Poezie Doris Dorné
 
 

General

04.12.19
het grootouder hart van Sinterklaas ...


Het is waar, mijn grootouder Sinterklaashart is groot.  Een beetje té groot volgens Manlief, maar daar heb ik dan weer geen oren naar.  Niets leuker, dan blij als een kind Dreamland binnen te wandelen, om ademloos langs de decadent gevulde rekken te lopen met ogen als schoteltjes zo groot.  Een overdaad aan kinderverlangens!  Kies daar maar eens iets uit wat de kleinkoters nog niet hebben.  Dit jaar was ik een beetje Sinterklaasslimmer.  Ik nam de kids mee naar Dreamland, naar de Toepi (een fantastische speelgoedwinkel in Nieuwpoort Bad) en ook de Standaard Boekhandel kwam aan de beurt.  Vol belangstelling luisterde ik naar de 'oooohs' en de 'aaaahs', die uit twee kindermondjes rolden.  Ongezien werkten in mijn zestigplusser geheugen radertjes aan de lopende band.  Ze registreerden de dromen van mijn kleinkids, om ze later in mijn ééntje gestalte te geven.  Om alles nog wat duidelijker te maken, werd er ook vlijtig geknipt en gelijmd, zodat het negeren van wensen omzeggens onmogelijk was.  Zo kleefde onze jongste ook het uiltje, dat door voeden, knuffelen en verzorgen, vleugelslag kon gegeven worden, op een blad papier.  In telefonsich overleg met papa Sinterklaas, zou zo'n uiltje niet aan de orde zijn.  Dan maar andere verlangens ingewilligd en in afwachting van Sintbezoek, goed verstopt voor aagjes met nieuwsgierige oogjes. Tot twee weken geleden onze kleinkroost hier televisie zat te kijken en wonder boven wonder, het zo gewenste uiltje in een reclamespot zijn opwachting maakte.  Onze jongste riep: 'Ik wil dat!', terwijl ze in mijn ogen keek en zei: 'Ik heb dat hièr gevraagd'.  Waar sta je dan als oma Sinterklaas?  Oh, neen, dacht ik en voelde me op slag 'schuldig', omdat ik aan papa Sinterklaas' oproep gehoor had gegeven.  Géén uiltje was nu géén optie meer.  Ik liet het twee dagen door mijn hoofd spoken en belde daarna naar mama Sinterklaas, om haar te melden, dat ik het over mijn hart niet kon krijgen geen uiltje in voorrraad te hebben op de dag van Sinterklaasgeschenkendag.  Manlief deed het nodige om er ééntje te bestellen en dat zonder tegenpruttelen.  Grootouder Sinterklazen zijn immers gemaakt om af en toe een beetje te overdrijven!  Of dat uiltje daadwerkelijk vlucht zal nemen, laat ik jullie op latere datum nog wel eens weten.

 

 

op het puntje 

van hun tong

ligt het verlangen

 

schaar

papier

lijm

 

bundelen

jaarlijks kinderdromen

met een zucht

 

't is druk 

in kleine hoofdjes

die kijken en kiezen

 

zonder grenzen

want alles is mogelijk

omdat alles kàn

 

... bij grootouder Sinterklaas

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 04.12.19 18:38 | permalink | reacties (0) | General
27.11.19
'Het overkomt me niet' ...


