Poezie Doris Dorné
 
 

General

15.01.20
onvergetelijk ... morgen


Morgen is onvergetelijk.  Morgen word jij drieëndertig.  Morgen ben jij jarig.  Morgen zal ik de dag van jouw geboorte weer letterlijk beleven.  Morgen zullen mijn gedachten de ganse dag op zweftocht zijn.  Morgen zal ik weer in de vroege morgen door Oostende dwalen, bij een temperatuur van min zeven, buik vooruit, op zoek naar prijzen voor de tombola van je vaders raceclub.  Na de woensdag voordien, de stellige zekerheid van de gyneacoloog gekregen te hebben, dat ik mijn baby dit keer geen maand vroeger dan voorzien moest verwachten.  Je zou niet in de voetstappen van je broer lopen, had hij mij gezegd.  Dat was echter buiten jou gerekend!  Morgen zal ik me 's middags weer een beetje misselijk voelen en de rit naar huis vroeger maken dan verwacht.  Morgen zal ik in de namiddag bij de buren binnenlopen, om je vader telefonisch te verwittigen.  Morgen rij ik nog maar eens langs de kleuterschool, waar je broer toen in het derde klasje zat.  Morgen zal ik hem in allerijl afzetten bij Mémé en Pépé Zee, om dan in sneltempo richting ziekenhuis te rijden en daar tien minuutjes later, na een bevalling in formule I race, jou liefdevol in mijn armen te nemen.  Morgen is een film waarin jij met verve de hoofdrol speelt.  Morgen branden er drieëndertig vlammetjes in de kamers van mijn hart.  Morgen speel jij de hoofdrol.  Morgen is voor altijd onvergetelijk!

 

 

niet alleen morgen

ook gisteren en vandaag

 

en natuurlijk ook overmorgen

en elke dag daarna 

 

nooit meer 

tastbaar aanwezig

 

toch elk moment voelbaar

dichter dan dichtbij

 

onvoorwaardelijke liefde

nooit te doven warmte

 

voor altijd onvergetelijk

... dat ben jij

 

Doris Dorné - 2020

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 15.01.20 18:44 | permalink | reacties (0) | General
11.01.20
anno 2020 ...


Anno 11 januari 2020 is het stof van de voorbije, feestelijke dagen gaan liggen én verwijderd.  De met zorg en liefde uitgestalde kerstversiering vond zijn plaats terug in dozen en kasten.  Het beddengoed van de logeetjes ligt fris gewassen te wachten op een volgende overnachtpartij.  Met andere woorden: de gevallen rust is een ware verademing!  Enkel de talloze kaartjes met warme wensen (zo'n tweehonderd stuks), stille getuigen van vriendschap, staan er nog, maar ook zij moeten morgen plaatsruimen.  Terug naar het normale dagdagelijkse, velen van ons geven er niet om.  Terug naar de gewone structuur, rust in hart en hoofd.  De kerstvakantie was druk.  Na kerstmis bleven de twee jongste kleinkids een dag of vijf aan zee.  Een obligaat bezoekje aan Dreamland, schaatsen op de ijspiste, draaien op de paardenmolen, schelpen rapen aan zee, het ontplooien van onmiskenbaar tekentalent, een etentje in het frietkot ... veeleisend waren ze niet.  Op oudejaarsavond hadden we het rijk alleen.  Twee senioren op de bank voor de buis met tussenin een kijkstop voor het genieten van een subliem gepeperd kreeftensoepje.  Méér moet dat niet zijn.  De luikjes van mijn ogen vielen bijna voor middernacht dicht, maar een allerte Echtgenoot wou absoluut een toost op klokslag twaalf, dus was het nog even bij de pinken blijven.  De tweede dag van het nieuwe jaar lazen onze kleinkoters hun goede voornemens voor, goed voor nog een centje.  Onze oudste had een ellenlang, zelfgeschreven epistel, dat haar als tienjarige bloed, zweet en tranen moet hebben gekost, maar dat ze ons met verve voorlas.  Ook de twee jongsten zetten hun beste beentje voor.   We zijn apetrots op alledrie!  Nu was het de beurt aan numero uno, om een paar daagjes bij ons te resideren.  Geen speciale verzoekjes, ze wou gewoon in het spoor van broer en zus, de dingen doen, die we met hen hadden gedaan.  Dreamland, schaatsen, op restaurant om frietjes te eten, schelpen rapen ... en een halfuurtje crossbrommeren op de zeedijk.  's Avonds waren er de optredens op de kerstmarkt.  Terwijl een bluesorkest hoge noten zong, schaatste onze kleindochter tal van rondjes rond de muzikale mannen.  Op zaterdag pikten we nog even het afscheidsvuurwerk in Nieuwpoort Bad mee en zo kwam er een einde aan de kerstvakantie.  Ondertussen zitten we bijna halfweg januari, de dagen razen voorbij.  In de winkelzaken maakt Valentijn nu al furore, op de hielen gezeten door karnaval en hier en daar een verloren gelopen paasei.  Zo gaat het leven door, in bijna niet te volgen sneltreintempo van het één naar het ander.  Gewoon blijven ademen is de boodschap!

