Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: JANUARI 2011


28.01.11
bibber bibber


Dat het nog lang geen lente is, was vandaag te voelen.  Bitter koud, echt bibberbibberweer.  Wel droog en zonnig, dus niet echt reden tot klagen, maar het mag wel wat warmer van nu af aan!  De laatste januariweek ijverig ingezet.  Maandag mij volledig gewijd aan het nodige poetswerk en er serieus mijn tanden in gezet.  Raar maar waar: een blinkend huisje maakt van mij een tevreden dame.  Waarschijnlijk kreeg ik bij mijn geboorte een grote dosis poetsgenen, want het zit er al van kindsbeen in.  Mijn moeder plukte daar vroeger de vruchten van.  Terwijl zij appartementen ging schoonmaken, zorgde ik dat de thuishaven netjes bleef.  Ik was amper acht en al echt een 'huismoedertje'.  Niet echt kindvriendelijk eigenlijk.
Enfin, door al mijn gepoets op maandag, had ik de rest van de week vrij voor mijn socializing (uithuizig zijn).  Zo zie je, alles heeft zijn voordelen.  Dinsdagnamiddag op koffie bij Rita.  Echtgenoot was ook van de partij, net als Rita's vriend Julien.  Eigenlijk niks voor mannen, zo'n koffiemoment, maar ja!  's Morgens waren we met Moeder op radiojacht geweest (haar oud exemplaar had de geest gegeven) en na het koffietafelen reden we door naar 't Bad, om de nieuwe aanwinst te installeren.  Net als bij mij, zijn technische snufjes en wonderen niet aan Moeder besteed, maar nood breekt wet.  Na de eerste uitleg hadden Moeders wangen al de kleur van tomatenrood.  Het is nochtans een eenvoudig te bedienen ding.  Ondertussen zorgde Echtgenoot er voor, dat het bijgeleverde 'radiozapbakje' voorzien werd van de nodige batterijtjes, zodat Moeder nu hocuspocussen kan vanop afstand en elke morgen weer haar favoriete radioprogramma's kan beluisteren.
Woensdagmorgen dan naar Gent.  Eerst de opbrengst van de Lukrakertombola overhandigd op het Kinderkankerfonds en daarna met Zus en nichtje Scarlet een dagje geshopt (gewinkeld).  Ik had al mijn 'oud goud' (gouden sieraden die lagen te verkommeren in de kast) samengezocht en meegenomen.  Zus wist een juwelier die momenteel een mooie prijs geeft en wij daar naartoe.  Je moet nu niet denken, dat ik daar met een zak vol liep.  Al bij al een schamel half handjevol!  Hetgeen de juwelier mij uitbetaalde was toch de moeite waard.  Zo kom ik eens thuis met méér geld in mijn portemonnee dan toen ik vertrokken ben.  Nog nooit gebeurd!  Van het oud goudgeld kocht ik gisteren een nieuw polshorloge, iets wat ik al een tijdje van plan was, maar 't kwam er gewoon niet van.  Nu wel dus en zo zijn mijn centjes weer leuk besteed.
Deze namiddag dan afgesproken met Nadine, kalligrafe van dienst, voor het ophalen van enkele bestellingen.  Onze toffe samenwerking (ik de teksten, zij de kalligrafie) zet zich nog een jaartje verder.  Ook in 2011 verkopen we porseleinen schalen met warme woorden ten bate van het Kinderkankerfonds.  Vorig jaar resulteerde dit in een geschonken bedrag van tweeduizend euro en daar zijn we in stilte best trots op.
Vanavond eens niet naar de raceclub.  Morgenochtend ben ik bakkerin in opdracht.
De juniorpiloten krijgen in de namiddag hun trofeeŽn op de club en dat gaat gepaard met een jaarlijkse pannenkoekenslag.  Vandaar dat ik luttele uurtjes achter mijn fornuis plaatsneem voor het bakken van die stapels lekkers. Vrijwilligerswerk hé!


gepost door admin 28.01.11 19:19 | permalink | reacties (0) | General
23.01.11
vervolg en nog meer


