Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JANUARI 2012


29.01.12
nieuwe wereldburger


Verleden vrijdag werd een nieuwe wereldburger geboren.  Warre ... zoontje van Ellenlief en Raf.  Dit kleine ventje liet iedereen op zijn honger zitten, door de bevalling tien dagen uit te stellen, maar nu is hij er dus.  Trotse 'Mammie', overbuurvrouwvriendin Annie, toonde ons gisteren de eerste foto's van haar nieuwbakken, eerste kleinkind.  Een piepklein mensje met donkere haartjes, geërfd van zijn beide ouders.  Vandaag bracht ze het geboortekaartje van Warre en toasten we met een portootje op dit prille leven.  Morgen gaan Echtgenoot en ik op kraamvisite, ik kijk er al naar uit.
Ja, de 'grootouderclan' in onze wijk neemt uitbreiding.  Als we in de toekomst onze kleinkinderen op vakantie krijgen (en dat hopen we toch), dan kunnen de oma's met hun achterban naar de kinderboerderij trekken en samen, bij een kop koffie, genieten van het jonge grut.  Wie weet groeien er vakantievriendschappen uit en later misschien wel vakantieliefdes (ha,ha!).  Even tellen: als alles goed gaat, groeien we dit jaar uit tot 'de bende van zes', samen goed voor twaalf kleinkindjes in een dozijn!  Dat begint er al op te lijken.  Ze zullen hier mettertijd allemaal wel een speelkameraadje vinden tussen de kippen en de konijnen.  Waar is de tijd, dat wij allemaal, nog bitter jong, zelf zorgden voor nakomelingen en zo ook voor leven in de brouwerij in onze wijk.  En dan waren er ook nog de kleinkinderen van de buren, die inderdaad elke vakantie wel een paar dagen aan zee kwamen uitwaaien en zo bevriend raakten met onze kroost.  Onze straat zat vol jeugd en die jeugd had toen veel aan elkaar.  Na hun studies vlogen de meesten uit, richting binnenland.  Vriendschappen en contacten vervaagden of vielen helemaal weg.  Zo gaat dat nu éénmaal in het leven.  Weinig jongeren blijven hier hangen, er is hier ook niet echt een jobaanbod.  En zo zal het ook gaan met onze kleinkinderen.  Ze zullen elkaar leren kennen, met elkaar spelen op zomerse dagen, elkaar beloven trouw contact te houden.  Ze zullen misschien geheimpjes delen, elkaar missen tijdens het schooljaar en telkens weer verlangen naar een paar dagjes aan de kust bij de 'grootouderclan', maar uiteindelijk zal er van die vriendschappen nog enkel een warme herinnering overblijven.  En omdat warme herinneringen zo belangrijk zijn in een mensenleven, willen wij, de oma's en de opa's, de mammies en de pappies, de Pets en de Do's ... whatever, daarvoor zorgen!   


gepost door admin 29.01.12 20:12 | permalink | reacties (0) | General
26.01.12
wintersnip


