Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: JANUARI 2010


30.01.10
beslag


Naar jaarlijkse gewoonte was het vandaag 'vroeg uit de veren', want het was deze namiddag feest op de club van Echtgenoot.  De kleine miniracermannetjes en vrouwtjes (van zes tot zestien jaar oud) werden gehuldigd voor hun sportieve prestaties in 2009.  Schrijfster van dit stukje weet dat ze dan haar beste beentje moet voorzetten, teneinde het grut te laten genieten van een pannenkoekenslag, vooraleer ze hun heuse sporttrofeebeker in ontvangst mogen nemen.  Deze morgen zo'n tweenhalf uur druk bezig geweest met beslag maken en het bakken van een honderdtal 'pancakes'.  Tot daar reikt mijn inzet voor dit gebeuren en niet verder.  Mijn wederhelft doet, samen met Gregory, Bert en Myriam, de rest.  Elke vrijdagavond op post zijn voor het welzijn van 's mans hobby, lijkt me al voldoende.  De slotracingopleiding van de aankomende jeugd moet Manlief maar zelf voor zijn rekening nemen.  Terwijl ik lustig en vlijtig aan het bakken was, luisterde ik met een half oor naar de radio, waar Annemie Struyf haar opwachting maakte in het programma van Luk Alloo (ook niet bepaald mijn favoriet).  Toen ze aan het woord was, toch even de dampkap uitgezet, zodat ik kon horen wat onze journaliste te vertellen had.  Natuurlijk ging het over het jonge koppeltje, dat deze week voorpaginanieuws werd door de eerste uitzending van 'In Godsnaam', van de hand van genoemde Annemie.  Het was natrlijk nooit haar bedoeling geweest, die mensen in moeilijkheden te brengen (volgens hr betoog).  Wat een circus!  Zij wist maar al te goed, dat de uitspraken van de jongen hen in de problemen zou brengen.  Enfin, duizend-en-één (ongemeende) verontschuldigingen en nog een pak extra reclame voor haar programma ... je moet maar weten hoe je het moet doen!  Ondertussen durven die twee jonge mensen hun deur niet meer te openen en hun gezicht niet meer te laten zien, terwijl zij de heilige uithangt.  Nogmaals, ik heb er een diepgaand déjvue gevoel bij.  De situatie en het gebeuren is voor mij volkomen herkenbaar.  Het is de media alleen maar om kijkers en lezers te doen, journalisten zijn sensatiezoekers, ze willen leven in de brouwerij en gaan daarvoor figuurlijk over lijken.
Ik hoop, dat het koppeltje kan rekenen op steun en medeleven van familie en vrienden, dat ze evenveel warmte mogen ondervinden als ik na mijn getuigenis in Telefacts, dat ze niet alleen staan met hun ontreddering over wat er allemaal gebeurd is en nog kan of zal gebeuren..  Kranten, televisie, radio ... ze handelen soms als roofvogels, klauwen zich vast en laten niet snel meer los.  Journalisten mag je niet altijd vertrouwen.  Ze leggen je woorden in de mond, schrijven verkeerde dingen, geven hun eigen context aan gezegde dingen en maken jouw verhaal tot helemaal anders.  Zij die het dan wel goed doen, zijn bijzonder schaars en zeldzaam en moeilijk te vinden.  Jammer, want soms hebben we veel te vertellen, maar worden we op die manier de mond gesnoerd en voor de leeuwen geworpen.  Ik foeterde tussen het bakken van mijn pannenkoeken door, op dat 'vrouwmens van een Struyf', maar de baksels waren er niet minder lekker om.  Echtgenoots slotracingjeugd had er met veel smaak van gegeten, van 'pannenkoeken met een snuifje Struyf' (ha,ha)!


gepost door admin 30.01.10 20:06 | permalink | reacties (0) | General
28.01.10
gedichtendag 2010


Gedichtendag!  Voor de tweede keer op rij, stuurde ik een gedicht (of hoe je het wilt noemen), naar de redactie van de VRT. Het thema: 'Over de grens'.  Blij mijn naam terug te vinden tussen een aantal geselecteerde inzendingen.  Met dank voor het applaus!  'Een ruime selectie van ingezonden teksten' werd vandaag op de site van de redactie gepubliceerd.  Vergeef me mijn wantrouwen, maar wat is een ruime selectie?  Waren er dan veel meer inzendingen dan de honderd en acht gelukkigen?  Of plaatsten ze gemakshalve alle deelnemende teksten?  Het is dat een mens in de loop der jaren ondertussen het slaan van het zweepje leerde.  Toch geeft het altijd een fijn gevoel, dat zal ik niet ontkennen, je eigen naam terug te vinden op de website van televisiemakend medium.
Om de gedichtendag in stijl af te sluiten, hieronder het door mij ingestuurde tekstje.
 
