Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JANUARI 2014


29.01.14
gedichtendag 2014


Morgen, gedichtendag 2014, is het al wat poëzie slaat in Nederland en Vlaanderen.
Als bescheiden bijdrage aan dit gebeuren, hier een vleugje poëtisch voelen.
 
een eerste
vrieskou ochtend
versuikerde wagen
siert de oprit
 
tussen takken
laat de dooi
zich horen
bomen huilen
 
de rijm weg
plengen tranen
op verdord bladtapijt
als een lied
 
klinkt dit smelten
een tingeltangelen
in de vroege morgen
rondom mij
 
lengt die muziek
zich frivool
met flarden nevel
tot zo mooi
 
dat het diep ontroert
 
Doris Dorné
 
 
 
 
 


gepost door admin 29.01.14 23:09 | permalink | reacties (0) | General
27.01.14
voorbije week


Mijn laatste spinsels zijn al méér dan een week oud, hoog tijd dus om even plaats te nemen achter het klavier.  Eventjes terugkijken op wat de voorbije tien dagen schrijfster dezer te bieden hadden.  Eerst en vooral spotte ik mijn eerste regenboog van 2014.  Het is een natuurverschijnsel waar ik altijd een beetje blij van word.  Warme kleuren aan een winterse hemel, een handgreep klein geluk. Op zondag kwamen Zoonlief en Veerle met kroost over.  Een handgreep groot geluk.  Prinsesje, in de ban van de Turtles (schildpadpoppen), verloor zichzelf in magisch fantasiespel, terwijl kleine Koning Arthur zijn klimkunsten demonstreerde. 
Na enkele dagen 'afvoerstress' in Moeders habitat, had ik vorige dinsdag nood aan een strandwandeling.  Kwestie van even te onthaasten en het hoofd vrij te maken..  Een windstille dag, de zon van de partij en een bijna verlaten strand ... de hemel op aarde voor mij. Aan mijn voeten duizenden schelpen en de zee, die vlugger dan gedacht, zich weer heer en meester maakte van achtergelaten zand.  Doosje in de hand en speuren naar mooie kleuren, vreemde vormen,  aangespoelde zeeëgels. Een ware schattenzoektocht. Voor ik het wist was er anderhalf uur van mijn leven voorbij en voelde het als herboren. Thuis alle vondsten gespoeld en laten drogen.
Midden de week kwam Zus een dagje over.  Een midweekse shoppingdag!  De straten en winkels lagen er rustig bij, nog eens wat anders dan tijdens het weekend.  Een verademing, vond mijn Zus en we genoten allebei evenveel.  De 'afvoerperikelen' bij Moeder raakten in de namiddag eindelijk opgelost en ik slaakte een diepe zucht van verlichting.  Blijkbaar hadden de mannen bij het vernieuwen van het ondergrondse rioolnet, tijdens de in uitvoering zijnde heraanleg van de zeedijk, het niet te moeite gevonden om een kapot stuk plastiek te verwijderen, zodat het nieuwe boeltje na slechts enkele weken al volledig dicht zat en de afvoer in het gebouw waar Moeder woont en nog steeds waakt, een bron van onrust en ergernis werd.  Je zou van minder grijze haren krijgen!
Zaterdagmorgen was het dan weer de jaarlijkse pannenkoekenbak voor de club van Echtgenoot.  's Namiddags werden de juniorkampioenen gehuldigd en dus bakte ik nog maar eens mijn befaamde lekkernijen (een beetje trots op mijn enige bakspecialiteit mag wel). Volgens Manlief had de aanwezige jeugd er met veel smaak van gegeten en lieten de begeleidende volwassenen zich ook niet kennen en smikkelden ze vrolijk mee.  Wat een mens al niet doet voor het goede doel!
Gisteren een rustige babbelnamiddag met Jurgen (webmastertje van deze site) en Conny. Later op de avond, als afsluiter, een gezellig etentje.  En zo stonden we deze morgen aan de startlijn van een nieuwe week, die voor Moeder met diep verdriet begon.  Er brandde een kaars toen ik bij haar binnenkwam.  Het was immers de dag waarop mijn broer stierf, zevenenvijftig jaar geleden.  Hij was een jaar jonger dan ik en werd amper zes maand oud.  De generatie van toen was niet zo open over het verlies van een kind.  Het leed werd zwijgend gedragen, maar was en is daarom niet minder groot, integendeel.  Vandaag zag ik Moeder wenen en dat is goed, hoe moeilijk ze het daarmee ook heeft, want ze hekelt het huilen.  Het verdriet om een gestorven kind is immers nooit te oud voor tranen.
 
