Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: JANUARI 2009


31.01.09
vluchtig


Vluchtig, als een zuchtje wind, was het roemrijk moment van vermelding op de VRTsite.  Eén etmaal kregen de gewonnen gedichten vrij spel, om zich te laten lezen ter gelegenheid van gedichtendag. Vierentwintig uur later maakte een vluchtige vingertoets een einde aan hun ééndagsgloriemoment.  Laten we zeggen: 't was kort, maar goed! Groot was mijn verwondering toen vlugger dan vlug de gewonnen prijs in onze brievenbus viel.  Gisterenmorgen ontving ik een omslag van de VRT met daarin twee fnaccadeaubonnen ter waarde van 10 euro. Toch mooi meegenomen, maar alleen al het feit van bij de dertien uitverkorenen te zijn, was voor mij al voldoende.  Alhoewel je zulke dingen altijd met een korreltje zout moet nemen. 'Gekozen en goedbevonden' worden door iemand anders is immers van zoveel factoren afhankelijk.  Zelf tevreden zijn over je werk schenkt des te meer voldoening, maar dat anderen er ook soms eens voor vallen, geeft het dat tikje méér glans.
Moeder staat de laatste weken stijf van de stress, verwarmingsstress. Ze slaapt niet meer,  denkt altijd en overal ongewone geluiden van radiators en ketels te horen, krijgt visioenen over knopjes en temperaturenschommelingen en ... raakt over haar toeren, lijkt jaren ouder in drie weken tijd.  Dat ze mij daarmee ook met stress opzadelt, daar staat ze geen moment bij stil.  Ik vervloek de laatste dagen het gebouw waar ze in woont, de verwarmingsketels van voor de oorlog (die ze met geen stokken meer aan de praat krijgt) en de hypermoderne thermostaatregelaars, waar ze geen bal van snapt.  Nog een maand of twee zulke situaties en ik haal haar uit dat verdomde gebouw, waar ze nu al bijna zesenveertig jaar ten dienste van een aantal omhooggevallen eigenaars staat, zit, loopt, springt en zichzelf volledig wegcijfert ten voordele van ... Zucht!
De laatste zaterdagnamiddag van januari is het altijd feest op de club van Echtgenoot.  Vandaag dus ook.  Pannenkoekenslag en prijsuitdeling (trofeeŽn) voor de jongste racertjes (met het oog op de toekomst).  Deze morgen twee uur pannenkoeken gebakken voor dit goede doel. Alle bewondering voor Echtgenoot, die op handen gedragen wordt door zijn jeugdige aanhang en hun ouders.  Je moet het maar doen hé, met nooit aflatend enthousiasme, telkens weer, jaar na jaar.  Maar ja, Echtgenoot ziet dit echt als zijn 'levenswerk'.  Ik hou mijn hart al vast voor het ogenblik, waarop hij door de stramheid zijner ledematen, de trap niet meer de baas zal kunnen of voor het moment waarop de eigenaars van het door de club gehuurde pand, zullen beslissen om te verkopen en het clubhuis tegen de grond zal gaan voor één of andere nieuwbouw.  We zullen maar denken: komt tijd, komt raad!  Morgen laten we het alvast niet aan ons hart komen, de bekers voor de volwassen miniracertjes worden om elf uur uitgereikt en daarna trekken we met de bende naar Ramskapelle om er gezellig te smikkelen in de Lanterfanter.


gepost door admin 31.01.09 19:49 | permalink | reacties (0) | General
29.01.09
leuk!


