Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: JANUARI 2008


31.01.08
anoniem


Wat doe je met een anonieme beller of belster?  Sedert gisteren werd ik negen keer opgebeld, telkens een onbekend nummer ofte vijf kruisjes.  De beller of belster ving iedere keer bot, ik ben inderdaad nogal uithuizig.  Tot vandaag.  Deze namiddag nam ik op, noemde mijn naam en kreeg een antwoordloze stilte en na enkele seconden een afgebroken verbinding.  Daarjuist kwam ik thuis en wéér tekende mijn schermpje vijf kruisjes.  Fabienne haar fantasie ging aan de loop, waarschijnlijk een inbreker om te zien of het huis verlaten is, zei ze.  Zelf hou ik het liever op een onbekende aanbidder, die zich niet kenbaar durft te maken.  Alhoewel, veel mannen zijn er nog niet verliefd op me geworden en met mijn leeftijd voor ogen zal dat er waarschijnlijk ook niet meer van komen.  Of hoe een mens zijn verbeelding op hol kan slaan.  Wat die inbrekers betreft, daar ben ik niet bang voor.  't Is nu al vijfentwintig jaar geleden, dat we nog zo'n soort op bezoek kregen.  Het voelt wel raar aan, het weten dat iemand in je huis rondliep en in alles neusde.  Bovendien blijf je achter met de gemaakte schade en een hoop onkosten.  Ook het 'veilig voelen' raak je voor een tijdje kwijt.  Maar geen nood, veel valt er hier niet te rapen.  Alleen van mijn meubelen moeten ze afblijven, stel je voor dat ze met mijn volledig nieuwe interieur aan de haal gaan.  Oh, ja, ook mijn 'kunstwerken' zijn verboden gebied!  De plaatstelijke kunstenaars zijn hier nogal ruim vertegenwoordigd: Freddy Cappon, Ivan Peel, Rita Reunbrouck, Chris Missiaen ... hun werk siert mijn huis.  Handen af dus.  Bij deze zijn mogelijke inbrekers bij voorbaat verwittigd.  Maar ... laten we het maar op een anonieme aanbidder houden, lijkt me veel aanlokkelijker.
Echtgenoot komt zojuist thuis en ik vertel hem over de telefoontjes.  Hij haalt theatraal zijn schouders op en zegt ... ik kan daar ook niets aan doen.  Voilŗ, dat is nog eens nuchter denken! 


gepost door admin 31.01.08 16:55 | permalink | reacties (0) | General
30.01.08
kerst ŗf


Ben een half uurtje zoet geweest met het weghalen van mijn kerstkaarten.  Pasen komt in zicht (ik ben een vooruitziend mens) en dus is het kerst ŗf.  De ganse reeks had een plaatsje gekregen in onze inkom.  Wij hebben natuurstenen binnenmuren (dezelfde gevelsteen als buiten) en daar kan ik altijd mijn creativiteit op botvieren, zonder schade te berokkenen.  Wat begon met ééntje, eindigde dit jaar bij exemplaar 214.  Elke bezoeker stond versteld, de postbode (die het klappen van de zweep al een paar jaar kent) vertelde me trots, dat hij op één dag eens 22 kaarten had geteld, de kinderen die binnenkwamen keken met bewondering naar al dat moois.  Wat is er leuker, dan kaartjes krijgen?  Zelfs Echtgenoot nam er een foto van en toonde het resultaat op zijn werk.  Daar geloofden ze bijna niet, dat dit enkel de lichting van 2007 was.  Bon, de kerstkaarten zijn er dus niet meer, ik hield er een licht gehavende duim aan over (door het verwijderen van het plakwerk), onze inkom is weer in zijn gewone doen.  Er zaten dit jaar veel mooie teksten tussen, het valt op, dat méér en méér mensen zich buigen over hetgeen ze schrijvende willen zeggen. Sommige kaarten waren dan weer zelf gemaakt en nog andere, met bijzonder veel zorg en smaak uitgekozen voor die éne persoon. Kaartjes versturen is dus een bron van creatief zijn op elk gebied.  Tof!
Zelf ben ik druk bezig met een nieuwe reeks eigen kaarten.  Teksten, die je hart raken, je warm maken, die een glimlach om je mond toveren.  Volgende week afspraak met de drukker, we gaan er nog eens voor, voor het goede doel.  Ik zou ze graag in mijn bezit hebben tegen 15 maart, want dan is het de jaarlijkse bijeenkomst van Ouders van Overleden Kinderen (OVOK) te Bornem.  Het wordt de laatste keer voor mij, het gevoel van alles gehoord, alles gezien, alles gelezen, achtervolgt me al een tijdje, maar de vijfentwintigste uitgave wil ik toch niet missen!
 