 


gepost door admin 27.01.14 18:51 | permalink | reacties (1) | General
18.01.14
oscar


De film 'The Broken Circle Breakdown' gooit hoge ogen.  Na meermaals in de prijzen te zijn gevallen, gaat hij nu voor een Oscar.  De crew glom eergisteren van trots en blijdschap bij het vernemen van dit heuglijke feit.  Veerle Baetens, sedert jaar en dag mijn favoriete actrice, al van toen ze het lelijke eendje Sarah vertolkte, lachte haar blokjestanden bloot. Sedertdien kroop ze al in de huid van veel verschillende personnages en telkens was de rol als voor haar gegoten, ze is een beetje een kameleon.  Veel acteurs en actrices blijven hun leven lang hangen in een bepaalde rol, zij niet.   Ze bracht in de gelauwerde film een pracht van een mama, die met haar verdriet geen weg weet, zichzelf helemaal verloren voelt en totaal geen troost vindt bij de vader van haar gestorven kind.  Tot twee keer toe ben ik de film gaan zien, omdat het allemaal zo waarheidsgetrouw is en ik mezelf er volledig kon in herkennen.  Een film de gekregen prijzen waardig!
Gisteren blokletterde een krant: misnoegde schrijfster ging nog niet naar film kijken. Het verhaal van deze film werd in eerste instantie immers geschreven voor het theater, door Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels. Samen brachten ze het stuk op toneel, voor ze de rechten verkochten aan de film.  Johan kreeg de hoofdrol, maar Mieke greep ernaast, want Veerle ging ermee lopen.  Ik kan me voorstellen, dat het ontzettend pijn moet doen, om je geesteskind door iemand anders te zien vertolken.  Het voelt waarschijnlijk als een beetje  (veel) sterven.
Mieke is afkomstig uit en nu weer woonachtig te Nieuwpoort.  We kruisen elkaar vaak in 't stad, op de markt, in de winkel, maar nooit kijkt ze me aan.  Ze kent nochtans mijn verhaal, het verhaal door haar en Johan geschreven.  Ik zou haar wel eens willen zeggen, dat ze dat ontzettend goed gedaan heeft en dat ik het sneu voor haar vind, dat ze de filmrol niet kreeg. Zelf ben ik de theateruitvoering nooit gaan bekijken, gewoon omdat ik niet echt val voor toneel.  Mijn vriendin deed dat wel en ze vertelde me, voor we de film gingen bekijken, dat het ontzettend mooi gebracht was.  Ik leef echt mee met Mieke en begrijp best, dat ze de film niet wil bekijken.  Niet uit misnoegdheid, zoals de krant schrijft, maar uit een diep gekwetst voelen van aan de kant gezet.  Het zal haar veel tijd vragen, om dit achter zich te kunnen laten.
Ik hoop, dat het haar uiteindelijk lukt, want zij had toch de hand in dit inmenselijk en diepontroerend verhaal, dat zoveel harten beroert en verwarmt.
 


gepost door admin 18.01.14 20:37 | permalink | reacties (0) | General
16.01.14
zevenentwintig worden