 

 

 

de jacht op geluk

is weer geopend

 

we gaan

 

zoeken

grasduinen

speuren

graven

 

tussen de vele vraagtekens

van dagen in aantocht

 

kunnen we

 

geluk vinden

en weer verliezen

 

de jacht is open

hou je haaks

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 

 

 

    



gepost door admin 11.01.20 16:16 | permalink | reacties (0) | General
01.01.20
de start van 2020 ...


Vandaag staan we aan de startlijn van 2020, op de uitkijk naar wat volgt.  Elk nieuw jaar is immers gewoon maar een vervolg op wat we achter ons laten.  Niets is voorspelbaar, er zijn alleen vragen zonder antwoorden.  Mijn wens dit  jaar voor jullie :

 

 

tussen de plooien

van dagen 'op en af'

 

zo nu en dan ...

 

toch de waardevolle vondst

van een diepe zucht 'tevreden'

 

 

Doris Dorné - 2020 



gepost door admin 01.01.20 16:19 | permalink | reacties (1) | General
22.12.19
mijn warme weken ...


'De Warmste Week' is overal aanwezig, dat heb je als de media er hun schouders onderzetten.  Ik zie vooral enthousiaste mensen, die vrijwillig en onbaatzuchtig iets willen doen voor een resem goede doelen. Mooi, want ze zullen zich hun leven lang kunnen warmen aan de herinnering van hun inzet.  Vorige week echter werd me in een gekende kledingzaak, bij het afrekenen gevraagd of ik één euro wou 'doneren' voor 'De warmste week'.  Ik weigerde.  Niet zo tof van me, zullen jullie wel denken, want wat is nu één euro (veertig frank)?  Maar ik had op dat moment het gevoel een beetje 'gedwongen' te worden om te geven en dat kan toch nooit de bedoeling zijn.  Bij het zien van de beelden uit Kortrijk, die we elke dag na het nieuws voorgeschoteld krijgen, overdondert vooral de inbreng van televisie en radio.  De waardevolle inzet op kleine schaal verdrinkt er een beetje bij en dat is jammer.  Er zijn immers mensen, die elke dag klaar staan voor hun medemens en daar weinig poeha over maken.  Ik wil maar zeggen: wat in stilte gedaan wordt is vaak ontroerender dan een mediagebeuren.  Maar soit, zelf krijg ik het nog iedere keer warm van wat wij hier, tien jaar lang, uit onze mouw geschud kregen.  Tien jaar lang, stonden hier méér dan honderd vrijwilligers paraat, om de bloemenverkoop in herinnering aan Benjamin te helpen dragen.  Het is ondertussen al zestien jaar geleden sedert de laatste editie en toch brandt er in mij nog altijd een vlammetje van dankbaarheid, van ontroering, van verwondering over zoveel mateloze inzet toen.  Wat het eerste jaar begon met 2000 plantjes in onze woonkamer eindigde tien jaar later met de verkoop van 12000 stuks. Na mijn maandenlange voorbereidingen: uitnodigingen versturen, affiches ophangen, straatplannen kleuren, scholen aanspreken, voorverkoop regelen, thuisbezorgen van bestellingen, kwam de dag van huis aan huisverkoop.  In alle vroegte waren de helpende handen met warme harten op post om plantjes te verkopen.  's Middags was er warme chocolademelk en koffiekoeken (gelukkig hebben we een ruim huis), voor de méér dan honderd vrijwilligers.  Door de jaren heen, kreeg onze actie naambekendheid, met dank ook aan de krantenjournalisten, die ons een platform gaven.  Vaak stonden de mensen thuis al te wachten, geldbeugel in de hand, om toch maar een azalea te kunnen kopen.  Het was gewoon hartverwarmend, hoe we uiteindelijk als het ware op handen werden gedragen.  