppen hier in Nieuwpoort.  Met een bruiloft van een vriendin in het vooruitzicht was er nood aan een nieuwe outfit en de winkelstraat op 't Bad was daar de 'place to be' voor.  Winkel in, winkel uit, outfit in, outfit uit. Uiteindelijk toch een prachtig kleedje gevonden.  Gelukkig was ik het niet, die in de pashokjes moest kruipen!  Deze morgen een mailtje ontvangen, dat ze veilig geland is en blij was haar eigen 'thuis' terug te vinden.  Vriendin Isabelle, eind juli terug van een Spanjevakantie, had voor mij nog een verjaardagsverrassing voorzien.  Ze nam me mee naar de voorstelling van de musical 'Flashdance' in het Oostendse Casino.  Voor aanvang aten we een Tazburger in het familiepark van het Theater aan Zee.  Toffe avond!  Tussenin ook nog eens een bezoekje gebracht aan de bewoners van St. Anna waar Moeder resideerde.  Blij toe, dat ik kon afspreken met Linda, die al vier jaar lang dagelijks haar mama bezoekt (bewondering!!!!!).  Zo was er ook gelegenheid tot wat bijpraten en wat meer interactie met de bewoners van de living.  Vorige week hadden we dan onze twee oudste kleinkoters op logement.  'Beestig geestig' in De Panne, een evenement rond dieren, viel in goede aarde.  Op dinsdag steeg het kwik boven de dertig graden en bleven we binnenshuis tot 's avonds.  Dan maar cupcakes gebakken om de tijd te doden (en nog méér te puffen!).  Een dag later bleek het strand geen aanrader, wegens te fris en te winderig.  En wat doet een mens dan?  Terwijl kleinzoon in huis genoot van de rust, pleegden kleindochter en ik een aanslag op onze kleurloze straat.  Ergens stond hier nog een doos met krijt, restant van een ver kinderverleden.  We gingen aan de slag met 'straat versieren'.  Dit werkje hield ons twee uur zoet, we voelden ons als het ware 'straatkunstenaars'.  En ja, we waren best trots op het kleurrijk resultaat.  Gisteren dan vlug in de winkel een nieuwe voorraad krijt gekocht, want ik weet zeker dat er een vervolg komt op onze kunstuitspatting.  De volgende dag regende het pijpestelen en was er kleur noch krijt noch tekening meer te bespeuren.  In de namiddag dan maar naar de bioscoop voor een leuke animatiefilm, waarin Dracula en zijn monstertjes de Macarena dansten.  Een bijzonder humoristisch fragment, dat vooral bleef hangen bij kleinzoon.  De volgende dag zong en danste hij van puur plezier de ganse dag de Macarena.  Gewoon hartverwarmend.  Geen sterker toverdrankje dan kindergeluk.  Daar ga je zelf toch ook van stralen!

 

ze groeien

ze groeien tot groter

ze groeien als kool

 

en wij 

wij staan erbij

en kijken ernaar

 

met verbazing

 

verwonderd over tijd

die vlugger vliegt

dan te bevatten

 

straks komen ze

hier niet meer langs

of toch maar sporadisch

 

straks zien ze ons

als last of verplichting

zuchtend omdat het moet

 

straks is de Macarena

voltooid verleden 

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

       



gepost door admin 13.08.18 13:52 | permalink | reacties (0) | General
29.07.18
een smeltkroes van warme dagen ...