Het was nog vroeg dag en redelijk mistig, toen ik gisteren richting Zus en dus Oostakker reed.  De mist bleef hangen tot voorbij Beernem, van daar af, trok de lucht open en de nevel op.  In Oostakker scheen de zon (zal te maken hebben met de grot en de heilige Maria, zeker).  We dronken eerst een kopje koffie met vrienden van Zus en namen daarna een kijkje in de nieuwe Okay (kleine zusje van Colruyt), die voor het eerst open was.  Bij zo'n gelegenheden worden de klanten in de watten gelegd, het beste lokmiddel om je cliŽnteel op te bouwen (veel geven op de openingsdag, beetje stroop smeren en dan maar hopen, dat ze de weg naar de winkel blijven vinden). Bij binnenkomst stopte een vriendelijk meisje ons een doosje pralines in de handen, enkele meters verder stond nog zo'n vriendelijk ding, dat ons een glaasje witte wijn aanbood.  Weigeren was geen optie, dus we gingen ervoor ('t waren immers piepkleine glaasjes).  Op dezelfde stand stond een wok te wachten, daarnaast een in schijfjes gesneden banaan, in blokjes gesneden pannenkoeken en ... een man met weergaloos enthousiasme.  Zus vroeg hem wat hij dan wel met al die ingrediŽnten ging aanvangen.  De demonstratie begon: boter smelten, schijfjes banaan glazig bakken, stukjes pannenkoeken erbij, een royale portie bruine suiker erover en dat alles goed warm laten bakken.  Op een klein aluminiumfoliebordje kregen we een portie banaan/pannenkoek geserveerd met een bol vanilleijs en een toef slagroom.  Een makkelijk en op kousevoeten te maken dessertje, dat nog lekker smaakte ook.  Eens ons bordje leeg (ondertussen had Zus al haar tweede witte wijntje binnen), kwamen we terecht bij de chips en zoutjes.  We proefden aan twee nieuwe soorten, die smaakten naar méér (chips). Een eindje verder lagen toastjes met krabsla, ik paste, maar Zus zei geen neen.  Die slanke lijn van haar is ook niet voor vandaag!  Bij afrekening aan de kassa kregen we elk nog een zak koffiepads, een mens zou voor minder daar zijn boodschappen doen!
De jaarlijkse gedichtendag wordt vandaag met toeters en bellen gevierd en wereldkundig gemaakt.  Enkele dagen geleden gaf Ivan mij het mailadres door van de redactie van de VRT, waar je een gedicht kon insturen en zo een cadeaubon winnen.  De tekst moest over 'actualiteit' gaan.  Ik nam de gelegenheid te baat om ook eens een gooi te doen naar het roemdom.  De winnende gedichten stonden vandaag op de site: deredactie.be.  Vanmorgen dus vlug even gepiept, wie de gelukkigen waren en wat blijkt?  Ja, ja, dames en heren, mijn naam prijkt bij de dertien uitverkorenen!  Ik moet eerlijk bekennen, dat het je toch iets doet, je hart maakt een sprongetje.  't Voelt bijzonder leuk!  Met dank aan Ivan, natuurlijk, want zonder hem was ik er zelfs niet van op de hoogte geweest.  Hieronder vind je mijn winnende 'creatie' over de 'actualiteit'.  
 
Mediamedium
 
de late nieuwsbeelden
brandden diepe indruk ...
 
het nachtelijk dromen voorbij
ligt de nu nog jonge morgen
naakt en stil aan het voeteneind
van het onrustig omwoelde bed
 
afwachtend maagdelijk wit
is het onbeschreven blad
van de dag in aantocht
en duizenden mensenlevens
 
straks melden media
televisie - kranten - radio
de schrijnende tranen
het bizarre van het zijn ...
 
zwart op wit
 
Doris Dorné
 
 


gepost door admin 29.01.09 17:47 | permalink | reacties (0) | General
26.01.09
ongeloof