Kleinkinderen ... oogappels van elke oma en opa.  Als grootouder kijk je met andere ogen naar de kleinkids, dan naar je eigen kinderen.  Zo mogen méér, ze kunnen je om hun minivingertjes winden en je doen smelten als sneeuw voor de zon.  Het is feest als ze komen logeren of als je mag oppassen.  Toch is er altijd dat gevoel van 'zware verantwoordelijkheid', want je mag je niet indenken, dat er iets mis zou lopen met die kostbaarheden op twee beentjes, terwijl ze op logement zijn.  Ja, ik zie mijn kleinkinderen dolgraag komen, maar het zorgt ook voor de nodige stress.  Met tranen in mijn ogen keek ik maandag naar het programma 'Het overkomt me niet'.  Een trap, een ongelukkige stap, een baby die uit de armen van een lieve oma valt en sterft. Verdriet in duizendvoud.  Ik weet wie die familie is, ik kreeg de jonge ouders op bezoek bij mijn laatste tentoonstelling, nu bijna zes jaar geleden.  Ze hadden hun tweede kindje bij, een baby. Ze zochten op de tentoonstelling 'Verdriet' antwoorden op hun vragen, erkenning van hun pijn.  Later hoorde ik, dat ze geen contact meer wilden met de oma, ook moeder en schoonmoeder. Iedereen verwerkt zoiets op zijn eigen manier.  Verdriet, gemis, onmacht en pijn zorgen vaak voor kwaadheid en onbegrip en dan kan alleen tijd maar zalven.  Ik bewonderde de jonge mama, dat ze zo open in het programma durfde te zeggen nog niet klaar te zijn met die boosheid naar haar schoonmoeder toe.  Ik bewonderde de oma, die beweerde dat te kunnen begrijpen.  Maar méér dan bewondering, was er ook medelijden met hen beiden.  De jonge vrouw, die voor elk bezoek aan de grootouders nu nog bergen moest verzetten.  De oma, die dat allemaal niet gewild had, die nooit meer rust vond en elke dag tegen dat onmetelijke verdriet en schuldgevoel aankeek.  Het diepst werd ik echter getroffen door de getuigenis van de andere dochter.  Zij had haar moeder (en vader) alle vertrouwen ontnomen door hen de zorg voor haar baby te ontzeggen.  Hoe moet die moeder/oma zich niet gevoeld hebben?  Maar ze begreep het, zei ze, gehuld in een boetekleed, veel te groot voor een oma die enkel het beste voorhad, maar door het noodlot murw geslagen werd.  'Het overkomt me niet' ... ik gebruik die gedachte of spreuk nooit, want ooit dacht ik dat 'kanker in mijn kind' mij/ons nooit zou overkomen.  Er zijn ouders, die bij het falen van de behandeling, artsen de dood van hun kind verwijten.  Er zijn zelfs ouders, die in onmachtige kwaadheid artsen bij de keel grijpen, alhoewel ze alles gedaan hebben wat ze konden om dat kind te redden.  Ja, pijn, gemis, verdriet ... ballen zich soms samen tot een vulkaan van woede.  Je kan het die ouders niet kwalijk nemen, alleen maar hopen, dat die kwaadheid smelt van hard naar zachter, dat wonden liefdevol omzwachteld worden door de tijd.

 

het overkomt mij niet

denk je vaak

hoop je vaak

in stilte

 

tot op een dag

het leven

je onverwachts plots

op het matje roept  

 

alle kansen keert 

en jou meedogenloos

'het overkomt me niet'

laat voelen

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 



gepost door admin 27.11.19 16:31 | permalink | reacties (0) | General
25.11.19
over kinderdromen en ouderlijke nachtmerrie ...


Zoonlief kwam gisteren over met kroost.  Op het prgramma stond de Sintparade, die hier in de namiddag door de stad trok.  Onze jongste kleindochter was super enthousiast, de oudste iets minder, maar die weet dan ook al waar de klepel hangt. Tien jaar, dan ben je slimmer dan de Sint.  Kleinzoon had er geen goed oog in.  Fervente tegenstander van vermomde mensen, hield hij zich schuil achter Papa's rug.  Tja, bij zeven ben je nog niet mans genoeg, om in te zien dat alles maar 'bedrog' is.  Negenennegentig Pieten passeerden het talrijk opgekomen publiek.  Mooi uitgedost, supervriendelijk, breedlachend ... terwijl onze jongste tal van highfiven gaf, dook kleinzoon onder, om elk contact te voorkomen.  Prachtige wagens, waaronder de brievenbus van de Sint, de snoepgoedwagen, de speelgoedwagen en last but not least, de heilige man zelf op zijn troon, voorafgegaan door zijn witte schimmel.  Een mooie parade, die sterretjes toverde in de vele kinderogen bij de gedachte aan al de geschenkjes, binnenkort te verwachten in de obligate schoen. Zo veel geluk op kleine gezichtjes ... het geloof was groot.  Op een boogscheut daar vandaan, wist ik bij de begrafenisondernemer, het grootste verdriet dat je je kunt indenken.  De grootste nachtmerrie van alle ouders, het verlies van hun kind.  Mooie jongen, pas achttien geworden, zag het leven niet meer zitten.  Gebroken ouders, broer, oma en familie, moeten verder met voor altijd gebroken dromen en duizenden onbeantwoorde vragen.  De sterretjes in hun ogen voor altijd gedoofd.  Ik dacht aan die jongen, aan al dat immense verdriet, terwijl ik naar het blije rondom me keek.  Ik, véél te oud, om te geloven in heilige mannen en dingen hierboven.  Niet te oud, om te weten, hoe zwaar het leven wel kan wegen.  Kinderlijke dromen en ouderlijke nachtmerrie ... gisteren op een boogscheut van elkaar.

 

waarom toch?

krijgt nooit

een antwoord

 

altijd zal het

zoeken blijven

naar hoe of wat

 

het wordt ...

 

speuren

grasduinen

delven

 

... zonder resultaat

 

verder strompelen

met altijd die vraag

waarom toch?