Letterlijk en figuurlijk lijkt deze zomervakantie weg te smelten als sneeuw voor de zon.  Vorige week noteerden we ook hier bij ons aan de kust temperaturen, die de pan uit swingden.  Méér dan derig graden ... slechts één stap verzetten en het zweet brak je uit.  We worden wat ouder en deden het dus rustig aan.  Schaduw en zeebriesje (voor zover dat er was) opgezocht en lekker 'genikst'.  Zus zat ondertussen in het Franse Zuiden te puffen, maar is sedert gisteren weer veilig thuis. Een grote geruststelling!  We schreven in die tijdspanne allebei een jaartje meer op onze teller. 't Was een fijne verjaardag, hier op ons terras.  Omringd door kroost en vrienden, een goed gevoel. Geen uitgelaten feestje, maar een gezellig samenzijn.  Neen, we gaan nooit echt uit ons dak, hangen de fuifbeesten niet uit, maar genieten des te méér op onze manier ... als 'droogstoppeltjes'. Geen paniek, er wordt hier heus wel wat af gelachen!  Enfin, dat hebben we dus ook al weer achter de rug.  De dagen hebben vleugels en vliegen aan sneltempo.  Het leven hier aan zee krijgt tijdens de zomer een andere dimensie.  Wat er in de winter verlaten en stil bij ligt, is nu een broeinest van mensen, die het binnenland ontvluchten voor een hapje gezonde lucht.  Deze morgen bij de bakker in ellenlange rij staan wachten voor de wekelijkse, zondagse broodjes. Er valt altijd wel iets te spotten op zo'n momenten. Vooral mannen krijgen blijkbaar deze vroege ochtend opdracht te vervullen.  Zoals de jonge vader, nieuwe man, met kinderwagen.  Het gehuurde appartement ontvlucht met baby, zodat mama even tot rust kan komen na een nachtje slaaploos zijn.  Een zeldzame oma met kleinzoon op loopfietsje, fris en monter tegen de nieuwe dag aankijkend.  De anders zo propere straten liggen in die vroege uurtjes bezaaid met afval.  Meedogenloos zijn de meeuwen, die zich zelfs niet meer laten wegjagen en brutaal de vuilniszakken open pikken. De mannen van de reinigingsdienst zijn, willens nillens, vroeg uit de veren en maken de straten weer schoon,  terwijl ze de meeuwen en de te kleine vuilnisbakken verwensen.  Alle eerbied voor zij, die deze klus klaren!  Ook de jeugdverenigingen vinden hun weg naar de zee.  Donderdagavond, na een fikse wandeling, stuitten we op een groep Chiromeisjes.  Ze zochten, om 21 uur, nog een slaapplaats voor 32 man en vrouw.  Of we een oplossing wisten?  Ja hoor, het strand, stelde ik voor.  Met zo'n warmte toch geen probleem, om met jeugdige overmoed onder de sterren in het zand te slapen, gewiegd door het geruis van de af en aan golfslag van het water.  Mijn voorstel viel niet in goede aarde, want blijkbaar was het zand van het strand er teveel aan.  Het verwondert me, dat heel veel mensen moeite hebben met zand en het lopen, zitten of liggen erin, dan ook ten alle tijde vermijden.  Zelf ben ik een liefhebber. Niets leukers dan met je tenen te verzinken in duizenden korreltjes zachtheid.  Niets mooiers dan de patronen geboetseerd door de wind: golfjes zand en af en toe een volledig nieuw strand.  Schoonheid in al zijn glorie!  Niets mooier, dan bij ondergaande zon, het achtergelaten spoor van duizenden voetstappen te volgen, en de volgende morgen een gladgestreken, bijna ongerepte zandvlakte terug te vinden  Het zal wel aan het feit liggen, dat ik omzeggens opgegroeid ben met het alom tegenwoordige zand!  

 

de stille morgen

kleurde vaak goud

toen ze een leven geleden

als achtjarig meisje

in alle vroegte

het strand veroverde

 

het zand tekende

halfvergane voetsporen

met onbekende verhalen

van de dag voordien

en meeuwenpootjes

die de nacht overleefden

 

ze weet nog

hoe het voelde

zo in haar ééntje

met rustig ruisende zee

geen mens te zien

geen stem te horen

 

ze weet nog

hoe het voelde

die eindige momenten

van intens puur geluk

het toen nog kinderlijk denken

van alles helemaal alleen voor mij

 

... een leven lang geleden

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 

     



gepost door admin 29.07.18 09:43 | permalink | reacties (0) | General
20.07.18
geen geduld ... geen vergeten