'Wintersnip' ... nog nooit van gehoord, maar het klinkt beter dan 'winterdip'.
Zelf uitgevonden overigens.  Voel me al de ganse week een beetje 'snip'.  Neen, niet snipverkouden, gewoon snip.  Nergens een goed gevoel, slecht in mijn vel.  Een menopauze aanval?  Misschien.  Of het kan ook de winter zijn, de lange donkere dagen.  Op de kou kan ik het niet steken, want kou hebben we de voorbije maanden niet gehad.  Het leek eerder een vervroegde lente, maar dan zonder zachte kleuren en hemelsblauwe lucht.  Pffft, slecht geslapen ook.  En een niet uitgeslapen mens is niet om aan te spreken.  Ik weet het.  Ach, het overkomt iedereen wel eens, dat je jezelf en je leven in vraag gaat stellen.  Dokters noemen het de 'winterblues'.  Veel licht vangen, raden ze aan, veel buiten, veel wandelen.  Allé, dat heb ik toch al in  de kranten gelezen en op televisie gehoord.  Van dat wandelen is er nog niet veel in huis gekomen, wegens geen goesting en licht vangen lijkt ook niet makkelijk, als het grijs als een deken over de daken en straten hangt.  Heb het deze week een beetje rustig aangepakt en een goed boek gelezen: De Pruimelaarstraat.  Had ik van Louisa in leesleen gekregen (zo'n jaar geleden) en heb er nu mijn zinnen op gezet en het in drie dagen verslonden.  Zo ben ik dan wel, een begonnen boek moet uit.  Als het te lang blijft slingeren, dan haak ik af.  Een mens verliest dan ook de draad van het verhaal en moet iedere keer weer van voorafaan beginnen.  Een prachtig boek, dat spint rond de Vampier van Muizen, een jongeman van negentien, die in de beginjaren zeventig drie vrouwen vermoordde.  Het verhaal gaat over de gezinnen, die in de straat van de moordenaar woonden.  Je leert er elke bewoner en zijn geheime achtergrond kennen.  In het begin is het goed focussen, om de verschillende personnages te onderscheiden en bij elkaar te houden, maar eens vertrokken, leest het als een trein.  In een boek kruipen is voor mij een beetje verdwijnen.  Sorry, maar dan wil ik met rust gelaten worden en ben ik niet te genieten voor diegene die me stoort.  Vroeger, toen ik nog thuis woonde, liep ik met mijn ondertussen gestorven zus, de deur van de bibliotheek plat.  Tonnen boeken hebben we gelezen en als we lazen, dan hadden we voor niks en niemand oor.  Moeder was vaak boos, want lezen was niet luisteren en geen tijd hebben voor andere dingen. Later toen Zoonlief er was, las ik veel verhaaltjes voor.  Een reeks luisterboeken (met cassettes) nam dat initiatief bij het ouder worden van mij over.  Goed voor uren boekengenot. Met Benjamin op de kinderkankerafdeling, was elke opnamedag een nieuw boek waard.  Na dertien maanden behandeling beschikte hij over een halve kinderbibliotheek.  Ook nu nog ben ik een kinderboekenfanaat.  Liever dan een stuk speelgoed, koop ik een boek, waarin vooral de tekeningen mij moeten bekoren.  Er ligt een schat aan kinderboeken op de boekenmarkt.  Blijkbaar heeft Prinsesje ook de microbe te pakken en dat kan  en moet alleen maar gestimuleerd worden.
Ondertussen wachten Ellenlief en Raf nog steeds op hun eerste wondertje, dat nu al zo'n elf dagen voor de nodige stress zorgt bij de toekomstige ouders en hun entourage.  Te vroeg bevallen is geen aanrader, maar elf dagen nagelbijten, omdat het kleine ding de wereld nog niet ziet zitten, is ook geen aanbeveling.
Volgens de gyneacoloog is de baby er, met een duwtje in de rug, morgen (en hij zal het wel weten zeker)! 
    


gepost door admin 26.01.12 19:25 | permalink | reacties (0) | General
22.01.12
zondagse rust