 

Doris Dorné - 2019



gepost door admin 25.11.19 15:15 | permalink | reacties (0) | General
18.11.19
Vergeelde foto's ... puzzelstukjes uit het verleden


Moeders jongste broer, 'nonkel Jules' is overleden, hij werd tweeëntachtig. Nu blijft er niemand meer over.  Ik kende hem niet echt.  Buiten een kaartje met Kerst was er geen contact met hem en zijn gezin.  Het moet gezegd: familierelaties werden ons ontzegd door tal van onenigheden.  Alhoewel de rest van broers en zussen het goed met elkaar deden, werden wij op de duur een eilandje waar niemand nog voet aan wal zette.  Je vraagt je af, hoe dat zo groeit en aan wie het allemaal lag.  Dat het niet altijd klikt tussen broers en zussen, dat het contact tussen ouders en kinderen verloren gaat, je hoort het overal.  't Zijn soms kleine dingen, die tot grote, onnodige oorlogen leiden.  Mijn moeder verloor twee kinderen en een kleinkind, nonkel Jules verloor drie kinderen, toch was het water tussen hen veel te diep.  Ergens begrijp je dat niet. Maar je weet ook niet wat er in die levens van ooit zus en broer gespeeld heeft.  Mijn Zus kwam gisteren met een 'invulboek', gekregen van dochterlief voor haar verjaardag.  Een boek waarin ze mag vertellen over haar leven, grootouders, ouders en dat na het invullen terug moet naar de schenker, als kleinood vol weetjes.  Veel weetjes over onze familie heeft Zus dus niet, vermits we ze nooit zagen.  Tijd om hulptroepen in te schakelen, dacht Zus, en liet het boek hier achter met de opdracht het één en ander in te vullen.  Toen Moeder nog leefde, keken we vaak naar oude foto's.  Gelukkig stelde ik daar nog al eens de vraag bij, over wie en wat het ging, al was de gekregen uitleg niet altijd juist.  Daardoor kwam het, dat ik gisteren grasduinde in vergeeld verleden met geheimen, die zelfs ik niet ken.  Hier en daar op de achterkant plaats en datum, bijna onleesbaar geworden, vermeld.  Veel onbekende gezichten, veel verrassende verhalen. Mijn moeders grootouders: stug met donkere blik in donkere kledij.  Mijn grootmoeder, rank en slank, toen achttien, met haar tweelingbroers ergens in Aartijke. En later, na de tweede wereldoorlog, graag op stap: aan de watervallen van Coo, in de champagnestreek, ergens bij een ruïne ... Mijn grootvader, behanger/schilder, altijd in voor een grapje met zijn petekind, altijd in voor een pintje op café.  De oudste zus van Moeder met broer Fernand.  Fernand, de lievelingsbroer van Moeder, die stierf toen hij twaalf was.  Ze praatte nog vaak over hem, méér dan over haar eigen zoontje, mijn broertje zes maand oud gestorven aan wiegendood.  Moeder en vriendin Frieda, prachtige tieners, met lange blonde haren, net twee fotomodellen.  Mijn vader op het podium als crooner, een jongeman waar meisjes, zeker weten, bij bosjes voor vielen.  Mijn vader acterend in tal van toneelstukken, iets waar hij nooit of nooit over sprak.  Hun huwelijksfoto, een stel met de looks van 'glamour koppel'.  En achter al die vergeelde beelden, het getorste verhaal van twee wereldoorlogen.  Een tragiek, die elk leven tekende, maar de veerkracht niet kapot kreeg.  Veel verzwegen leed, eindeloos verdriet in stilte gedragen.  En misschien de hoop, dat de oorlog voor vrede en verdraagzaamheid binnenin families zou zorgen.  Het heeft niet mogen baten.  Waren de karakters te moeilijk?  Was er te veel ontgoocheling?  Of ... klikte het gewoon niet en was het beter dan maar eigen koers te varen zonder om te zien?  Elk schrijft zijn eigen verhaal, vertelt zijn eigen verhaal naar eigen beleven en telkens je het van iemand anders hoort, neemt datzelfde verhaal een andere wending.  Zo blijft zelfs het verhaal van je eigen ouders een doosje vol waarheden, waar jij geen weet van hebt en ook nooit zult krijgen.  Gisteren schreef ik op de achterkant van elke vergeelde foto, de namen van hen die ik kende of herkende. Niet dat het van veel nut zal zijn, maar het deed me deugd al die verloren levens nog eens te benoemen en hier en daar een puzzelstukje te vinden, dat ergens bij paste.  Het voelt immers vreemd aan, wanneer een naast familielid sterft als een totaal onbekende.     