Geduld is een schone deugd, beweert men, maar daar had Zus, tijdens haar weekje ziekenhuis, lak aan.  Het moest vooruitgaan, want volgens eigen zeggen, was ze niet ziek en moesten ze haar daar niet te lang aan het lijntje houden.  Zus staat al van kleinsaf haar mannetje.  Bovendien ging ze in een ver verleden, toen achttien oud, bij het leger en bleef er tien jaar lang. Ze liet ook daar niet met zich sollen. Zus was zevenenvijftig jaar geleden mijn verjaardagsgeschenk.  Ik was zes en kreeg een zusje als kado!  Wie kan dat nog zeggen?  Als zesjarige nam ik dan ook letterlijk de zorg over 'mijn' zus.  Ze noemde me ooit haar 'tweede moeder'.  Toen we toendertijd verhuisden naar de conciergerie hier in Nieuwpoort, kreeg ik als achtjarige de verantwoordelijkheid over mijn twee zussen: één van vijf en ééntje van twee.  Moeder ging immers appartementen schoonmaken en was zowel 's morgens als 's namiddags druk in de weer.  Zo leerde ik dus 'moederen'.  Zus en ik zijn heel verschillend van karakter.  In haar ogen ben ik misschien wel een 'braaf seutje'.  Zoals zij op haar strepen stond in het ziekenhuis (en ook elders), zo zal ik alles in een verontschuldigend perspectief zien.  Ik heb het karakter niet om echt eisen te stellen en als ik er stel, dan schrikken de mensen.  Enfin, ik wou haar dus duidelijk maken, dat je in een ziekenhuis vaak geduld moet oefenen, maar ik had evengoed tegen dovemansoren kunnen praten.  De dokter zal ook wel gedacht hebben: laten we die maar ontslaan, anders is er geen huis mee te houden.  Zo kreeg Zus haar vrijheid terug, nu een week geleden.  Momenteel zit ze op koers richting het zuiden van Frankrijk, daar was ook geen houden aan.  Ik hoop, dat ze een beetje zorg draagt voor haarzelf, want ze had volgens de arsten toch wel veel geluk gehad.  Ik wil niet flauw doen, maar een kleine trombose is toch een grote waarschuwing.  En ... ik zou mijn 'verjaardagskadootje' niet willen verliezen, want hoe verschillend we ook zijn van karakter, we zien elkaar graag.

Laatst deed ik iemand een exemplaar van mijn boekje 'Spoorzoeken ... hoeft niet' kado.  't Was lang geleden, dat ik het nog eens ter hand genomen had.  Dit jaar is het boekje ook al vijf jaar oud.  Ik ben beginnen lezen en het duurde niet lang voor er tranen vloeiden.  Al die pijn en dat verdriet in woorden gegoten. Mijn eigen schrijfsels grepen me gewoon naar de keel.  Ik ben en blijf één en al moeder, één en al liefde, één en al verlangen voor en naar mijn kleine, kansloze jongen.  Een kwarteeuw leven zonder hem heeft geen vat op dit 'houden van'. 

 

 

ik dacht niet

dat het mij

zo diep zou raken

 

jouw verhaal

op vijf jaar oud papier

tussen mijn vingers

 

hoe de woorden

door mezelf geschreven

mij wurgend grepen

 

zonder mededogen

mijn hart raakten

tranen boetseerden

 

omdat jij 

weer helemaal

tot leven kwam

 

in jouw

trieste verhaal

 gepend door mijn hand

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 



gepost door admin 20.07.18 19:07 | permalink | reacties (1) | General
10.07.18
soms kleurt het leven anders ...


Het waren vijf zomers zonnige dagen, samen met onze twee oudste kleinkoters.  De zee lonkte als nooit tevoren.  Beladen met steeknetjes, een opblaasbare krokodil en dolfijn, potjes en pannetjes, papieren schelpen en een kassa vol 'bloemengeld' (zaagschelpjes) trokken we het strand op.  De massa toeristen is er nu nog niet en dus hadden we veel zand voor onszelf.  Héééérlijk!  Ook Dreamland, het Walhalla voor kleinzoonlief, kwam aan de beurt.  Op vrijdagmorgen gezellig naar de markt, terwijl 's namiddags de 'gekke Niepodag' (springkastelen) nog amper kon bekoren.  De verveling sloeg toe!  Op zaterdag was er een leuke verrassing: nichtje Scarlet, de jongste van Zus, die verleden jaar het land ontvluchtte naar St. Maarten, belde bij ons aan.  Ze is een aantal weken op vakantie in het land en maakte van de gelegenheid gebruik, om haar petekindje (kleinzoon) in de armen te sluiten (en ons natuurlijk ook).  Zonniger kan de zomer niet meer worden!  Zondag haalde Zoonlief zijn kroost weer op.  Vandaag blaast Grote Zus al negen kaarsjes uit.  De tijd is niet bij te benen! 

En dan valt er zomaar een schaduw over de zonnigste zomerdagen.  Zus liep al een week te sukkelen met een rechterarm die niet mee wilde.  Het grijpen en vasthouden lukte haar vaker niet, dan wel. Bloedafname gaf geen uitsluitsel en het bleef afwachten wat de scanner (genomen op vrijdag) zou te vertellen hebben.  Zaterdagmorgen klonken we op schoonbroers verjaardag, maar later in de namiddag, op hun appartement hier aan de kust, bleek ze zich niet zo lekker te voelen en de volgende morgen wilde het stappen ook niet meer vlotten.  In allerijl reden ze naar de spoedafdeling van het Jan Palfijnziekenhuis in Gent, waar ze bloedverdunner toegediend kreeg en opgenomen werd op intensieve.  Nu vandaag alle nodige tests uitgevoerd zijn, blijkt de oorzaak niet terug te vinden.  Arm en been zouden met veel oefenen weer de oude worden.  De dokter zegt wel, dat Zus veel geluk heeft gehad.  Ik ben er alvast niet helemaal gerust in, maar laten we hopen, dat het allemaal goed komt.  Onze avondlijke visite gisteren aan de intensieve afdeling van het ziekenhuis, bracht veel 'sluimerende' beelden weer tot leven. 