Sedert vrijdagochtend leeft BelgiŽ onder een deken van rouw, ongeloof en ontzetting.  Een jongen, pas twintig, zaaide dood en vernieling in een crŤche te Dendermonde.  In het wilde weg stak hij met een mes zowel verzorgsters als babies.  Eén verzorgster en twee kindjes overleefden dit drama niet.  Andere kleintjes, ook levensgevaarlijk verwond, haalden het als bij wonder. Het verdriet is immens.  Hoe is zoiets mogelijk?  Dit is pure horror. Wat drijft een jongen van twintig tot zo'n dingen?  Een paar uur na de feiten werd de dader gearresteerd, maar sedertdien kwam er nog geen woord over zijn lippen. Bovendien wordt hem vandaag ook een andere moord verweten.  Nu las ik vandaag een krantenartikel (niet alles in de krant is altijd een correcte weergave van de realiteit), waarin een medestudente van de humaniora meer informatie gaf over de jongen in kwestie.  Ze noemde hem een 'sul' die altijd bij de 'sullen' zat.  Hij droeg geen merkkledij, maar gewone truien en broeken en vaak altijd dezelfde. Ook zijn schoenen vond ze lelijk, waarschijnlijk schoenen van zijn vader, beweerde ze. Zijn haren waren lang en vettig.  Hij zei nooit veel. 't Was een rare, volgens haar, maar wel een knappe kop inzake wiskunde.  Ik ga hier geen goed woordje plaatsen voor de dader van een moordpartij, maar toen ik dat artikel las, overviel me zoiets van: hij was een eenzaat, eenzaam, uitgesloten, omdat hij niet paste in het profiel van de andere studenten.  Misschien hebben ze hem wel gepest, uitgelachen, vernederd, gekwetst ... die stille jongen van toen.  Misschien hebben zij, zonder het te weten en te willen, het zaad geplant van wat er vrijdagochtend gebeurd is.  Misschien ... wie weet. En ik denk ook aan zijn ouders en zijn broer en zus, die dit levenslang op hun schouders moeten torsen en nooit meer dezelfde zullen zijn.  Neen, er zijn geen woorden voor, voor de ravage, het leed, teweeggebracht door deze stille, zwijgzame jongen van pas twintig. Ik buig in stilte het hoofd, voor het immense verdriet van allen die hieronder lijden.
Echtgenoot vond het zaterdagavond tijd voor een snuifje cultuur.  Het Pantheater (Nieuwpoortse toneelvereniging) speelde Arthuro Ui (uitspreken als 'oewie').  Brigitte, werkzaam op de persdienst van de gemeente, speelde erin mee. Puike prestatie overigens!  De zaal zat vol en dat wil wat zeggen voor Nieuwpoort.  Het gegeven: de link tussen de maffia van Chicago en Hitler.  Arthuro Ui was een Hitler in het klein.  Het stuk gunde ons een blik op hoe excessen ontstaan: over verraad en macht, omkoping en bedrog, meedogenloosheid.  Tijdens de opvoering werden ook fragmenten film getoond uit Hitlers periode, om de vergelijking des te treffender te tekenen.  Chapeau voor alle acteurs, het was prachtig, beklijvend en overtuigend.
Gisterennamiddag zat Echtgenoot opgescheept met de plaatselijke vrouwengilde: Moeder, Fabienne, Raymonde en mij.  Er werd nogal wat afgelachen (en dat terwijl er in Dendermonde duizenden tranen vloeiden).  Oude tijden brengen vaak mooie herinneringen terug.  Moeder en Raymonde zijn van dezelfde leeftijd en woonden allebei in Westende.  Ze liepen ooit zelfs samen school.  Het was hier een gekwetter en een gelach! De dames hadden het echt naar hun zin.  Leuke zondagnamiddag (Echtgenoot hield zich gedeisd met al die vrouwen rond hem)!
Even een reactie op de reactie van Wim op mijn vorige spinsel (amai!).  Lieve Wim, als jij denkt, dat ik alleen maar orders kan geven, dan zit je er behoorlijk naast, mannetje!  Zo'n dertig jaar geleden bouwden wij ons nog altijd heerlijke nestje.  Negen grote vrachtwagens zand heb ik met eigen handen versluisd, muren gevoegd, de kruipkelder gewaterdicht, kruiwagens betonblokken en bakstenen aangevoerd en nog méér van die dergelijke werken.  Denk nu maar niet, dat Echtgenoot de oprit en het terras moederziel alleen zal moeten vernieuwen.  Ik sta als eerste in de rij om aan de afbraakwerken te beginnen.  Er is echter één groot punt waarop mijn wederhelft en ik van mening verschillen en dat is: de praktische gang van zaken!  Met recht en rede durf ik gerust beweren, dat mijn praktisch inzicht vééééél groter is dan dat van mijn mannelijke medebewoner (volgens mezelf dan toch ...).  Echtgenoot zal dat natuurlijk nooit willen toegeven of beamen, want zeg nu zelf, het haantjesgedrag zit toch nog altijd een beetje ingebakken bij de mannelijke bevolking.  Maar ... wij vrouwen staan ook ons mannetje als het moet!
 
 


gepost door admin 26.01.09 19:26 | permalink | reacties (1) | General
22.01.09
voorbereidingen