 
 
 


gepost door admin 30.01.08 19:26 | permalink | reacties (0) | General
29.01.08
lente


Het lijkt wel lente!  De bomen beginnen te botten, in Ludwina's tuin bloeien de tulpen, bij Fabienne zijn de eerste krokussen er al, nog voor de sneeuwklokjes en de treurwilg, die ons elke dag de staat van windsterkte meegeeft boven de aanpalende daken, nijgt al naar een teder waas van beginnend groen. Niks speciaals, verleden jaar was het net zo.  Ook toen hadden we een zachte winter en leken de seizoenen hun draai kwijt.  Zelf heb ik welgeteld één krokus in mijn grastapijt (of wat je denkt gras te kunnen noemen).  Eén schamel geel bloemetje brengt de zon en de lentewarmte bij me binnen.  Mijn grote mensenhand is gauw gevuld! Sedert we 'vogelbollen' op ons terras hebben hangen, is het ook kermis in gevederd vogelland.  Er zitten soms wel tot twaalf koolmezen af en aan te vliegen en ook een bonte specht is van de partij.  Alles zit vol leven en de koudste maand moet nog komen.  Vrijdag begint februari en daarmee ook de krokusvakantie.  Kerstvakantie, krokusvakantie, paasvakantie, zomervakantie, herfstvakantie en tussenin nog een aantal sprokkeldagenvakantie ... !!!! We mogen ons dus weer verwachten aan een horde vakantiegangers.  't Is onze badplaats aan te zien, want verschillende zaken hebben zich dezer dagen gewapend met een snippervakantie en zijn gesloten tot eind deze week.  Even een adempauze inlassen, om er dan met volle gewicht weer tegenaan te gaan. Ik besefte het vandaag nog maar eens: vergeleken bij vroeger is onze badstad nu totaal onherkenbaar.  Het heeft zijn nadelen, maar laten we niet altijd mekkeren, er zijn ook voordelen aan verbonden.  Je vindt er als vaste bewoner nu gans het jaar door brood en vlees, wat je in het verleden niet kon zeggen. Ook aan schoenen geen gebrek, de schoenwinkels rijzen als paddestoelen uit de grond, wat dan weer niet van tel is voor de beenhouwers, op twee zeldzame exemplaren na (echte goudmijntjes, jawel). En ja, nu sluiten ze ook het plaatselijke postkantoor en moeten de vaste inwoners van Nieuwpoort aan zee, maar zien, dat ze elders aan hun geld geraken, want geldverrichtingen kunnen niet meer in het voorziene postpunt.  't Zal je maar gebeuren, als je tachtig bent en moeilijk te been en zonder vervoer zit en je in je ééntje moet behelpen en niet kunt rekenen op kinderen of familie of vrienden en te oud bent om je kaartnummer te onthouden of te traag en onhandig om met de computer-geldbakken te werken. 't Zal je maar gebeuren!  Voor de rest ... geen commentaar meer op het nieuwe Knokke van de Westkust.


gepost door admin 29.01.08 22:45 | permalink | reacties (0) | General
27.01.08
schoeisel