 

we laten

de zon buiten 

nemen afwachtend

de lift naar

verdieping drie

 

ik loop 

met herkenning

de straat

van veel verdriet

 

de straat

die leidt naar

wie weet waar

 

naar daar

waar mensenlevens

vaak aan 

zijden draadjes hangen

 

in cleane kamers

met kale muren

 

Doris Dorné - 2018

 

 



gepost door admin 10.07.18 19:55 | permalink | reacties (0) | General
26.06.18
verwondering ...


De voorbije zes dagen hadden we onze jongste kleindochter op logement.  Terwijl Ma en Pa de weiden van Graspop onveilig maakten (bij wijze van spreken), mochten wij genieten van ons nummertje drie.  Telkens weer kijk ik met verwondering naar dat kleine meisje, dat als het ware een afgietsel van haar mama is.  Zelfs het kuiltje in haar linkerwang zit op identiek dezelfde plek.  Een dubbelgangertje!  We vulden de dagen met een bezoek aan de aanpalende kinderboerderij, omdat het strand geen optie was wegens te stormachtig.  Op vrijdag gingen we markten.  Bij Heidi, waar ik af en toe kleding koop, kreeg ze zomaar een wafeltje.  De bloemenverkoper, waar ik wekelijks bloemen aanschaf, gaf haar zomaar een roos.  Onze bijna vierjarige genoot zichtbaar van al die aandacht en maakte sprongetjes van puur geluk.  Zaterdagmorgen was goed voor de aanschaf van een nieuw jurkje bij Natacha.  Onze kleindochter hoefde geen speelgoed, maar een kleedje was niet te versmaden.  Ook nu weer viel ze in de prijzen.  Ze kreeg als kadootje een luchtmatras van Nemo en was zo trots als een pauw.  Later, die namiddag, trok ik met haar naar zee.  Ze is een echt strand- en zandmeisje.  Op de duin, tussen aangeplant gras, liet ik haar, net als ikzelf,  met verwondering kijken naar de paddestoelen in het zand.  Stel je voor: juni, strand en paddestoelen ... de wonderen zijn de wereld nog niet uit!  Ik woon al mijn ganse leven aan zee, maar zoiets heb ik nooit eerder gezien.

Ik keek dit weekend ook met verwondering naar de liefde van een volwassen man voor zijn zieke kat.  De poes van schuin over had haar kans gezien en het hazenpad gekozen, richting onze tuin.  Haar baasje in paniek.  Het beestje is zwaar ziek en hij wou absoluut niet, dat ze ergens in eenzaamheid zou moeten sterven.  We vonden poes terug in een struik, maar ze liet zich niet vangen.  Soms zijn dieren slimmer dan mensen!  Haar baasje plaatste een val voor zwerfkatten in onze tuin, in de hoop haar zo te pakken te krijgen.  Twee uur later zat er wel een kat in de val, maar niet de bewuste poes.  We konden het dier niet vlug genoeg vrijlaten en hij verdween met enig boos geblaas.  Nog eens twee uur verder, ging ik voor alle zekerheid weer een kijkje nemen.  Weer beet, maar nog maar weer eens een verkeerde gevangene.  Kat vrijgelaten, om de volgende morgen vast te stellen, dat de wacht was afgelost door een egel.  De zieke poes lachte waarschijnlijk in haar vuistje en nestelde zich parmantig op een tak van haar schuilstruik, dit tot groot verdriet van haar baasje, die maar geen greep op haar kreeg.  Vandaag was het dan toch zo ver: genesteld op de struik, kon ze gevat worden door de liefhebbende eigenaar. En ik ... ik keek met verwondering naar de volwassen man en het pak dat van zijn hart viel.

 

en elke dag

kruist verwondering

het mensenpad

 

over dingen

nog nooit gezien

of gehoord

 

over mensen

groter of kleiner

dan gedacht

 

over hoe 

je zelf groeide

van mini tot maxi

 

over grenzen

die verlegd

niet de juiste bleken

 

over vriendschap

bootjes die vergingen

bloemen die verwelkten

 

telkens weer ...