ooit droeg ik jou
 
met zachte moederhanden
wenend over de onneembare grens
van leven ... naar dood
 
mijn kind
 
er was een tijd
waarin ik de klokvingers
halt wilde toeroepen
 
er was een tijd
waarin ik elke tik telde
seconde na seconde
 
er was een tijd
waarin jouw leven
groeide tot veel te kort
 
er was een tijd
waarin alle grenzen verlegd
niet meer te overschrijden bleken
 
toen ...
 
wist ik de dood dichtbij
stierf jij en samen met jou
een groot stuk van mij
 
maar ...
 
klokvingers wijzeren door
seconden tikken de jaren weg
tijd blijft lopen ... hardlopen
 
ondanks grenzeloos verdriet
 
Doris
 
 


gepost door admin 28.01.10 23:37 | permalink | reacties (0) | General
26.01.10
vuilnisbakkenjournalistiek


Er was al een aantal dagen een reclame offensief gevoerd in kranten, tijdschriften en op televisie over het programma van Annemie Struyf, 'In Godsnaam'.  Het gaf me een 'Telefacts déjvue gevoel'.  Alhoewel ik de journaliste in kwestie helemaal niet in mijn hart draag en enige vorm van 'geloven' mij totaal vreemd is, nam ik me voor om dit programma te bekijken.  Wat ik tegen deze dame heb?  Ooit schreef zij het boek 'Het Kleine Sterven', in samenwerking met een medewerkster van Koester, de thuisverpleging van het Kinderkankerfonds UZ Gent, over het sterven van terminaal zieke kinderen, met name kankerpatintjes.  Laat dit boek nu het verhaal brengen van veel ouders en kinderen, die samen met ons in therapie waren en die we dus persoonlijk kennen.  'Het Kleine Sterven' n Annemie Struyf kregen een méér dan reuzengrote mediareclame.  Humo spendeerde er weken aan, door het publiceren van een aantal hoofdstukken. Kranten schreven erover.  In verschillende televisieprogramma's nam ze het woord.  Zij en de toenmalige verpleegster gaven hun visie over het sterven van onze kinderen, over de manier waarop en hoe.  Hun visie, ja, dat wel.  Die strookte echter niet, met hetgeen wij als ouder van ons stervend kind beleefden.  Ze maakten van iets onmenselijks hard een ware dorpskermis. Gaven voor alsof de manier waarop onze kinderen de dood vonden, 'plezant' was.  Verzwegen de pijn, het verdriet, de machteloosheid en schilderden alles in het roze.  Tot grote ergernis en woede van veel ouders, die in het boek voor kwamen.  Verhalen kregen een andere inhoud, trieste gebeurtenissen werden verbloemd.  Zelf heb ik het boek nooit helemaal willen lezen, ik kreeg er het heen en weer van, vooral omdat ik weet, dat veel ervan 'verzinsels' zijn.  De grote media aandacht voor zo'n onrealistisch boek, de duizenden verkochte exemplaren en alle mensen die daar in mee gingen ... ik werd er hoorndol van en met mij nog vele anderen.  Maar ja, wie zijn wij en wat kun je eraan doen?  Het boek niet kopen en daarmee punt, basta!  Tot daar mijn ongenoegen en onvredegevoel naar Mevrouw Annemie Struyf toe, die volgens mij met haar boek alleen maar veel geld in het zakje beoogde.  Wat me niet afremde om gisteren dus te kijken naar haar programma 'In Godsnaam', met de nodige terughoudendheid weliswaar.  En ja, wat ik vreesde werd waarheid.  Een jong koppeltje, waarvan het Belgische meisje zich liet bekeren tot de Islam, huwde en vertelde vrijuit over papieren die niet in orde waren en valse adressen. Lap, dacht ik, dat wordt hommeles (problemen).  Vandaag voorpaginanieuws in de krant, op het televisiejournaal: ongeldig huwelijk!  Om het even recht te trekken en terzelfdertijd nog een beetje te adverteren voor haar eigen ik: Annemie Struyf, blauwogig en onschuldig kijkend in de camera, die beweert dat die twee jonge mensen elkaar echt wel graag zien. De schijnheiligheid zelve! Je zou haar voor minder een lap om de oren geven.  Natuurlijk wisten zij en de reportagemakers, dat het koppel daardoor in de problemen zou geraken.  Als ze al gelooft in de ware liefde tussen die twee, dan had ze de passages over de papieren er moeten uitknippen en had er geen haan naar gekraaid.  Van riool- of vuilnisbakkenjournalistiek gesproken!  De mama van het meisje had het al zo moeilijk.  Stel je voor, je dochter van zestien-zeventien leert een moslimjongen kennen en beslist in nog geen twee weken tijd, om zich te bekeren tot de Islam en met hem te huwen.  Je kan als ouder praten wat je wilt, het brengt geen zoden aan de dijk.  Integendeel, al wat je zegt, met goede bedoelingen, word je niet in dank afgenomen.  Wat doe je dan?  Je haalt bakzeil, want je wil je kind niet helemaal verliezen.  Misschien waren die ouders en de familie nu in wat rustiger vaarwater gekomen en kijk ... gans Belgi buigt zich over hen en dat allemaal dankzij Annemie Struyf en televisie.  Ooit gaf ik een interview over euthanasie in 'Terzake' en 'Koppen', nooit kwam ik daardoor in de problemen, omdat de VRT en de genoemde programma's het sereen aanpakten.  Wat 'In Godsnaam' nu deed, dat is puur VTMwerk vertoond op Eén!  En laat dat nu absoluut niet positief uitvallen voor die zender. Zijn er dan geen echte waarden meer in televisieland?