Ons goede doel, het Kinderkankerfonds UZ Gent, kreeg zo duizenden euro (miljoenen franken) geschonken.  De gedachte aan dit resultaat zalft nog altijd mijn hart.  De gedachte aan iedereen, die zijn steentje bijgedragen heeft, maakt me nog altijd blij.  Maar vooral is er nog ... ontzettend veel dankbaarheid naar alle mensen toe, die zonder aarzelen meegestapt zijn in dit verhaal en mijn warmste weken doen branden met een levenslange vlam!  Naast de bloemenverkoop waren er ook mijn dichtbundels, tal van lezingen, tentoonstellingen.  De gekregen waardering en erkenning zijn als een zacht pleister.  En dan zijn er nog de mensen, die zelf in actie kwamen en met bijzonder gulle hand, de opbrengst aan het Kinderkankerfonds UZ Gent schonken. Eigenlijk mag ik niet praten over 'mijn warme weken', maar moet ik het hebben over  'mijn warme jaren', die de grote kou, gevallen door het sterven van Benjamin, troostvol induffelden.  Een mens moet immers iets met zijn verdriet, om verder te kunnen met zijn leven.

 

 

er bestaat

een warmte

waarin je je

kunt wentelen

 

het zijn momenten

van troost vinden

op moeilijke dagen

van verloren lopen

 

als herinneringen

waarin een vuurtje brandt

je liefdevol omarmen

tot je kouwelijk hart smelt

 

en het trieste trekken

van je mond

zich langzaam plooit

tot zachte glimlach

 

... om alle gekregen warmte

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

        



gepost door admin 22.12.19 12:56 | permalink | reacties (0) | General
17.12.19
de beklijvende dood van mijn kind ...


Vandaag is de lucht blauwer dan zesentwintig jaar geleden, toen jij, mijn jongetje van net geen zeven, rust vond in sterven.  Net als voor alle andere ouders, die ooit afscheid moesten nemen van wat hen het liefst was, hun kind, blijft elk moment van de dag van Benjamins sterven een beklijvend beeld.  Die vrijdagmorgen, gevangen in een laagje grijs, kwam er eindelijk een einde aan het onmenselijk lijden van mijn jongste.  Ik geef toe, er was een gevoel van opluchting.  Eindelijk vredevolle slaap voor hem, eindelijk verlost van pijn en aftakeling.  Wat me restte was een immens gevoel van liefde, alleen maar liefde.  Later kwam de vraag: wat moet ik nu met al die liefde?  Wat moest ik met mijn hart boordevol liefde voor het kind, dat er niet meer is/was?  Die liefde is gebleven en door de jaren heen steeds meer gegroeid.  Alles wat ik door de jaren heen deed, tekende mijn liefde voor Benjamin.  Alles wat ik deed werd surrogaat voor die immense pijn, het blijvend 'houden van', van mijn dode kind. Vele warme harten hebben me omringd en gesteund, gingen en gaan nog steeds mee in mijn verhaal.  Ik buig nederig het hoofd voor al die gekregen warmte en het oprecht mee leven.  Wat ooit, de dag van zijn geboorte, in mijn armen een klein bundeltje liefde was, groeide uit tot een grootse bundel liefde, die me sedertdien omarmt en vleugelkracht geeft.  Kleine jongen van bijna zeven, mijn lievelingsliedje speelde deze morgen door mijn hoofd: 'La maladie d'amour'  (de ziekte van de liefde) van Michel Sardou.  Ja, houden van kan hartbrekend pijn doen, als die liefde kansloos wordt in geven en tonen.  Maar jij bent en blijft liefde, getuigen de vele kaartjes op de kast, de gekregen bloemen en de warme berichtjes op de beklijvende dag van jouw dood.  Het resultaat van kruimeltjes liefde in al die jaren her en der uitgestrooid ... mijn liefde voor jou.