 

elke dag verwondering

over alles en niets

in ons korte mensenleven

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 26.06.18 20:16 | permalink | reacties (0) | General
14.06.18
arme harten ...


Een lieve vriendin van mij reageerde op mijn vorige spinsel.  Ze voelt zich soms 'zo arm als de straatstenen', schrijft ze. Ze verloor jaren geleden haar enige zoon en daarmee ook het enige, echte doel in haar leven.  Een kind verliezen, maakt je arm.  Je enige kind verliezen, maakt je armer dan arm.  Al die tijd, sedert Benjamin stierf, hield ik vaak halt bij ouders, die alleen achterbleven.  Met schroom en ook schaamte, omdat wij, ondanks het immense verdriet om Benjamin, Zoonlief nog hadden om van te houden en zij met lege handen, lege harten achterbleven.  Veel ouders van overleden kinderen kruisten de voorbije vijfentwintig jaar mijn pad.  We vonden elkaar in het immense verdriet om ons gestorven kind, maar de verdere invulling van elk van ons leven schoeide op een andere leest. Wij kregen nog de kans om uit te kijken naar wie en wat Zoonlief zou worden.  We waren begaan met zijn studies, met zijn geluk, met zijn toekomst.  Vandaag zijn er drie schatten van kleinkinderen, die zon in huis brengen.  Klagen is dus niet aan de orde!  Hoe zwaar voelt het om dit allemaal niet meer te hebben?  Hoe draag je de last van 'het alles kwijt zijn'? Als ons pijnlijk hart al niet te balsemen is, wat moet je dan met een hart 'armer dan arm'?  Momenteel lees ik 'Tonio' van de Nederlandse schrijver A. F. Th. van der Heijden. Een turf van een boek (méér dan zeshonderd bladzijden), over het verlies van zijn enige zoon.  Het valt me op, dat mijn dichtbundels hetzelfde verhaal over verdriet vertellen, maar dan wel in erg verkorte versie.  Het is zoals mijn vriendin schrijft: soms voel het hart zo arm, zo arm ... armer dan de straatstenen.

 

het gemiste kind

de lieveling ...

 

nooit in vorm gegoten

altijd puur gebleven

 

een onversneden warmte

is al wat nu nog rest

 

een houden van

wars van ergernissen

 

een graag zien

gekoesterd achter glas

 

liefde zonder

deuk of schrammen

barsten of beschadiging

 

en in mijn arme hart

de hang naar ...

 

mijn gemiste kind

de liefde van mijn leven

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 14.06.18 13:41 | permalink | reacties (0) | General
04.06.18
rijker dan je denkt ...


Een tijd geleden schreef Zus zich in voor het VTM programma 'rijker dan je denkt'.  Vorige zaterdag grepen de selecties plaats in Gent, Zus was bij de uitverkorenen.  Ze nam, in het zog van een paar vrienden, mijn allereerste pop mee.  Carolientje, nu zo'n zestig jaar oud.  Het arme schaap telt amper nog wimpers, haar oogjes sluiten kan ze niet meer en van wenen heeft ze ook geen kaas meer gegeten, om nog maar van haar schamele haartooi te zwijgen.  Carolientje doorstond heel wat speelmomenten en is dan ook getekend door de jaren. Zus had de moed, om een ganse dag op te offeren voor het goede doel, namelijk te weten of mijn eerste pop van enige waarde was.  Zelf ben ik ooit eens met een litho van Buffet hier naar het Koksijdse casino getrokken, ook voor een schatting.  Na twee uur wachten, bleek mijn prachtige Zonnevis amper 150 euro waard, volgens zij die het kunnen weten.  Later vond Echtgenoot dezelfde litho terug op internet, te koop voor 1500 euro.  Wij hebben hem zijn plaatsje aan de muur teruggegeven, 't is een prachtstuk!  Wat Zus en Carolientje betreft: na uren geduld bleek mijn overjaarse pop toch 55 euro waard.  Ik ben dus rijker dan ik dacht! 