Amai, er is een wonder gebeurd!  Zoonlief kocht deze namiddag twee paar schoenen.  Niets nieuws onder de zon, zou je zo denken.  Toch wel, want hij loopt al vijftien jaar met de combats van het Belgische leger aan zijn voeten.  Het begon toen hij een jaar of twaalf was en Zus, die ooit tien jaar van haar leven in het leger sleet, de mogelijkheid had tot het kopen van de gekende bottines.  Van toen af aan moest ik met geen ander schoeisel meer afkomen: combats waren het en combats zouden het zijn.  Zoonlief doorliep zijn humaniora op legervoeten en daarna zijn vier jaar biologie en daarna zijn vier jaar animatiefilm, allemaal op goed geschoeide voet.  Natuurlijk werden de exemplaren gedurende al die jaren regelmatig vernieuwd, maar het bleef altijd hetzelfde model (de moderne versie beviel hem niet).  Tot vandaag dus.  Twee uur geleden kwam hij trots met een tas binnenvallen waarin twee paar nieuwe schoenen.  Proficiat, was mijn commentaar en ik meende het uit de grond van mijn hart.  Het ene paar, een heel mooi kort laarsje en het andere, een sportiever, laag model.  Gelukkig wou hij ze wel eens showen, de laarsjes waren ok, maar wat bleek?  Bij het andere paar zaten twee verschillende schoenen in de doos.  Dat heb je natuurlijk als je niet gewoon bent van zo'n dingen te kopen.  In sneltempo dan maar terug naar de schoenwinkel, waar gelukkig alles nog recht getrokken kon worden. Ook vriendin Veerle was in de wolken.  Je kunt toch niet je ganse leven op combats rondlopen en nu het starten van zijn job in zicht komt, vond hij zelf dat de bekleding van zijn voeten aan verandering toe was.  Weer een stap dichter bij het volwassen leven, de studentenjaren zijn voorbij en de combatkoorts ook!
 


gepost door admin 27.01.08 20:11 | permalink | reacties (0) | General
26.01.08
koekenbak


Deze morgen was het 'koekenbak'.  Vroeg uit de veren, want de pannenkoeken voor het feestje en kampioenenviering van de juniors op de raceclub van Echtgenoot moesten, naar jaarlijkse gewoonte, worden gebakken.  Wat lusten kinderen liever dan panverse pannenkoeken met warme chocolademelk?  Ik ben dan wel een niet buitenshuiswerkende moeder, maar het wil daarom nog niet zeggen, dat er niks uit mijn handen komt.  Mijn pannenbaksels worden fel gesmaakt (en dat zeg ik niet om te op te scheppen), dus is en blijft het mijn verantwoordelijkheid om de jeugdige racefanaten te voorzien van de nodige maagvullingen.  Het is mijn persoonlijke bijdrage tot de kampioenenviering.  Een belangrijk gebeuren in het leven van de jonge wegpiraatjes.  Naast de pannenkoekenslag krijgen ze dan immers met de nodige trots en blinkende oogjes, hun trofee (een mooie overwinningsbeker) mee naar huis.   Enkele moeders zetten Echtgenoot en mij in het zonnetje met een prachtige ruiker bloemen.  Fantastisch toch!
Terwijl Echtgenoot zich van zijn taak kweet op de raceclub, gingen Fabienne en ik een eindje rijden met de fiets.  Op de terugweg even gestopt in het 'stadscentrum' van Nieuwpoort (of hoe je het wilt noemen), waar geen mens te bespeuren viel en de straten er verlaten bij lagen.  Een kop koffie drinken was er ook niet bij, want we stonden voor een gesloten deur.  Dan maar richting bij mij thuis, ook daar kun je koffie drinken met .... een pannenkoek.  Zo zie je, voor alles is er een oplossing! 
Zoonlief en vriendin Veerle zijn in het land.  Ik bedoel natuurlijk, in onze contreien.  Deze middag gearriveerd, net op tijd om te tafelen, een uur later richting Oostende getrokken en nu zitten ze bij BjŲrn.  Zelf waren Echtgenoot en ik vanavond op bezoek gevraagd bij onze nieuwe buurtjes, Jef en Francine, voor een drankje en een hapje.  Gezellig!  Dat ze nog lang onze buren mogen blijven, dat ze zich goed voelen in onze straat en er een warm thuis vinden. 
 