Nog een goeie vijf weken en onze tentoonstelling is een feit. We staan alvast in de startblokken, want voor je het weet moeten we beginnen aan de opstelling en dat vraagt nogal wat inzicht, inspiratie en de nodige hoofdbrekens.  Gisterenavond kwamen we eens samen (we = de deelnemende creatieve geesten).  Een aantal van deze mensen weet al hoe het in elkaar zit, zij waren er de twee voorgaande expo's ook bij. Veel stond er niet op het programma, beetje vertellen hoe, wat, waar, wanneer. Ze zien het allemaal zitten, we zijn met elf.  Ik hoop, dat er veel bezoekers komen, want ik ben ervan overtuigd, dat het een 'tentoonstelling met een hart' wordt, waar vooral 'warmte' een grote rol zal spelen.  Uiteindelijk wil ik hiermee mijn werk voor het Kinderkankerfonds UZ Gent op een bijzondere manier afsluiten. Het gebeuren krijgt de titel 'PUNT' mee, een definitieve stop (?) na méér dan vijftien jaar inzet (van een 'punt' kun je na verloop van tijd toch nog een 'puntkomma' maken, nietwaar?).  't Is zoals in de politiek, je houdt ermee op, maar na een tijdje krijg je de smaak terug te pakken en neem je de draad weer op.  We zien wel, wie weet wat er morgen uit de bus komt.  Enfin, de komende weken moet ik zeker mijn uitnodigingen schrijven, affiches maken en ronddragen, naamkaartjes  creeŽren (dat laat ik aan Echtgenoot over), van alles en nog wat bij halen.  Werk aan de winkel dus!  Maar ... je hoort me niet klagen. De Stadshal op de Markt te Nieuwpoort is de ideale locatie voor zo'n dingen en ik ben ontzettend blij, dat we kans krijgen om deze zaal te gebruiken.
De eerste discussie van het jaar 2009 ten huize Jonckheere is gevallen!  Samen met Echtgenoot nam ik een kijkje bij Placora, waar ze speciale terrasplanken verkopen.  We kregen een aantal mogelijkheden voorgeschoteld en mijn (eventuele) keus was vliegensvlug gemaakt. 'Mevrouw heeft goeie smaak', zei de verkoopster.  Ah ja, want hetgeen waar ik mijn figuurlijke vinger op legde en mijn oog liet op vallen, was natuurlijk de duurste stoffage.  Echtgenoot verslikte zich bijna en keek me met verontwaardigde ogen aan waarin ik las: ja, Madammeke, zal het wel weer eens zeggen.  Kan ik er iets aan doen, dat de rest van de voorgestelde mogelijkheden mij totaal niet aansprak?  Bovendien waren we daar maar voor wat informatieve informatie, kwestie van toch te weten waar je staat, zowel qua smaak als qua geldbeugelinhoud.  Dit was echter nog maar het topje van de spreekwoordelijke ijsberg, want één keer thuis kwam de discussie pas echt op gang.  Hoe we het zouden doen (terras en oprit uitbreken en vernieuwen), blijkbaar liepen/lopen onze intensies niet dezelfde weg.  Het beloofd hier nog gezellig te worden.  Weet je wat ik denk?  Ik denk, dat we hier binnen een jaar of vijf nog altijd met het zelfde kapotte terras en de half stukgereden oprit zullen zitten.  Volgens Echtgenoot neem ik al zijn 'goesting tot vernieuwen' weg en ik moet zeggen, het werkt ook omgekeerd evenredig.  Eén troost: Ludwina, vriendin van jaren ver, stelde me deze namiddag gerust.  Bij haar kent zo'n film hetzelfde scenario, dezelfde dialogen en identieke handelingen.  Oef, ik dacht al dat ik een bijzonder moeilijk mens was.  Wat een beetje erkenning en herkenning van interne huispolitiek toch kan betekenen voor je zelfvertrouwen!  Ach, wie struikelt er nu over een terras en een oprit, die aan vernieuwing toe zijn?  Eerst onze tentoonstelling!


gepost door admin 22.01.09 19:11 | permalink | reacties (2) | General
20.01.09
depressie