gepost door admin 26.01.10 21:30 | permalink | reacties (0) | General
25.01.10
vermoeid


Zou het kunnen, dat ons uitstapje van donderdag naar shoppingcenter Wijnegem nog steeds in mijn benen zit?  Of is het gewoon de wintermoeheid die toeslaat?  Feit is, dat ik hier achter mijn klavier zit met ontzettend zware oogleden en een vermoeid lijf.  Maar ja, veel stil zitten doe ik niet.  Vrijdagmorgen naar de markt, koffie gedronken met Fernande, daarna op afspraak met Rita.  Na de middag samen met Fabienne op bezoek bij Moeder.  't Was rustig weer en dus gingen we voor een frisse neus.  Zalig, de ganse zeedijk voor ons alleen!  Een fantastisch gevoel geeft dat.  Gewoon verademend, te kunnen wandelen zonder in aanvaring te komen met de massa toeristen, die er telkens weer voor kiezen, om af te zakken naar ons badstadje.  Stilte alom, de zee binnen oogbereik, het verlaten strand ... alsof het er allemaal alleen voor ons lag.  Wij blij natuurlijk, diep in en uit geademd, jodium gesnoven en gelukzalig genoten.  's Avonds op post op de slotracingclub, de bevlogen hobby van Echtgenoot. Zaterdagmorgen namen we een kijkje in de Toyotagarage, op een boogscheut van onze woonst.  Met het autosalon en onze bijna versleten wagen in onze gedachten, eens gaan piepen of er iets was, dat ons kon bekoren.  Niet dat wij moeilijk doen over een vierwieler, we zijn misschien te gemakkelijk daarin.  Kleur en vorm doen er eigenlijk niet zoveel toe, als het voertuig, waarin wij ons leven in handen leggen, maar veilig is en wars van in panne vallen.  Voor we vertrokken kreeg ik een gouden raad van mijn wederhelft: 'kijken en zwijgen!' en zo wist ik ook weer hoeveel ik in de pap te brokken heb.  Er stond inderdaad één modelletje dat ons kon bekoren.  We deden een testritje en ... manlief keek me aan en zei: 'wat denk je?'.  Deze dame dacht helemaal niets, want zij moest kijken en zwijgen en dat deed ze dus.  Ja, ja, ik kan dat als het nodig is! Met de nodige informatie onder de arm trokken we huiswaarts, teneinde alles eens op een rijtje te zetten.  Ik nam mijn fiets voor een stukje fitness en liet de man des huizes in zijn ééntje piekeren, tellen en twijfelen.  De volgende morgen was hij er nog niet uit, een knoop doorhakken is blijkbaar niet zo eenvoudig voor hem.  De beslissing viel uiteindelijk even later en nu zijn we bijna-eigenaars van een nieuwe, kleinere auto.  Ik zie zo'n ding enkel en alleen als gebruiksmiddel, een beetje een noodzakelijk kwaad.  Een mens is gemakzuchtig en een auto draagt daartoe bij.  Aan de andere kant, zijn we niet veeleisend, als 't maar rijdt!  Vandaag dan naar Oostende, de verzekering in orde gebracht.  Binnen enkele dagen bollen we met een nieuwe wagen (ha,ha).  Vreemd, maar hoe ouder je wordt, hoe anders je tegen zulke aankopen aankijkt.  In stilte stelde ik me de vraag: 'zal dit ons laatste wagenaankoop zijn?'.  Uit ondervinding weet ik, dat anderen daar ook mee worstelen, maar het niet expliciet durven uiten.  Met het ouder worden voel je echt de tijd krimpen en de wens om nog wat van het leven te genieten, groeien.  Gewoon tevreden zijn ... niet méér, niet minder.  Toch geloof ik, dat de kilometertjes shoppen met nichtje Scarlet, nog in mijn lijf en leden hangen.  Ja, ik ben ook geen drie maal zeven meer, hé.