gepost door admin 26.01.08 23:48 | permalink | reacties (0) | General
24.01.08
sportief


't Is nog vroeg in de morgen (10 uur 30), het gebeurt niet veel, dat ik dan al aan het spinselen ben, maar dit keer maak ik een uitzondering.
Waarom?  Om een beetje op adem te komen van mijn aantal reeds afgelegde kilometertjes.  Onze auto moest binnen voor nazicht en enkele reparaties, de garage ligt in Oostduinkerke en Oostduinkerke ligt niet echt ver weg, maar nu ook niet bepaald aan onze achterdeur.  Het weer viel mee en dus ben ik, anders van elke sportieve tak gespeend, te voet huiswaarts gekeerd.  Puur genieten is dat!  Veel verse lucht (of wat er van over is) in de longen, prachtig uitzicht over weiden en boerderijen, grazende schapen en veel te vroege lammetjes (de natuur draait weer zot) en reeds bottende en bloeiende bomen ... wat wil een mens meer op een donderdagochtend?  Niets!
Deze namiddag leg ik dezelfde weg terug nog eens af met mijn voetjes.  Of ik morgen ook zo enthousiast zal klinken, dat is nog de vraag.  Ik denk, na een nacht slapen, dat mijn wat strammer wordende, luie spieren serieus zullen protesteren. Maar we laten ons niet kennen.  Buurvrouw Francine zegt: geef een belletje, ik zal je wel voeren.  Niks belletje, laat ik nu toch maar eens de gezonde toer op gaan, een beetje beweging kan nooit kwaad en zo zijn de overtollige calorieŽn ook verbrand.
Chris Duchausoit zet zich, na een reportage op Canvas (en gisteren herhaling op Eén) in voor Bulgaarse kindjes, die op een onmenselijke manier behandeld en weggestoken worden in tehuizen.  Schrijnende beelden zetten hem aan tot actie.  Ik vind het groothartig van hem, maar kan hij er wat aan veranderen?  Het maakt me bovendien een beetje triest, want ook hier sterven kinderen op een manier die mensonwaardig is.  De beelden doen me denken aan onze laatste weken met Benjamin.  Weliswaar werd ons kind op handen gedragen en omringd met de beste zorgen, maar niettegenstaande de morfine en valium, was de pijn niet te harden.  Net als het jongetje op de foto in de krant was ook mijn kind uitgemergeld tot op het bot, blind geworden, één hoopje ellende ... alle liefde van de wereld schoot tekort om dat te voorkomen.  Dan hoop je maar één ding, dat sterven kŗn.  Dat niemand dan mag zeggen: ik zal je helpen, maakt de machteloosheid wurgend.  Natuurlijk kunnen toestanden zoals in Bulgarije niet, het gaat gewoon je verstand te boven, maar ook hier moet er voor terminaal zieke kinderen (als sterven moet) en hun ouders, op het ogenblik dat leven niet méér is dan lijden, dat leven en sterven één zijn, een mogelijkheid komen tot 'helpen sterven'.


gepost door admin 24.01.08 10:48 | permalink | reacties (0) | General
23.01.08
bezige bij