 

niet is

zwart wit

niets is

kristalhelder

 

vergeeld verleden

kijkt me zwijgend aan

de randjes gekwetst

door wie weet wie

 

als papier kon praten

zou het vertaalde verhaal

dan waarheid zijn 

of verbeelding of leugen

 

 

zo veel levens

zo veel verhalen

zo veel waarheden

zo veel misvattingen

 

niets 

zwart wit

niets 

kristalhelder 

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 



gepost door admin 18.11.19 13:21 | permalink | reacties (0) | General
10.11.19
'Een vingerafdruk van verdriet' door Manu Keirse


November is de 'verdriet' maand.  Jaarlijks kent de interesse voor mijn teksten in deze periode een opflakkering.  Soms krijg ik de vraag om iets te schrijven, soms (zoals laatst in Oudenaarde) de vraag om teksten te brengen en méér dan eens word ik dan aangesproken over vervlogen tijden, toen we eind november, tien jaar lang, een bloemenverkoop hielden in herinnering aan Benjamin.  Het is een feit, dat praten over verdriet, pijn en gemis, voor velen blijkbaar makkelijker ligt in deze periode van het jaar.  Natuurlijk, op 1 november valt Allerheiligen, de dag van de doden, waarop we massaal gestorven geliefden in de bloemen zetten, een 'trieste' maand gegeven.  Over verdriet praten, is sowieso iets waar mensen met een grote boog omheen lopen.  Gelukkig is er dus de maand november, waarin het wel mag, kan en zelfs moet.  Straks zijn we december, de feestmaand.  We moffelen vlug al wat verdriet heet weg.  Tranen en pijn maken plaats voor Sint, Kerst en Nieuw.  Gedaan met treuren, let's party! Januari is dan weer een nieuwe start, die de naweeën draagt van het feesten.  Februari krijgt karnaval over de vloer, maskers op en lachen maar.  Maart en april staan dan in het teken van de Paashaas.  Mei is ontluikend nieuwe begin, juni het langverwachte zomeren, juli en augustus vakantieblijheid,  september schoolpret (?) en oktober kleurt zich oranje voor het halloweengebeuren.  Zo zie je maar, slechts in november is er plaats en tijd voor openlijk verdriet.  Jaren geleden schreef Manu Keirse, bekend rouwtherapeut, het boekje 'Een vingerafdruk van verdriet'.  Bij toeval vernam ik (via de kapster van Zus), dat er één van mijn teksten een plaatsje gekregen had in deze uitgave.  Mijn korte gedicht is ondertussen, via dat boekje, door de jaren heen echt een eigen leven gaan leiden.  Vooral in Nederland, waar ze veel meer openstaan voor verdriet, wordt het heel vaak gebruikt.  Ondertussen kwam er ook een Duitse versie en nu, in januari, gaat het in Franse druk (eergisteren mailtje ontvangen van de uitgeverij).  Het boekje van Manu Keirse geeft mijn tekst dus de kans, om diepe hartenpijn te vertalen op zijn 'Belgs': in het nederlands, duits en frans.  Dikke dankjewel, voor de erkenning en waardering, Manu!

 

die éne dag

van

die éne maand

 

misschien

viel er een traan

bij een graf

 

misschien

was het even slikken

aan de strooiweide

 

tussen massaal

geplaatste bloemen

zachtjes zuchten

 

zonder woorden

met gesnoerde mond

sluimerend verdriet

 

gewoon gesluierd laten

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 10.11.19 16:53 | permalink | reacties (0) | General
03.11.19
over 'herdenken' en 'halloween' ...


