Poezie Doris Dorné
 
 

General

13.12.17
de donkerste week van het jaar ...


Nog tien keer slapen en dan mogen we ons verheugen op het stilletjesaan weer langer licht worden.  Deze week is letterlijk en figuurlijk de donkerste week van het jaar voor mij.  Vierentwintig jaar geleden schipperden we hier ontredderd door het huis, gevuld met immens verdriet en totale machteloosheid, om ons stervende kind, waar de dood zich niet over wou ontfermen.  Elk jaar weer voel ik hoe het toen voelde: als verscheurd door de kaken van het vreselijke monster kanker, dat meedogenloos mijn kind gijselde en geselde. Woedend, omdat wat mij het allerliefste was, mijn kind, zo ondraaglijk moest lijden.  Donkerder dan deze week, kan een week nooit meer worden en zo zal het altijd blijven.  Veel licht valt er vandaag ook niet te rapen, het is een grijze dag.  De sneeuw van maandag, het witte goud voor kinderen, verdween gisteren als sneeuw voor de zon (al viel er niet veel zon te bespeuren).  Tot grote spijt van de jeugd, tot grote opluchting van de volwassenen.  Zoonlief deed er eergisteren drie uur over om van zijn werk weer thuis te geraken en opa reed er even lang over, om met de kindjes van school weer veilig te landen in Gentbrugge.  Wij waren hier nog het beste af, want we hadden geen verplichtingen en bleven dus lekker binnen.  Gisteren bleken straten en autowegen al sneeuwvrij en zonder problemen berijdbaar, zodat we na de middag tot bij Moeder geraakten.  Vanmorgen, tijdens het ramen poetsen (binnen welteverstaan), was er plotseling een stukje hoorspel op de radio.  De nostalgie sloeg toe!  Het katapulteerde me naar toen ik pas zeven was.  Toen al luisterde ik naar de hoorspelen op de radio, herinner ik me.  Ik zat altijd aan het toestel gekluisterd en ging er helemaal in mee.  Fantastisch zo'n vervolgverhaal op de radio met verschillende stemmen, waar je zelf een gezicht aan kon geven. Van televisie was er ten huize nog geen sprake. Ik had op heel jonge leeftijd ook iets met een strip in een krant of weekblad (dat ontglipt me), over een vervelende mug of vlieg, die van geen wijken wou weten en allerlei deugnieterij uitstak.  En dan 'Nero', waar mijn vader me uit voorlas en waar ik later zelf aan verslingerd raakte.  Ja, ja, de tijd van toen ligt al een leven lang achter me.  De radio maakte me deze morgen toch weer even blij kind.  Een warm lichtje in mijn donkerste week.

 

het eindeloos ondergaan

van pijn en lijden

 

het stuiteren

van blij naar angstig

 

van traanloos

naar kwellend moment

 

de last van het ziek zijn

het verliezen van vrijheid

 

gebogen kleine schouders

onder veel te zware last

 

schokkend ...

 

het staat allemaal geschreven

in de palm van mijn hand

 

onuitwisbaar ...

 

een tattoo

voor het leven

 

Doris Dorné - 2017

 

       



gepost door admin 13.12.17 16:04 | permalink | reacties (0) | General
11.12.17
winterse aanslag ... wit intermezzo


Terwijl koolmeesjes en vinken allerhande tot tegen ons raam vliegen, om een lekkernij te pikken uit hun geliefd, tegen de ruit klevend voederbakje, valt de sneeuw hier dansend naar beneden.  Ja, vandaag gaan we gebukt onder een winterse aanslag van formaat! Bijna geen mens, die zich door dit weer waagt als het niet echt nodig is.  Normaal gezien moest ik op koffieklets, maar er is geen doorkomen aan, dus dat vroeg om uitstel.  Tijd om in alle rust een beetje te bloggen, terwijl buiten alles zich warm houdt onder een dikke laag sneeuw.  Mooi toch, al die zachtheid die zomaar uit de lucht komt dwarrelen en door dwingende wind gestuurd wordt.  Tal van sneeuwmannen (of - vrouwen) zullen overal verrijzen, tot grote hilariteit van het jonge grut.  Maar ... laat het vooral niet te lang duren, eventjes genieten is genoeg, want het legt nu al één grote,  onontwarbare knoop in het verkeer, zowel te lucht of te land.  Nog maar weer eens een bewijs, dat de natuur de mens bij wijlen nog altijd onder de knoet krijgt.  We moeten dus niet te hoog van de toren blazen, wij kleine wezentjes.  Vorige donderdag hield het woonzorgcentrum waar Moeder verblijft, een minikerstmarkt.  De cafetaria bleek te klein voor al de bezoekers, die een kijkje kwamen nemen.  Na een pannenkoek uit het vuistje (superlekker), liepen we eventjes langs de standjes met zelfgemaakte kerstkaarten, advocaat, koekjes ... dingen die te koop waren voor de warmste week.  Moeder was blij de rust terug te vinden in haar 'living', samen met haar medebewoners.  Vrijdag werd Echtgenoot een jaartje ouder, achtenzestig klokte hij af.  Ja, we zijn hier in de wijk, allemaal zo 'piep' niet meer.  Ach, waar is de tijd, dat we, als echte Belgen, met een baksteen in onze maag rondliepen.  Twintigers en dertigers, jonge gezinnen enthousiast bouwend aan een toekomst in een toen nieuwe verkaveling.  Nu zijn we zestigers en zeventigers met hier en daar een mankement en een toekomst, die in versneld tempo krimpt in jaartelling.  Gelukkig zijn de vriendschappen toen ontstaan, nog altijd lopende en ik draag ze steeds meer op handen, de mensen die me het koesteren waard zijn.  't Is hier goed wonen, zeker weten!