Door al te veel vingervlugheid op de verkeerde toetsen, werd mijn spinsel vrijdag niet afgewerkt.  Hier het vervolg op de méér dan beklijvende film 'incendies'.
Twee dagen later blijft het gegeven mij door het hoofd spoken en ook het gevoel, dat we best met een beetje minder tevreden moeten zijn.  Of hoe een namiddagje bioscoop zich nestelde in mijn hele voelen.
Het verhaal: een moeder van Palestijnse afkomst sterft in Canada.  Ze laat haar kinderen, een tweeling, broer en zus, twee omslagen na.  Eén omslag is bestemd voor hun vader, die ze gedood dachten tijdens de oorlog, de andere moeten ze afgeven aan hun broer, waarvan ze het bestaan niet wisten.  Het wordt een helse zoektocht in het desolate landschap van Palestina. Met vallen en opstaan krijgen ze het beeld geschetst van wie hun moeder was, wat ze in haar leven allemaal had doorstaan.  Als jong meisje verliefd op een vluchteling, die zonder mededogen wordt vermoord door haar broers, eerwraak.  Ze is zwanger en bevalt van een zoontje, dat haar grootmoeder onmiddellijk in een tehuis plaatst, maar niet vooraleer op zijn hiel een merkteken na te laten, zodat de jonge mama hem later altijd zal kunnen herkennen.  Het jonge meisje trekt onder dwang naar de stad, om er Frans te studeren.  Tijdens haar studies breekt de oorlog uit en ze vlucht naar haar geboortedorp, om haar zoontje op te halen.  Van het dorp blijft er echter slechts puin over en ze keert onverrichterzake terug.  Op die reis leert ze door moorddadige soldaten de dood in ogen zien.  Een tijd later schiet ze uit wraak een 'hoge piet' neer en krijgt daarvoor vijftien jaar cel in één van de gruwelijkste en meest afgelegen gevangenissen.  Ze staat er bekend als 'de zangeres'.  Ze zingt om het schreeuwen van andere gevangenen niet te horen, ze zingt haar angst weg.  Meermaals verkracht door de 'huisbeul' raakt ze zwanger en bevalt van een tweeling.  De vroedvrouw neemt, tegen alle regels in, de kinderen mee (eigenlijk moest ze ze verdrinken).  Bij haar vrijlating, zorgen instanties, dat ze een nieuw leven kan beginnen in Canada, samen met haar kinderen, die ze vermoord dacht.  In het begin  van de film is er een fragment in het zwembad, samen met haar dochter.  Dit fragment herhaalt zich op het bijna einde van de film en daarin zie je, hoe ze op een voet van een man, de tatoeage van haar zoon herkent.  Ze wil hem aanspreken, hij kijkt haar aan ... hij is de beul die haar folterde en verkrachtte en zwanger maakte.  Haar eigen zoon is terzelfdertijd haar beul en de vader van haar kinderen.  De omslag komt bij hem terecht, een brief waarin ze hem schrijft, wie zij en hij zijn en dat ze altijd van hem zal houden als moeder.  Hij wist immers niet, dat ze hem haar hele leven heeft gezocht. Zelf werd hij door de instanties, opgeleid tot kindsoldaat, later tot moordmachine en uiteindelijk tot beul.  Een kind, dat tevergeefs overal zijn moeder had gezocht en ongewild gekneed werd tot wie en wat hij was.
Wat deze film zo intens maakt, is de voelbare angst, het gegeven van een onbekende taal en cultuur, het machtsmisbruik van mannen ten opzichte van vrouwen,  maar ook de sterkte van de vrouw, die door niets te breken is.  De schraalheid van het gefilmde landschap, de vluchtelingenkampen, de armoedige huizen, het niet bestaan van luxe ... zijn zo 'indrukmakend', dat ik me er, in mijn rode pluchen zeteltje, ongemakkelijk bij voelde.  En ik niet alleen ... ergens in het kleine zaaltje huilde een vrouw hartverscheurend.  Het wil wat zeggen.
Gisteren kregen we bezoek van Zoonlief, Veerle en Prinsesje.  Hun nieuwe wagen bolt goed.  Onze kleindochter stal natuurlijk de show. 't Is zo'n heerlijk kindje!
Bij deze gelegenheid moet ik toch efkens nog iets recht zetten.  In een vorig spinsel schreef ik een tikkeltje jaloers te zijn op Zus, die Prinsesje dagelijks mocht ophalen in de crŤche.  Misschien was dat een beetje verkeerd uitgedrukt en had ik beter geschreven: ik benijd Zus.  Want echt jaloers ben ik natuurlijk niet.  Ik zou niet willen, dat Zoonlief en Veerle of Zus hierdoor een slecht gevoel kregen.  Het is tof en ook een grote geruststelling, dat onze kroost in tijden van nood mag en kan aankloppen bij Zus en Schoonbroer Nico.  Bij deze hoop ik de puntjes op de spreekwoordelijke i te hebben gezet!
 


