Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JANUARI 2015


31.01.15
poëzieweek


Donderdag ging met de jaarlijkse gedichtendag, de poëzieweek van start. Helemaal in het begin van dit project, wilde ik nog al eens in mijn pen kruipen.  Niet zonder succes overigens, want ooit won ik nog twee Fnacbons bij Radio 2 met mijn pennevruchten en het jaar daarna verscheen mijn tekst in de krant.  Zoals bij alles wat nog maar pas uit de grond schiet, was het toen nog leuk en klein en gezellig. Bekende 'dichters' waagden zich niet aan zo'n kleinschalig gegeven en daardoor kreeg de gewone man/vrouw (zoals met name ik), ook eens de kans om naar buiten te treden met zijn povere kunnen.  Ja, pover kunnen!  Denk maar niet, als je zoals ik een beetje speelt met woorden, dat je dan toegang krijgt tot de elite van het dichten. Jaren geleden leefde ik nog in de illusie, dat er ergens wel een uitgever ooit mijn schrijfsels goed zou vinden voor druk, maar die droom ben ik nu al heel lang ontgroeid.  Het Poëziecentrum in Gent zag geen brood in mijn 'poëzie' en bij de verschillende aangeschreven uitgevers ving ik ook bot.  De één had geen financiële reserves voor de uitgave van poëzie en de ander vond hetgeen ik neerpende absoluut de naam van het 'dichten' niet waard.  Ik moest maar efkens een paar grote poëzienamen lezen (mij door die uitgever voorgeschoteld) lezen, ik zou dan wel weten wat echt dichten was. Zo kwam ik snel met beide voetjes op de grond.  Niet dat ik mezelf 'dichter' voel, neen, helemaal niet. Ik zie mezelf gewoon als een schrijvende mama, die niettegenstaande alwetende uitgevers, het toch maar gemaakt heeft om met zeven dichtbundels een bedrag van méér dan zestigduizend euro te schenken aan het Kinderkankerfonds UZ Gent. Of mijn schrijven nu de naam poëzie waardig is of niet, mijn boekjes beroerden duizenden harten, tal van mensen vonden troost in wat ik schreef.  Sedertdien kreeg ik zo veel waardering en erkenning van ouders die hun kind verloren, van mensen met verdriet, dat wat een uitgever nu wel of niet van mijn werk vindt, me echt niet meer kan deren.  Ben je een dichter als je je tot de beperkte elite mag rekenen, die teksten schrijft waar niemand een yota van snapt of is je pen waardevoller als je mensen tot tranen toe kunt bewegen, maar ook moed kunt geven?  Ik ben trots op mijn zeven bundels en mijn laatste boekje, ze houden Benjamin, door de jaren heen, levend.  Het aan het Kinderkankerfonds UZ Gent geschonken bedrag is voor mij een echte hartwarmer ... de duizenden in eigen beheer uitgegeven en eigenhandig verkochte exemplaren hebben het beoogde doel bereikt.  Geen enkele echte dichter, die mij dit nadoet! En zo loop ik tijdens deze poëzieweek van 2015 op blije wolkjes, zonder dat iemand het weet of ziet.



gepost door admin 31.01.15 19:23 | permalink | reacties (0) | General
21.01.15
herhaling