 

niet meer bestaan

voor even uit

het oog verdwijnen

 

kopje onder gaan

in de anonimiteit

van het leven

 

op adem komen

afstand nemen

balans maken

 

in vraag stellen

wat nog komen mag

of wat net niet

 

om daarna

in gevallen stilte

jezelf terug te vinden

 

in hoofd en hart

weer blij te zijn

met de mens

 

... achter het twijfelen

 

Doris Dorné - 2017

 

 



gepost door admin 11.12.17 13:34 | permalink | reacties (0) | General
04.12.17
afgelegd parcours ...


't Zijn hectische tijden!  Terwijl ik loop te brainstormen over een passende tekst op mijn nieuwjaarswensenkaart en ik daarbij soms even alles rondom mij uit het oog en oor verlies, staan we nog maar eens veertien dagen verder op mijn blogkalender.  Mijn hoofd lijkt soms wel een muizennest, waarin honderden van die beestjes kriskras door elkaar een marathon in lopen. Wat dan weer resulteert in weinig of geen aandacht voor de opmerkingen en vragen van de heer des huizes, die zich zo af en toe verongelijkt durft te voelen.  Maar ja, ik kan het ook niet helpen, dat het zoeken van iets zinvol schrijven mijn hoofd gaat regeren.  Enfin, ik ben er bijna uit (euh, dat denk ik toch!). Het was niet alleen mijn nieuwjaarstekst, die me even intens bezighield.  Na maanden van stilte, kreeg ik onlangs, totaal onverwacht, van verschillende kanten de vraag tot het schrijven van een passende tekst: voor wereldlichtjesdag op 10 december, voor een doopplechtigheid.  Ik vind het altijd hartverwarmend, als mensen een beetje troost of zichzelf terugvinden in wat mijn schrijfsels.  Of als mijn pennenstreken tranen boetseren in lezende ogen.  Dan krijg ik tranen in mijn ogen van de tranen in andermans ogen.  Dat je dat kunt met enkel pen, papier en een paar woorden ... geen mooier 'hobby' dan dàt.  De volgende dagen zal ik me dus toespitsen op het afwerken van mijn nieuwjaarswensen, anders kom ik nog te laat op het appèl!  Wie ook voor nodige druk zorgde, was de goedheilig man ofte Sinterklaas.  Liep ik soms als een kip zonder kop de juiste geschenkjes te zoeken voor onze kleinkroost.  Het wordt er ieder jaar moeilijker op, want ze hebben al zo veel en op den duur zie je het bos door de bomen niet meer.  Vorige vrijdag liep ik op klaarlichte dag het walhalla, Dreamland genoemd, binnen om bij het verlaten van deze winkel van begeerte, te moeten vaststellen, dat het al pikdonker was.  Van een zoektocht gesproken!  Gisteren mocht het kleine grut komen zien, of de man met de baard hier halt gehouden had.  De kadootjes vielen in de smaak en ik slaakte een zucht van opluchting.  Oef, dat hebben we ook weer gehad, op naar Kerst!  Kerst is makkelijker, de hoge verwachtingen van onze kleinkroost zijn immers ingelost, al wat er nu nog komt is al lang goed.  Geen geschenkenstress meer voor mij.  Oh, neen!  Ondertussen is Moeder ook veertien daagjes ouder.  Ze ging met Zus naar een gesmaakt optreden van Christoff en we pikten in het woonzorgcentrum een namiddagje Gary Hagger mee.  Die laatste bleek niet zo haar ding, want volgens haar zong hij liedjes van voor haar tijd (Elvis, Rob de Nijs, André Hazes).  Ja, ja, van 'voor' haar tijd.  Volgende donderdag is er een sfeervolle kerstmarkt in het zorgcentrum, ook daar willen we bij zijn.  Enige drukte is me dus niet vreemd.  Ik verlang al naar de eerste week van januari, wanneer het doek valt over al dat feestgedoe en de rust van het alledaagse terugkeert.  Simpelweg het doodgewone ... de max! 

PS: terwijl ik hier het vervolg schrijf, verdwijnt een prachtige maan achter het rasterwerk van kale bomen, net zoals in het Sinterklaasliedje uit mijn kinderjaren (zie de maan schijnt door de bomen ...).  Worden die liedjes eigenlijk hedentendage nog gezongen?  Ik heb er geen flauw benul van.  Dag, Sinterklaasje.

