Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: JANUARI 2013


31.01.13
gedichtendag


Weinig gelezen of gehoord over de jaarlijkse gedichtendag, die vandaag zijn moment kent. Het thema dit jaar: muziek.  De voorbije edities stuurde ik teksten in naar radio, vrt, kranten.  Met een kleinh beetje trots mag ik zeggen, dat ik iedere keer gepubliceerd werd en de eerste keer zelfs in de prijzen viel.  Voor vandaag niks ingestuurd, omdat ik er nergens iets over terugvond of misschien heb ik niet goed genoeg gegoogeld.  Als ik dan al op een site terechtkwam, dan was bij de nlkes (Nederlanderkes), die veel meer dan wij, nuchtere Belgskes, zot zijn van gedichten.
 
Een leven vol muziek ...
 
lang verwacht
het eerste huiltje
symfonie van nieuw leven
toonladder voor beginnend groeien
 
naar vrolijke melodie
dansende voetjes
handjes die wuiven
een zingen van morgen tot avond
 
het latere puberen
een macaber wiegen
op meeslepende klank
van willen maar niet weten hoe
 
op weg naar volwassen
de echte harde noten
moeilijk te kraken
tussen de gelijnde balken
 
om zuiver van toon
na vallen en opstaan
uiteindelijk te verzinken
in verstilde sonate
 
solsleutel in de armen
 
Doris Dorné


gepost door admin 31.01.13 18:19 | permalink | reacties (0) | General
30.01.13
sneeuwwitje


Daags voor onze klasreŁnie, stak onze kroost de grens over voor een dagje kust.  Was het 's morgens weer gaan sneeuwen, toch bracht mijn in allerijl gepleegd telefoontje (bezorgde moeders willen hun kinderen liefst niet op spekgladde wegen) Zoonlief en Co niet van hun voornemen af, ze zouden en gingen komen.  Gelukkig hield de vlokkenval niet te lang aan, steeg de temperatuur tot boven nul en begon het witte goedje langzaam maar zeker in gesmolten toestand het op een lopen te zetten.  Niet getreurd echter, de laag was dik genoeg om het einde van de dag te halen en zo nog een beetje sneeuwpret te voorzien voor Prinsesje.  De oude slee werd vanonder het stof gehaald en afgeborsteld.  Hij heeft zijn beste tijd gehad, er zit zelfs houtworm in, maar ja, die beestjes houden ook wel van sleetje rijden.  Na de koffie trok de ganse familie richting 't Bad.  Echtgenoot, Zoonlief, Veerle en Prinsesje gleden het strand op om te sleeŽn, kleine Koning Arthur en ik gingen op bezoek bij Moeder.  Ons ventje lag prinsheerlijk te slapen in zijn maxicosi, aan hem hadden we geen kind.  Een uurtje later viel de ganse bende buiten adem binnen.  Het sleeŽn kende niet zo'n succes, de sneeuw had ondertussen zijn grootste glans verloren.  Het maken van een alternatieve sneeuwman had heel wat krachten van Zoonlief gevergd, een mens zou van minder buiten adem geraken, vooral als 'bewegen' niet echt in je woordenboek staat.  Terug thuis wou Prinsesje haar prinsessenkleedje aan.  Had ik op de kop getikt voor de helft van de prijs bij het Kruidvat.  Het waren zelfs twee jurkjes in één.  De éne kant zorgde voor een kleine Assepoester, de andere kant voor een mini Sneeuwwitje.  Omdat het precies Prinsesjes maat was, kon ik dat jurkje niet in de winkel laten hangen.  Voor zo'n dingen krijgen wij dus kleinkinderen!  Ons minimeisje koos voor de versie 'Sneeuwwitje'.  Het prinsessenkleedje zat haar als gegoten.  Bewust van haar schoonheid, zwierde ze rond haar as, zette het bijpassende kroontje op het hoofd en ging volledig in haar rol op.  Ook de flashy groene dansschoentjes, waarvan de toppen hun kleur al lang verloren, moesten aan haar voetjes.
'Dan ben ik nog méér Prinses' zei ze.  Niettegenstaande haar stappers de schoentjes ontgroeid waren, wurmde ze zich er toch maar in en liep als een Japans dametje (op van die houten klompjes, hun voeten ingebonden om ze zo klein mogelijk te houden, vroeger een must in Japan) door onze woonkamer.  Wat meisjes al niet te lijden hebben, vooraleer ze Prinsessen worden, terwijl in realiteit, Prinsessen misschien wel heel vaak gewone meisjes willen zijn.
 