Gisterenmorgen trokken we met kroost naar Plopsaland.  Samen naar de tramhalte hier dichtbij, waar we vijftien minuutjes geduld te oefenen hadden.  Ondertussen bezeerde onze jongste zich en moest er een pleistertje gelegd op het kleine knietje.  In deze hulpbeweging, moet mijn goed gevulde geldbeugel (een dagje pretpark mag best iets kosten) met obligate documenten (identiteits- en rijbewijs) op de grond gevallen zijn, zonder dat één van ons er notie van had.  Blije gezichtjes bij aankomst van de tram, wij erop.  Maar ... toen Echtgenoot me het tramticket terugbezorgde en ik het wou opbergen, vond ik mijn geldbeugel niet.  Paniek!  Gelukkig waren we nog maar twee haltes verder, 't is te zeggen in 't Bad.  Manlief terug van de tram, nieuwe kaart gekocht en richting geldbeugel.  Wij reden met bezwaard hart en domper op de feestvreugde verder naar ons doel van de dag, opgelucht dat de tickets voor het pretpark in mijn tas zaten en we, al was het dan zonder traktatiegeld, toch binnen zouden geraken.  Zo'n twintig minuutjes later kwam het verlossende telefoontje van mijn eega: hij had mijn geldbeugel mét inhoud gevonden onder de stoeltjes aan de tramhalte en reisde ons na.  Van opluchting gesproken!  Het werd een dolfijn dagje Plopsa en al moest ik toch de eerste uren een beetje van dit avontuur bekomen, ik voelde me gisteren letterlijk rijker dan ik ben! 

 

nooit word ik

nog zo rijk

als toen jij

er nog was

 

herinneringen

tot papier geplooid

 

pijn en verdriet

in woorden gegoten

op ongelijnd wit

 

tot inkt

vervloeid verlangen

 

zo gaf ik jou

in bewaring 

 

gemis ontnam me

onverdeeld geluk

 

maar langs

de vele struikelblokken

zoek ik nu behoedzaam

het laatste stukje

wandelweg te gaan

 

het maakt me

rijker dan ik denk te zijn

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 



gepost door admin 04.06.18 18:33 | permalink | reacties (2) | General
01.06.18
een fijn weerzien ...


Ze was pas zestien, twintig jaar geleden, toen ze me schreef, naar aanleiding van een reportage in Libelle, waarin ik het verhaal van Benjamin en mijn tweede bundel deed.  Toen al een jongedame met pit, want ze kwam zowaar naar de voorstelling van één van mijn boekjes en bleef een nachtje bij ons logeren.  Ze vraagt zichzelf nu verwonderd af, hoe ze dat dan wel deed, in haar ééntje, vanuit het verre Kortrijk naar het haar onbekende Nieuwpoort.  Soms kijkt een mens met verbazing terug op vroeger.  We penden blijkbaar heel wat af met elkaar.  Haar moeder stierf aan borstkanker en in mijn boekjes en brieven, vond ze een handvol troost. Na jaren van stilte, is er plots weer contact.  Twintig jaar verder is ze de trotse mama van drie prachtige zonen en dolgelukkig met de liefde van haar leven.  Of we elkaar nog zouden herkennen? vroeg ze in haar mailtje.  Ik herinnerde me haar donkerbruine ogen en haar jeugdig enthoesiasme, maar van zestien naar zesendertig onderga je een ware metamorfose.  Wat mezelf betreft, zorgde de tussentijd voor de nodige rimpeltjes.  Bij een hartelijk weerzien was er onmiddellijk herkenning, alsof we elkaar pas gisteren nog gesproken hadden.  Donkerbruine ogen en een vat vol enthoesiasme, nog altijd het meisje van zestien, maar nu ook mama van drie.  Het werd een superfijne namiddag, een tof en warm weerzien, voor herhaling vatbaar.

 

daar was ze

dan terug 

het meisje van toen

 

na jaren stilte

namen we 

de draad weer op

 

alsof we

ze nooit hadden

laten vallen

 

en breiden

met verwondering

het verhaal

van vroeger verder

 

twintig jaar later

 

zij ...

mama van drie

 

ik ... 

oma van drie

 

met tussen ons ...

niets veranderd

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 01.06.18 18:51 | permalink | reacties (1) | General
24.05.18
uit liefde voor een doodziek kind ... alle vertrouwen in het Kinderkankerfonds UZ Gent