Geen plannen voor deze januarizondagnamiddag, zondagse rust zou je het kunnen noemen.  Alles is dus nog mogelijk ... maar eerst even spinselen.  De dagen vliegen voorbij, straks zijn we al februari.  Een mens zou adem tekort komen om de tijd te volgen.  Nog één weekje crèche en dan trekt Prinsesje naar school, het peuterklasje wenkt.  En ja, het klinkt cliché, met het ouder worden benen wij de jaren niet meer bij.  Waar is de tijd, dat Zoonlief zijn eerste klaspasjes deed?  Vol vuur en enthoesiasme de eerste drie dagen en daarna werd het 's morgens een 'tranenrit' op de fiets.  Dan moet je als mama van je hart een steen maken en doorzetten, want wie één keer toegeeft is verkocht.  Zo wereldwijs zijn ze wel, die kleine slimmerds!  Ach, zodra de schoolpoort achter je dichtvalt en je uit het zicht bent verdwenen, is het grootste leed geleden, dan is er alleen nog oor en oog voor spel en knutselen.  Terwijl de traantjes al gedroogd zijn, zit Mama of Papalief voor de rest van de dag met een schuldgevoel opgescheept.  De groeipijnen van het ouderschap!
Het is al weer acht dagen geleden, dat we (Echtgenoot en ik) voor de eerste keer samen de tram namen naar Oostende.  Sedert zijn zestigste (twee jaar) is Manlief in het bezit van een gratis lijnkaart, aangeboden door onze Burgemeester aan alle Nieuwpoortse (inwoners) zestigers.  Nog nooit in gebruik genomen, leek een ritje naar de Koningin der Badsteden (ex), een bezoek aan nicht Raymonde in het ziekenhuis, de ideale gelegenheid om die kaart eens te bezigen.  Blijkbaar denken alle senioren in dezelfde termen. Bij het opstappen ter plaatse, was er geen enkel zitje vrij.  Gelukkig stapten toch een aantal reizigers af in 't Stad (wat ze daar gingen zoeken, is mij een raadsel), zodat we ons enigszins konden nestelen op vier op kaboutergrootte gemaakte zeteltjes.  Aan elke halte kwamen er 'trammers' bij, zodat we met het uitzicht op ons eindpunt, bijna bedolven lagen onder de mensenlijven, die zich zo goed en zo kwaad als het ging, trachtten recht te houden bij het stoppen en aanzetten of bochten nemen. Wat een verademing was de Oostendse zeelucht, na al die verschillende menselijke geurtjes!  Maar ja, voor wat hoort wat.  Na een halfuurtje ziekenbezoek, wandelden we naar het stadscentrum, waar een zwarte mensenmassa zich langzaam door de winkelstraat bewoog op zoek naar dat éne favoriete kledingstuk of dat paar schoenen in de nu al interessantere soldenaanbiedingen.  Gepakt en gezakt met koopjes liepen ze te glunderen.  In de winkelzaken zelf was het huilen met de pet op.  Truien, kleedjes, broeken ... de grond lag ermee bezaaid.  Arme winkeljuffen en - mannen.
De terugkeer huiswaarts bleek een gevecht om op de tram te geraken, wat ons wel lukte, maar van 'zitten' hadden we geen kaas gegeten.  Pas vanaf Westende kregen we de gelegenheid, om ons met een zucht in de zetels te laten zakken.  Echtgenoots eerste lijndoop was dus geen onverdeeld succes, maar eerlijk is eerlijk, als je op zaterdag de tram neemt, dan weet je dat er veel volk zal meerijden.  Volgende keer proberen we een doordeweekse dag, maar dan moeten we wel uitkijken, dat we de schooluren mijden.  Er staan dus nog tramperikelen op ons seniorenprogramma (ha,ha!).
Gisteren kwamen Zus en Schoonbroer Nico over.  Prachtige tulpen gekregen voor naast Benjamins foto.  Zijn we, na de koffie bij Moeder, even gaan winkelen in de openluchtgalerij om het hoekje (Lighthousepromenade). Zaken genoeg waar je je geld kunt uitgeven, vooral nu de koopjesperiode op zijn einde loopt.  Verder dan daar zijn we niet geraakt, maar onze portemonnees verloren wel een beetje aan gewicht. 
Daarnet kwam Ellenlief langs, buikje vooruit.  De baby zit nog altijd rustig onder haar hart.  Het moet daar bijzonder 'cosy' (knus) zijn.  Straks is papa Raf jarig en beslist dit kleine mensje, om dan ook maar op die dag zijn opwachting te maken.  Ben eens benieuwd ... wat er dinsdag gebeuren zal!
 


gepost door admin 22.01.12 14:52 | permalink | reacties (0) | General
17.01.12
lukrakeractie


Zondag was het weer zover, de Lukrakerkliek hield zijn Nieuwjaarsreceptie in het binnenlandse Heindonk.  Naar jaarlijkse gewoonte spraken we af met onze vrienden Dirk en Emilienne, die in Willebroek huizen.  Eerst halt houden bij hen, stukje bijpraten onder het drinken van een kop koffie of thee en dan samen naar de plaats van het feestelijk gebeuren.  Het zal zo'n zeventien jaar geleden zijn, dat we voor het eerst kennismaakten met deze bonte bende.
Door de jaren heen, haakten er mensen af, kwamen er nieuwe gezichten bij, stierven er vrienden.  De harde kern trekt in de zomermaanden op vakantie, de minder harde kern verzamelt, samen met de diehards = harde kern), de tweede zondag van januari, om het glas te heffen op de komende vijftig weken.  Echtgenoot en ik zijn nooit van de partij als het om reizen gaat (nochtans hadden we ooit, in de Franse Alpen een supervakantie met de Lukrakerbende), maar de receptie willen we voor geen geld missen.  De bendeleider, met name ene Luk de Laat, loopt de sloffen uit zijn gestroomlijnde lijf, om overal prijzen bij elkaar te halen en zo een tombola te organiseren ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Hij doet dat nu al jaren en maakte er ook deze keer een huzarenstukje van.  Zijn inzet werd beloond met een opbrengst van 650 euro, dankzij de gulle medewerking van de dertig aanwezige bendeleden. 
Dank, dank, dank!
Ondertussen zitten we hier allemaal op hete kolen de eerste onstnappingspogingen af te wachten van Ellenliefs en Rafs eerste baby.  Uitgerekend voor 16 januari (gisteren), wat wel héél speciaal zou geweest zijn, want Ellen was Benjamins grote vriendin, laat dit nieuwe leven iedereen op zijn honger zitten.  Het moet daar bijzonder knus en warm zijn in dat moederlijke buikje.  Ook Zoonliefs beste vriend, Edouard is, samen met Samira, voor het eerst ouder geworden van een zoontje, Lucas.  Er is een ware babyboom aan de gang.  Na Ellenlief is het eind maart de beurt aan onze kroost en daarna hebben we bij vrienden nog een paar borelingen in zicht. Laten we hopen, dat het bij iedereen van een leien dakje mag lopen. 
Nieuw leven doet de wereld draaien!