gepost door admin 30.01.13 18:46 | permalink | reacties (0) | General
29.01.13
veertig jaar wijzer


Veertig jaar geleden verlieten wij, bitter jong nog en naÔef in dromen, het ons vertrouwde Koninklijk Atheneum te Veurne.  Tijd dus voor één van de gekende school- en klasreŁnies. Toch altijd leuk, om de studiegenoten van toen eens terug te zien.  Eens kijken, hoe ze de storm der jaren doorstonden, waar en hoe ze beland zijn.  Niettegenstaande het onvermijdelijke boetseerwerk door kunstenaar Tijd, bleken de meesten van ons nog behoorlijk in hun vel te zitten.  Ook de karaktertrekjes van toen waren nog herkenbaar.  De stille, de mondige, de speciallekes, de professors, de over het paard getilde, de vriendelijke, de overdrijvers ...  in dat opzicht viel er veel terug te vinden.  Na een apéritiefje (dat afzonderlijk betaald moest worden - shame!), zochten we een plaatsje om te tafelen.  Onze lichting, 1973, was het grootst in aantal vertegenwoordigd.  Met dank aan Danny Bonte, Guy Joos en nog een aantal anderen, die alles in het werk stelden om zoveel mogelijk mensen op te trommelen.  Geen sinecure overigens, er was bij sommigen nogal wat overredingskracht nodig.  Het etentje was best de moeite waard, de afwezigen hadden ongelijk. Tussen de verschillende gangen in, kabbelden de gesprekken en kwamen er dingen aan het licht, waar je je veertig jaar geleden nooit van bewust bent geweest.  Zo voelde mijn tafelgenote zich altijd de domste van haar klas, niettegenstaande ze Latijn-Wiskunde met onderscheiding beŽindigde.  Ze deelde haar lesuren immers met vijf mannelijke knappe koppen (qua intelligentie), die haar in schoolresultaten ver overtroefden.  Vreemd, hoe een knappe studente, die de tanden in de moeilijkste richting zet en dat met verve doet, jarenlang een minderwaardigheidsgevoel kan hebben, terwijl wij 'de economische' of 'het plebs', juist een minderwaardigheidsgevoel hadden ten opzichte van de 'latinisten'.  Wat ook niet nodig was, maar ons ingelepeld werd door de toen gangbare norm: het economische = de vuilnisbak van de humaniora.  Niets was minder waar, maar ook die wetenschap is pas later, met het ouder worden, gegroeid. Elk van ons heeft immers zijn eigen talenten.  Niet wetenschappelijk, noch wiskundig gericht, kozen wij voor de richting vingerwijzend naar 'taal'.  Zo was het toch voor mij.  Bovendien had het toen genoemde PMS (nu CLB) mijn moeder diets gemaakt, dat ik niet zou passen in een wetenschappelijke richting, gezien mijn geringe aanleg voor die vakken.  Hoe ze dat uitgepluisd hadden was mij later een raadsel.  Dat er medestudenten, die veel minder in hun mars hadden dan ik, dan volgens hen wel die richting zouden aan kunnen, maakte wat ze uiteindelijk vertelden en aanraadden ietwat ongeloofwaardig.  Enfin, door toedoen van het PMS settelde ik me dus tussen 'het afval' van de 'economie' ofte 'de domsten'.  En kijk, nu hoor ik, dat we niet alleen stonden met dat gevoel.  Ach, we waren jong en dachten ons de wereld wijs.  Er zaten exemplaren tussen, die toen al die wereld gingen veranderen en verbeteren.  Jonge mensen, die wisten waar ze naartoe wilden, zeker van hun stuk.  Ik was een onzeker iemand, weinig zelfvertrouwen, twijfelaar, angsthaas.  Mijn tafelgenote blijkbaar ook.  En toch ... zij staat nu voor de klas, ik geef vrijwillig en gratis voordrachten in scholen, richt tentoonstellingen in, schrijf teksten waar mensen zichzelf in herkennen, vind waardering en erkenning.  We waren achttien, toen we het Atheneum achter ons lieten, ik wou academie doen.  Het mocht niet van thuis en om dwars te liggen ging ik dan maar werken.  Een domme beslissing uit koppigheid.  Hoe stom kan een mens zijn?  Maar vooral het leven zelf is de grootste lesgever. Gebeurtenissen, contacten, maken je tot wie je bent en wat je wordt.  Vandaag doe ik wat ik graag doe, deugddoende dingen in de eerste plaats voor mezelf en daarnaast ook een beetje voor anderen.  Is dat niet de essentie van 'tevreden zijn met jezelf'?
Na een tweetal speechkes, waaruit bleek, dat ons jaar toch bijzonder was geweest, gezien wij de laatste lichting Kw‚betters waren (studentenclub) met fuiven en creatieve namiddagen,
eindigde onze samenkomst met een rondleiding in de recente nieuwbouw van onze oude school.  Prachtig, de turnzaal van vroeger zat volledig in glas, lichtgroene stoeltjes, ronde tafels.  De speelplaatsen (twee) daarentegen dragen de sporen van de tand des tijds en tekenen veertig jaar later voor puur verval.  Van tegenstellingen gesproken!  We haalden gezamenlijke herinneringen op aan de verschillende hoekjes en kantjes, de deuren die leidden naar de lokalen chemie, fysica, dactylo, zedenleer, godsdienst.  De muren, waartegen we leunden, hingen of zaten (liggen was verboden) op zonnige dagen. Veertig jaar, een mensenleven verder ... bijna niet te vatten.  Bij het afscheid werd de stelling geopperd, toch de moeite te doen elkaar nog eens terug te zien binnen afzienbare tijd (ja, nog eens veertig jaar moeten we niet wachten, zo lang trekken we het waarschijnlijk niet meer), want niettegenstaande de meesten hier in de streek bleven hangen, kruisen onze wegen zich zelden of nooit. 't Weerzien was leuk en tof, ik heb genoten!  Moeten we zeker nog eens doen.