 

ik loop 

langs jouw foto

mijn vinger volgt

de lijn van jouw wang

 

vandaag is anders

er wimpert een traan

ik moet even slikken

vandaag is moeilijker

 

het is als waden

door veel te diep water

het golven van herinneren

overspoelt hoofd en hart

 

verdriet

gemis

pijn

 

... alles is liefde

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

    



gepost door admin 17.12.19 12:23 | permalink | reacties (1) | General
09.12.19
een eigenwijze Sint bekent schuld ...


Oké, de Sint houdt het voor gezien!  Met de wind in de rug (het stormt hier en de wind zit richting binnenland) in volle galop terug naar warmere oorden, want de Kerstman zit hem op de hielen.  Zaterdag kwam onze kroost verwachtingsvol kijken, wat de goede man/vrouw hier vrijgevig gedeponeerd had.  Tegen de goede en wijze raad in van Zoonlief, ging een eigenzinnige oma Sint, toch voor het gevraagde kleine uiltje.  Had ze beter niet gedaan!  Oh, aan het enthousiasme van onze kleinkoters lag het niet, maar dat vogelding bleek een kinderlijke versie van een 'moordwapen'.  Ik schets even de situatie.  Het meisjesuiltje moest eerst geknuffeld en gevoederd worden, tot de oogjes alle kleuren van de regenboog kregen.  Daarna in het nestje geplaatst, maakte het onding prrrrt geluidjes, terwijl de hals van het beestje zienderogen langer werd.  Even later begon een schroef vervaarlijk te draaien en ging miss Uil de lucht in.  De eerste vlucht eindigde tegen onze kast met als gevolg een paar krassen in de deur (ach, er zullen langer krassen zijn dan ik).  Echtgenoot kon er niet om lachen en bestempelde het onding als 'levensgevaarlijk'.  Toch voor meisjes van pas vijf jaar oud.  Later nog een paar pogingen ondernomen in de inkom, kwestie van breekbare dingen te vrijwaren van een uilenaanval.  Onze kleinkroost vond het super, wij als volwassenen hielden ons hart vast.  Ja, ja, zei Zoonlief, ik had de Sint die aankoop nog afgeraden, maar ja ... Ik, de Sint in kwestie, bekende schuld.  Mea culpa, mea culpa!  Ik hoop alleen dat, dit gesmaakte cadeau geen brokken maakt in de toekomst.  Beste oplossing: uiltje achter slot en grendel zetten, tot onze jongste een jaartje ouder is.  Oma Sint belooft voortaan altijd naar Papa Sint te luisteren en nooit meer eigenwijs te zijn.  Een mooi voornemen voor 2020.   De rest van de geschenken werd unaniem goedgekeurd, aan één hooligan hadden we genoeg. Gisteren was Manlief dan jarig.  Ik zit voortaan opgescheept met een zeventigjarige.  Het klinkt een beetje 'oud', maar hij oogt nog jong.  Als je zeventig bent, dan zit je in de 'blessureleeftijd' volgens Marc Didden, in Humo vorige week.  Ik vind dat zo mooi omschreven!  Gisterenavond een flesje gekraakt met enkele vrienden.  Ook dat hebben we dus weer achter de rug, gelukkig zonder blessures.  Nu is het uitkijken naar Kerst en Nieuw en hopen, dat die dagen vlug voorbij zijn, zodat we de dagdagelijkse beslommeringen weer kunnen opnemen.  Gewoon is goed genoeg!  Nog vlug even mijn tekst voor mijn wenskaart uit de printer toveren, want vanavond heb ik mijn  jaarlijkse afspraak bij de drukker.  En zo hiphoppen we van het één naar het ander! 