Volgens kranten en radio gisterenmorgen, was het een zeker gegeven: maandag 19 januari gold als somberste depri dag.  Nog volgens deze informatiebronnen, bleek er geen ontkomen aan.  De volledige bevolking zou zich als het ware in een massa depressiviteit storten.  Hoe komen ze erbij?  Ja, de dagen zijn kort, grijs en koud.  Ja, we hebben nood aan zon.  Ja, de morgen blijft lang donker en de avond is kort licht, maar mensen toch, zo is het altijd al geweest en zo zal het altijd blijven. Je zou bijna denken, dat radio, televisie en kranten ijveren naar een hapje uit de opbrengst van de enorme antidepressivakoekl  Oké, de winter duurt een eindje, maar heeft ook zo zijn mooie kanten.  De berijpte bomen, getooid in wit.  Het staalblauw van winterse lucht.  De regen zingend op de ruit.  De wind gierend in de bomen (liefst niet teveel).  Het spel van hongerige vogels buiten op het terras.  De knusse warmte binnenshuis, sfeervolle theelichtjes.  't Is toch niet allemaal negatief?  Goed, om het met verve aangekondigde depri dagje te omzeilen, deden Fabienne en ik nog eens onze shopschoenen aan en veroverden, onder een dreigende wolkenhemel, Brugge. We gunden onszelf geen negatief gedachtengoed. Winkel in, winkel uit en de somberste dag van het jaar (zelfs al viel de regen met bakken uit de hemel), was in een wip om.  Met een zucht lieten we de doemdenkerij achter ons.  Zijn dat nu manieren van de media, om een mens van 's morgensvroeg op te zadelen met zwartgallige gedachten? Er zijn veel ergere dingen in het leven, dan het doorworstelen van de winterperiode. Gisterenavond keek ik op Canvas naar een documentaire over Himmler (Hitlers rechterhand).  De man achter de gaskamers, verbrandingsovens, Auschwitz, Treblenka ... dŗŗr hadden de mensen reden tot doemdenken.  Ik kreeg er zowaar een schuldgevoel van, dat er hedentendage over alles en nog wat een drama wordt gemaakt. Om het mooi uit te drukken: van een mug een olifant, van een scheetje als 't ware een kanonschot.  Het schaamrood steeg me naar de wangen.  We zijn immers zo immens rijk, hebben alles wat ons hartje begeert, keuzes te over, duizenden mogelijkheden en ... we zijn niet gelukkig, willen steeds meer en meer. Wij zijn de hebberigste wezens die er bestaan.  Dat verlangen, die hebzucht, het ontevreden gevoel, wordt gevoed door de media en velen van ons lopen erin.  Ik niet, ik weet wat de media doet, hoe ze alles vervormen en verkleuren, mensen bang maken. Om dan op een vroege maandagmorgen half BelgiŽ op te zadelen met een depressief gevoel.  Niet met mij hé!
Amerika heeft sinds een paar uur een nieuwe President.  Een gekleurde President, die begeesterend spreekt.  Ik hoop, dat hij iets van zijn dromen en verlangens kan waar maken.  Ik hoop, dat zijn beloftes tastbaar, zichtbaar en voelbaar worden.  Ik hoop, dat hij niet te vaak zal luisteren naar radiononsens, dat hij zich niet laat beÔnvloeden door krantenroddels en dat hij televisiewijsheid soms aan zijn laars zal lappen.  Zoiets moeten wij ook vaker doen, we kunnen het (yes, we can)!


gepost door admin 20.01.09 19:50 | permalink | reacties (0) | General
18.01.09
champagne


Vrijdagavond was er een soortement vergadering op de raceclub van Echtgenoot, waarop de nieuwe richtlijnen en reglementen voor het komende raceseizoen uit de doeken werden gedaan.  Niettegenstaande veel volk over de vloer, ging het er gemoedelijk aan toe. We maakten het ooit al anders mee.  Verschillende standpunten leidden, in het verleden, vaak tot verhitte discussies. Niets daarvan echter, deze keer werden alle punten vlotjes afgewerkt. 
Wim en Claire hadden de avond voordien in de champagneglazen van hun gastvrouw en gastheer gekeken en blijkbaar niet in één glas.  Volgens wetenschappelijk onderzoek is deze godendrank de naam 'aphrodisium' waardig.  Een stimulans voor de liefde!  Tja, bij de één werkt dat en bij de ander niet.  Blijkbaar bleek Wim er zéér gevoelig voor.  Nu weet ik tenminste wat ik hem met zijn verjaardag cadeau moet doen, al ben ik er niet zeker van of Claire het zo'n goed idee zal vinden, die bubbles.  Een sprankelende man in bed midden in de nacht ... een mens zit er ook niet altijd op te wachten, wees eerlijk. Ik zal toch maar een rustgevender verjaardagsgeschenk zoeken voor hem, nu ik het zo bedenk.
Deze morgen waren Echtgenoot en ik al vroeg op pad.  We hadden een afspraak met de vriendenkring van de Lukrakers, voor de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie.  Het is eventjes rijden tot in Tisselt, waar we, zoals gewoonlijk, eerst ten huize De Decker (bij Dirk en Emilienne) halt hielden.  Van daaruit is het nog geen half uurtje rijden naar de plaats van samenkomst in Heidonk (zo ziet een mens nog eens een stukje onbekend BelgÔŽ).  Luk de Laat, pater familias, van deze kleurrijke bende, staat in voor dit hartverwarmend weerzien en verzet titanenwerk om allerlei prijzen bij elkaar te rijven voor de tombola ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Het eten was lekker, het gezelschap aangenaam en de verkoop van de tombolabonnetjes bracht niet minder dan 645 euro in het laatje. Als je bedenkt, dat we met zijn vijfendertig waren, dan kan dit bedrag al tellen.  Chapeau!  Echtgenoot en ik maken nu al zo'n dertien jaar deel uit van dit gezelschap.  We rolden er bij wijze van spreken in, door mijn eerste dichtbundel (veel van de vrienden zijn met taal bezig: schrijven gedichten, teksten, haiku's, limericks .... maar allemaal op amateuristische basis) en smeedden in de loop der jaren een hartverwarmende band.  Vroeger zagen we elkaar vaker, gingen we stappen, een beetje de cultuurboer op, maar zoals ook alle andere dingen hun tijd hebben, kende ook dit fenomeen slijtage en blijft er alleen nog de zomervakantie (zonder ons) en de nieuwjaarsreceptie over. Oh ja, voor de tweede keer op rij, wonnen wij de hoofdprijs in de tombola.  Ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij, maar Echtgenoot was in zijn nopjes: een koffer met allerlei werkattributen.  En vermits hij een 'handy man' (handige man) is, zal deze hoofdvogel zeker van pas komen.  Niet getalmd, aan de slag, zou ik zo zeggen! 