Zevenentwintig ben je vandaag geworden.  Het weer is zachter dan het eigenlijk mag, de temperaturen scheren hoge toppen.  Veel struiken en bomen bloeien al, daarnet nog een winterse paardenbloem gezien.  Heel wat anders dan zevenentwintig jaar geleden.  Toen vroor het de stenen uit de grond en vond jij het welletjes geweest na acht maanden binnenbuiks groeien. 
 
jij was ... het kleine leven
 
naar maatstaven
veel te vroeg
begonnen met
 
paukenslagen
trompetgeschal
cimbalen
 
op de notenbalk
schreef de toekomst
zich beloftevol
 
van zacht melodieus
tot vrolijk onbezonnen
en hartstochtelijk lief
 
om daarna meeslepend
hard en meedogenloos
de noten te kraken
 
terwijl met gebroken
solsleutel de dans
eindigde in mineur
 
werd jij ... de kleine dood
 
 
Doris
 
Gisteren bij toeval enkele van jouw schatten ontdekt: turtleboeken, locoboekjes, Jommekes leesleerboeken (je was wel degelijk een boekenwurm) en de viewmaster met bijhorende filmpjes, waar Broer een tijdje geleden naar vroeg en die ik nergens wist te vinden.  Alles met veel liefde in een doos gestoken, zodat ze jouw nichtje en neefje blij kunnen maken.  Ik ben er zeker van, dat jij het daarmee volledig eens zou zijn.
In de krant een stukje van Sven Ornelis gelezen, over het ouderschap en gelukkig zijn.  Blijkbaar zijn stellen zonder kinderen net dat tikkeltje gelukkiger dan ouders mét kinderen.  Tja, de zorgen hebben ze niet, maar de blije en intense momenten moeten ze ook toch maar missen.  Sven schrijft, dat hij in een boom opzetten met vrienden-vaders, moet toegeven nooit te zullen weten of hij wel een goede papa zou zijn en dat dat niet erg is, omdat het gewoon zo is.  Net zoals vaders nooit zullen weten hoe het voelt om zwanger te zijn of moeder te worden.  Ik had het er deze middag nog met Echtgenoot over, dat het mamagevoel anders is dan het papagevoel.  Al horen sommige vaders het niet graag, maar een moeder 'bevalt' van een kind en een vader 'krijgt' een kind.  En altijd is er die éne dimensie méér van dat kleine leven gegroeid onder het moederhart, van de pijn bij het bevallen, van het nooit meer vergeten en elk jaar weer beleven, hoe het voelt een miniwonder op de wereld te zetten.  Bedankt, Sven Ornelis, om hetgeen ik denk (maar niet altijd durf te zeggen), zo mooi te verwoorden.  Het doet tenslotte niets af aan de vaderliefde van elke papa.  En na jaren is er bij mij ook meer begrip gegroeid voor dat verschillend voelen, denken en beleven.  Verdriet, liefde, voelen ... draagt immers veel verschillende gezichten.
 
 
het is
 
een traag
omwikkelen van
levenslange wonden
 
een langzaam
versmelten van
bikkelhard tot zachter
 
een stilaan
gedijen naar aanvaarden
van veel te groot verlies
 
maar nooit
krijgt het vergeten
een plaats
 
want niets
is van groter waarde
dan de herinnering
 
aan jou
 
 
Doris
 
 


gepost door admin 16.01.14 17:34 | permalink | reacties (2) | General
12.01.14
feeststilte