gepost door admin 25.01.10 19:13 | permalink | reacties (1) | General
22.01.10
koopcentrum


Nichtje Scarlet kondigde een tijdje geleden aan, na de examens, wel eens te willen gaan shoppen in het koopcentrum te Wijnegem.  Als liefhebbende tante gaf ik me vrijwillig op tot deelname aan deze uitstap, tot groot genoegen van Zus.  Gisterenmorgen liep onze wekker extra vroeg af, zodat ik tussen wegtrekkend duister en opkomen licht, me richting autostrade spoedde.  Als 'vrouw en man op rust' slapen we soms een half gat in de dag, maar een vooruitgepland uitje krijgt me nog altijd vroeg uit de veren.  Om negen uur parkeerde ik de wagen op de oprit te Oostakker, mooi op tijd!  Schoonbroer Nico had Zus rijinstructies gegeven omtrent het af te leggen traject, maar helaas, we raakten verzeild midden Antwerpen, niettegenstaande een Hollandse gpsdame ons vergezelde. Zus bleef er rustig onder, het zou mij moeten gebeuren, ik sla tilt.  Ben ik even blij, dat we hier in een stukje niemandsland wonen wat betreft het verkeer.  We reden straat in, straat uit (vuile stad, Antwerpen), langs omleidingen en wegenwerken, maar we lukten in onze opzet en stalden de auto een uurtje later, op het dak van het koopcentrum.  Volgens de reclameborden binnen, heetten 240 winkels ons welkom!  Ik werd er zowaar duizelig van.  Gelukkig hadden we een grondplan en nichtje Scarlet bij de hand, anders lieten we zeker de helft van de boetieks links liggen.  Alle etalages lokten met 'tweede prijsvermindering', terwijl de nieuwe collectie als een magneettrekker in elke zaak prominent aanwezig was.  Onze jongedame beleefde de dag van haar leven.  Als een racehond ging het winkel in, winkel uit.  Wij, Zus en ik, probeerden haar te volgen, wat ons nog aardig lukte, gezien onze jaren van dienst!  's Middags lekker gegeten in één of ander binnenbistrootje en daarna er met frisse moed tegenaan gegaan.  Rond halfvijf begonnen de afgelegde kilometertjes toch een ietsje door te wegen.  Af en toe pikten Zus en ik even een bankje, terwijl Scarlet van geen ophouden wist.  Ze flaneerde winkel in, winkel uit, maakte hier en daar gebruik van de pashokjes en speelde wegwijzer.  Fijn voor haar, dat ze zo'n fantastische dag had.  Om zes uur stonden we nog in het koopwalhalla en belde ik Echtgenoot, kwestie van hem gerust te stellen. Bij het verlaten van de parking, bleek dat gans werkend Antwerpen huiswaarts trok.  Auto's, auto's en nog eens auto's.  Gelukkig geen stilstaande file, maar wel stapvoets verkeer.  Onze Hollandse meid (gps) raakte de kluts kwijt (net zoals bij Echtgenoot, maar 't zal wel aan het bedienend vingerwerk liggen).  Geen nood echter, we (of liever: Zus) wisten waarheen.  Bij het oprijden van de thuisparking, moesten we volgens de Hollandse deerne nog zeventig kilometer rijden vooraleer we onze eindbestemming bereikten en dat terwijl we voor de voordeur stonden en de geur van lekkere spaghettisaus la Zus Martine onze smaakpapillen kietelde.  Ben dan toch nog even aangeschoven, om daarna voldaan de terugweg aan te vatten, naar mijn geliefde, rustig Westhoekje! 


gepost door admin 22.01.10 19:28 | permalink | reacties (0) | General
20.01.10
moord!