De herfstvakantie nam een aanvang met een herdenkingsmoment in Oudenaarde.  Enkele weken geleden kreeg ik de vraag, om voor dit moment, ingericht door het Huis van de Mens, enkele teksten te brengen, afgewisseld met een muzikaal intermezzo.  Het leek me wel wat, in deze periode, waar verloren geliefden op het voorplan staan, nog eens met mijn schrijfsels naar buiten te komen.  Het muziekluik zou verzorgd worden door 'Unexpected visitors'.  Een kijkje op hun website gaf de doorslag.  Prachtige muziek!  De gekozen liedjes sloten ook aan bij het thema 'herdenken' en dus automatisch ook bij mijn teksten.  Het was heerlijk herfstweer toen we vorige zondag richting Oudenaarde reden en zonder problemen het kasteel vonden, waar het Huis van de Mens voet aan de grond heeft.  Het park rondom was adembenemend mooi.  Ik had wel wat stress voor het brengen van mijn teksten, schrijven is één ding, maar voordragen is nog iets anders.  't Is niet omdat pen en papier je liggen, dat je ook woordkunstenares bent.  De opkomst was niet groot.  Ik vond het een beetje sneu voor de twee inrichtende, super sympathieke dames.  Ze hadden zo hun best gedaan, om zachte glans te geven aan dit herdenken.  Zo'n dertig à veertig man/vrouw namen plaats in de kleine, maar knusse ruimte.   Het gebeuren ging een beetje voorbij aan de èchte doelgroep, mensen met verdriet. Nog maar eens een bewijs, dat niet iedereen openstaat voor het naar buiten komen met pijn en gemis.  Maar ... teksten en muziek klopten en maakten het geheel tot mooi.  Muzikanten en ik tevreden, de dames van het Huis van de Mens tevreden ... méér moet dat niet zijn.  Later op de avond pikten we twee kleinkids op voor een halve week logeren aan de zee.  Ze sliepen allebei als roosjes, toen we de thuishaven bereikten.  Ze gingen van de auto recht in hun bedje, zonder enig protest.  Zo kon de halloweenweek beginnen.  Onze eerste uitstap bracht ons de volgende dag in Dreamland, voor onze kleinzoon een uitstap evenwaardig aan Plopsaland.  Sinterklaas in popvorm wachtte ons op in de inkom, geflankeerd door een rij kerstbomen met daarnaast een skelet en een paar spoken in halloweenmodus!  Een mens kan het bijwijlen niet meer behappen, laat staan dat kinderen het kunnen.  Eventjes voordien had ik dikke binnenpretjes met mijn twee kleinkoters op de achterbank.  Minimeisje nam met speelgoedgsm zogezegd foto's van haar broer met flashy zonnebril.  Ik stuur ze door naar ... (het liefje van kleinzoon sedert de eerste kleuterklas), hoorde ik haar zeggen.  Ja, antwoordde broer, zeg haar maar dat ik 105 likes heb.  Zeven en vijf zijn ze, de lach kriebelde in mijn keel, maar ik hield me in.  Zo schattig toch, ik moet me zeker eens zo'n swipegeval aanschaffen, straks been ik ze niet meer bij, de kleuterjeugd.  Dinsdag bleek de halloweentocht in de kinderboerderij volledig uitverkocht.  Beetje sneu, want als dichtste buren zouden we misschien toch eens een ticket in de handen gestopt mogen krijgen.  Op de vraag van Manlief, of er echt geen twee kindjes ten optelle bij konden, kwam een negatief antwoord.  Niet dat onze kadetten er het hart van in waren, ze hebben er zelfs nooit naar gevraagd.  We zijn dan maar naar de speeltuintjes getrokken.  Een eindje fietsen doet ook al eens deugd.  Woensdag was stranddag.  Er stond een fris windje, maar op en af de kliffen lopen zorgde voor de nodige warmte.  Ook het hartjes tekenen in het zand kreeg hun goedkeuring.  De pret kon niet op.  In de winkelstraat bleek die dag halloweenanimatie voorzien.  Een verloren gelopen orkestje, een eenzame steltloper en een enge clown, vormden het scenario.  Kleinzoon is niet happig op elke vorm van verklede mens, laat staan op de engerds van dit moment.  Een ballon was dus niet aan hem besteed, terwijl zus er wel ééntje wou.  Hij en ik gingen op veilige afstand op een bankje zitten, terwijl Echtgenoot de opdracht kreeg, om met ons minimeisje in de wachtkring te gaan staan.  Hij kwam ons zeggen, dat het wel een half uurtje wachten zou worden, maar dat mocht volgens mij geen obstakel zijn.  Ik had echter buiten die engerd gerekend!  Opeens ging ons minimeisje hartverscheurend aan het huilen.  Bleek er een ballon gesprongen te zijn en toen had 'die enge clown' met zijn vinger het teken van 'kopje kleiner gemaakt'.  Dàt was er dus ver over voor onze jongste!  Bovendien was haar ballon op haar verjaardagsfeestje ook ontploft, huilde ze.  Hoeveel tegenslag kun je hebben als vijfjarige?  Ik paaide haar met de belofte, dat er thuis ook ballons waren.  Hele mooie met bloemen.  Het was stil op de achterbank tijdens de terugrit.  Bij het uitstappen vroeg ik haar of het al wat beter ging.  Ja, zei ze met een klein stemmetje, die enge clown is al een beetje uit mijn hoofdje.  Ik smolt van grootouderliefde en verwenste alle enge clowns naar Halloweenland!  Een roze ballon met witte bloemen deed al snel het verdriet vergeten, maar eens weer bij papa en mama bleken ze allebei toch zwaar onder de indruk van het gebeurde.  In het vervolg lopen we nog met een grotere cirkel om dit enge feest heen en dat vooral ook voor mijn eigen gemoedsrust.

 

ze lopen

als een skelet

 

ze grijnzen

als de dood

 

dragen de weeë geur

van sterven

 

bloeden uit

dichtgenaaide monden

 

huilen dierlijk

in donkere nacht

 

maar op het feest

van de vermomden

  

gruwt vaak de angst

voor griezelen

 

laat doden en heksen

in stilte rusten

 

de wereld draait

al gek genoeg met ...

 

Sinterklaas

Kerstman

&

Paashaas

 

 

 

Doris Dorné - 2019

   



gepost door admin 03.11.19 17:32 | permalink | reacties (0) | General
25.10.19
weer in de 'running' ...