Halfweg januari en zoals altijd is ook dit nieuwe jaar een verhalen en herinneren van data, lang geleden of nog kort bij.  Alsof je van dag naar dag springt, hinkelend de week door van het éne beklijvende moment naar het andere.  Verjaardagen, huwelijken, geboortes, sterfdata, mooie momenten, pijnlijke gebeurtenissen ... we dragen ze mee en staan er telkens weer bij stil. De balans van een boekhouding gevoelens zetten we jaar na jaar over.  Zo ook gisteren, toen ik me er rekenschap van gaf, dat ik twaalf jaar geleden meewerkte aan de uitzending over euthanasie bij kinderen, gemaakt door Telefacts.  De gevolgen waren niet min: het land in rep en roer en ik beschuldigd van moord.  Het raakte me gisterenavond, bij het kijken naar 'Hallo Televisie' op Eén, toen een stukje reportage uitgezonden werd van 'Koppen', waarbij het ging over kinderen die vroegen om te sterven. In 'Hallo Televisie' komt er commentaar op de filmfragmenten vanuit verschillende woonkamers her en der verspreid over het land.  Waar er anders ferm kritiek gegeven wordt en meermaals een lachsalvo weerklinkt, viel er nu een doodse stilte.  Vanuit geen enkele van de zetels kwam er negatieve kritiek, mannen en vrouwen veegden hun ogen droog en zuchtten eens diep. En ik bedacht opgelucht, dat er toch één en ander veranderd is in de voorbije twaalf jaar wat betreft het gedachtengoed over euthanasie bij stervende kinderen.  Gelukkig, want met mijn getuigenis in Telefacts wou ik enkel maar bekomen, dat geen enkel kind zou moeten sterven zoals Benjamin dat deed. Vandaag, twaalf jaar geleden werden we om vijf uur 's morgens van ons bed gelicht door de gerechtspolitie, elf uur later kwamen we weer op vrije voeten, na een mediastorm, die er eigenlijk geen had mogen zijn. Maar de pen van één al te ijverige journalist is blijkbaar sterk genoeg om de poppen te doen dansen. Vreemd genoeg was ik nooit bang geweest. Terwijl familie en vrienden in totale ontreddering de dag doorkwamen, uit angst voor ons. We vonden bij late thuiskomst bloemen aan de deur en bemoedigende kaartjes in de brievenbus.  Mijn vurigste wens was, dat mijn getuigenis toch iets positiefs zou opbrengen voor doodzieke kinderen en totaal machteloze ouders. De reacties vanuit de huiskamers gisteren, ontroerden me.  Misschien zijn we op de goede weg, nu twaalf jaar verder?



gepost door admin 21.01.15 17:07 | permalink | reacties (0) | General
18.01.15
jouw verjaardag


Vrijdag 16 januari 2015 ... jouw achtentwintigste verjaardag, net zoals de dag van jouw geboorte ... op een vrijdag 16 januari 1987.  Om nooit te vergeten!  Het vroor dat het kraakte, ik liep, buik vooruit, de etalages in Oostende af, op zoek naar een geschikte tombolaprijs voor het jaarlijkse etentje van Manliefs racingclub. Je was immers pas een maand later voorzien.  Ik moet toch knettergek geweest zijn, bedenk ik me nu, zo veel jaren later, ouder en wijzer.  Wie gaat er nu hoogzwanger aan min zeven shoppen voor het heil van enkele volwassen mannen, die zich graag met miniatuurwagentjes onledig houden?  Ja, ergens was er toch iets mis met mijn bovenkamer!  Halfweg de voormiddag zag ik het opeens niet meer zitten en reed ik spoorslags naar huis, ik voelde me niet lekker (je zou van minder).  Bleken de weeën er ineens heel snel te zijn.  Echtgenoot mocht zich voor de tweede keer op rij in ijltempo naar huis begeven (ook jouw broer kwam een maand te vroeg) en nog geen uurtje later was jij er al.  Achtentwintig jaar later beleef ik die dag alsof het gisteren was.  Zoals bij alle mama's, blijft elk uur, elke minuut, elke seconde van die dag, een mijlpaal in mijn leven. Beelden, gevoelens, gedachten ... de geboorte van je kind is onuitwisbaar. Je hebt me in snelheid gepakt, zowel in geboren worden als in sterven.  Ik stond er toen niet bij stil, dat dit onpeilbaar geluk altijd gelinkt wordt aan een even onpeilbaar verdriet.  Ik stond er niet bij stil, dat bij geboorte in dit leven ook sterven hoort. En alhoewel we allemaal weten, dat er iedere dag ergens wel ouders een kind verliezen, leek me dat toen een ver-van-mijn-bed-show en wist ik me geen blijf met mijn geluk.  Het is anders gelopen. Hoe graag had ik, samen met jou, die achtentwintigste verjaardag gevierd!  Lieve Benjamin, we mochten jou slechts luttele jaren kennen.  Niemand weet, wat of wie of hoe je geworden zou zijn.  Jij werd één groot vraagteken.  Zou je even makkelijk van karakter en rechtvaardig van inborst gebleven zijn, zoals je was als zesjarige? Jouw dood gooide ons leven overhoop en maakte van ons, mij, je vader en je broer, de mensen die we eigenlijk nooit hadden willen zijn.  Jouw dood boetseerde ons stuk voor stuk tot helemaal iemand anders.  Het zorgeloze werd ons afgepakt, we verloren het naiëve blij gevoel door de zware rugzak, die we elk op onze manier torsen. En dat allemaal, omdat we zo immens veel van je hielden en houden.  Op je achtentwintigste werd je nog maar eens in de bloemetjes en de kaarten gezet, zoals het een jarige betaamt.  Je leeft nog in tal van harten!