 

hiphoppen ...

 

van halloween

naar Sinterklaas

 

van Klaas 

naar Kerstman

 

van Kerst

naar Nieuw

 

van Nieuw 

naar karnaval

 

van karnaval

naar paashaas

 

ik heb 

het nooit gekend ...

 

halloween

kerstman

paashaas

 

in mijn kindertijd

was er veel meer rust

 

die nu spoorloos is

en nooit meer terug te vinden

 

in de gekte van vandaag

 

Doris Dorné - 2019

 



gepost door admin 09.12.19 13:47 | permalink | reacties (0) | General
04.12.19
het grootouder hart van Sinterklaas ...


Het is waar, mijn grootouder Sinterklaashart is groot.  Een beetje té groot volgens Manlief, maar daar heb ik dan weer geen oren naar.  Niets leuker, dan blij als een kind Dreamland binnen te wandelen, om ademloos langs de decadent gevulde rekken te lopen met ogen als schoteltjes zo groot.  Een overdaad aan kinderverlangens!  Kies daar maar eens iets uit wat de kleinkoters nog niet hebben.  Dit jaar was ik een beetje Sinterklaasslimmer.  Ik nam de kids mee naar Dreamland, naar de Toepi (een fantastische speelgoedwinkel in Nieuwpoort Bad) en ook de Standaard Boekhandel kwam aan de beurt.  Vol belangstelling luisterde ik naar de 'oooohs' en de 'aaaahs', die uit twee kindermondjes rolden.  Ongezien werkten in mijn zestigplusser geheugen radertjes aan de lopende band.  Ze registreerden de dromen van mijn kleinkids, om ze later in mijn ééntje gestalte te geven.  Om alles nog wat duidelijker te maken, werd er ook vlijtig geknipt en gelijmd, zodat het negeren van wensen omzeggens onmogelijk was.  Zo kleefde onze jongste ook het uiltje, dat door voeden, knuffelen en verzorgen, vleugelslag kon gegeven worden, op een blad papier.  In telefonsich overleg met papa Sinterklaas, zou zo'n uiltje niet aan de orde zijn.  Dan maar andere verlangens ingewilligd en in afwachting van Sintbezoek, goed verstopt voor aagjes met nieuwsgierige oogjes. Tot twee weken geleden onze kleinkroost hier televisie zat te kijken en wonder boven wonder, het zo gewenste uiltje in een reclamespot zijn opwachting maakte.  Onze jongste riep: 'Ik wil dat!', terwijl ze in mijn ogen keek en zei: 'Ik heb dat hièr gevraagd'.  Waar sta je dan als oma Sinterklaas?  Oh, neen, dacht ik en voelde me op slag 'schuldig', omdat ik aan papa Sinterklaas' oproep gehoor had gegeven.  Géén uiltje was nu géén optie meer.  Ik liet het twee dagen door mijn hoofd spoken en belde daarna naar mama Sinterklaas, om haar te melden, dat ik het over mijn hart niet kon krijgen geen uiltje in voorrraad te hebben op de dag van Sinterklaasgeschenkendag.  Manlief deed het nodige om er ééntje te bestellen en dat zonder tegenpruttelen.  Grootouder Sinterklazen zijn immers gemaakt om af en toe een beetje te overdrijven!  Of dat uiltje daadwerkelijk vlucht zal nemen, laat ik jullie op latere datum nog wel eens weten.