Sedert een paar dagen gaat het stukken beter met me en ben ik weer in de 'running'.  Deze morgen voor de eerste keer, na een maand, terug op de fiets gekropen om te markten. Dat zegt al veel!  Vorige dinsdag met Manlief naar het woonzorgcentrum getrokken waar Moeder iets langer dan een jaar verbleef.  Ik mocht er gedurende twee maanden mijn teksten tentoonstellen.  Gelukkig had ik mijn klusjesman bij de hand, want alhoewel het al wat fitter voelde, zou ik het in mijn ééntje niet geklaard hebben.  De vier meter hoge plafonds en dito lange ladder waren niet aan mij besteed.  Echtgenoot kroop op en af, om de ophangsystemen te bevestigen en daarna de lijsten, kaders en posters enigszins volgens mijn orders een plaatsje te geven.  Een serieus werkje, dat drie uur in beslag nam.  's Avonds viel hij geradbraakt in de zetel. De 'zeventig' wordt voelbaar.  Je kan, naast mijn teksten, ook prachtige bronzen beelden spotten van Brecht Ledene, een jonge kunstenaar.  Iedereen welkom dus in St. Anna in Bulskamp!  Lezen en kijken kan tot eind december.  Woensdag ging het dan richting Oostakker.  Onze jongste kleindochter zit in het laatste kleuterklasje en het werd dan ook onze laatste grootouderdag.  Het was nog donker toen we Nieuwpoort uitreden en druk-druk op de autostrade.  Ook veel cowboys op de weg, die zonder veel omzien tussen en langs andere wagens laveerden. Wij zijn dat niet gewoon en af en toe kwam er een gemeende vloek van achter het stuur.  Waarom zo vroeg op de baan?  De ontvangst van de oudjes liep van halfnegen tot negen uur en we wilden absoluut op tijd zijn voor onze kleinkoter.  Het was met een zucht van opluchting, dat we onze auto op het pleintje in Oostakker parkeerden.  Ons minimeisje huppelde de ganse morgen van pure blijdschap de éne klas in en de andere uit.  Het thema was een sprookjeszoektocht, waarbij de kleuters verschillende opdrachtjes moesten uitvoeren en daarna een letter meegegeven kregen, waarmee uiteindelijk een woord moest gezocht worden.  Zo'n anderhalf uurtje later zat het werk erop en was er gelegenheid tot het nuttigen van een cavaatje of fruitsapje.  En zo eindigde onze laatste grootouderdag op de school van onze kleinkroost.  Volgend jaar is onze jongste ook al kleuter àf.  Een mens wordt als het ware in snelheid gepakt door de tijd.  Later die middag, bij de wokchinees gegeten met de ganse familie.  Je raadt nooit wat onze kids daar op hun bord legden.  Frieten met frikandel!  Al de chinese specialiteiten waren worst voor hen (ha,ha!).  Daarna nog efkens mee langs huis geweest om kennis te maken met poes Pepper.  Die is natuurlijk al lang uit zijn kittenperiode gegroeid. en nu een echt 'katje'.  Mooi beestje overigens.  Na de poezenkennismaking, eventjes binnengewipt bij Zus en een uurtje later terug huiswaarts getuft.  Blij, blij weer veilig in Nieuwpoort geland.   Wat zijn wij toch gelukzakken, dat we hier ons nestje hebben! 

 

een ware verademing

nu de thuisbasis

in zicht komt

 

een zucht van opluchting

bij het afritten van

het laatste stukje snelweg

 

tussen licht en duister

tekent de stad zich

tot uitnodigend welkom

 

thuis ...

thuis ...

thuis ...

 

zingt het in de oren

terwijl het hart blij

een slagje over slaat

 

na een dag drukte

begroet en omarmd 

door intense rust

 

weten en voelen

dat het goed toeven is

... thuis

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 25.10.19 18:40 | permalink | reacties (0) | General
15.10.19
niet van een leien dakje ...