Ben best tevreden over mezelf vandaag.  Eén van de nieuwe kasten, geleverd in november, vertoonde een barst.  Na een telefoontje naar de meubelfirma, beloofden ze onmiddellijk een ander exemplaar.  Verleden week lieten ze me weten, dat de kast beschikbaar was en dat ze hem deze woensdag gingen leveren.  Van goede service gesproken! Bij deze maak ik een beetje reclame voor hun winkel: Stevens Meubelen in Oedelem (bij Beernem), wreed klantvriendelijk gericht en correct.  Ze zullen me daar zeker nog terug zien (Echtgenoot sloeg al in paniek: heb je nu nog meubelen nodig?) als er aan ons interieur gewerkt moet worden.  Vanmorgen dan maar eerst de te verwisselen kast leeggemaakt (veel zat er nog niet in, in afwachting van ...).  Gezien ik niet wist rond welk uur ze zouden komen, had ik de ganse dag om te 'werken'.  Eerst de ruiten aan de binnenkant gepoetst, daarna de badkamer volledig afgewassen, de auto een beurt gegeven (morgen moet ik er mee naar de garage voor nazicht, want vrijdag wilt Echtgenoot naar de keuring rijden) en last but not least, een hoop strijk netjes gestreken.  Een druk en intensief dagje dus, maar de voldoening is groot. 
Zoonlief is kennis gaan maken met zijn toekomstige collega's op de unief.  Het werk, dat hij zou moeten doen, valt veel meer mee dan hij gedacht had, maar zijn contract zal waarschijnlijk maar ingaan vanaf april.  De job, die hij ambieerde bij het productiehuis, daar bestaat nog geen zekerheid over.  Er moeten projecten goedgekeurd worden en als dat niet het geval is, dan is er ook geen job.  In het andere geval, als de goedkeuring wel uit de bus komt, dan is die baan zeker voor hem.  Amai, 't zal op den duur nog een probleem worden om te kiezen tussen wat wel en wat niet.
Ellen, mijn allerliefste vriendin, stuurde me vanavond een berichtje met supergoed nieuws.  Vanaf februari krijgt ze een volledig vaste job als ergotherapeute in het ziekenhuis in Sijsele.  Proficiat, het is méér dan verdiend na een aantal jaren van steeds maar in twijfel staan.
Een lotje uit de loterij hebben ze daar met haar getrokken.  Ellen, de colalight staat al te chambreren tegen dat je hier eens strandt!


gepost door admin 23.01.08 23:15 | permalink | reacties (0) | General
22.01.08
positieve noot


In reactie op mijn vorige spinsel, vandaag niets anders dan alleen maar positieve noten.  Ik bedacht gisteren, na het schrijven van mijn tekst, dat er ook heel veel goeie dingen het vermelden waard zijn.  In de eerste plaats, de warmte die ik van veel mensen ontvang, de vriendschap, de waardering, de erkenning.  Al tijdens het ziek zijn van Benjamin voelden we ons op handen gedragen.  Mijn zus, mijn ouders, onze altijd trouwe en buren en vrienden, de banden gesmeed op de kinderkankerafdeling ... allemaal dingen om met warmte aan terug te denken.  Tijdens het jaar thuis, na dertien maanden therapie, de nieuwe school, de kleuterjuffen die over Benjamin waakten als moederkloeken.  En dan na zijn sterven ... tien jaar bloemenverkoop in herinnering aan hem, de vele vrijwillige handen en harten.  Mijn gedichtenbundels, de mensen die altijd bereid waren tot steunen en kopen, de honderden lieve brieven, de mevrouw die tegen me zei: ' ik ben fan van u', de vele ouders die me bedankten omdat ik schreef wat zij voelden, maar niet konden verwoorden.  Deze website speciaal gemaakt voor mij door Jurgen. De paniek en het medeleven, de ontsteltenis na onze 'arrestatie'. 
Nu, jaren later is de warmte er nog steeds.  Stille getuigen daarvan zijn de meer dan tweehonderd kerstkaarten, die tot eind januari onze inkom sieren.  De vele bloemen op Benjamins sterfdatum en verjaardag, weten dat hij niet vergeten wordt .... hartverwarmend.
Zoveel dingen die glans geven aan de dagen, ondanks dat grote, blijvende verdriet.  Ik word er gewoon stil van als ik in gedachten alles overloop.  Geen paniek dus, de ontgoocheling over een aantal mensen kan niet op tegen zoveel positiviteit. Het is goed, om soms even terug te blikken en alles op een rijtje te zetten.  Mijn dag kan niet meer stuk!
Louisa kwam vandaag op de koffie en we hadden het over trouwen.
Toen ik haar vertelde, dat ik in het zwart (ik bedoel de kleur van mijn kleed) gehuwd was, wou ze de foto's wel eens zien.  Ja, ja, Echtgenoot en ik sprongen destijds serieus uit de band wat betreft ceremoniŽle verplichtingen.  Een zwart kleed, geen kerk, alle oude tantes langs Echtgenoots kant vonden het niet echt kunnen, maar ze waren wel op het avondfeest. De fotograaf van dienst was een beetje uit zijn hum, want voor een klassefotoboek hadden we geen geld en dus kozen we voor een minimalistisch aantal exemplaren.  Toen hij de minireportage wou beginnen bleek de batterij van zijn fototoestel leeg, gelukkig waren er beschikbare stopcontacten in het stadhuis van Nieuwpoort!