gepost door admin 29.01.13 19:19 | permalink | reacties (0) | General
24.01.13
euthanasie


Er zijn zo van die dingen in het leven, die je in je rugzak meedraagt.  Dingen, die je tekenden als mens en waar niemand na een tijdje nog stil bij staat.  Alleen jij, jij vergeet ze niet, omdat ze op één of andere manier telkens weer je gedachten kruisen of omdat je er vaak mee geconfronteerd wordt.  Alleen jij, houdt na een verloop van tijd nog halt bij de gebeurtenissen, die op één of andere manier niet meer te wissen zijn uit je gedachten of uit je hart, maar waarover je niet echt meer praat.  Verleden zondag was het tien jaar geleden, dat ik meewerkte aan een reportage van Telefacts over euthanasie.  Deze week was het tien jaar geleden, dat het gerecht ons, na mijn getuigenis, oppakte voor moord.  Verleden week las ik in de krant, dat de toenmalige onderzoeksrechter, voor wie ik moest verschijnen, een aantal dossiers werd afgenomen, wegens het moedwillig langdurig laten aanslepen.  Dit artikeltje was de aanzet tot een herbeleven van de dingen. Gisteren keek ik naar een film op Arte: 'Il y a longtemps que je t'aime'.  Een moeder komt na vijftien jaar gevangenisstraf, wegens moord op haar zoontje van zes, vrij en tracht haar leven weer op rails te krijgen.  Als dokter hielp ze haar terminaal zieke kind sterven en werd door iedereen schuldig bevonden.  Ze nam de nodige medicatie weg in het ziekenhuis, maar niemand was op de hoogte van het feit, dat haar kind toen al stervende was.  Ze wou het ook niemand vertellen.  Ze had immers haar kind gedood, voelde zich moordenares, terwijl ze toch alleen maar uit eindeloze liefde had gehandeld. Na die beklijvende film, zapte ik naar Nederland 2, voor een reportage over Oregon, de eerste Amerikaanse staat, die in 1994  
de euthanasiewet toestond. 'How to die in Oregon? (Hoe sterven in Oregon?), toonde verschillende terminaal zieke patiŽnten, die zelf het moment van hun dood kozen, hoe ze omgingen met die beslissing.  In Oregon kun je op voorschrift zelf de nodige medicatie in huis halen.  Er is begeleiding, maar wanneer en hoe, is en blijft een beslissing van de zieke.  Uit de reportage bleek vooral, hoe groot de last is die van de schouders valt, éénmaal de geruststelling er is, dat er zelf beslist kan worden.  Het zelf in handen hebben van de dood, de eigen controle over het sterven ... bracht niets dan rust.  Vandaag viel mijn oog op een affiche van een voordracht te Oostduinkerke: Wim Distelmans over 'waardig sterven'.  Vandaag las ik in onze de krant een artikel over Dr. Marc Cosijns, voorstander van euthanasie, die een film maakte over het gegeven.  Terwijl ik mijn film van tien jaar terug in mijn hoofd afdraaide: Telefacts (de reportage waar ik nog altijd achter blijf staan), de heisa in de kranten, de elf lange uren bij de gerechtelijke politie, het avondlijke bezoek aan de onderzoeksrechter, de warmte waar iedereen ons mee omringde, de angst bij de vele mensen die ons graag zien, het grote gevoel van ontgoocheling over bepaalde personen nadien ... was het voor niemand anders nog van tel.  Toch raar, dat dan juist op die dagen het onderwerp euthanasie niet te ontwijken valt en letterlijk alles mij er op wijst.  Lieve Benjamin, de beslissing om jou te helpen sterven, blijft de beste beslissing in mijn leven.  Niks schuldgevoel, alleen maar immense liefde, een zee van 'hart' voor jou!
 