gepost door admin 18.01.09 22:32 | permalink | reacties (1) | General
16.01.09
bolle buik


TweeŽntwintig jaar geleden liep ik, dag op dag, met een bolle buik in blijde verwachting van Benjamin, bij zeven graden onder nul in de Oostendse winkelstraat op zoek naar tombolaprijzen voor het etentje van Echtgenoots club.  Het was een jaarlijks weerkerend gebeuren, maar die dag voelde ik me niet echt lekker.  Koude voeten en een onbestemd gevoel, dat me huiswaarts deed keren zonder iets gekocht te hebben.  Twee dagen voordien was ik bij de gyneacoloog geweest en die had tevreden geknikt en voorspeld, dat ik deze keer de negen maanden wel zou uitlopen (Zoonlief kwam vijf jaar eerder een maand te vroeg ter wereld).  Ik was er dus gerust in.  Het was echter buiten Benjamin gerekend, want toen ik verkleumd thuiskwam, voelde ik me steeds minder in mijn sas.  'Buikkrampen' ... ik weet het aan de prei van de dag voordien.  Niets was minder waar, een half uurtje later waren die krampen serieus doorzettende weeŽn geworden en moest ik in allerijl Echtgenoot van zijn werk bellen.  Zelf hadden we geen telefoon en dus deed ik beroep op onze buurtjes, Oma en Opa (ondertussen allebei al een tijdje overleden).  Ze raadden me aan om bij hen te blijven, maar neen, ik wou en zou nog even in sneltempo mijn haren wassen.  Ook Benjamin zag dat sneltempo wel zitten en duwde door.  Toen Echtgenoot er eindelijk was, kon ik niet snel genoeg in de wagen zitten en maar zwangerschapspuffen om de grootste pijn te verbijten.  Vlug, vlug Zoonlief van school gehaald en bij mijn ouders gedropt, om daarna zo rap en zo veilig mogelijk in het ziekenhuis te geraken.  Ik kreeg overal voorrang van rechts (grapje): aan de inkom, bij de lift, op de kraamafdeling ... er was haast bij, zoveel was wel duidelijk.  Nog geen tien minuten later lag onze benjamin als Benjamin in mijn armen.  Van overdreven snelheid gesproken!  Elk moment, elk ogenblik van die dag staat in mijn hart en mijn hoofd gegrift. Een tweede zoon, mijn grootste wens ging in vervulling, mijn geluk kon niet op.  Niemand kon vermoeden, dat die roze wolk gauw zou oplossen en verdwijnen. Het is niet te bevatten, zelfs na al die tijd, dat het kind waarvan je zoveel hield/houdt er nu al vijftien lange jaren niet meer is.  Het is niet te bevatten, dat waar je hart zo van vol was/is, zo heeft moeten lijden.  Het is niet te bevatten, dat een kind zoiets moet meemaken, dat het vecht als een leeuw, om dan uiteindelijk de strijd toch te verliezen.  Het is niet te bevatten, dat je als ouder machteloos moet toekijken hoe één van de twee grootste liefdes in je leven, op een mens- en kindonwaardige manier sterft. Er zijn echt geen woorden voor, ook nu niet, na al die tijd. Eén van mijn twee grootste liefdes zou vandaag tweeŽntwintig worden ... wordt vandaag tweeŽntwintig.


gepost door admin 16.01.09 16:22 | permalink | reacties (0) | General
15.01.09
ergernis