gepost door admin 23.01.11 13:19 | permalink | reacties (0) | General
21.01.11
keelsnoerend


De film 'incendies' (branden), die Louisa en ik gisteren op onze tweede dagje Brugge gingen bekijken in de Cinema LumiŤre, was op zijn zachtst gezegd 'keelsnoerend'.
Beklijvende beelden en fragmenten joegen schaamteloos het schaamrood naar onze wangen en trapten ongegeneerd op onze door en door verwende harten.  TweeŽnhalf uur lang zaten we ademloos, bewegingloos, woordenloos en tot tranen toe geroerd aan het scherm gekluisterd.  Na afloop was het even naar 'adem happen'.  Wat zeg ik 'even'?
Vierentwintig uur later zit de film nog in al mijn poriŽn en link ik elk moment van deze januarivrijdag aan wat we gisteren zagen.  Waar zijn wij mee bezig mensen?  Verwende Westerse Nesten?  We leven in het paradijs (zoek er niks godsdienstig achter) en lopen met verbeten en ontevreden trekken rond onze mond.  We baden in overdreven luxe en hebben het echte 'genieten' verleerd.  We willen schadevergoeding voor een hond ... (met alle respect voor dat beestje), maar schoppen tegen de schenen van onze medemens.  Een goede raad: pik de film 'incendies' mee als je de kans krijgt en je komt ter plekke met je twee voetjes terug op de grond!
 
(wordt vervolgd)


gepost door admin 21.01.11 18:47 | permalink | reacties (0) | General
19.01.11
de eerste keer


Hola, de eerste keer spinselen op mijn netbook!  Efkens gewoon worden aan mijn nieuwe klavier ofte toetsenbord.  't Zal hier in de volgende vijftien minuten niet geklaard zijn, maar een vrouw op 's mans pensioen heeft alle tijd, nietwaar?  't Zweten kan beginnen!
We zijn halfweg januari al een paar dagen voorbij, het gras maakt aanstalten tot groeien en ettelijke madeliefjes getuigen van nu reeds aanwezig.  Ze hebben de winter mooi bij de neus gehad en weigeren het onderspit te delven.  Prachtig vooruitzicht op naderende lente.  De in de schoenen gezonken moed en energie komen weer boven water.  Oef!
Zondag hadden we de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van de Lukrakers, een ietwat uitstervend ras, dat ook van geen wijken weten wilt (madeliefjes, hé).  Met een etentje, een fijne babbel en een tombola ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent in het vooruitzicht reden we eerst tot in Tisselt, waar we een koffietje aangeboden kregen bij onze toffe vrienden, Dirk en Emilienne.  Daarna tuften we, zoals gewoonlijk, in hun kielzog richting Heindonk, op een boogscheut van hun stek.  Het gebeurt niet veel, maar we waren één van de eersten, die ter plekke arriveerden. Blijkbaar was er een klein misverstand omtrent het aanvangsuur.  Ja, 't was weer gezellig, niettegenstaande de groep toch aan het inkrimpen is.  Luk haalde alles uit de kast om zoveel mogelijk 'lotjes' te verkopen, zodat het opgebrachte bedrag voor het fonds vijfhonderddrieŽntwintig euro beliep.  Met dank voor zijn inzet en de gulheid van het aanwezige publiek.  Rond zevenen namen we afscheid, want ik wou graag, en passant, eens langs bij Zoonlief enVeerle.  Even voor achten belden we bij hen aan.  Prinsesje dacht waarschijnlijk: wat komen die twee hier doen?  Het ijs was echter snel gebroken en toen kwam ze in actie.  Amper anderhalf, een turf hoog en al een ijzeren willetje.  Om van haar mimiek nog niet te spreken ... actrice in de dop!  Schattig, je zou haar blijven knuffelen.  Nu we toch in Oostakker, op twee minuutjes lopen van Zus zaten, sprongen we ook daar eens binnen.  De levensgenieters waren nog maar pas thuis, na een middagje gezellig tafelen.  Sinds Zoonlief en Veerle slechts over één auto beschikken (ze zijn in blijde verwachting van hun nieuwe exemplaar), bezit Zus voor korte tijd het privilege om Prinsesje dagelijks (buiten de woensdag, want dan is ze bij Opa en Oma) af te halen in de crŤche.  Verhalen zat dus over onze kostbare parel!  Stiekem ben ik een beetje jaloers, dat geef ik grif toe.  Jammer toch, dat we zo'n eind weg wonen.  Niettemin gun ik het Zus van harte, want ze doet dat picobello.
Zondag ... het was eten van twee walletjes.  Leuk met de vrienden en ontzettend moeilijk met de herinneringen.  Benjamin zou vierentwintig geworden zijn.  De geboorte van je kind, het overweldigende geluksgevoel van dat grote wonder.  Wie kan dat vergeten of het gewoon negeren? Elke minuut van die dag staat in mijn hoofd en hart gegrift.  Hoe blij ik was met mijn tweede zoon, die net als zijn oudere broer een maandje te vroeg kwam. Hoe dicht groot geluk en immens verdriet bij elkaar liggen, zou ons binnnen afzienbare tijd duidelijk worden. De pijn om het gemis, zijn ziek zijn, zijn sterven, was dit jaar overweldigend. Het verdriet wurmde zich tussen huid en haar, alsof het mij wou duidelijk maken: beeld je maar niks in, ik ben er nog en hoe!  Het was, is en blijft moeilijk ... verder leven zonder hem.  
 