gepost door admin 22.01.08 17:54 | permalink | reacties (0) | General
21.01.08
lukrakers


De Lukrakernieuwjaarsreceptie (wat een woord!) zit er weer op.  We zijn nog maar eens zoet voor een jaartje verder.  't Was leuk en lekker.  Italiaans buffet .... mmmmmm, om je vingers af te likken.  Een veertigtal Lukrakers namen de moeite om zich voor dit gebeuren te verplaatsen.  Leuk voor Luk, want die zet altijd zijn beste beentje voor.  Ook dit jaar stond de tombolatafel overvol.  Het is een unieke gelegenheid om 'foute kerstcadeaus' van de hand te doen voor het goede doel.  De opbrengst beliep dit jaar € 688,00 geschonken aan het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Mooi bedrag!  Met dank aan Luk, voor het bijeen halen van heel wat prijzen en het verkopen van de bonnetjes en aan Yan, die altijd bereidt is tot helpende actie wat de verkoop betreft en aan Benjamin, voor het uitdelen van de tombolaprijzen en aan alle Lukrakers voor hun steun door het schenken van kaarsen, theelichtjes, bloemstukjes, tekeningen, schilderijtjes, en al wat je maar wilt (en voor de vrijgevige geldbeugels).  Het was fijn om iedereen na een jaar in goed bewaarde staat terug te zien, zelfs Bobonne, die 'honderd aan het worden is', zoals Yan het zo mooi uitdrukte.  Stand houden!
Dag op dag was het gisteren vijf jaar geleden, dat de mannen van het Veurnse gerechterlijk parket ons uit ons bed belden en wij onder escorte meegenomen werden voor ondervraging. Dit na een uitzending van Telefacts waarin ik getuigde over het sterven van Benjamin, naar aanleiding van het debat over euthanasie.  Zeventien uur duurde het voor ik buiten vervolging werd gesteld en we (Echtgenoot en ik) de vrijheid kregen om naar huis te gaan.  Tussen twee Italiaanse gerechten in, heb ik er toch in stilte aan teruggedacht.  Vandaag kwam het verdriet nog maar eens los.  Je kind zo moeten zien lijden en aftakelen tot niets meer, het is gewoon onmenselijk. Het is zoals een film, de beelden komen steeds terug, ook na lange tijd.
Vijf jaar, je zou het een 'beklijvend jubileum' kunnen noemen.  Ik krijg het niet uit mijn hoofd en de naweeŽn blijven.  Mijn geloof in de mensheid werd danig aangetast en het wantrouwen dat sedertdien deel uitmaakt van mij als persoon, werkt soms verlammend.  Het gebeurde gaf me ook meer inzicht in mensen, een niet altijd even fraai inzicht.  Eerlijk is eerlijk, het zal ook wel aan mij liggen, ik ben niet zo'n makkelijk mens.  Ik vergeet niet vlug en wie me echt kwetst, op mijn hart trapt, krijgt de kans niet om dat ooit nog goed te maken, want wat gebroken is kun je wel lijmen, maar de barsten blijven zichtbaar.  Doen alsof is niet aan mij besteed, dan liever zonder dan mét. Harde tante zeker? 