Een dag of veertien geleden, schreeuwden enkele mensen moord en brand, omdat de foto van de moordenaar van het jonge koppel op de voorpagina van een krant of tijdschrift werd gezet, terwijl het nog helemaal niet zeker was, dat die man er iets mee te maken had.  Dag op dag, zeven jaar geleden overkwam mij hetzelfde en geen mens die er naar kraaide.  Ik vond mezelf in groot ornaat terug op het eerste blad van het Laatste Nieuws, dat eronder vermeldde: dit is moord, het gerecht mot reageren!  Wat het gerecht ook deed, natuurlijk.  Het artikel had alles te maken met mijn getuigen in Telefacts over euthanasie bij het sterven van Benjamin.  Let wel, de reportage moest 's avonds nog uitgezonden worden! De bewuste opnames werden echter voordien door VTM aan de Pers getoond.  Een al te ijverige journalist, belust op sensatie, maakte jacht op mijn tronie en sprokkelde foto's samen bij een lokale persfotograaf, die me nadien met hangende pootjes zijn verontschuldigingen kwam aanbieden met de uitleg, dat hij niet wist wat er met die foto's ging gebeuren.  Hij zal er waarschijnlijk wel goed aan verdiend hebben, denk ik.  Ik moet zeggen, dat zoiets diep in je kleren kruipt, vooral omdat je er geen verweer tegen hebt.  Die morgen brak de hel los.  Onze telefoon stond gloeiend heet, ons huis was een heksenketel.  Kranten belden me op, raakten met elkaar in de problemen door wat ze schreven, wilden mij in hun plannen betrekken om 'gedreigde rechtzaken' met de concurrentie te vermijden.  't Werd zo erg, dat ik ons huis ontvluchtte.  Je zou voor minder!  Het is wat je noemt: aan het kruis genageld worden door de media.  Op zo'n momenten is het duidelijk op wie je wel en op wie je niet kunt rekenen, wie wel en wie geen vrienden van je zijn.  Het was hartverwarmend, te ondervinden dat ik héél veel vrienden heb, die achter me stonden en het voor me opnamen.  Ondanks alles voelde ik me sterk in mijn schoenen staan, tot op het ogenblik, dat het tot me doordrong ... zij die er MOESTEN zijn, trokken hun handen er van af en verdwenen uit het oog en uit het oor. Het heeft me diep gekwetst, want de schuld voor de ganse heisa werd volledig op mijn schouders geschoven en er werd zelfs gesuggereerd, dat ik een bom gedropt had (terwijl de reportage toch in samenspraak met hen gemaakt werd), die hen veel schade kon toebrengen. Ze hadden zich veilig ingedekt door het reserveren van 's lands beste advocaat.  Zelf zag ik het nut van een pleiter niet in en weigerde pertinent er één bij de arm te nemen.  Sedertdien schrapte ik die laffe mensen uit mijn hart en ze komen er nooit meer in, wat ze ook proberen het komt nooit meer goed.
De media kan je maken of breken, enkel en alleen uit eigenbelang en heel vaak ook uit pure dommigheid.  Zo denk ik er zeven jaar later over, als ik de heisa (wel of niet plaatsen) rond de foto's van de man hoor en lees, die geen twee moorden, maar drie en misschien nog méér, op zijn kerfstok heeft (net in Het Nieuws op één: er komen nu ook vijf verkrachtingen bij), terwijl er bij mijn verhaal zeven jaar geleden geen haan naar kraaide, dat mijn foto op de frontpagina stond en mij veroordeelde voor moord. 
 
 


gepost door admin 20.01.10 19:26 | permalink | reacties (0) | General
18.01.10
toffe bende