Het bekomen van mijn 'kleine operatie', loopt niet van een leien dakje.  Had ik  gedacht na twee weken weer vrij en vrolijk (hm), door het dagdagelijkse te huppelen, dan had ik het grondig mis.  Er is nog steeds de pijn en die zorgt dan weer voor stress, vermits ik een geboren stresskip ben.  Gisteren er vollen bak tegenaan gegaan.  Huis gepoetst, eten bereid, schotels gewassen, beetje tuinwerk gedaan.  Slim?  Neen, want vandaag krijg ik de rekening dubbel en dik gepresenteerd. En weer moet ik aan mijn jongste denken.  Op een snikhete julidag stond zijn operatie gepland.  Op de agenda: gal en een stuk milt wegnemen.  Hij was toen vier.  Om onze gedachten een beetje te verzetten (onmogelijk), wandelden Manlief en ik die morgen van het UZ Gent naar het stadscentrum.  Toch zo'n uutje stappen of liever 'sloffen'.  Ik vooral met lood in mijn schoenen en mijn gedachten op alarm.  Het einde van de ingreep was voorzien tegen de middag en zo stonden we dan ook vlug weer terug op de kinderkankerafdeling.  Er werd ons gemeld, dat de chirurgen nog altijd bezig waren, want het was ingewikkelder dan gedacht.  Over gal en milt werd niet meer gesproken, wel over de linker bijnier, die volledig verwijderd moest, omdat de tumor er helemaal aan verkleefd zat.  Uren later mochten we even op bezoek op intensieve.  Zo'n klein, wit ventje in zo'n groot bed, overal buisjes en draadjes en koud, zo koud!  We zijn die avond niet meer teruggeweest, ik kon het gewoon niet aan. Ze brachten hem de volgende morgen al heel vroeg naar zijn vertrouwde kamertje op de kinderkankerafdeling.  De buisjes waren verdwenen en de pijn blijkbaar nog verdoofd.  De verpleegster vertelde ons, dat hij recht gesprongen was in zijn bed, alsof er niets gebeurd was.  De pijn zal hem op dat moment knockout geslagen hebben en niks of niemand kreeg hem de volgende twee weken nog recht in bed.  Met veel geduld en liefde hebben we gewacht tot hij er eindelijk klaar voor was.  Eerder mochten we het ziekenhuis niet verlaten.  Op de dag van ons vertrek, moest de chirurg zijn fiat nog geven, maar die was naar een feestje en kwam pas 's avonds laat in en uit.  Het waren uren van nagelbijten en gefrustreerd afwachten, van kinderlijk verlangen naar thuis.  Het was een chirurg zonder empathie voor kleintjes met kanker.  Geen vriendelijk woord, geen warmte ... niks. Toen de draadjes verwijderd moesten, kon hij zelfs geen begrip opbrengen voor de angst van mijn kind, dat toen al negen chemokuren en een loodzware operatie achter de rug had.  We, Benjamin en ik, zijn altijd bang van hem gebleven.  Er is veel angst in mij gezaaid, tijdens ons verblijf in UZ Gent en ik raak die nooit meer kwijt.

 

ik voel me

maar halfstok

 

als een vlag

die geen wind vangt

 

en troosteloos

maar wat hangt

 

zonder wimpelen

 

ik moet even

tijd nemen

 

voor mezelf

 

 

Doris Dorné - 2019

 

        



gepost door admin 15.10.19 15:24 | permalink | reacties (1) | General
03.10.19
het ziekenhuis en ik ...


Eventjes uit de running geweest! Een bezoekje begin september aan de dokter, die me af en toe al eens uit de nood had geholpen met een hulpmiddeltje, maar nu vaststelde, niets meer voor me te kunnen doen en me doorverwees naar een chirurg voor verdere behandeling van mijn vijfendertigjarige aambeitjes.  Geen levensbedreigende ziekte dus, maar geloof me, het heeft serieus wat voeten in de aarde.  Voor hij me in handen van de chirurg overdroeg, schotelde die vlijtige dokter me ook een coloscopie (darmonderzoek) voor.  Ik pruttelde tegen, dat mijn darmen niet aan de orde waren, maar er bleek geen moederen aan en hup, in no time stond ik buiten met een afspraak, die ik helemaal niet wilde: een coloscopie in het vizier!  Nu moet je weten, ik heb een panische angst van alles wat met ziekenhuizen te maken heeft.  Noem het genetisch, mijn vader en moeder waren er ook als de dood voor.  Mijn anderhalf jaar verblijf, samen met Benjamin, op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent, maakte me tot een doorwinterde angsthaas.  Alles gezien, alles gehoord.  Beelden, die me toen bij de keel grepen, zijn nooit meer te wissen. Een weekje later en veel ergernissen, angst en stress ouder, bleek de chirurg een vriendelijke, jongeman, die er geen punt van maakte om die coloscopie afspraak te annuleren, vermits ik dat totaal niet zag zitten.  Bovendien bleek hetgeen die dokter me had verteld (geen wegnemen van de aambeien zonder darm- en maagonderzoek, coloscopie en operatie op één dag uit te voeren) allemaal niet waar te zijn.  Dàt is namelijk hetgeen mij zo'n schrik aanjaagt, dat je dingen opgedrongen krijgt, die je niet wenst en dat er, zonder boeh of bah, over jou beslist wordt door iemand zonder oor voor de patiënt.  Verleden donderdag, héél vroeg 's morgens (omdat ik zo'n bangerik ben, kreeg ik voorrrang) dan onder het mes van de jonge chirurg geweest.  We zijn nu een week verder en geloof me, het lijkt misschien een akkefietje zo'n operatie, de pijn is er niet minder om.  Maar ... dan denk ik aan Benjamin en al die andere kinderen, doodziek en veroordeeld tot chemo, chirurgie, bestraling.  Kinderen zonder verweer tegen de beslissingen genomen door ouders en artsen.  Zo veel pijn en lijden.  Zo veel afzien. Zo veel moed en kracht en sterkte.  Zo veel sterven na al het doorstane.  Ik denk aan hen en ik zie ze allemaal voor me.  Ach, aambeien ... een akkefietje om zeker niet over te zeuren, gewoon een zeer pijnlijk 'zitprobleempje' achteraf.