gepost door admin 17.01.12 18:10 | permalink | reacties (0) | General
16.01.12
vijfentwintiger


Vrijdag 16 januari 1987 ... de geboorte van onze tweede parel ... jij, Benjamin.
Een maand eerder dan voorzien lig ik op de bevallingstafel.  Het wordt zo'n beetje een gewoonte, je loopt in de voetsporen van je vijf jaar oudere broer. Even ongeduldig om de wereld te veroveren als hij, lap je de volgende dertig dagen aan je laars. Het wordt een chaotisch weekje kraamkliniek.  Dertig dagen voor datum ... er is geen kamer voorzien voor ons en we verhuizen zo'n drie tot vier keer van stek.  Niet dat het me wat kan deren, ik ben zo blij met jou.
We krijgen twee jaar om van ons grote geluk te genieten, daarna loopt het mis.
Eind 1990 maken we kennis met de kinderkankerafdeling en beginnen we aan een 'buitenaards' leven, om nooit meer terug te keren naar wat 'gewoon' was.
Als er al een belangrijke dag is in een jaar dat tweeënvijftig weken telt, dan is het wel de verjaardag van je kind.  Niets kan tippen aan die éne dag, waarop dat kleine wezentje jou en je volledige omgeving nieuwe glans gaf.  Jarig zijn is zoveel méér dan Kerst, Nieuw of Pasen en al die andere, bijkomstige, feestvierdagen.  De geboorte van je kroost blijft je altijd bij, een herinnering die nooit taant. 
Lieve Benjamin, jij zou vandaag een 'vijfentwintiger' worden.  Toegegeven, achttien (volwassen), twintig (van tiener naar twen) of dertig (tram drie), zijn getallen die méér aanspreken dan halfweg twintig en dertig, maar je zou nu zo'n kwarteeuw leven achter de rug hebben gehad.  Toch een bijzonder gegeven.  Hoe zou je er nu uitzien?  Geen idee.  Student, net als je broer in Gent? Geen idee. Lang of kort haar? Geen idee.  Verliefd, verloofd, getrouwd?  Geen idee.  Nog altijd even rechtvaardig van inborst?  Geen idee.  Een allemansvriend gebleven?  Geen idee.  Je kreeg de kans niet om je leven te leven en ik, ik kan alleen maar dromen hoe het samen met jou zou geweest zijn. Ik draag je mee in mijn spreekwoordelijke rugzak, op mijn schouders, in mijn armen.  Hoofd en hart altijd vol van jou.
Lieve vijfentwintiger, tal van mensen hebben je vandaag, op jouw verjaardag,
hartverwarmend in de bloemetjes gezet.  Vergeten?  Ik dacht het niet! 


gepost door admin 16.01.12 22:42 | permalink | reacties (0) | General
11.01.12
feestmoeheid