 

 

op het puntje 

van hun tong

ligt het verlangen

 

schaar

papier

lijm

 

bundelen

jaarlijks kinderdromen

met een zucht

 

't is druk 

in kleine hoofdjes

die kijken en kiezen

 

zonder grenzen

want alles is mogelijk

omdat alles kàn

 

... bij grootouder Sinterklaas

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 04.12.19 18:38 | permalink | reacties (0) | General
27.11.19
'Het overkomt me niet' ...


Kleinkinderen ... oogappels van elke oma en opa.  Als grootouder kijk je met andere ogen naar de kleinkids, dan naar je eigen kinderen.  Zo mogen méér, ze kunnen je om hun minivingertjes winden en je doen smelten als sneeuw voor de zon.  Het is feest als ze komen logeren of als je mag oppassen.  Toch is er altijd dat gevoel van 'zware verantwoordelijkheid', want je mag je niet indenken, dat er iets mis zou lopen met die kostbaarheden op twee beentjes, terwijl ze op logement zijn.  Ja, ik zie mijn kleinkinderen dolgraag komen, maar het zorgt ook voor de nodige stress.  Met tranen in mijn ogen keek ik maandag naar het programma 'Het overkomt me niet'.  Een trap, een ongelukkige stap, een baby die uit de armen van een lieve oma valt en sterft. Verdriet in duizendvoud.  Ik weet wie die familie is, ik kreeg de jonge ouders op bezoek bij mijn laatste tentoonstelling, nu bijna zes jaar geleden.  Ze hadden hun tweede kindje bij, een baby. Ze zochten op de tentoonstelling 'Verdriet' antwoorden op hun vragen, erkenning van hun pijn.  Later hoorde ik, dat ze geen contact meer wilden met de oma, ook moeder en schoonmoeder. Iedereen verwerkt zoiets op zijn eigen manier.  Verdriet, gemis, onmacht en pijn zorgen vaak voor kwaadheid en onbegrip en dan kan alleen tijd maar zalven.  Ik bewonderde de jonge mama, dat ze zo open in het programma durfde te zeggen nog niet klaar te zijn met die boosheid naar haar schoonmoeder toe.  Ik bewonderde de oma, die beweerde dat te kunnen begrijpen.  Maar méér dan bewondering, was er ook medelijden met hen beiden.  De jonge vrouw, die voor elk bezoek aan de grootouders nu nog bergen moest verzetten.  De oma, die dat allemaal niet gewild had, die nooit meer rust vond en elke dag tegen dat onmetelijke verdriet en schuldgevoel aankeek.  Het diepst werd ik echter getroffen door de getuigenis van de andere dochter.  Zij had haar moeder (en vader) alle vertrouwen ontnomen door hen de zorg voor haar baby te ontzeggen.  Hoe moet die moeder/oma zich niet gevoeld hebben?  Maar ze begreep het, zei ze, gehuld in een boetekleed, veel te groot voor een oma die enkel het beste voorhad, maar door het noodlot murw geslagen werd.  'Het overkomt me niet' ... ik gebruik die gedachte of spreuk nooit, want ooit dacht ik dat 'kanker in mijn kind' mij/ons nooit zou overkomen.  Er zijn ouders, die bij het falen van de behandeling, artsen de dood van hun kind verwijten.  Er zijn zelfs ouders, die in onmachtige kwaadheid artsen bij de keel grijpen, alhoewel ze alles gedaan hebben wat ze konden om dat kind te redden.  Ja, pijn, gemis, verdriet ... ballen zich soms samen tot een vulkaan van woede.  Je kan het die ouders niet kwalijk nemen, alleen maar hopen, dat die kwaadheid smelt van hard naar zachter, dat wonden liefdevol omzwachteld worden door de tijd.