gepost door admin 24.01.13 18:45 | permalink | reacties (1) | General
21.01.13
witgewassen


Van het geplande, jaarlijkse etentje met onze Lukrakervrienden in Heist-op-den-Berg, kwam gisteren niks in huis. Het begon al lichtjes te sneeuwen toen Manlief op zondagse broodjestocht trok en de twijfel sloeg toe.  Zouden we het aandurven om richting binnenland te trekken of bleven we met het vooruitzicht op nog meer sneeuw en mogelijk ook ijzel, lekker ter plaatse trappelen?  Het werd het laatste.  Van langsom begonnen de vlokken talrijker en dikker te vallen.  Een uur later was de buitenwereld witgewassen.  Geen geluid liet zich nog horen, alles lag verborgen onder een maagdelijk blanke laag kristallen.  Kale struiken en bomen kregen een modieus jasje aangemeten, onze immer vrolijke tuinkabouter ging lachend schuil onder een deken van zo'n twaalf centimeter dik.  Prachtig, hoe alles geboetseerd werd tot mooi afgerond en gelijnd door vallend wonder.  De wind hield zich koest, alles was stilte en zachtheid en rust en dons.  Een frivole koolmees vloog levendig heen en weer van zonnebloempitten naar tak en terug.  De dikke bosduif daarentegen waadde, diepgezakt tot aan brede borst, in het sneeuwtapijt op zoek naar een beetje lekkers.  Je zal maar een bosduif zijn!
De moedigen, die zich met de wagen waagden, hebben het geweten.  Stapvoets verkeer, files, slipgebeurtenissen.  Het wegennet in sneeuwgreep, ondanks het vele strooien.  Oost west, thuis best, dachten er blijkbaar ook nog andere Lukrakers en het etentje werd afgelast tot nog nader te bepalen datum.  
Het strooizout deed vandaag zijn werk en de buitentemperatuur klom tot plus vier.  Witwaspraktijken verdwenen onder het malen van autobanden en een stukje vuile wereld kwam gewoon, zonder scrupules, weer tevoorschijn.  Jammer, maar zo gaat het nu éénmaal in het leven.  Nog even genieten van de achtergebleven sneeuw op het strand en in onze tuin, waar dit natuurtoveren voor niemand kwaad kan, tot ook deze taferelen tot smelten gedoemd zijn.  
 


gepost door admin 21.01.13 17:32 | permalink | reacties (0) | General
19.01.13
ondoorgrondelijke wegen