De voorbije feestperiode zit in mijn kleren.  Wat een werk een mens allemaal verzet voor amper twee weken kerst- en nieuwjaarskoorts!  Het begint zo'n acht dagen voor Kerstmis.  Wat op de kasten staat, verdwijnt in dozen. Wat al een jaar lang in dozen zit te wachten op de feestdagen, wordt tevoorschijn getoverd.  Het 'gewone' maakt plaats voor het 'sfeervolle'.  Lichtjes moeten ontward en geplaatst, je zweet je te pletter om die dingen te ontknopen.  Je had ze nochtans vorig jaar netjes terug in de verpakking gestoken en nu blijkt het één pak spaghetti (bij wijze van spreken).  Je bent er heus wel eventjes zoet mee, met dat prutswerk.  Figuurtjes in warm rood, kerstmannen en -vrouwtjes (geen discriminatie), kleurige kerstballen, en theelichtjes, véél theelichtjes.  De kasten en het interieur krijgen warmte aangemeten.  Het is schikken en verschikken, tot alles zijn plaatsje heeft gevonden en de vrouw des huizes, moe maar gelukkig, met een tevreden zucht in de zetel neerploft.  Iedere avond krijgen de theelichtjes een vlammetje ... het knusse gevoel van licht en warmte.  Tot je opeens merkt, dat één exemplaar toch wel iets te hevig brandde en er een geelbruine plek op de kast is gemaakt.  Weer een lesje geleerd: geen theelichtjes in stenen potjes gebruiken.  Maar, er zijn ergere dingen in het leven dan een brandplekje op je kast.  De feestdagen volgen elkaar in sneltempo op.  Kerst is druk.  Best gezellig, de ganse familie rond de tafel.  Eindejaar verloopt in alle rust.  Tussenin nog even de vele kerstkaarten beantwoorden.  Oeps ... méér dan tweehonderd omslagen schrijven (normaliter gebeurt dat voordien) in twee dagen tijd, geeft kramp in hals en schouders.  Waarom liet ik dat werkje dit jaar links liggen? Geen idee.  Sedert Echtgenoot mijn dagelijkse leven deelt, ben ik toch een beetje het noorden kwijt wat betreft mijn organisatietalent.  Enfin, de kaarten zijn toch op tijd op de post geraakt.  Gisteren dan begonnen met de afbraakwerken.  Kasten leegmaken, dozen vullen en zo weinig mogelijk dingen breken.  De gewone hebbedingen weer tevoorschijn halen en hun plaatsje teruggeven.  Schikken en wikken, tot alles naar wens staat en alles nu elf maanden zijn plaatsje gunnen.  Om daarna weer de hele heisa te herhalen.
De ontvangen kaartjes met warme wensen mogen nog tot eind januari in de inkom blijven hangen.  Méér dan tweehonderd zijn het er.  Een prachtig zicht!
Prinsesje stond in volle bewondering, vorige zaterdag.  Zoveel kleur, zoveel tekeningen, foto's ... al het goede voor twaalf nieuwe maanden verwelkomt uitbundig onze bezoekers.  Laat ik vooral dit jaar niet vergeten, om mijn omslagen vooraf te schrijven, dat voorkomt spierpijnen!
 
 


gepost door admin 11.01.12 22:01 | permalink | reacties (0) | General
05.01.12
pannen