Een half uurtje geleden surfte ik naar de site '1001 liefdesbrieven', een project van 'creatief schrijven'.  Ze lanceerden verleden jaar een oproep om een liefdesbrief, liefdesgedicht of iets in die trant te schrijven en mogelijks kreeg jouw brief of tekst dan een plaatsje in één van de boeken, die de 1001 brieven zouden bundelen.  Daar wou ik toch wel eens aan meewerken en kijk, niet lang na het insturen, kreeg ik bericht, dat mijn gedicht een plaatsje kreeg in het tweede boek.  Fijn, 't streelt altijd je ego als je ergens gepubliceerd wordt, al hou ik al bij voorbaat mijn hart vast of er niet één of andere fout in de tekst of in mijn naam zal staan.  Boek twee besteld natuurlijk en halleluja, zowel tekst als naam waren correct.  Wat zie ik nu op de lijst van de gepubliceerden?  Niet Doris Dorné als schrijfster, maar Dornoris.  Waar halen ze het?  Een onmiddellijke internetreactie van mijnentwege natuurlijk, want zoiets wekt méér dan ergernis bij mij.  Zulke dingen kunnen echt niet, vind ik.  Het mag dan al een soort dichterlijke vrijheid of creatief schrijven genoemd worden, ik hou het toch op een correcte vermelding.  't Zou niet de eerste keer zijn.  Jaren geleden nam ik deel aan een gerenommeerde poŽziewedstrijd (?) in Blankenberge.  Oh ja, bleek toen ook dat ik bij de gelukkigen was die in aanmerking kwam voor een plaatsje in het boek dat een aantal inzendingen bundelde.  Je was dan wel verplicht, als uitverkorene, om twee exemplaren van die dichtbundel te kopen.  Wat hadden de inrichters bedacht?  Alle 90 inzendingen kregen een plaatsje en zo waren ze zeker van 180 verkochte boeken!  Het zou geen struikelblok geweest zijn, moesten de gedichten niet vol fouten gestaan hebben en last but not least, in plaats van Doris Dorné prijkte er Joris Dorné.  Het deed op staande voet een aversie tegen verder deelnemen aan wedstrijden, in me groeien.  En kijk, jaren later loop ik nog maar eens in de val.  Vanaf nu sluit ik  mijn pen voor alle schrijfwedstrijden, die nog mijn pad kruisen.  Je zou van mensen, die zich bezighouden met zo'n dingen, toch een stuk professionalisme mogen verwachten, maar owee, het kleurt meer naar amateurisme.  Ik hou in het vervolg mijn pen in bedwang wat wedstrijden en dergelijke betreft.
Al 'Venus' aan de hemel zien staan?  Toen ik daarnet huiswaarts kwam, stond ze groots fonkelend tegen ijsblauwe achtergrond.  Ik vond het een mooi moment om een paar wensen te doen,  daar in onze stille, verlaten straat, waar niemand me hoorde of zag, nam ik de gelegenheid te baat om er een hele rits af te werken. Wie weet wordt er toch wel ééntje waarheid.  Grapje!
 


gepost door admin 15.01.09 19:49 | permalink | reacties (0) | General
14.01.09
volk over de vloer


Januari is zo'n beetje de maand van veel volk over de vloer.  De start van een ander jaar vraagt daarom.  Nadine, kalligrafe van dienst, had een pak borden klaar voor de tentoonstelling en van de gelegenheid maakte ik gebruik om haar en Willy uit te nodigen op de koffie. Het werd een aangename dinsdagnamiddag.  Willy was vooral begeesterd door het komen en gaan van het gevederde volkje op ons terras.  Sedert de dooi is ingetreden, lijkt het hier wel kermis!  Distelvinken, koolmezen, roodborstje, merels ... ze hebben de tijd van hun leven, want ons buitenhoekje is één lekkernij voor hen.  Ook het nieuwe vogelhuisje, modern en design, lokt de snoepneuzen.  Toch bijzonder, hoe ze in sneltempo ergens aan wennen en weten waar ze zijn moeten.  Het was dicht tegen de avond aan, toen Nadine en Willy vertrokken.  Ze moesten nog bij de buren 'nieuwjaren'.  Het afgeleverde kalligrafiewerk is om in te bijten (figuurlijk dan, want op porselein knabbelen is niet aan te raden voor je gebit). Laten we hopen, dat de bezoekers van de tentoonstelling massaal zullen vallen voor ons project.  Deze namiddag kwam Andres, mijn vroegere oppaskindje op bezoek.  Ik had het hem al een tijdje geleden beloofd, dat hij eens een namiddag bij mij mocht blijven.  Zo'n tof ventje!  We hebben hem niet gehoord.  Duploblokken en turtlepoppen zijn nog steeds 'in' bij het jonge volkje.  Later keken we samen teevee, zapten van het ene kinderprogramma naar het andere. Het viel me op, dat daar vaak een woordenschat in wordt gebruikt, die zelfs veel volwassenen niet zullen begrijpen.  En dat in een tekenfilm bestemd voor kinderen!  Telkens het filmpje Andres niet meer kon bekoren, mocht ik verzappen.  Het ene vond hij niet leuk, het andere was voor meisjes (en als sterke jongen kijk je daar natuurlijk niet naar) ... hij was goed op de hoogte van het filmgehalte.
Zelf vond ik het heerlijk, samen met hem in de zetel, dicht tegen elkaar aan en dat koppetje met die korenblauwe ogen, de wangen met lachputjes!  Mama Isabelle en Papa Peter zullen nog wat beleven in de toekomst met hun drie knappe zonen. 
Even na vier uur kreeg ik een telefoontje van onze buurtjes Annie en Alain.  Er was een vrachtwagen gekanteld op de autostrade met een ellenlange file tot gevolg en zij daar middenin.  Drie uur later stonden ze er nog, in blijde verwachting van een spoedige verlossing.  Laten we hopen, dat er gauw schot in de zaak komt en dat ze heelhuids nummer zeven in onze wijk bereiken. Van verkeerschaos gesproken!
 