Het valt op, de stilte na de feestdrukte.  Nu alles zich langzaamaan terug in de gewone plooi strijkt, lijkt het wel of iedereen moet bekomen van de dagen die achter ons liggen.  De kerstbomen van de kerstmarkt verbrand, de gratis sprotjes verorberd,  de drankstalletjes afgebroken, kersttoeristen terug naar huis ... het plein aan zee blijft verlaten achter.  Zelfs het zand, onder de voeten gelijmd door nat winterweer, verzet geen korrel.  Niets stoort het geruis van de zee, enkel een paar meeuwen schreeuwen luidkeels hun ongenoegen.
Bakker, krantenverkoper, beenhouwer, restauranthouder, laten voor een tijdje de luiken neer en gaan op zoek naar zonniger oorden.  Om te ontstressen en nieuwe energie op te doen, want straks is er karnavalvakantie (of beter: krokusvakantie) en daarna wenkt de veertiendaagse van Pasen.  Het is hen gegund, het bordje met de vakantieperiode, maar achter elke hoek hangt een zucht van stilte. Het nemen van een handvol winterslaap, dwingt de grijzende inwoners van ons badstadje tot enige voorzienigheid en organisatietalent bij het winkelen, willen ze geen honger of dorst lijden.  Al is het makkelijker overleven dan zo'n vijftig jaar geleden.  Toen waren de winkelzaken op één hand te tellen en leek het soms wel of we aan het einde van de wereld woonden.  En ja, ook wij overleefden de stilte.
Vandaag ging ook de huiselijke kerstversiering weer dozen en kasten in, op naar twaalf maanden verder. De vele ontvangen kaartjes, zo'n tweehonderd, kregen een tijdelijk onderkomen.  Prinsesje had vorige week haar keuze gemaakt en zichzelf méér dan de helft toegeëigend, want zo'n mooie had ze thuis niet.  Gezien mijn vierjarige kleindochter bij een volgend bezoek zo goed als zeker om die kaarten zal vragen, leg ik ze best niet te ver buiten haar bereik.
'Vergeten' is immers een werkwoord haar onbekend!
 
 
 
 
 
 
 
 
 


gepost door admin 12.01.14 22:23 | permalink | reacties (0) | General
05.01.14
routineus