Het stormt de pannen van het dak!  Nog een geluk, dat wij pannendakloos zijn, want de brandweermannen hebben hun handen vol met het her en der repareren van dakbedekkingen en het oprapen van brokstukken.  Ja, van een stormpje gesproken.  Vanochtend bij Moeder langsgeweest, want zo'n weergoden moet en mag ze niet trotseren.  De zee was een woeste, kolkende massa witte kragen. Het staketsel (de pier) lag als een eenzame, getormenteerde slang midden beukende golven.  Geparkeerde auto's van kerstvakantietoeristen stonden gedekt onder een deken van zand.  Ze zullen het geweten hebben, de binnenlandertjes.  Ik hou niet van storm.  Ik hou niet van de kracht van woedend water.  Ik hou niet van allesomhullende zandkorrels. Er is beterschap beloofd, maar we zijn nu zo'n tien uur verder en veel is er nog niet veranderd.
De wind blaast nog even krachtig, echt geen weer om een hond door te sturen. Dat heb je met warme winters!  Dan liever een beetje vorst zonder waaiweer. Als 2012 even stormachtig zal verlopen als deze eerste startdagen, dan belooft het interessant te worden. 
Gisteren met vriendin Fabienne 'gesolden' op 't Bad.  Redelijk wat volk op de been tijdens de relatief windvrije uurtjes.  Het personeel in sommige zaken had duidelijk geen kaas gegeten van de op koopjesbeluste vrijbuiters.  Onvriendelijk!  En of we alles dat we in onze handen namen ook netjes weer wilden opvouwen?  Laten wij dat nu toch altijd doen.  Misschien niet op de door hen gewenste manier, maar iets op de grond gooien of gewoon aan de kant smijten, is niet onze manier van handelen.  Ach ja, het liep tegen sluitingstijd, maar toch nog drie kwartier te gaan, vooraleer de deur dicht ging. Die twee verkoopsters hadden er echt geen zin meer in en zetten een domper op ons koopenthoesiasme, waardoor we met lege handen afdropen, wat dan weer goed was voor onze portemonnee.  Deze dames zouden eens een dagje 'soldendienst' moeten doen in de Antwerpse winkelstraat op de Meir.  Hun gepiep zou nog veel luider klinken!  Als de koopjeshongerige massa daar in en uit geweest is, kan het winkelpersoneel de ravage niet overzien.  Letterlijk alles ligt daar dan op de vloer en iedereen loopt er gewoon overheen.  Alsof er een windhoos door de winkel passeerde.  Twee jaar geleden met eigen ogen aanschouwd!  Je zal daar maar verkoopster zijn. Die twee onvriendelijke elementen van gisteren zitten hier volgens mij in een luxepositie.  Toen ik in het immobiliënkantoor werkte, moest ik ook niet van mijn neus maken, als de mogelijke huurder, na het bezoeken van zeven appartementen nog een achtste wilde zien en daarna niet meer wist hoe het eerste er uitzag.  Misschien hadden die twee onvriendelijke dames ook last van het stormweer, want ja, het werkt op je humeur.  We zullen het hen maar vergeven.
 


gepost door admin 05.01.12 17:14 | permalink | reacties (0) | General
01.01.12
Nieuw!


Blijkbaar zitten we vandaag in een gloednieuw jaar, maar alles lijkt nog op gisteren, veel is er niet veranderd.  De wind waait net als voordien door de struiken, een stoutmoedige koolmees waagt zich tot tegen de ruit, waar het lokkende voederbakje hangt.  De seringenboom zit vol gevederd leven, de één wil de ander overtroeven in moed en durf!  Ook het grijze wolkendek lijkt zich niks aan te trekken van één januari en de buitentemperatuur swingt de pan uit.  Dertien graden boven nul en dat op puntje winter.  We zijn de jaarwisseling ingegaan met bloeiende narcissen, krokussen en sneeuwklokjes ... gespot in bloembakken en tuinen.
Echtgenoot en ik hebben de overstap gemaakt in onze zetel.  Knus voor de televisie, als twee echte oudjes.  Het feestprogramma op de zender van onze Zuiderburen zette ons aan tot meezingen van tal van liedjes.  Je moet wel weten, dat ik zo vals als een kat zing.  Ik ken geen sol uit een fa en van 'toon houden' heb ik nog minder kaas gegeten.  Maar ... 't was gezellig en méér hoeft voor ons niet.  Manlief had een lekkere smikkelkleinigheid in huis gehaald. Onze maagjes op leeftijd verlangen 's avonds geen overdaad. Slaaploze nachten door veel te veel, kun je beter voorkomen dan genezen.  Na een stukje ijstaart, kraakten we de fles wijn, die hier al een jaar op openen staat te wachten.  Voor we het wisten zaten we in 2012! 
Vorige week vroeg een plaatselijke krantenjournalist mij, een 'nieuwjaarsbriefje' te schrijven, dat in de editie van vrijdag verscheen.
Ik geef het jullie hier mee, samen met heel veel hoop op 'alles goed' in de komende driehonderdzesenzestig dagen.
---------------------
 
twaalf gloednieuwe maanden in zicht
 
voor jullie ...
veel kleine dingen, die vaak het grote verschil maken
zacht duwtje in de rug, zeldzame pluim, warm hart onder de riem
bergen kunnen verzetten en dingen nooit gedacht toch doen
 
op mijn lijstje ...
een pen die papier verslindt, inkt die blijft vloeien
denken en voelen tot woorden geplooid in vorm gieten
ergens iemand tot tranen toe ontroeren
 
voor ons allemaal ... de gave tot gewoon 'tevreden' in 2012!
 
 
Doris
 
---------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


gepost door admin 01.01.12 11:41 | permalink | reacties (1) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)