 


gepost door admin 14.01.09 19:47 | permalink | reacties (0) | General
12.01.09
van hot naar her


Voor wie de titel niet goed begrijpt: van hier naar daar.  Fluks uit mijn bed (moet je met een korreltje zout nemen) deze morgen, want er stond heel wat op mijn maandagprogramma.  Terwijl Echtgenoot de toelating kreeg om nog een beetje na te soezen, dook ik de keuken in voor het zetten van koffie en daarna de badkamer voor het wassen van mijn weerbarstig, winteronbestendig haar.  Niet dat dit grootse dingen zijn waarmee wereldveranderingen bereikt worden.   Na het ontbijt eerst en vooral taartjes gehaald, we mochten (Rita en ik) immers op koffie bij onze Maurits.  Gisteren nam ik voor alle zekerheid eerst eens poolshoogte bij hem, of het wel kon, die koffie.  In de hoop, dat hij zich vandaag mijn bezoekje nog zou herinneren, spraken we af deze namiddag om twee uur.  Bij de bakker hing een briefje: morgen gesloten wegens ziekte.  Het aangekondigde  griepvirus heeft de man serieus in de tang en het is hem onmogelijk om brood noch taartjes te bakken.  Zo zie je maar, hoeveel invloed een onnozel griepje kan hebben op een mensenleven.  Geen brood, winkel gesloten, ontredderde klanten ... een mini-economie op apegapen.  Laat ons hopen, dat de bakker in een paar dagen uitgeziekt is, méér is daar niet aan te doen.  Na de taartjesaankoop ging het richting stadsmagazijn.  Gewapend met mijn formulier voor de bestelling van het nodige materiaal voor onze tentoonstelling.  Uit ervaring weet ik, dat je er liefst zo vroeg mogelijk bij bent om toch aan de basisbenodigdheden te geraken.  Dat is dan al één zorg minder (denk ik toch).  Daarna terug naar huis, maandag is mijn grondige poetsdag (ik heb ook een niet-grondige, de donderdag).  Het draaide na twaalven voor ik klaar was met mijn gevecht tegen het weekendstof en de achtergebleven, hardnekkige geur van gebakken vlees (we aten gisteren een binnenbarbecueschotel ter ere van Zoonlief en Veerle).  Lekker en gezellig, maar ostentatief aanwezig na afloop.  Vlug gezorgd voor het middageten, de afwas gedaan en Rita opgehaald.  Maurits had zich voorzien: de tafel was gedekt, de koffie stond klaar ... hij was het niet vergeten.  Echt benauwend, hoe een mens verward kan raken, al zijn banden met de buitenwereld verliest, geen zicht meer heeft op tijd, de uren en dagen door elkaar haspelt, maar onze 'koffieklets' was leuk en het deed hem echt deugd (hoop ik toch).  Straks nog even de uitnodigingen uitprinten voor onze samenkomst volgende week woensdagavond in verband met onze tentoonstelling 'Punt' tijdens de krokusvakantie.  Efkens de hoofdjes bij elkaar steken om te zien hoe, waar, wanneer en wat.  Vijftien jaar kinderkankerfondswerking afsluiten mag niet 'gewoon' zijn!


gepost door admin 12.01.09 19:26 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)