 

het overkomt mij niet

denk je vaak

hoop je vaak

in stilte

 

tot op een dag

het leven

je onverwachts plots

op het matje roept  

 

alle kansen keert 

en jou meedogenloos

'het overkomt me niet'

laat voelen

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 



gepost door admin 27.11.19 16:31 | permalink | reacties (0) | General
25.11.19
over kinderdromen en ouderlijke nachtmerrie ...


Zoonlief kwam gisteren over met kroost.  Op het prgramma stond de Sintparade, die hier in de namiddag door de stad trok.  Onze jongste kleindochter was super enthousiast, de oudste iets minder, maar die weet dan ook al waar de klepel hangt. Tien jaar, dan ben je slimmer dan de Sint.  Kleinzoon had er geen goed oog in.  Fervente tegenstander van vermomde mensen, hield hij zich schuil achter Papa's rug.  Tja, bij zeven ben je nog niet mans genoeg, om in te zien dat alles maar 'bedrog' is.  Negenennegentig Pieten passeerden het talrijk opgekomen publiek.  Mooi uitgedost, supervriendelijk, breedlachend ... terwijl onze jongste tal van highfiven gaf, dook kleinzoon onder, om elk contact te voorkomen.  Prachtige wagens, waaronder de brievenbus van de Sint, de snoepgoedwagen, de speelgoedwagen en last but not least, de heilige man zelf op zijn troon, voorafgegaan door zijn witte schimmel.  Een mooie parade, die sterretjes toverde in de vele kinderogen bij de gedachte aan al de geschenkjes, binnenkort te verwachten in de obligate schoen. Zo veel geluk op kleine gezichtjes ... het geloof was groot.  Op een boogscheut daar vandaan, wist ik bij de begrafenisondernemer, het grootste verdriet dat je je kunt indenken.  De grootste nachtmerrie van alle ouders, het verlies van hun kind.  Mooie jongen, pas achttien geworden, zag het leven niet meer zitten.  Gebroken ouders, broer, oma en familie, moeten verder met voor altijd gebroken dromen en duizenden onbeantwoorde vragen.  De sterretjes in hun ogen voor altijd gedoofd.  Ik dacht aan die jongen, aan al dat immense verdriet, terwijl ik naar het blije rondom me keek.  Ik, véél te oud, om te geloven in heilige mannen en dingen hierboven.  Niet te oud, om te weten, hoe zwaar het leven wel kan wegen.  Kinderlijke dromen en ouderlijke nachtmerrie ... gisteren op een boogscheut van elkaar.

 

waarom toch?

krijgt nooit

een antwoord

 

altijd zal het

zoeken blijven

naar hoe of wat

 

het wordt ...

 

speuren

grasduinen

delven

 

... zonder resultaat

 

verder strompelen

met altijd die vraag

waarom toch?

 

Doris Dorné - 2019



gepost door admin 25.11.19 15:15 | permalink | reacties (0) | General
18.11.19
Vergeelde foto's ... puzzelstukjes uit het verleden