Vreemd, hoe de dingen soms lopen.  Ondoorgrondelijk zijn de wegen, die ons leven doorkruisen.  Enkele dagen voor Kerstmis kreeg ik een telefoontje.  Een vraagje voor een intervieuw over mijn werk voor het Kinderkankerfonds UZ Gent en over blijvend verdriet en hoe ik daarmee omga.  Een warme stem uit het Antwerpse, die bleek te schrijven voor het christelijke weekblad Kerk en Leven.  Of het kon?  Ik was totaal verrast.  Zelf heb ik daar geen problemen mee, maar ik wou toch wel duidelijk stellen, dat 'geloven' geen deel uit maakt van mij.  Aan de andere kant wil ik ook niet in het vakje 'vrijzinnig' huizen.  Ik ben dus mossel noch vis. De warme stem aan de andere kant van de lijn bleek mijn 'niet geloven' geen hindernis te vinden.  Het ging haar echt enkel en alleen om wat ik al gedaan had voor het fonds en nog steeds doe, over Benjamin, over het verdriet dat nooit slijt.   Zo kwam het, dat tussen Kerst en Nieuw, ik kennismaakte met Ilse, een dame even warm in persoon als haar stem klonk door de telefoon.  We praatten anderhalf uur, met als geÔnteresseerde toehoorder, Prinsesje, die ons nu en dan onderbrak, zodat we soms even de draad van het gesprek verloren.  Kleine meisjes kennen al vlug de trucjes om de aandacht op te eisen.  Toen ik haar zei, dat ze ons even moest laten praten, vroeg ze: waarom?  Anderhalf uur later had Ilse toch het één en ander op papier en ze beloofde er iets moois van te maken.
Uitgerekend op woensdag, Benjamins verjaardag, rinkelde de telefoon met de eerste reacties op de reportage.  Bovendien had Ilse vermeld, dat mijn troostkaarten ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent te verkrijgen zijn en ondertussen kwamen er al heel wat bestellingen binnen.  Met een oprecht gemeende dankjewel aan de toffe journaliste!  Ik dacht wel, dat hier ook in Nieuwpoort de reacties niet zouden uitblijven en de eerste kwam van de echtgenoot van de koster.  Wat doe jij in het parochieblad?  Misschien had ik moeten antwoorden: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk (ha,ha!).  Neen, ik kreeg op een onverwacht moment erkenning en waardering vanuit onverwachte hoek.  Als Ilse vindt, dat wat ik doe waard is om in Kerk en Leven een artikel te krijgen, dan ben ik daar heel blij om. Ook als je in stilte verder werkt, laat je soms ergens sporen achter, die dan weer leiden naar nieuwe contacten.  Zonder vragen, openen zich deuren en gebeuren er dingen, die je nooit gedacht had.
Wil je de reportage eens lezen?  Ga naar Kerk en Leven en klik op Kerk + Leven.
Een ander paar mouwen!  Al een tijdje leeft onze gekke wereld in de ban van het interview met Lance Armstrong, de gevallen fietsengel.  Ik weet nog, dat Claire, een vroegere vriendin, zich groen en blauw ergerde aan mijn vader, die (jaren geleden) al beweerde, dat er doping in het spel was.  Ze was hevige fan van Armstrong, had zijn boek gelezen en vond de verkoop van de gele armbandjes prachtig.  Omdat ik totaal gespeend ben van 'idoolkoorts' van wie of wat ook, kon ik niet helemaal meegaan in haar aanbidding.  Ik sta nogal achterdochtig tegen 'grootse uitspattingen' en ook hier laat mijn geloof me vaak in de steek.  Eerst zien en dan ...
En kijk, wie had er gelijk?  Mijn vader of Claire?  Benieuwd hoe ze nu over de zaak denkt.  Zou ze nog adoratie voelen voor hem, nu hij wenend schuld bekent?  In een miljoenenspektakel trachten medelijden te wekken ... ik trap er niet in.
In de krant het overlijdensberichtje van mijn vroegere leraar Engels, mijn favoriete leerkracht in de hogere humaniora.  Zijn lessen kleurden mijn dagen in het Atheneum te Veurne.  Ik hield en hou van die taal.  Vond het altijd al makkelijk om te leren, schrijven, lezen, praten.  Een gegeven ontsproten aan het feit, dat mijn tante in Engeland woont.  Voor een kind/jongere spreekt dat tot de verbeelding en het geeft je een beetje het aura van 'interessant'.  Neen, het zijn zachte herinneringen, die mijn favoriete leraar als mens achterlaat bij mij en die ik zal koesteren.  Bedankt, Mr. Costenoble!
 
 
 


gepost door admin 19.01.13 18:44 | permalink | reacties (3) | General
16.01.13
zesentwintig


16 januari 1987 ...
 