 

't is maar

 

dat je als

bedolven mens

onder bergen warmte

 

nog altijd

een ijzig lege plek voelt

diep middenin jezelf

 

hoewel tedere handen

het kreunend hart

liefdevol omvatten

 

praat het verlangen

zichzelf aan de galg

weert elk smeltend ijs

 

zorgt diepe pijn

voor een kloof eenzaamheid

voor een kaap verdriet

 

tuimelen emoties

in kraters en valkuilen

loop je verloren

 

in het desolate stukje

van je eigen ik

waar niemand vat op krijgt

 

Doris Dorné - 2017

  



gepost door admin 04.12.17 18:55 | permalink | reacties (0) | General
21.11.17
één jaar in een vreemde wereld ...


Sedert vorige zaterdag woont Moeder al één jaar in een haar totaal vreemde wereld en is het woonzorgcentrum St. Anna haar thuis.  Al ligt Bulskamp, gesitueerd even buiten Veurne, voor haar op een andere planeet.  Eén jaar, twaalf maanden, tweeënvijftig weken, driehonderdvijfenzestig dagen ... het stelt omzeggens niks voor, daar waar tijd verloren loopt tussen ochtenden en avonden.  Het valt me nog altijd moeilijk haar daar te zien zitten.  Broos, breekbaar, kwetsbaar, afhankelijk en onmachtig tot begrijpen wat haar allemaal overkomt.  Wat speelt er zich af in haar hoofd, vraag ik mezelf vaak.  Ja, er zijn humoristische momenten, waarbij we soms zelfs de slappe lach krijgen en Moeder met ons, het is niet allemaal tranendal, maar makkelijk is anders. Gisteren zei ze, dat ze daar niet zal blijven tot ze tachtig is (ondertussen draagt ze al het cijfer zesentachtig).  Om de twee minuten vroeg ze me welke dag het wel was.  Haar blik kijkt ver weg, ze ziet andere dingen dan wij.  Ik ben haar dochter niet meer, ik ben haar zus.  Vreemd toch, hoe ze in mij, die het dichtst bij haar stond en dagelijks over de vloer kwam, nu de zus ziet die haar leerde breien en dansen. En ik lijk dan nog in de verste verte niet op mijn tante.  Het vergt enig balanceerwerk, om haar te kunnen volgen in haar hersenspinsels en om mee te stappen in het verhaal, dat ze voor ogen heeft.  Het altijd alert proberen te reageren vraagt veel energie en maakt me soms doodmoe.  Maar ... er wordt goed voor haar gezorgd, ze is veilig en dat is een grote geruststelling. Het woonzorgcentrum is bovendien 'top'.  De zorg voor 'verloren mensen' is niet evident. Het zijn net kleine kinderen, maar geboetseerd tot volwassenen, plooien ze niet makkelijk meer.  Ik heb niets dan bewondering voor het verplegend personeel, dat zich ten volle inzet, maar vaak weinig respons krijgt en van hot naar her moet vliegen. Dus van hieruit een spreekwoordelijke bloemetje voor al wie van St. Anna een warm toevluchtsoord maakt!  Eén jaar ... leven in een wereld waar omzeggens iedereen zijn weg niet meer vindt, het hakt er stevig in bij mij, maar zolang ik samen met Moeder in de cafetaria een kriekje kan drinken mag ik niet klagen, toch?  Minder was het nieuws over een zorgcentrum hier in Nieuwpoort, verleden week. Goed, dat die dingen aan de oppervlakte komen en naar buiten gebracht worden.  Een 'wake up call' voor allen, die de zorg op zich nemen voor kwetsbare mensenlevens.  Gisterenavond een filmpje meegepikt, samen met vriendin Louisa  'Zeven hemels' gaan zien.  Over jezelf altijd wegcijferen voor anderen, trachten goed te doen, anderen graag zien om jezelf graag gezien te denken.  Om op een gegeven ogenblik vast te moeten stellen, dat wat je ook doet of probeert voor anderen, uiteindelijk alleen maar bedoeld is om je zelf goed te voelen.  Noem het gerust een soort van egoïsme.  Maar het verlangen, om evenveel terug te krijgen als wat gegeven werd, verzandt vaak in ongoocheling.  Dus ... denk ook eens aan jezelf, geef zo nu en dan jezelf eens een pluimpje ... dan moet een ander het niet doen!

 

de tijd

nam me 

bij de hand

 

trok mij mee

gaf me geen

kans tot dralen

 

één jaar vloog

als in een flits

razendsnel voorbij

 

de dagen

niet bij te benen

namen een loopje

 

... met mij

 

maar altijd

reisde jij mee

naar overal en nergens

 

los van en toch weer niet

verankerd aan elkaar

nooit meer echt samen

 

jij en ik ...

doorheen dat éne jaar

 

Doris - 2017

 

       



gepost door admin 21.11.17 16:59 | permalink | reacties (1) | General
11.11.17
te veel van het goede ...