De reportage van Telefacts, over een meisje met een zeldzame hersentumor, nam me gisterenavond mee terug in de tijd, nu zo'n vijfentwintig jaar geleden.  Omdat de artsen in het UZ Gent geen enkele afdoende behandeling voorhanden hadden en dus niet meer in de mogelijkheid waren het meisje te helpen, besloten de radeloze ouders, om met hun dochtertje naar Mexico te trekken, waar ze blijkbaar wel een therapie konden aanbieden voor dit soort tumoren. Prijskaartje voor één behandeling: 15.000 euro.  Natuurlijk wil je als ouder alles doen voor je kind, natuurlijk wil je geen afscheid moeten nemen van dat wat je het allerliefst is.  De liefde van die ouders is zo diep als de zee.  Ik begrijp, dat ze willen kunnen zeggen alles geprobeerd te hebben, geen kansen te hebben laten liggen.  Ze willen zichzelf geen verwijten moeten maken. Verschillende keren trokken ze naar het verre Mexico, met in het begin wat beterschap, groeide ook de hoop op genezen.  De artsen hier stelden, dat het meisje zich wat beter voelde door de reeks bestralingen, die ze hier had gekregen.  Voor de ouders waren de buitenlandse dokters reddende engelen.  De artsen in het UZ Gent, trachtten contact te leggen met de Mexicaanse oncologen, echter zonder resultaat, waardoor het wantrouwen nog groter werd.  Omdat het financiële plaatje zwaar doorwoog, kwamen de ouders met de vraag om steun van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Dit bleek geen optie, niettegenstaande miljoenen euro op de bankrekening, wist de papa te vertellen. Mijn hart brak op het einde van de reportage, toen het weer slechter bleek te gaan en de moed het meisje in de schoenen zonk.  Volgens de artsen in Mexico, zei de mama, bleef de tumor stabiel, maar was er 'iets bijgekomen'. Dan weet je het wel.  Mijn hart brak bij het zien van de nu toch groeiende twijfel bij de ouders, de machteloosheid en de angst om afstand te moeten doen van hun kind. Aanvaarden, dat je je kind zult verliezen is een helse opdracht.  Ik ben dezelfde weg gegaan, met evenveel liefde voor mijn kind, maar met een andere instelling.  Ik geloofde in de dokters van het UZ Gent, ik had vertrouwen in het team dat bergen verzet voor hun patiëntjes. Toch was er altijd een innerlijk weten, dat mijn kind het niet zou halen.  Ik heb mijn kind geen tweede kans gegeven, omdat er geen tweede kans was. Toen bleek dat alles wat hij had moeten doorstaan: veertien chemokuren, chirurgie, radiotherapie (bestraling), niks had opgebracht, wou ik geen behandeling meer.  Ik koos ervoor de laatste maanden met hem niet nodeloos in een ziekenhuis door te brengen.  Ook dat was liefde, immense liefde.  De kinderkankerafdeling is een jaar lang ons tweede thuis geweest.  We leerden er het Kinderkankerfonds UZ Gent kennen.  Na Benjamins dood wou ik iets terugdoen, uit dankbaarheid, uit liefde voor de warmte die we daar gekregen hadden.  Dit fonds is ontstaan uit een familiefeest bij Prof. Dr. Benoit en is vooral gegroeid door de inzet van vele, vele ouders.  Ik heb het volste vertrouwen in dit fonds.  Zou ik met pen en papier 68000 euro bij elkaar schrijven als dat niet zo was?  Zou ik, samen met tal van vrijwilligers, tien jaar lang bloemen verkopen ten bate van dit fonds, als ik wist dat het geld niet terechtkwam waar het hoort?  Neen, het Kinderkankerfonds UZ Gent doet prachtige dingen met de fondsen en inderdaad, ze beheren het geld zoals een goede huisvader dat moet doen.  Laat daar vooral geen twijfel over bestaan! En wat ook de keuze mag zijn, die je maakt als ouder voor je kind, elke beslissing genomen is een beslissing uit onpeilbare liefde.

 

op een zee

van liefde

dobberde ik

stuurloos rond

 

zonder zicht op

reddende bakens

of veilige havens

 

in een zee

van liefde

ging ik eenzaam

kopje onder

 

toen jou 

voor altijd loslaten

de enige keuze bleef

 

ook nu ...

 

na al die jaren

is het nog dagelijks

dobberen op of verdrinken in

een zee van liefde

 

... die jij achterliet

 

Doris Dorné - 2018

 



gepost door admin 24.05.18 20:50 | permalink | reacties (0) | General
12.05.18
over veertien dagen wel en wee ...