gepost door admin 21.01.08 20:12 | permalink | reacties (0) | General
18.01.08
29000


Deze week registreerde de teller van mijn site onze 29000ste bezoeker ofte pageview. Op naar de 30000!  Mag ik bij deze mijn webmaster Jurgen daarvoor van harte danken?  Zonder hem bestond deze website niet, dus gooien we met bloempjes naar hem.  Ook interesse in zo'n mooi afgewerkt produkt als het mijne, contacteer hem dan op WWW.XENANET.BE, een aanrader!!!!
Ondertussen zijn we nog maar eens bij de vrijdag beland. Het wordt een druk weekend.  Morgen rijdt Echtgenoot eerst naar Zoonlief in Mariakerke, om er een paar kleine werkjes uit te voeren, terwijl ik naar de kapper trek. Hoognodig, want mijn 'froufrou' - voor wie dat niet begrijpt: 'pony'- hangt in mijn ogen en dat is nefast voor mijn contactlenzen.  Bovendien lijkt mijn coupe in niets meer op wat hij was.  Ik ben geen regelmatige kapperloper, er zitten makkelijk drie tot vier maanden tussen een knipbeurt.  Ook Zoonlief maakte van zijn hart een steen en liet zijn lange haar en baard een stukje bijknippen.  Véél beter volgens Echtgenoot (ik heb het nog niet gezien). 's Avonds komen Ronny en Marie-Claire op bezoek.
Zondag trekken we dan naar de omstreken van Antwerpen voor de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van de 'Lukrakers'.  Wat is dat? Ik hoor het jullie al vragen.  Jaren terug was Luk de Laat één van de stemmen van radio BRT2 met een poŽtisch avondprogramma, Lukraak.  Uit dat programma groeide een vriendenkring en daar zijn wij, bij wijze van spreken, ingetuimeld nadat ik, op uitnodiging van Luk, in zijn later programma 'de Tijdmachine', mijn zeg eens mocht zeggen. We zijn nu meer dan tien jaar verder, de contacten zijn er nog steeds, maar zoals bij veel andere dingen, knaagt de tijd een beetje aan de intensiteit (vroeger kwamen we zo'n drie ŗ vier keer per jaar samen voor een dagje uit) en zien we elkaar veel minder, maar de vriendschap blijft. Luk organiseert overigens elk jaar een tombola ten bate van het Kinderkankerfonds en legt dan iedereen het vuur aan de schenen op de receptie, teneinde een mooi bedrag te kunnen schenken.  Ik weet, hoeveel energie en inzet zoiets vergt en ik ben er hem, samen met het fonds, heel dankbaar voor. 
Het rommelt bij de BVs. Coco Jr. en Geena Lisa houden het voor gezien, Truus Druyts trapt het af en Eva Pauwels, die pas zes maanden geleden huwde met de vrouw van haar leven, zit ook weer in haar ééntje te kniezen.  Wat een wereld!  Maar ik maak me geen illusies. Ook in gewone gezinnen is 'scheiden' aan de lopende orde. Hoeveel kinderen zouden er al zijn, die nog ergens broers of zussen hebben, waar geen weet van is?  Hoeveel kinderen zijn er, die al twee vaders of drie moeders kennen?  Hoeveel grootouders, die hun kleinkinderen nooit meer zien?  Een niet te schatten aantal, denk ik, goed voor een berg verdriet. 
 
 


gepost door admin 18.01.08 18:00 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)