Moeders jongste broer, 'nonkel Jules' is overleden, hij werd tweeëntachtig. Nu blijft er niemand meer over.  Ik kende hem niet echt.  Buiten een kaartje met Kerst was er geen contact met hem en zijn gezin.  Het moet gezegd: familierelaties werden ons ontzegd door tal van onenigheden.  Alhoewel de rest van broers en zussen het goed met elkaar deden, werden wij op de duur een eilandje waar niemand nog voet aan wal zette.  Je vraagt je af, hoe dat zo groeit en aan wie het allemaal lag.  Dat het niet altijd klikt tussen broers en zussen, dat het contact tussen ouders en kinderen verloren gaat, je hoort het overal.  't Zijn soms kleine dingen, die tot grote, onnodige oorlogen leiden.  Mijn moeder verloor twee kinderen en een kleinkind, nonkel Jules verloor drie kinderen, toch was het water tussen hen veel te diep.  Ergens begrijp je dat niet. Maar je weet ook niet wat er in die levens van ooit zus en broer gespeeld heeft.  Mijn Zus kwam gisteren met een 'invulboek', gekregen van dochterlief voor haar verjaardag.  Een boek waarin ze mag vertellen over haar leven, grootouders, ouders en dat na het invullen terug moet naar de schenker, als kleinood vol weetjes.  Veel weetjes over onze familie heeft Zus dus niet, vermits we ze nooit zagen.  Tijd om hulptroepen in te schakelen, dacht Zus, en liet het boek hier achter met de opdracht het één en ander in te vullen.  Toen Moeder nog leefde, keken we vaak naar oude foto's.  Gelukkig stelde ik daar nog al eens de vraag bij, over wie en wat het ging, al was de gekregen uitleg niet altijd juist.  Daardoor kwam het, dat ik gisteren grasduinde in vergeeld verleden met geheimen, die zelfs ik niet ken.  Hier en daar op de achterkant plaats en datum, bijna onleesbaar geworden, vermeld.  Veel onbekende gezichten, veel verrassende verhalen. Mijn moeders grootouders: stug met donkere blik in donkere kledij.  Mijn grootmoeder, rank en slank, toen achttien, met haar tweelingbroers ergens in Aartijke. En later, na de tweede wereldoorlog, graag op stap: aan de watervallen van Coo, in de champagnestreek, ergens bij een ruïne ... Mijn grootvader, behanger/schilder, altijd in voor een grapje met zijn petekind, altijd in voor een pintje op café.  De oudste zus van Moeder met broer Fernand.  Fernand, de lievelingsbroer van Moeder, die stierf toen hij twaalf was.  Ze praatte nog vaak over hem, méér dan over haar eigen zoontje, mijn broertje zes maand oud gestorven aan wiegendood.  Moeder en vriendin Frieda, prachtige tieners, met lange blonde haren, net twee fotomodellen.  Mijn vader op het podium als crooner, een jongeman waar meisjes, zeker weten, bij bosjes voor vielen.  Mijn vader acterend in tal van toneelstukken, iets waar hij nooit of nooit over sprak.  Hun huwelijksfoto, een stel met de looks van 'glamour koppel'.  En achter al die vergeelde beelden, het getorste verhaal van twee wereldoorlogen.  Een tragiek, die elk leven tekende, maar de veerkracht niet kapot kreeg.  Veel verzwegen leed, eindeloos verdriet in stilte gedragen.  En misschien de hoop, dat de oorlog voor vrede en verdraagzaamheid binnenin families zou zorgen.  Het heeft niet mogen baten.  Waren de karakters te moeilijk?  Was er te veel ontgoocheling?  Of ... klikte het gewoon niet en was het beter dan maar eigen koers te varen zonder om te zien?  Elk schrijft zijn eigen verhaal, vertelt zijn eigen verhaal naar eigen beleven en telkens je het van iemand anders hoort, neemt datzelfde verhaal een andere wending.  Zo blijft zelfs het verhaal van je eigen ouders een doosje vol waarheden, waar jij geen weet van hebt en ook nooit zult krijgen.  Gisteren schreef ik op de achterkant van elke vergeelde foto, de namen van hen die ik kende of herkende. Niet dat het van veel nut zal zijn, maar het deed me deugd al die verloren levens nog eens te benoemen en hier en daar een puzzelstukje te vinden, dat ergens bij paste.  Het voelt immers vreemd aan, wanneer een naast familielid sterft als een totaal onbekende.     

 

niet is

zwart wit

niets is

kristalhelder

 

vergeeld verleden

kijkt me zwijgend aan

de randjes gekwetst

door wie weet wie

 

als papier kon praten

zou het vertaalde verhaal

dan waarheid zijn 

of verbeelding of leugen

 

 

zo veel levens

zo veel verhalen

zo veel waarheden

zo veel misvattingen

 

niets 

zwart wit

niets 

kristalhelder 

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 18.11.19 13:21 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Januari 2020 (3)
:: December 2019 (4)
:: November 2019 (5)
:: Oktober 2019 (3)
:: Augustus 2019 (3)
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)