Mijn bezoekje, tijdens de herfstvakantie met kleinkroost, aan een speelgoedgigant was de aanleiding tot het even kwijtraken van het noorden.  Te veel van het goede geeft vaak oprispingen, nietwaar?   Aanstoker tot dit alles: ons aller geliefde Sinterklaas.  Zoals elk ander jaar, vielen ook nu de speelgoedboekjes enkele weken geleden al in de brievenbus.  Kleinzoon was er zo van onder de indruk, dat hij niet meer aan slapen toekwam, want zijn hoofdje zat te vol met dat boekje.  Je zal maar vijf zijn en belangrijke keuzes moeten maken.  Enfin, tijdens de vakantie stond er een namiddagje speelgoedwalhalla op het programma.  Tot mijn grote ontsteltenis bleek de inkom, met het vooruitzicht op de kerstdagen, toen al een dennenbos.  Vlak achter de deur, verloren we ons in een Halloweenomgeving met alle griezelbenodigdheden, die je je maar kunt bedenken.  Een boogscheut verder lachte de goede Sint ons minzaam toe.  Het werd me even zwart voor de ogen.  Onze kleinkroost had er minder last van.  Wat is er immers leuker dan van rayon naar rayon te spurten en al de dingen uit het speelgoedboekje te aanschouwen?  Al bij al hadden ze vlug een keuze gemaakt, maar makkelijk was dat niet.  Een kinderhartje dat vol verwachting klopt en bij het zien van zo veel moois net dat tikkertje harder gaat slaan.  Je houdt je eigen, volwassen hart vast!  Ik kwam alvast een stukje wijzer buiten.  Kleinzoon had me zijn sinterklaaswensen getoond, zo weet ik wat ik moet weten én moet kopen.  Nu zijn we zo'n twee weken verder.  Ondertussen kon ik al wat 'huiswerk' maken en het één en ander aanschaffen.  Hier en daar waren er al lege vakken in de rekken en een moedige, maar laattijdige papa kreeg te horen, dat wat hij zocht uitverkocht en niet meer te verkrijgen was.  Tot zijn grote ontgoocheling, je wilt je kind immers gelukkig zien.  Niettegenstaande het nog een maand duurt vooraleer de goed heilig man op de deur klopt, is hij toch al op de terugweg en wordt hij verplicht plaats te ruimen voor de in aantocht zijnde kerstdagen.  Ja, het wordt me allemaal een beetje te veel!  Mijn sinterklaaslijst is immers nog niet volledig afgewerkt en de tekst voor mijn kerstkaart ligt ook nog te sudderen in mijn achterhoofd.  Ik voel het, net zoals vorige jaren ben ik tussen al dat commerciële gedoe, efkens het noorden aan het verliezen.  Ik kijk smachtend uit naar 1 januari 2018, de dag van de bevrijding, het moment waarop we geschenken en alle andere toestanden achter ons kunnen laten en de kans krijgen om weer rustig te ademen. Iets wat momenteel in televisieland niet aan de orde is.  Sedert eergisteren praat iedereen over 'grensoverschrijdend gedrag' en volgen we met argusogen én oren het verdere verhaal van een televisie icoon en zijn entourage.  Amerika in het klein, zullen we maar zeggen.  Ach, had ik nog maar een kinderhartje, ééntje dat net een tikkertje harder slaat wanneer zes december nadert, maar voor de rest geen weet heeft van de grote, boze wereld.  Een onschuldig hartje, vol vertrouwen in later.  Tja, die tijd is natuurlijk al lang voltooid verleden!

 

een sprekend artikel

in de krant

 

... slik

 

een pijnlijk bericht

in de brievenbus

 

... slik

 

een ontroerende film

op televisie

 

... slik

 

een beklijvende reportage

in een damesblad

 

... slik

 

een hartbrekend mailtje

in de box

 

... slik

 

ouder worden ...

steeds vaker tot

tranen toe bewogen

 

heimelijk alles wegslikken

 

Doris Dorné - 2016

 

 



gepost door admin 11.11.17 19:25 | permalink | reacties (0) | General
04.11.17
novemberintrede ...