 

ze rijden me

in een ziekenhuisbed

de gangen door

lift in lift uit

 

en ik denk aan jou

 

ik lig weerloos

op de operatietafel

voel het infuus

zie vaag de verpleger

 

en ik denk aan jou

 

zo klein amper vier

bijna verdronken

in het grote bed

op intensieve

 

hartverscheurend

beklijvend beeld

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 03.10.19 14:40 | permalink | reacties (0) | General
17.09.19
hoe Nieuwpoort 'verenigde' ...


Vorige zaterdag kregen de Nieuwpoortse verenigingen, naar tweejaarlijkse gewoonte, de kans om met hun activiteiten naar buiten te komen bij het grote publiek. De feestzaal (ooit het mekka van ons jeugdig zaterdagavondleven) boven de Vismijn opende 's morgens zijn deuren.  Echtgenoot, niet wars van wat publiciteit, had zich met de slotracingclub (racen met miniwagentjes) bij deze gelegenheid ingeschreven, om deel te nemen aan dit gebeuren.  De ganse week had hij geschaafd en geprutst aan het in elkaar steken van een minicircuit, waarop racende wagentjes te bewonderen vielen. En dat allemaal met de intentie enkele nieuwe leden te strikken voor de vereniging, die hij al tweeënvijftig jaar draaiende, euh, racende houdt.  Ik moet zeggen, zijn 'drive' is bewonderenswaardig, al vind ik, dat hij soms in 'overdrive' gaat.  Maar ja, wie ben ik?  Als slotraceleek kijk ik vaak met ergernis en zelfs met een beetje medelijden naar die tomeloze inzet, waar hij zelden dank of waardering voor krijgt.  Zo'n veertig jaar lang liep ik elke vrijdagavond mee in zijn zog, om de dorstigen te laven.  Ook tal van weekends werden gespendeerd aan de hobby van een handvol eigenzinnige mannen. Sedert zo'n twee jaar hou ik het voor gezien.  Mijn drive is verdwenen, maar Manlief gaat door!  Zo kwamen we dus op 'Nieuwpoort verenigt' terecht.  Het was prachtig najaarsweer en mij leek het, dat er weinig beweging te bespeuren zou zijn op dit evenement.  Zevenentwintig verenigingen maakten hun opwachting.  Het Rode Kruis, Kiwanis, de Knoeiers, de Beiaardvrienden, de Steenkappers, de fanfare, de Jeanne Panne vrienden, het Koor ... en nog een aantal seniorenclubs van schaak tot kaartspelen.  Weinig jeugd te bespeuren, was het eerste dat me opviel, gezien de vele tinten grijs.  Terwijl Echtgenoot zich bezighield met de opbouw van zijn circuit, viel mijn oog op het tegenoverliggende standje van de steenkappers.  Fantastische hobby, vind ik.  Bovendien stond er een tekst, die onmiddellijk mijn hart stal.  En ja, terwijl mijn eega zich in het hobbyzweet werkte, kocht ik mij een mooi stukje kunst.  Mijn dag kon niet meer stuk!  Twee clubleden kwamen rond de middag een handje toesteken en ik nam de benen voor een namiddag shoppen met vriendin.  Veel bezoekersbeweging was er niet geweest, bleek later die avond.  En al helemaal geen jong publiek.  Enkele grootouders hadden halt gehouden en interesse getoond voor de racewagentjes. Hun kleinkinderen zouden dat wel kunnen smaken, volgens hen, maar ja, die woonden in het binnenland en vielen sowieso uit de boot.  Veel nieuwe leden moet Manlief dus niet verwachten.  Mag het een kleine troost zijn, dat ook de andere verenigingen niemand wisten te strikken?  Nu, Echtgenoot was een tevreden man (zijn hand is gauw gevuld) en ik was blij met mijn aankoop.  Elk zijn hobby, nietwaar?  En de boer ... die ploegde voort!

 

de feestzaal 

droeg de geur

van melancholie

 

hier dansten ze

jong en onbezonnen

de avonden weg

 

hier rolden ze

de rode loper uit

voor prille liefdes

 

vandaag ...

 

dragen ze 

de wonden van

een leven later

 

kleuren de haren

dunnetjes tot

wit of duifgrijs

 

weerloos overmeesterd

door diepe nostalgie

laat ze zich vloeren

 

door al wat

herinneren waard is

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 17.09.19 18:35 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2019 (1)
:: November 2019 (5)
:: Oktober 2019 (3)
:: Augustus 2019 (3)
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)