We kennen ze ondertussen al zo'n vijftien jaar ... de Lukrakers. Een toffe bende, gegroeid rond de nu al een tijdje op rust zijnde radiofiguur, Luk de Laat.  Naar jaarlijkse gewoonte ging gisteren de nieuwjaarsreceptie door in een restaurantje in Heidonk, een stip op de landkaart, niet ver van Tisselt, ergens in de omgeving van Mechelen.  Op het programma: een blij terugzien, een etentje n een tombola ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Gewoontegetrouw reden we eerst bij Dirk en Emilienne langs, onze 'klikvrienden' (waarmee ik bedoel, dat het klikte van bij onze eerste ontmoeting, op een dagje uit in het Kasteel van Oostmalle, samen met de andere Lukrakers).  In de beginjaren was het contact veel frequenter.  Er werden nogal wat uitstapjes georganiseerd, zo'n vier tot vijftal per jaar.  Ondertussen viel dat terug op één wandeling, een gezamenlijke vakantieweek en de nieuwjaarsreceptie.  De samenkomst van 2009 hebben we gemist, we waren niet vrij.  Op vakantie gaan we niet, honkvast als we zijn.  Daardoor zien we de bende nog zelden, maar af en toe waait er al eens een Lukrakervriend/vriendin over naar de kust en nemen ze de gelegenheid te baat om ons een bezoekje te brengen.  Iedereen is hier altijd welkom, de deur staat open voor elke verdwaalde Lukraker (ha,ha)!  Sedert enkele jaren loopt Luk, de hoofdman, zich het vuur uit de sloffen om vanalles bij te halen voor het houden van een tombola, waarvan de opbrengst steevast naar de kinderkankerafdeling van het UZ Gent gaat.  Zoals bij alles en iedereen, begint na al die tijd, de groep kleiner in aantal te worden.  De nieuwjaarsreceptie kon rekenen op een vierendertigtal aanwezigen en vermits we met minder waren, moesten we volgens de initiatiefnemer van de tombola, onze portemonnee maar een beetje méér laten spreken en een groter duit in het zakje doen.  Zo gezegd, zo gedaan .... Resultaat: een mooi bedrag van zeshonderdvijftig euro!  Iedereen ging gepakt en gezakt naar huis.  Ter ere van de geboorte van ons minimeisje, zorgden we voor een kleine verrassing.  Elk kreeg van ons een flesje 'Hebe's vruchtwater' (een lekker appelbiertje).  Ja, zei Luk, nu maak je een statement voor andere toekomstige grootouders!  Hij en Bertje, zijn vrouw, worden dit jaar immers ook opa en oma of moeke en vake of mammie en pappie of bonma en bonpa ... wat zal het zijn, wie zal het zeggen? Er zullen op het volgende nieuwjaarsevenement misschien suikerbonen te rapen vallen.  Met dank aan alle vrienden van 'de bende' voor het gulle geven en de fijne namiddag, maar vooral aan Luk en Bertje voor hun inzet en al het verzette werk!



gepost door admin 18.01.10 22:00 | permalink | reacties (0) | General
16.01.10
verjaardag


Vandaag wordt Benjamin drientwintig.  Het is eigen aan een moeder, dat ze op de verjaardag van haar kinderen, telkens weer de momenten van de bevalling beleeft. Op de geboortedag van wat haar het liefste is, kan ze zich elk ogenblik van elk uur herinneren, elk gevoel, alle angst en pijn, maar bovenal, het grote geluk als ze dat kleine, broze wezentje in haar armen mocht nemen.  Ieder jaar stromen haar hart en gedachten vol van die éne dag, blikt ze glimlachend terug op het grote wonder.  Drientwintig jaar geleden, een maand eerder dan verwacht en in ijltempo, kwam onze tweede zoon ter wereld. Hij deed er nog geen tien minuten over, alsof hij toen al wist, dat alles vlug moest gaan, omdat zijn tijd van leven beperkt zou zijn.  Mijn geluk kon niet op, twee jongens, mijn hartenwens ging in vervulling.  Ik weet nog, hoe groot de bewondering van de verpleegster was, omdat ik geen kik gaf.  Hoe de poetsvrouw later zei: zo zou ik niet graag bevallen (ze had me zien langslopen in de gang, juist toen een wee me deed ineenkrimpen).  Ik weet nog, dat ik van kamer naar kamer moest verhuizen, omdat men op dat ogenblik geen opname voor mij voorzag.  Ik hoor Alexander nog zeggen, dat hij liever een zusje had en hoe ik hem antwoordde, dat kiezen geen optie was.  Hoe iedereen met verstomming geslagen, het nieuws vernam van onze gehaaste, nieuwe wereldburger.  Ik herinner me, hoe vlotjes alles me afging, bij dit tweede keer moeder worden.  Hoe bij thuiskomst Echtgenoot schoongemaakt had en voor dikke pannenkoeken zorgde als welkom, maar ook hoe donker het huis wel leek na een week afwezigheid.  Ja, de geboortedag van je kind vergeet je nooit. Samen met mij hebben velen vandaag aan Benjamin gedacht en mijn hart verwarmd. Lieve Ellen, de kleuterleidsters, familie, vriendinnen ...weet dat ik jullie daarvoor nooit genoeg kan bedanken! 
Zoonlief, Veerle en Prinsesje kwamen over.  Wat een schatje is dat toch, echt een parel van een kind.  Deze week ging ze voor het eerst een paar dagen naar de crche en ze gedijt er goed.   't Is natuurlijk voor alledrie even aanpassen, want mama Veerle was immers zes maanden thuis.  Jammer, dat ze zo veraf wonen, anders had ik dolgraag een paar dagen 'zorgen' voor mijn rekening genomen.  Tja, niks aan te doen, maar onze schattebout kan hier altijd terecht voor een supervakantie aan zee!
 