Zoals jullie al gemerkt hebben, is er tijdens de voorbije herfstvakantie van schrijven niks in huis gekomen.  Kindervreugde gaat dan voor alles en om 's avonds laat dan nog achter dit klavier te kruipen (jàààà ... kruipen!), ontbrak het me aan de nodige energie.  Twee van onze superkleinkinderen in huis deden de luikjes van mijn ogen zonder enige moeite dichtvallen terwijl ik de gebruikelijke televisieprogramma's trachtte te volgen.  Ik viel zelfs in slaap tijdens ' Tabula Rasa', de bejubelde reeks met en van Veerle Baetens, mijn nummer één actrice.  Dat zegt veel over mezelf en over het gestaag groeien van het aantal jaartjes ouderdom.  Niet, dat die twee pareltjes van kindjes het mij moeilijk maaakten, het zijn echte schatjes, het lag gewoon aan mezelf.  Het waren vier dagen om in te kaderen.  Ons minimannetje en jongste minimeisje zijn immers één en al liefde.  Grote Zus maakte de keuze tussen logeren aan zee en de halloweenstoet op het thuisfront.  Ze ging voor Halloween. We maken voor haar het logeerbed op in de kerstvakantie.  Ik smolt, toen tijdens het snuiten van mijn neus, onze jongste vroeg: 'Heb jij ook een snottenbelletje?' en toen vijfjarige kleinzoon me met zijn fantastisch blauwe ogen ernstig aankeek, na een stukje jeugdverhaal van mijnentwege: 'Jij hebt ook al je problemen gehad'.  Zoveel tederheid in die kleine lijfjes!  We hebben die vier dagen goed gevuld met speelpleintjes, Dreamland, een bezoekje aan Mémé Zee, strand, pannenkoeken eten ... de kleine geneugten in een mensenleventje.  Woensdag reden we hen terug naar Oostakker en sloten af met een gezellig uitje naar de wokchinees.  Een goeie 'gok', lekker en ook fun voor de kindjes.  Zullen we nog eens doen.  Ondertussen ging ook één november voorbij.  De week voorafgaand reed ik met vriendin Fabienne naar het kerkhof in Mannekensvere (Middelkerke), om er bloemen te plaatsen bij het graf van haar ouders.  Terzelfdertijd hielden we halt in Nieuwpoort, waar de as van haar man jaren geleden werd verstrooid, net als die van Benjamin, mijn vader en mijn grootvader.  Het raakt me telkens weer, dat er zoveel vervallen graven zijn.  Schots en scheef, gebroken en verwaarloosd. Getekend door het geselen van de tijd.  Graven, waar nooit iemand nog komt naar kijken, omdat er gewoon niemand meer overblijft, om om te kijken naar die doden.  Neen, geef mij dan maar als as de vrijheid van het gras, de lucht, de wind en dat niemand zich belast moet voelen om elk jaar weer met de 'verplichte' bloemen te komen.  Ik had het er vrijdagmorgen nog over met een vriendin.  Bij een lekker kopje koffie praten over wel of niet begraven willen worden, het moet kunnen.  Blijkbaar is zij er nog niet uit wat ze wil, het graf, een urne of de vrijheid.  De dood ... niet zo evident.

 

neen ...

 

ik liep niet

tussen de doden

met plichtsbewust

in mijn handen

de obligate bloemen

 

neen ...

 

ik bezocht niet

de plaats waar

as ooit uitgestrooid

woorden deed stokken

 ogen verdronken in tranen

 

neen ...

 

alle liefde

alle warmte

ligt te rapen in ons huis

dat ook altijd

het jouwe is gebleven

 

altijd het jouwe blijft

 

Doris Dorné - 2015    



gepost door admin 04.11.17 18:55 | permalink | reacties (0) | General
22.10.17
een week met 'inhoud'


Een week, zeven dagen welgeteld, is kort en wordt met het ouder worden alsmaar korter.  Enfin, zo voelt het soms toch.  Begin deze week ging er een golf van 'sexuele intimidatie' door medialand.  Televisie, radio, kranten ... riepen op tot actie. Vrouwen lieten zich horen in praatprogramma's of schreven hun ziel bloot op social media. Het ging dan ook meestal om mannen van onze generatie.  Ik kon er zowaar de slaap niet van vatten, van al die bekentenissen.  Ja, ik kan begrip opbrengen voor al die verhalen.  Mannen gaan dikwijls nogal eens hun boekje te buiten, maar zien dat dan als 'humor'.  Dat wij daar niet mee kunnen lachen, bestempelen ze dan als 'kleinzerig en kinderachtig'.  Hoe wij ons daar bij voelen, dat laat geen belletje rinkelen bij hen.  Mijn vriendin en ik hadden het er vrijdagochtend nog over.  We hopen en denken allebei, dat de huidige generatie jonge mannen toch wat respectvoller omgaat met de dames en indien niet, dat de vrouwen van deze tijd, zonder schaamrood meer durven opkomen voor zichzelf. Donderdagavond kreeg ik een telefoontje.  Mijn tante, de zes jaar oudere zus van Moeder, was gestorven.  Ze werd tweeënnegentig.  Jaren keek ik naar haar op, mijn doopmeter ofte 'marraine'.  Veel zagen we elkaar niet, ze woonde al een leven in Engeland, maar als ze de oversteek maakte was het feest.  Ik was nog kind toen.  Met de tijd verloor ik een beetje mijn 'bewondering' voor haar, toen ik haar verhaal stukje bij beetje te horen kreeg.  Ze had twee kinderen aan hun lot overgelaten.  Na de dood van Benjamin kon ik daar moeilijk mee om.  Bovendien gleden de jaren voorbij en verflauwde het contact.  Nu is ze gestorven.  Verdriet voel ik niet echt, ik herinner me vooral mijn kinderlijk verlangen van toen en hoe spannend het wel was om de minuten af te tellen tot een jaarlijks weerzien.  Ze had ook altijd voor elk van ons een kadootje bij en héél veel engelse snoep.  Ik zal Moeder niet vertellen, dat haar zus er niet meer is, want ze ziet mij nu als haar zus.  Het zou voor te veel verwarring en nog méér mist in haar hoofd zorgen.  Bovendien ... was er geen plaats meer voor elkaar in hun leven.  De telefoon bleef stil en de hand vond geen pen om nog een kaartje te schrijven. 