Ja, tussen mijn vorige spinsel en vandaag liggen er inderdaad veertien blanco blogdagen.  Niet panikeren, lieve blezertjes, ik haal mijn schade in.  Het mooie, zonnige weer zit er zeker voor iets tussen.  We gaan al eens onze pootjes strekken, het gras moet gemaaid, de struiken gesnoeid, we toeven vaak op ons hemels terras en ja, daardoor schiet het bloggen er soms bij in. Wat gebeurde er in ons voorbije veertiendaagse mensenleventje?  Wel, maandag nam ik voor de eerste keer deel aan de wandeling met rolstoelwagens van het woonzorgcentrum St. Anna.  Je zou denken: fluitje van een cent, een duwtje geven!  Vergeet het maar.  De wandeling onder stralende zon, tussen velden en boerderijen, vergde nogal wat energie.  En niet het duwen was problematisch, maar het altijd moeten aan de kant gaan voor fietsers of auto's bleek vooral een vermoeiend gegeven. Ik pufte als een oude locomotief en kleurde als een overrijpe tomaat!  Wie wat gewicht wil verliezen en een beetje spieren kweken, één aanrader: rolstoelduwen.  Voor de bewoners van St. Anna, die voor het eerst na de lange wintermaanden, de lente mochten opsnuiven, kon de dag niet meer stuk.  Ze waren zo dankbaar, wat zou ik dan klagen over een beetje spierpijn?  Volgende week zal ik me er nog maar eens aan wagen. 

Nu we zelf in de herfst van het leven wonen, vallen er veel mensen rondom ons weg, als blaadjes aan de bomen.  2018 lijkt wel het jaar van 'verlies'.  Eerst was er nicht Raymonde, toen kwam het overlijden van Moeder, zo'n veertien dagen geleden stierf de mama van één van onze trouwste slotracingclubleden en deze week verloor Schoonbroer Nico zijn vader.  Ik deed nog nooit zoveel begrafenissen op rij.  Nu dragen wij deze mensen weg, maar binnen afzienbare tijd zullen ook wij er niet meer zijn.  Een nog korte toekomst is nu realiteit, daar moeten we mee leven en daarom des te meer al het goede écht op waarde schatten.  Maar ... mens zijnde zullen we dat af en toe wel eens vergeten. 

Woensdagavond hadden we ons triootje kleinkroost voor een nachtje op logement en dat zorgt altijd voor de nodige 'emoties'.  Het prachtige weer nodigde uit tot een avondwandeling, iets wat op onze oudste kleindochter haar verlanglijstje stond.  Wij dus naar het naburige speelpleintje, kwestie van nog wat energie te verbruiken vooraleer hun bedje in te duiken.  De volgende dag kwamen Ma en Pa hun kroost weer ophalen en na de middag besloten we tot een wandeling naar het nieuwe speelpleintje, gelegen aan een volledig andere kant.  Kleinzoon had geen zin in wandelen en bleef thuis (of dat dachten we toch).  Toen de mannen ons na een tijdje op het avonturenplein vervoegden, bleek er van kleinzoon geen spoor te bespeuren. Zij dachten dat hij met ons mee was. Emoties laaiden op. Je moet mij niet vertellen, hoe anstig een moederhart klopt op zo'n momenten. We maakten het ooit zelf mee.  De mannen namen de weg terug naar huis, waar Manlief op de fiets sprong en even later kleinzoon spotte, op zijn dooie gemak op de terugweg naar huis. Wat was het verhaal?  Blijkbaar veranderde onze avonturier van gedachten toen wij (de meisjes) al weg waren.  Hij trok zijn schoenen aan, nam zijn step en sloop het huis uit, zonder dat de mannelijke aanwezigen er weet van hadden en trok naar het speelpleintje van de avond voordien.  Ja, een volledig andere richting uit!  Nog een groot geluk, dat onze kleinkroost blijkbaar over een goede GPS en oriëntatie beschikt.  We slaakten allemaal een diepe zucht van opluchting en verloren hem niet meer uit het oog.  De avonturier zelf was niet bepaald onder de indruk van alle commotie rond zijn persoontje!

En tot slot ...

 

 

Morgen ... Moederdag 

 

Benjamin, ik zag deze week twee van je klasgenootjes van toen.  Eéntje dolverliefd, zijn meisje met bolle buik in blijde verwachting en ééntje als trotse jonge papa met zijn prachtige dochtertje. Het deed me iets, het raakte me tot in het diepst van mijn moederhart ... het gemis kreeg nog maar eens gestalte.  Ik heb het niet verwoord, maar ik schrijf het hier neer, om de pijn een beetje te verzachten.  Wat ik niet meer gezegd kan, wil ik toch geschreven, voor jou.  Ik heb vandaag jouw wang geaaid, zoals zo vaak, met eindeloze tederheid en grenzeloze liefde. 

 

Morgen ... Moederdag 

 

Mama 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 12.05.18 19:31 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)