gepost door admin 19.01.11 14:13 | permalink | reacties (1) | General
13.01.11
gevuld


Mijn agenda zat goed gevuld deze week.  Op maandag was er de afspraak met Ivan en Lucienne voor een koffiedrink (met een glaasje witte wijn toe) op het jaar 2011. Dinsdagmorgen reed ik om kwart over zeven ('s morgens, jawel!) in het nog pikkedonker met nicht Raymonde naar Oostende voor de zesmaandelijkse checkup bij de nierdokter.  Een ziekenhuisbezoek in het spoor van deze pronte dame (bijna negenenzeventig) is niet te ontzien, want ze bezit een grote dosis humor en het is dan ook altijd lachen geblazen bij de dokter.  Eerst moesten we langs de balie voor inschrijving, daarna het hoekje om (letterlijk) naar de nierafdeling.  We waren nog niet gezeten, of de arts was er al en met een gemoedelijk: volg me maar, zaten we onmiddellijk waar we moesten zijn.  Alles in orde, nicht Raymonde bleek in 'optima forma'.  Eerst nog een stop bij het labo voor bloedafname en even voor negenen stonden we al terug op straat nog altijd in duister gehuld.  Het leek wel of de dag nooit zou beginnen.  Ik wou van de gelegenheid gebruik maken, om langs te lopen in de Casa, op jacht naar de felgroene stapeldozen, gezien in de folder.  De deuren openden om halftien en dus wachtten we geduldig, twintig minuten lang, tot de winkeldames aan hun werkdag begonnen.  Zoals dikwijls het geval is, kon ik achter het begeerde fluiten.  Alle dozen waren al verkocht en niet meer beschikbaar.  Na deze tevergeefse stop, dan maar huiswaarts gereden.  Het klokte nog vroeg in de morgen, tien uur, toen we hier al terug op post waren.  Nicht Raymonde en ik hadden afgesproken om 's middags iets samen te gaan eten, Echtgenoot mocht ook mee (ha,ha!).  Mijn voorstel voor een dagschotel in een restaurant op de markt viel in goede aarde en ja, 't was lekker, lekker, lekker.  In de namiddag dan naar Moeder met bier en water en zo was er weer een januaridag voorbij.
Gisteren, woensdag, kwam Zus over voor een dagje shoppen aan de kust.  Het weer zat niet mee, veel wind en regen.  Typisch Belgisch gedoe, waar we overigens niet onder de indruk van waren.  Met jas en muts kun je de weergoden trotseren.  Bijna geen mens in de winkelzaken. Hoera, rust en kalmte, tijd en plaats voor ons alleen. Een zeldzaamheid in onze badplaats, puur genieten!  En ja, we deden interessante koopjes.  Zus ging 's avonds gepakt en gezakt terug naar 't binnenland. Zelf was ik uiterst tevreden over de aankoop van een jeans voor Manlief, die juist op maat gesneden leek.  Het is een titanenwerk om een passend exemplaar te vinden, zonder er de helft van de pijpen te moeten afknippen.  Mannen met korte beentjes, daar moet de jeansindustrie zich op focussen.  Een gat in de markt, volgens mij.  Nu heb ik echter het adres voor zo'n broeken gevonden en dat op nog geen drie kilometer van onze woonst.  De wonderen zijn de wereld nog niet uit!  Ik in mijn nopjes en mijn Wederhelft ook, want een tevreden vrouw telt voor twee, nietwaar?
Vandaag het item op de radio: huilende kinderen maken teveel lawaai volgens buren.  Mogen kinderen dan niet meer huilen?  Hoe onverdraagzaam is de mens toch geworden.  In onze eerste stek, een appartement één hoog in de hoofdstraat van ons stadje, woonden we naast een koppel, dat ook twee kinderen had.  De jongste wilde nog al eens huilen in zijn babytijd, zowel over dag als 's nachts.  Zijn moeder verontschuldigde zich daarvoor, maar wij hadden daar absoluut geen last van.  Slaapgebrek hebben we er zeker niet door geleden en tijdens de dag letten we er gewoon niet op.  Toen we ons eigen nest bouwden, kozen we voor een lapje grond op het einde van een doodlopende straat in een woonwijk.  Er zou naast ons een groenzone komen, maar het lot besliste er anders over.  Een jaar na onze verhuis, plantte het gemeentebestuur er een kinderboerderij.  Groen was die wel, maar ook verschrikkelijk druk, de ingang lag pal naast ons huis.  Hoe vaak er toen niet geweend werd door de bezoekende kinderen.  Kinderen die het nut van naar huis gaan niet inzagen. Kinderen, die een ijsje vroegen, maar er geen kregen.  Kinderen, die een verrassing uit de blikken bakken wilden met ouders die vertikten er geld in te pompen.  Kinderen, die zich bezeerden.  Kinderen, die ruzie maakten.  Kinderen, die bang waren van loslopende, extreem hebberige kippen gek op de wafeltjes in makkelijk bereikbare handjes.  Tranen, tranen en nog eens tranen en vooral veel muzikaal keelvolume!  Nooit, maar dan ook nooit is het één moment in me opgekomen, om me daaraan te ergeren.  Na Benjamins ziek zijn en sterven sta ik méér dan ooit stil bij het wenen van een kind en dan denk ik ... misschien is er iets niet in orde, misschien voelt het zich niet goed, misschien wordt het ziek.  Het vele wenen, schreien, huilen, de toen onbegrepen link naar het ziek zijn van mijn jongste is een harde leerschool geweest.