Het belastingvoordeel voor thuisblijfmama's zou moeten verdwijnen.  Het zou niet werkende moeders moeten aanzetten tot een baan zoeken, blokletterde de computer vrijdagvoormiddag.  Echtgenoot las het me voor in naam van Gwendolyn Rutten.  Tja, ik heb me als thuisblijfmama altijd al met een scheef oog bekeken gevoeld.  Niet uit werken gaan, je job opgeven om aan de haard te zitten en zelf voor je kind te zorgen was al 'not done' toen ik die beslissing nam.  Alsof er 'lui en ongeletterd' op je voorhoofd geschreven stond en altijd weer die uitleg die gegeven moest.  Ik word er nu nog moe van!  En kijk, zesendertig jaar later vind ook Mevr. Rutten, dat zelf voor de zorg van je kroost instaan niet moet mogen of toch 'gestraft' moet worden.  Gelukkig zijn er nog mensen met verstand, die haar standpunt onmiddellijk aan de zijkant schuiven en toegeven, dat thuisblijfmama's ook 'werken'.  Ik geef mijn beslissing van toen een ereplaatsje op mijn curriculum vitae.  Thuisblijfmama's zijn 'cool'! 

Vrijdagavond in de stedelijke vismijn, tijdens de Oesterbeursdagen een check van tweeduizend euro gekregen ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Een hartverwarmend gebaar van erkenning en waardering.  Toch nog even meegeven, dat een dame me kwam zeggen vrij te zijn, om bij de volgende bloemenverkoop te komen helpen.  Moest haar teleurstellen, het verhaal van onze mini azalea's eindigde veertien jaar geleden,  na een immense inzet van tien jaar.  Zo zie je maar, hoe mensen zich willen manifesteren zonder weet te hebben van hoe of wat.  Daar krijg ik dus serieus de kriebels van, van zo'n dommigheden. 

Vandaag kwamen onze vrienden Lydia en Roland vanuit het verre Alken naar Nieuwpoort.  Roland en ik leerden elkaar ooit kennen in de plaatselijke jeugdclub, we waren nog 'piep'.  Zo'n vijf jaar geleden vonden we elkaar terug via een artikel over zijn kunst (google: de kunst van het 'onthaasten' van Roland Menten).  Een jaar later zetten we samen, ook met medewerking van de Nieuwpoortse kunstenaar Ivan Peel,  een laatste tentoonstelling ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent op poten. Intussen zijn we vier jaar ouder en wijzer, maar er is een fijne, blijvende vriendschap gegroeid.  Aan onze tentoonstelling hou ik niets dan warme herinneringen over en bovendien sloten ook zij het Kinderkankerfonds UZ Gent in hun hart.  Jammer, dat we zo ver van elkaar af wonen, maar dat mag geen obstakel vormen om elkaar toch jaarlijks eens terug te zien!

 

was het ...

 

een soort vermoeidheid

tussen hen

 

het familiegevoel

dat na tal van jaren

 

plots bestoft

een einde kende

 

was het ...

 

het inzicht

in de mens

 

de klik 

tussen hen

 

plots verbroken

niet meer te lijmen

 

was het ...

 

gewoon de glans

die mettertijd verdween

 

het vermoeiende moeten

maar niet meer willen

 

onder zussen

vervreemd van elkaar

 

wie zal het zeggen ...

 

Doris Dorné - 2016

 

 

 

  



gepost door admin 22.10.17 17:24 | permalink | reacties (0) | General
17.10.17
kelletjes en vermeende krabben ...