Herinneren ...
 
je gloeit nog na
blijft het niet te doven
vuurtje waaraan ik
me steeds warmen kan
 
als plotse kilte overvalt
en sluipend binnendringt
meedogenloos tot op het been
 
steek ik mijn handen
verlangend naar jou uit
in zacht en teder strelen
tot mijn bevroren hart
 
op smelten staat
de dooi intreedt
en verdronken ijs
 
zich een weg baant
langs mijn wangen
 
Doris
 


gepost door admin 16.01.10 22:12 | permalink | reacties (1) | General
14.01.10
erop uit


Nicht Raymonde vroeg ons, om samen met haar een paar boodschappen te doen.  De vernieuwing van al haar ramen, voordeur en garagepoort nopen tot het aankopen van een nieuwe buitenlamp voor inkom en garage.  Terzelfdertijd wou ze ook een voilen gordijntje mt voiles en een bureaumeubeltje op de kop tikken.  Ons voornemen, om gisterenmorgen op pad te gaan, werd gedwarsboomd door nieuwe sneeuwval.  Echtgenoot stelde echter gerust: de wegen waren goed berijdbaar en dus trokken we 's middags eerst naar Mannekensvere, minuskuul dorpje juist buiten Nieuwpoort, maar deelgemeente van Middelkerke.  In het enige restaurant dit dorpje rijk, kun je lekker en portemonneevriendelijk eten.  Daarna de wagen in voor een rondrit langs diverse winkelzaken, op speurtocht naar al wat er op Nicht Raymondes lijstje stond.  Ik kan je verzekeren, dat ik 's avonds geen 'pap' meer kon zeggen!  We startten ons uitje in de Kwantum (papier, tapijten, gordijnen en nog veel meer), waar we met lege handen buitenkwamen, want gordijntjes met strook ... daar hadden ze geen kaas van gegeten.  Idem dito bij Heytens, een steenworp verder.  Hier vond ik wel mooi behangpapier aan de helft van de prijs, een koopje.  Ons toilet is aan opfrissen toe!  In Oostende trokken we naar de verlichtingswinkel met name 'Marva', ooit een gekende zangeres, een lifetime geleden.  Er hingen twee buitenlantaarns, maar die konden Nicht Raymonde niet echt bekoren.  Zelf wou ik haar een beetje 'pushen' om een modern spotje te kopen, niet te hard natuurlijk, dat pushen, je moet een mens nooit dwingen tot iets waar ze zelf niet achter staan.  Zonder resultaat overigens, want als het haar goesting niet is, dan gaat ze niet vlug overstag (waarvoor ik alleen maar bewondering kan hebben).  Moeilijkheid is, dat haar keuzes een beetje uit de mode geraken (ze wordt achtenzeventig) en niet altijd meer voorhanden zijn.  Van Marva ging het naar Homemarket.  Tot mijn blijde verrassing vonden we daar voilen gordijnen met strook.  Toen de verkoopster echter de bewuste gordijnstof tevoorschijn haalde, bleek er van die strook niet veel over te blijven (was precies gekrompen).  Had het aan mij gelegen, dan zag ik ervan af, maar ja, Nicht Raymonde zag het wel zitten en voor nog geen vijf euro was ze voorzien van het nodige (ik denk, dat ze die voile aan de straatstenen niet meer kwijtraakten en ze daarom hadden afgeprijsd tot bijna nul euro!).  Ze kan dus aan het werk met naald en draad en naaimachien, iets waar ze bijzonder handig in is. Dan waren er nog de lampen.  Op naar de Gamma!  Hebbes, een mooi lantaarntje voor boven de inkom, de lampen voor de garage waren momenteel niet beschikbaar.  't Was overigens voor de aankoop van die lampen, dat we Echtgenoot mee op sleeptouw namen, want we zijn dan wel gemancipeerd, maar nog niet helemaal.  Na de Gamma kwam Leenbakker aan de beurt.  Even neuzen naar een bureaumeubel.  Veel keuze was er niet en Nicht Raymonde gaf forfait ... neen, njet, non.  Tot Echtgenoots blijdschap bleek Leenbakker te palen aan Dreamland, het Walhalla van het speelgoed.  Zijn oogjes gingen blinken van verlangen (mannen blijven klein) en we gaven toe, hup, ook daar maar eens binnen.  Hier liep onze kranige medereizigster verloren, want wat moest zij tussen al die poppen, autootjes, videospelletjes, games en al wat je als kind maar dromen kunt?  Ga daar met je kroost winkelen en ze worden gegarandeerd zot (en jij ook)!
We perkten Echtgenoots winkeltijd een beetje in en maakten nog een laatste stop aan de Brico, waar we de gewraakte lamp voor de garage vonden.  Het liep tegen zessen toen we terug in Nieuwpoort stonden.  Nicht Raymonde was in haar nopjes met haar aankopen.  Vandaag ging ze al aan de slag met haar gordijnen en volgende week plaatst Echtgenoot de buitenlampen.  Ik viel 's avonds als een blok in de zetel, zo'n race langs de winkelzaken in kwestie gaat toch in je kleren zitten (raar, ik heb dat niet als ik in kledingzaken shop, hoe zou dat komen?).  Het leek wel of we een marathon gelopen hadden!  Een doorgedreven sessie fitness haalt er zijn gelijke niet aan.  Enfin, we sliepen alledrie goed, vorige nacht.  Nu nog een bureaumeubeltje!