gepost door admin 13.01.11 21:12 | permalink | reacties (0) | General
08.01.11
puf puf puf ...


Echtgenoot gaf me een 'netbook' als kerstgeschenk.  Voor de onwetenden onder jullie: een PC in miniformaat, handig (?) te gebruiken aan tafel, in de zetel, in bed of waar je maar wilt.  Eerlijk gezegd, duurt het altijd een poosje eer ik me voor zo'n dingen echt ga interesseren, mijn technische knobbel is bijzonder klein.  Eergisteren zou ik voor de eerste keer de hand aan mijn kadootje slaan.  Manlief installeerde met veel zwier het kostbare kleinood waar ik vanaf nu mijn zieleroerselen op kwijt kan en ... een kwartier later en een lading bloed, zweet en tranen (niks van) verder, hield ik mijn eerste poging tot 'gezien'.  Eén tikje op een verkeerde knop en alles zat vast.  Niks beweging meer in te krijgen, alleen nog een draaiend cirkeltje, dat blijkbaar aangaf dat ik mijn machientje aanzette tot 'downloaden'.  Wat het hypermoderne tuigje dan wel aan het opladen was, bleek voor ons allebei een raadsel, vermits ik er amper een vinger naar uitgestoken had!  Voor mij was de maat vol, niks spinsels meer die avond ... teveel stress aan mijn lijf.  Zeg me nu niet, dat werken met zo'n ding 'peanuts' (doodgemakkelijk) is.  Bij gebrek aan een gewoontegetrouwe muis, moest ik het schermpje bespelen met een zwevende vinger, die het duidende pijltje nauwelijks onder controle kreeg.  Gisteren dan maar de goede raad van Zoonlief opgevolgd en me een minimuisje aangeschaft.  Ondertussen staat mijn nieuwe aanwinst te pronken op de tafel in de eetkamer, muisje netjes ernaast.  Even gaan spinselen, zei ik daarnet tegen Echtgenoot, die onmiddellijk bereid bleek de moderne middelen in te zetten.  Ik zag het echter niet direct zitten om weer mijn geschrijf te moeten onderbreken, wegens technische problemen mijnertwege, zodat ik toch nog even achter het grote toetsenbord heb plaatsgenomen.  Zie je, voor ik het geheelpakket van mijn nieuwigheidje onder de knie heb, loopt er waarschijnlijk nog veel water naar de zee en ik wil mijn trouwe spinsellezers niet teleurstellen.
Ah neen, want ik krijg af en toe leuke, hartverwarmende reacties op wat er hier op deze pagina's uit mijn toetsende vingers kwam.  Zoals vandaag, van Ginette.  Het is voor mij deugddoend, te lezen dat mensen iets hebben aan wat ik neerpen.  Thanks!
Ja, januari is al een week oud, niet te geloven hé?  Dezer dagen een gooi naar de soldekens gedaan, mŤt resultaat. Volgende woensdag ga ik eens met Zus op pad.
Na drie weken winter- en feeststop, vonden de clubleden van het Nieuwpoorts racewalhalla (slotracing), zich  gisteren als vanouds terug op de eerste vrijdagavond van het nieuwe jaar.  Blij toe, laat alles maar weer zijn gewone gangetje gaan, daar voel ik me (en velen met mij) het best bij.
Vanavond kwam Ellenlief langs met een tof geschenkje, iets héél origineels en leuke verhalen over ons zwarte zwervertje (katje), dat bij haar en Raf met zijn gat in de boter is gevallen.  Het speelse ding zorgde ook al voor de nodige brokstukken en scherven.  Scherven brengen geluk en hopelijk mogen het 'bergen geluk' zijn voor Ellenlief en Raf in 2011! 
 