Het beloofde nazomertje was (én is) een feit.  De temperaturen swingden, net als gisteren en eergisteren, ook vandaag de pan uit.  Van winterkledij hebben we momenteel nog geen kaas gegeten.  De kledingzaken zullen er niet mee kunnen lachen.  Zaterdag staken Zoonlief en Co over naar de kust.  Het prachtige weer nodigde uit tot een strandwandeling.  Blijkbaar had iedereen aan de lippen van onze weervoorspellers gehangen, want het krioelde van de dagjestoeristen en dus ook van de geparkeerde voertuigen.  We vonden een plaatsje in de Simliwijk (een luxueuze villawijk in Nieuwpoort-Bad), op loopafstand van het strand.  We hadden er allemaal zin in.  Eens op het zand, kon de pret bij onze kleinkroost niet meer op.  Vooral onze jongste Prinses is een echt zand- en watermeisje.  Ze rende zo vlug haar korte beentjes haar dragen konden richting wegtrekkende zee.  Bij het eerste achtergebleven plasje water ('kelletje' in de volksmond) moesten sokken en schoenen uit.  Drie paar blote voetjes genoten van een duik in een beetje zee.  De luiliggende golfbreker nodigde uit tot op onderzoek gaan.  Voor kleine stadsmensjes een absolute must, voor ons altijd een bron van voorzichtigheid.  Ook Miniprinses  ging (rok omhoog) op ontdekkingstocht nabij het stenen gevaarte.  Vijf minuten later huilde ze hartstochtelijk, want ze had ergens haar voetje gekwetst en er kwam nogal wat bloed bij kijken. Ergens op een schelp getrapt, of op een steen of op een stuk glas?  Het was een klein wondje, maar bloed en kindjes ... dat gaat niet zo goed samen en ze was niet te troosten.  Tja, dan maar naar huis gereden met Zoonlief en zijn gekwetste dochter, zodat we het zand van de voetjes konden spoelen.  Een likje zalf en een Bumbapleister later was het grootste leed geleden.  De strandverlangens van ons kleintje verdwenen ondertussen in het niets.  Het enige dat ze wou doen was 'visie' (televisie) kijken, als troost.  Zo kwam het dus, dat Zoonlief en ik op die zonnige oktoberzaterdagnamiddag, samen met onze gekwetste, naar kinderprogramma's zaten te kijken.  Ondertussen genoot de rest van de familie verder van hun uitje.  Het slachtoffer had even later geen last meer en huppelde als een klein konijntje door het huis.  's Avonds aan tafel vertelde ze over de krab, die 'knijp-knijp' gedaan had in haar voetje.  Er was geen krab, zei grote Zus, maar dat kon je onze driejarige niet wijsmaken.  Ze had een krab gezien en daarmee basta!  Volgende keer nemen we waterlaarsjes mee, om op zeker te spelen.  Zondag werd het nog warmer en reed half België zich de sloffen uit het lijf, om toch maar aan de kust te geraken.  Terwijl Echtgenoot van de gelegenheid gebruik maakte, om nog wat voorbereidend schilderwerk te verzetten, nam ik de fiets richting strand.  Na anderhalf uur stond ik weer thuis, wegens véél te druk.  De altijd heersende rust in onze wijk voelde als een echte verademing.  Gisteren was Zoonlief jarig, zesendertig oud is nog bitter jong.  De geboorte van je kind blijft toch altijd een mijlpaal in je leven, een dag in je geheugen gegrift, een dag vol momenten om nooit te vergeten, vooral als de bevalling buiten de lijntjes van het normale kleurt.  Een hindernissenparcours als het ware!  Manlief doet ondertussen vlijtig verder met het schilderen.  Het werk nadert zijn ontknoping (ha,ha!).  Ik denk hier en daar wat afgunst te spotten in ogen van bewonderaars.  Ja, er mag ook al eens een bloemetje gegooid worden!  Vandaag voor het eerst weer een mail gestuurd naar nichtje Scarlet op het verre, vernielde St. Maarten.  Volgens Zus kan het weer. Een andere manier om contact te leggen heb ik niet.  Het gaat goed met haar, ze is een 'topmadame'.

 

eindelijk rust ...

 

na de oorlog

in het zand

 

na het gevecht

met de zee

 

liep het strand leeg

 

duizenden voeten

lieten als woelmuizen

mensenlevens sporen na

zonder verhalen prijs te geven

 

zalvende nachtwind

woei valse plooien over 

wat niet geweten kon of mocht

streek korrels goud tot strijkglad

 

alles werd stilte ...

 

de strijd om 

ons eigen plaatsje

eindelijk voorbij

 

Doris Dorné - 2014 

 



gepost door admin 17.10.17 18:49 | permalink | reacties (0) | General
10.10.17
herfstblij


Met de hete adem van de donkere dagen in mijn rug, zijn er halfweg oktober toch veel kleine dingen die me 'herfstblij' maken.  Nu de bomen hun bladeren in een koperen regenval naar beneden laten dwarrelen en mijn voeten hun weg vinden in het ritselen van stervend bruin, spotte ik de zon in mijn tuin: een late, goudgele boterbloem!  En ook mijn geliefde madeliefjes zijn weer van de partij. Nadat ze deze zomer het onderspit moesten delven door de lange droogte en verzengende hitte, verschijnen ze sterker en weerbaarder dan ooit.  Ik werd er de voorbije dagen instant happy van.  Ook mijn wandelingen, of beter gezegd 'speurtochten' op het strand, zijn deugddoende momenten.  Wenteltrapjes (zeldzaam schelpje) zoeken én vinden, een reisje naar het buitenland kan er zelfs niet aan tippen.  Elk zijn ding, nietwaar?  De zee en het strand zijn overigens al helemaal in 'wintermodus'.  De zomerse strandkabientjes (huisjes) staan weer op stal tot volgend jaar en de roodwit gestreepte strandstoelen kregen hun nodige poetsbeurt, voor ze werden gestapeld.  Beachbars liggen er verlaten bij.  Al was er van rust aan zee weinig sprake deze morgen.  De scholen laten immers hun leerlingen uitvliegen.  Samen met hun begeleidende leerkracht overspoelen ze het strand op zoek naar hen onbekende schatten.  Een leraar riep zijn volgelingen toe: kom, we gaan spaghetti zoeken!  Waarmee hij een soort zeewier bedoelde.  Ondertussen is Echtgenoot hier begeesterd aan het schilderwerk bezig.  Een bedreven beroepsschilder zou het zeker niet beter doen.  Een geluk, dat hij dat allemaal zelf kan.  Ja, ik weet het,  een Handige Harry is onbetaalbaar.  Nieuw geverfde ramen ... daar word ik ook blij van.  Nu nog hopen op een paar nazomerdagen, zodat hij de klus helemaal kan klaren, dan kunnen we een paar jaartjes verder zonder verfperikelen.  Oktober ... nog een tikkeltje zomer, een beetje herfst ... ik hou ervan.