We zijn het jaar 2014 routineus gestart: met zijn tweeën liggend in de zetel, te lui om onszelf te bewegen.  Vanuit deze positie keken we, door open gordijnen, naar het vuurwerk in 't stad, dat de start van nieuw aankondigde.  Dat wil zeggen: nu en dan een zichtbare vuurpijl, die knallend kleuren de lucht in schoot tot hoog boven de bomen.  Wat er laag bij de grond gebeurde, daar hadden we het gissen naar.  Zie ons als twee dik tevreden poezen, die het vertikten om ook maar één poot te verzetten voor al dat feestgeweld.  Het feestmenu (een schotel afgehaald bij de lokale traiteur) verdiende een tien op tien en méér moet dat niet zijn.  Nieuwjaarsdag bracht Zus en Schoonbroer Nico naar de kust.  Samen met Moeder mochten ze de culinaire vaardigheden van Echtgenoot proeven.  Ik had nochtans zelf alles in de hand willen houden, maar daar dacht Manlief anders over.  Het is nog maar eens gebleken, dat wij als duo de keuken alleen maar onveilig maken en ik, bij het krijgen van de kriebels, niet snel genoeg het hazenpad uit de culinaire omgeving weet te kiezen.  Zo krijgt mijn mannelijke helft dus altijd zijn gelijk en nu heb ik me voorgenomen, om daar in het nieuwe jaar wat aan te doen en me niet meer op mijn kop te laten zitten (grapje).  Bijna hadden we een microgolfovenbrandje en volgens Echtgenoot was dat niet zijn fout, alhoewel hij en hij alleen de spreekwoordelijke scepter in het kookwalhalla sloeg.  Ach, zo'n huiselijke discussie in bijzijn van je gasten op de eerste dag van de nog volgende 364 moet kunnen, nietwaar?  Laat in de namiddag kwamen Zoonlief en Veerle hun kostbare kroost droppen.  We kregen Prinsesje en kleine Koning Arthur twee dagen in pand.  Een fantastisch duo energievretertjes!  Een superlief tweespan waar je zo zou willen in bijten.  Hartendiefjes, schattebouten, (b)engeltjes ... we hebben ontzettend genoten.  Op de eerste vakantiedag 's morgens eens de kinderboerderij verkend.  Door de modder en de dierenkak, in het natte zand, niets kon de 'zeelaarsjes' van ons Minimeisje deren.  Minder evident was het voor mijn schoeisel en de buggywielen.  Bij het thuiskomen woog alles precies toch wat zwaarder door wat was blijven plakken.  's Namiddags schoentjes gaan kopen voor ons Minimannetje op 't Bad en het eerste wat Prinsesje in 't zicht had was de kermis (of wat er voor moest doorgaan) naar aanleiding van de Kerstmarkt.  Een ritje in slakkengang op retro autootjes en twaalf geviste eendjes later, blonken twee paar kinderogen als sterretjes.  De gekozen prijs voor het vissen, twee stokpaardjes van klein kaliber, bleken al met al een waardevolle investering, gezien het enthoesiasme waarmee ze in ontvangst genomen werden.
Een bruin standaardmodel voor kleine Arthur, een zeldzaam magische eenhoorn in paars en wit voor grote Zus.  Ja, ja, ik ben er zeker van, een kinderhand is nog steeds gauw gevuld!
Daarna nog even een blitzbezoekje gebracht bij Moeder, waar Sesamstraat op televisie ons duo in de ban sloeg en ze verder geen kik meer gaven.  Zeg nog eens, dat er geen brave kindertjes meer zijn.  Vrijdagmiddag ging het richting restaurant voor de beloofde frinkandel met frietjes.  Je zal maar een Prinsesje zijn en dit menu op je verlanglijstje zetten, omdat het in Oostakker niet lukt een restaurant met frikandellen te vinden.  Geen enkel probleem met onze kroost.  Ze kregen een tekening om te kleuren en te krabbelen en bleken echte modelkindjes.  De frietjes en de frikandellen (en de meegenomen appelmoes) verdwenen in sneltempo in twee kindermondjes.  En of het smaakte!  Gisteren kwamen Zoonlief en Veerle hun kostbare parels ophalen, want 's namiddags wachtte hen een verjaardagsfeestje bij vrienden. 
Vandaag liet ik de genomen foto's afprinten.  Zo mooi!  Prinsesje, die haar nieuwjaarsbrief met veel bravoure voorleest zonder haperen (en 't was geen simpele brief) en bij dezelfde gelegenheid de fictieve brief van Broertje ook voor haar rekening neemt, tewijl hij er parmantig naast staat (dat ventje is nog geen twee, maar 't is alsof hij meeleest).  Prachtig!
Zus zal hem nog veel kunnen leren, want een haantje vooruit dat is ze wel.  Zoals ze nu al vol overtuiging over God predikt, met een belerend vingertje erbij.  Manlief en ik, allebei gespeend van elke vorm van geloven, keken monkelend naar elkaar.  Tja, dat heb je dus als ze naar een katholieke school gaan.  Volgens ons Minimeisje brengt God vrede en bloemen en zon en nog van alles en of we wisten wie God was?  Neen, dat wisten wij natuurlijk niet.  Vingertje in de lucht: de papa van Jezus!  Amai, mijn voeten.  Amper vier en al gebrainwasched tot en met.  Of zoals in het restaurant, toen ze haar tekening van Maya de Bij aan het kleuren was en Rita haar vroeg of dat nu Maria of Maya was.  Een supervlug antwoord: Maar neen gij, Maria, dat is de mama van Jezus!  Met daarna een blik van: hoe dom kun je zijn?  Enfin, aan haar mondje zal het niet liggen en in haar hoofdje spelen zich tal van verhalen en waarheden af, die ze met veel bravoure verkondigt.  Eén ding is zeker, we hebben de twee dagen van ons leven gehad, ze zijn goud waard.  Ik vraag me alleen maar één ding af: is het nog van deze tijd, dat kleuters van amper vier ondergedompeld worden in een geloofsbad dat geen enkele waarheid kent.  Je zou je bijna in Amerika wanen, waar God op elk moment op elke plaats geroemd wordt.  Beetje beangstigend toch vind ik dat.  Maar ja, wie ben ik?


gepost door admin 05.01.14 19:18 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)