 


gepost door admin 08.01.11 20:20 | permalink | reacties (0) | General
02.01.11
achter de rug


Na Kerstmis hebben we nu ook de Nieuwjaarsdagen achter de rug en daarmee ook het ietwat verplichte feestgevoel.  Ja, ik moet toegeven, dat deze periode me een beetje een 'wurggevoel' geeft.  Noem me gerust een 'brompot', maar geef me toch maar de dagdagelijkse sleur van het gewone mensenleven.  Hoeveel leuker is het niet, om onverwachts eens af te spreken met familie en vrienden en zonder het 'moetessyndroom' te genieten van een gezellig samenzijn.  Tussen Kerst en Nieuw voelt het niet als een vrije keuze, meer als een opgelegde taak.  Maar ja, wij zijn dan ook geen fuifbeesten, het onbevangen genieten is niet meer aan ons besteed.  Als ik het eens vanop een afstand bekijk, zijn we (Echtgenoot en ik) echte droogstoppels geworden!  Allé, toch wat de uitbundige kant betreft.  Hier geen vuurwerk, geen champagne, geen 'hop met de beentjes' muziek, geen drankfestijn op een kerstmarkt ... niks van dat alles.  Tja, droogstoppels, hé.  Op oudejaars keek ik met  veel plezier naar een leuke, vertederende animatiefilm en daarna zapte Manlief van de ene zender naar de andere, want veel soeps viel er ook niet te rapen op televisie.  We aten een kleinigheidje en that was it (dat was het).  Schuimwijn, cava of bubbels, we vonden het niet de moeite om een fles te openen en hebben dan maar met een streekbiertje geklonken op 2011, terwijl het buiten knalde van de vuurpijlen.
Gisteren kwamen Zus, Schoonbroer Nico, nichtje Caro en geliefde Kristof en nichtje Scarlet over voor de koffie.  Ook Moeder was van de partij.  Op Zoonlief, Veerle en Hebe was het even wachten, het etentje bij Veerles ouders liep een beetje uit.  Onze kroost bleef een nachtje slapen en daardoor mochten we vandaag volop van ons Prinsesje genieten.  Ze begrijpt alles wat je zegt en herhaalt vele woordjes.  Ze moet maar één keer iets zien en ze is er onmiddellijk mee weg.  't Is ne clevere (slimme)! Niet te geloven wat zo'n kleine pruts in anderhalf jaar al allemaal kan. 
En lief bovendien ... een kind om in te bijten (als grootouder ben ik natuurlijk bevooroordeeld, kun je nagaan).  Enfin, ze mogen gerust nog zo'n exemplaartje in mekaar frutselen!
Langs deze weg wil ik ook Monique en Kristel bedanken voor hun reactie op mijn vorige spinsel.  Ze zullen het ganse verhaal morgen wel kleurrijk uit de mond van Zoonlief vernemen (zij weten, dat hij verbaal zéér sterk is) op de nieuwjaarsreceptie in het Museum (werkvloer van Zoonlief, Kristel en Monique).
 
Voor al wie deze schrijfsels leest:
 
 ... veel vlokjes warmte in de komende twaalf maanden!
 
 
 


gepost door admin 02.01.11 20:36 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)