 

zo veel dood

is hartverscheurend

al knispert

er een lied

 

onder mijn voet

die zijn weg zoekt

naar wie weet waar

 

verslagen troept

gevallen bruin

samen in de goot

 

- hangbladeren -

 

late nazomerzon

giet alles tot goud

wat kleur verloor

 

herfst ...

slaat en zalft

 

Doris Dorné - 2012

 

 



gepost door admin 10.10.17 18:46 | permalink | reacties (1) | General
06.10.17
geluk is deelbaar


Vorige dinsdag was een dagje uit met één van de vriendinnen.  Terwijl Echtgenoot zich gefocust bezighield met de voorbereidingen (verwijderen van dertigjarige verflagen) wat betreft het schilderen van onze buitenramen, trokken wij twee zonder enige scrupules richting stad, om in het restaurant 'Nieuwpoort' een lekkere lunch te verorberen.  Aan het tafeltje naast ons kregen we het gezelschap van een knapogende, nog jonge man, die ons na een tijdje aansprak.  Kon het, dat we hem niet onbekend waren?  Altijd een leuke opener voor een mogelijk gesprek.  Bleek deze jongeman de zoon te zijn van een bekende uit mijn atheneumverleden.  Hij vertelde ons, dat hij de vorige avond voor de tweede keer papa was geworden en toonde trots een foto van het kleine meisje.  Ze waren al fiere ouders van een zoontje van twee en hadden nu echt gedroomd van een dochtertje.  Hun verlangen was werkelijkheid geworden. Zijn enthousiasme en bevlogenheid als jonge papa waren hartverwarmend.  Hij strààlde en wij, wij straalden mee.  Onze eigen bevallingen kwamen in beeld.  Vriendin beviel ooit met keizersnede van haar enige zoon, terwijl ik twee keer een maand eerder dan verwacht naar de kraamkliniek mocht spurten.  Voor geen van ons beiden dus een vlekkeloos parcours.  De geboorte van Zoonlief liet bij mij niet te wissen sporen na.  Als mama mocht ik naar huis, maar mijn oudste bleef waar hij was, in een verwarmde kamer, achter glas.  Hij deed er een maand over om op het toen gewenste gewicht te geraken (drie kilootjes) en in al die tijd had ik hem slechts één keer in mijn armen mogen houden.  Bij zijn thuiskomst was ik één brok twijfels, angst en schuldgevoel.  Ik vraag me nu nog vaak af, hoe dat kleine wezentje zich moet gevoeld hebben, een maand zonder warme armen om hem heen.  Bij Benjamin verliep het vlotter, ook een maand te vroeg, maar op zijn gewicht en bovendien had ik toen al wat ervaring.  Ach, bevallen ... niet altijd een roze wolk!  Onze jonge papa moest ervandoor, moeder en dochter wachtten op hem.  We wensten hem alle geluk en succes toe in zijn verdere familieleven en zwaaiden hem uit.  Zonder het te weten, gaf hij onze lunch een zilveren randje.  De ontmoeting bleef de ganse namiddag nazinderen.  We wandelden langs de prachtige Nieuwpoortse promenade naar 't Bad.  Puur genieten, noem ik dat.  De blaren op mijn hielen nam ik erbij, een mens moet tegen een stootje kunnen.  Toch maar huiswaarts 'getramd', kwestie van nog meer voetenschade te vermijden.  Ondertussen zit de eerste oktoberweek er al op.  Hoe zou het met de papa en zijn nieuwbakken dochtertje zijn?  Volgens mij, draait ze hem al helemaal  rond haar kleine, vrouwelijke pink! 

 

we kunnen dromen

we kunnen verlangen

 

maar moeten vaak

met huilend hart

 

dromen bijsturen

verlangen inbinden

 

om wat het leven

in petto heeft

 

zonder dat wij

weet hebben van

 

hoe

wat 

waar

wanneer

 

Doris Dorné - 2017

 



gepost door admin 06.10.17 18:37 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)