Ik loop met bolle buik, acht maanden zwanger, bij een vrieskou van min zeven, door de ochtendvroege winkelstraat van Oostende.  Op zoektocht naar tombolaprijzen voor het op til zijnde etentje van Echtgenoots raceclub, trotseer ik de winterse temperatuur.  Hoe gek kan een mens zijn? Mijn voeten veranderen in ijsklompen, ik voel me opeens niet zo lekker.  Huiswaarts dan maar, zonder tomboladinges.  Vijf uur later, verrassend een maand te vroeg, lig jij in mijn armen.  Jij, mijn waargeworden droom, mijn tweede zoon.  Volmaakt geluk bestaat!
 
16 januari 2013 ...
 
De sneeuw van eergisteren ligt bevroren onder een laagje ijs.  Manlief ontdooit de wagen, die willens nillens (wegens overvolle garage) buiten slaapt.  In de auto tekent de thermometer min zes.  Ik denk aan jou, ik denk altijd aan jou, maar vandaag nog intenser.  Zoals een moeder telkens weer de geboorte van haar kinderen beleeft bij fijne verjaardagen, zo doe ik dat ook bij jou.  Je bent niet verbannen naar het donkerste hoekje van mijn hoofd en mijn hart, je vult mijn ganse denken en voelen.  Tal van mensen, die jou lief waren, denken en voelen mee.  Zesentwintig jaar later, doet hun warmte de vrieskou vergeten.
 
alhoewel nooit
naar de achtergrond
 
toch méér
dan anders aanwezig
 
vandaag
op het voorplan
 
in bloemen
in kaartjes
in warme woorden
 
in het schitteren
van parels zon op
ijsgeblazen sneeuw
 
in wolkjes adem
tot bevriezens toe
rond warme glimlach
 
 
- jij -
 
alle liefde
van de wereld
draait vandaag om jou
 
 
 
 
 
 
 
 
 


gepost door admin 16.01.13 17:45 | permalink | reacties (2) | General
14.01.13
winterdip


Regen maakte plaats voor sneeuw.  Sedert gisteren siert vallend wit struiken en bomen in onze contreien.  Voor morgen wordt er een tapijt van tien centimeter dik voorspeld.  Eens zien of de voorspelling uitkomt! Ondertussen zakte ook de temperatuur onder nul, het wordt dus bibberen en glijden.
 
plotse winterdip
blauwt ongenadig
handen en lippen
 
messcherpe wind
hakt gedachten in snippers
stuurt ze alle richtingen
 
leeg hoofdgevoel
maakt zweverig
doet even vergeten
 
immer ruisende zee
zalft doortastend
innerlijke hartenpijn
 
kou bijt zich vast
bevriest dit moment
tot nog lang houdbaar
 
 


gepost door admin 14.01.13 18:35 | permalink | reacties (1) | General
12.01.13
komaf maken


't Is alsof de dagen vleugeltjes hebben.  Bijna halfweg januari maakte ik vandaag komaf met de Kerst- en Nieuwjaarsperiode.  Een heus karwei, alle kerstversieringen weer in dozen plooien.  Ik was er de ganse namiddag zoet mee.  Aan kerstbomen doen we al jaren niet meer, maar des te intensierver werk wordt er gestoken in het aankleden van mijn kasten.  Alles moet kloppen en warmte uitstralen tussen Kerst en Nieuw.  Je kunt het een beetje zien als een stukje 'kunst'.
Interieurinrichting ... was ik nog maar achttien, ik zou nu wel weten wat te kiezen van studies.  Enfin, alle kerstattributen vonden hun gekende onderkomen en berusten in het feit, dat ze nog maar eens elf maanden op nonactief worden gezet.  Ik heb inmiddels al een paar mooie stukken verzameld, die elk jaar weer bewondering oogsten.  Er is hier een lokaal adresje, waar je na de Kerst prachtige kerstartikelen kunt kopen aan de helft van de prijs.  Speurneus Doris is telkens weer van de partij en zo groeit mijn kersthebben en houden gestaag aan met versieringen, die je niet in de gewone winkel vindt.  Ik hou die 'place to be' lekker voor mezelf (met het ouder worden, groeit ook het menselijk egoÔsme). Na de kerstartikelen, volgden de vele kaartjes met tal van hartverwarmende wensen en woorden.  Zo'n tweehonderd stuks, aan muren en op kasten.  Ja, Kerst en Nieuw opruimen is hier een 'voltijdse job'.  Morgen valt alles weer in de gewone plooi, komen beeldjes en tekeningen van alledag weer waar ze horen, want vanavond zie ik dat niet meer zitten.
Ben daarnet nog even bij de buren binnengesprongen met een wat late nieuwjaarswens en nu laten we de start achter ons en focussen we op wat voor ons ligt.  Binnenkort karnavalvakantie met misschien een logeetje, dan het vroege (31 maart) Paashaasgebeuren én de eerste verjaardag van Kleine Koning Arthur (Prinsesje kijkt er al naar uit), een huwelijk in augustus en een tentoonstelling eind oktober, waarmee ik mijn werk voor het Kinderkankerfonds UZ Gent definitief wil afsluiten.  In de komende maanden staat er ook nog een boekje op stapel, naar aanleiding van twintig jaar zonder Benjamin.  Geen tijd te verliezen dus, voor we het weten zitten we eind 2013!
 