gepost door admin 14.01.10 22:53 | permalink | reacties (0) | General
12.01.10
afgrijzen


Met ontzetting en afgrijzen volgen we het verhaal rond de man, die op oudejaarsavond twee jonge mensen koelbloedig om het leven bracht, zijn buurmeisje en haar vriendje. Hij deed het op zo'n professionele manier, dat velen eerst dachten aan een afrekening binnen het milieu.  Toch kwamen de speurders niet lang daarna bij hem terecht.  Een sympathieke leraar en vriend, iemand wie je in het volste vertrouwen zou nemen ... een charmante, sociale kerel.  Zijn entourage kan het nauwelijks bevatten en wij nog minder.  Twee verliefde jonge mensen vermoord ... een dubbele toekomst aan diggelen.  Twee families ontwricht ... ouders en zussen en broers ondergedompeld in het allergrootste verdriet.  Je kind verliezen aan ziekte, zoals wij Benjamin verloren, daar heeft niemand schuld aan, maar je kind verliezen door moord, daar zijn geen woorden voor.  Telkens ik de nieuwsbeelden op televisie zie of de krantenartikels lees, staan mijn ogen vol tranen.  Komt er nog bij, dat de man in kwestie, ook een moord van bijna drie jaar geleden bekende.  Ja, als ouder wil je natuurlijk altijd, dat de moordenaar van je kind gevonden wordt, maar hoe gruwelijk zullen de bekentenissen zijn die nog volgen?  Gisteren zag en hoorde ik Paul Marchal, de vader van Ann, om het leven gebracht door Dutroux, in het programma van Phara.  Ik heb altijd grote bewondering gehad voor vader Marchal.  Velen vonden hem indertijd 'mediageil', bij mij speelde dat gevoel nooit.  Als je je kind op zo'n manier kwijtraakt, dan moet je een weg vinden om daarmee te kunnen omgaan. Naar mijn mening deed de vader van Ann het op een héél positieve manier.  Na het sterven van Benjamin, had ik ook iets van: ik moet iets doen, het sterven van mijn kind mag niet 'zinloos' zijn en blijven.  Het Kinderkankerfonds UZ Gent was en is mijn redding.  Ook ik kreeg vaak menselijke reacties zoals: 'met de opbrengst van die bloemenverkoop zul je wel een nieuwe auto kopen zeker?' of  'sta je nu alweer in de krant, beetje mediageil?'  Nog een geluk, dat ik een olifantenhuid heb, anders was er van 'goed doen' niet veel in huis gekomen.  Door de jaren heen groeide de erkenning en waardering voor wat ik deed en werden de bitsige opmerkingen minder.  Neen, ik ben niet mediageil, maar als je iets aan de man/vrouw wilt brengen, dan moet je soms op mediadeuren kloppen.  Er was nooit geen enkele andere bedoeling, dan mensen attent maken op de noden die de kinderkankerafdeling toen had en waar ik een steentje toe wilde bijdragen.  Ook Paul Marchal werkte vanuit zijn hart.  Jammer, dat zo'n dingen niet altijd op de juiste manier ingeschat en door velen verguisd worden.  Zoals vader Marchal zei: je kunt maar weten hoe het voelt, als je door dezelfde hel bent gegaan.  En dat kan ik alleen maar bevestigen.
 


gepost door admin 12.01.10 17:45 | permalink | reacties (1) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)