gepost door admin 12.01.13 20:13 | permalink | reacties (0) | General
06.01.13
nieuwjaarsbrief


Vandaag Driekoningen, 6 januari, de trein rijdt weer spoorslags door de dagen.  Oudejaars hingen Echtgenoot en ik gewoon luilekker in onze zetel, genietend van een glaasje belletjes en het muziekprogramma Jools Holland op BBC.  Zo hadden we de gelegenheid twee keer het glas te heffen op de aanvang van Nieuw.  Een eerste slok Belgische tijd, een tweede op Britse tijd, want bij hen sloeg de klok een uur later het nieuwe jaar in.  Van twee walletjes eten, noemen ze dat.
Op Nieuwjaarsdag nodigden we Moeder uit voor een etentje ten huize Jonckheere.  Manlief was chefkok van dienst en deed dat met verve. Als toetje gunden we ons een stukje ijstaart van de hand van het Sneukelhuisje.  Super!!!!  Als afsluiter, wandelden we (Echtgenoot en ik) nog eens tot op de kerstmarkt, waar toch heel wat mensen rond en op de ijspiste te vinden waren.  Hadden we de vorige week al onze bijdrage geleverd bij de Pingpongclub, dan deden we nu het chalet van de Pompiers aan.  Als club of vereniging kun je twee weken lang zo'n houten huisje, palend aan de ijspiste, huren.  De meesten verkopen er bier, jenever, warme chocolademelk met rum, cola, water ... drankjes dus, om er de club- of verenigingkas te spekken.  Je moet wel kunnen rekenen op méér dan een handje medewerkers, om het chalet gedurende de kerstvakantie draaiende te houden.  Vrijdag zat de mot er al serieus in, slechts vier van de buitenverblijfjes hielden nog opendeur, de rest zag het niet meer zitten.  Het weer viel ook tegen, maar hoewel het wat te warm was voor verwarmende drinks, liet ik mij de warme chocolademelk met rum en koffie mét ... en een toef slagroom, welgevallen.
Ondertussen brak ook de koopjesperiode aan en daar mochten wij niet ontbreken.  Fabienne en ik zochten ons een weg tussen de vele, blijvende toeristen.  Wat een volk in ons badstadje!
Veel hebben we niet gekocht, geld spenderen aan Prinsesje en Kleine Koning Arthur is volgens mij meer een gezonde belegging dan een uitgave.  Gisteren kwamen Zus en Schoonbroer Nico over, samen met nichtje Caro en aanstaande Kristof. Die twee huwen in augustus en zijn volop bezig met de voorbereidingen van hun feestelijke dag. De tekst van het liedje, waarop ze wil dansen met haar vader is bijzonder ontroerend. In plaats van met de servetten te zwieren op de tonen van Michel Sardou, zullen er velen hun tranen moeten deppen met het wit van de servet. Later gingen we nog een hapje eten in Wulpen, bij Wielrijdersrust Het Dorstige Hart ofte Adelheid.  Vandaag dan onze kroost op bezoek, want Prinsesje zou haar allereerste nieuwjaarsbrief voorlezen. Even voor ze huiswaarts wilden rijden, viel het Zoonlief in, dat dit belangrijk moment nog niet aan de orde was geweest.  Ons Minimeisje deed het fantastisch!  Kleine Broer keek met bewondering naar Grote Zus en zag dat het goed was.
 
 
 


gepost door admin 06.01.13 21:11 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)