gepost door admin 18.01.15 18:59 | permalink | reacties (2) | General
11.01.15
één week 2015 ...


Slechts één week 2015 zet al de ganse wereld op zijn kop.  De terreuraanslagen en moorden in Frankrijk hebben hun doel niet gemist, over alle grenzen heen zocht het verdriet zich een weg.  Vandaag, 11 januari 2015, stappen in Parijs en andere steden en landen, méér dan één miljoen mensen van alle origines in alle stilte tegen de terreur en onverdraagzaamheid.  Een indrukwekkende mensenmassa, die ijvert voor vrede en samenhorigheid.  Laten we hopen, dat dit gevoel geen ééndagsvlieg is en laten we vooral eerst eens in ons eigen hart kijken en onze onmiddellijke omgeving monsteren en inzien, dat er op veel kleinere schaal ook nog bergen werk te verzetten is.  Want ja, niet elke onverdraagzaamheid heeft met verschil van huidskleur, godsdienst, taal of afkomst te maken.  Het is maar dat er een hond blaft, een haan kraait of kinderen te veel stemvolume produceren ... blijkbaar redenen om plaatselijke burenterreur uit te lokken.  Ja, ook daarom worden mensen bedreigd en angst aangejaagd.  Er is dus werk aan de winkel, zowel op grote als op kleine schaal.  

De eerste zondag van 2015 (een weekje geleden) bracht Zoonlief en gezin naar Nieuwpoort.  Het schrijven en voordragen van een nieuwjaarsbrief wordt nog steeds gepromoot op school en dus waren we benieuwd naar wat Prinsesje en Kleine Koning Arthur uit hun mouw zouden schudden.  Prinsesje was het document vergeten, maar geen nood, ze zou dat zonder papiertje ook wel bolwerken (ze kan immers nog niet lezen).  Het was een mooie tekst, vlotjes voorgedragen, zonder haperen.  Ook ons Minimannetje zette zijn beste beentje voor met een beetje hulp van Mama (hij is immers nog geen drie).  Blijkbaar waren we uitverkorenen, want hij had nog nergens zijn kunnen willen tonen.  'En wat krijg je dan, als je zo'n mooie brief hebt voorgedragen?' vroeg ik aan ons Minimeisje.  'Niks', was het overtuigende antwoord.  'Natuurlijk wel', zei ik, 'zo'n speech verdient een centje'.  En zo waren vier kinderhandjes weer een beetje gevuld.  Ik herinner me nog goed, hoe we zelfs in de lagere school nog zo'n brief schreven en niet in één exemplaar, maar vaak in drie of vier en ook hoe node ik dat ding voorlas onder het goedkeurend oog van het gros van de familie.  Een hekel dat ik daaraan had en een hoofd als een tomaat!  Dus zolang onze kleinkroost het echt leuk vindt om er mee uit te pakken, mogen ze dat van mij, maar je zult me nooit horen zeggen dat het moet.  

Gisteren begonnen met het opruimen van de kerstversiering en ondertussen enkele kasten onder handen genomen.  Niet veel fut, de hele week al snipverkouden en grieperig.  Maandag kwam Ellenlief op bezoek, ze woont nu op loopafstand.  Een fijne namiddag en efkens rust na het verhuizen en de drukte van de feestdagen.  Woensdagnamiddag afgesproken met Marijke.  Samen gewinkeld met als afsluiter een kopje koffie mét.  Donderdag vriendin Ludwina op visite voor onze eerste koffienamiddag van 2015 (en dat er nog veel mogen volgen).  Vrijdag de nieuwjaarsreceptie voorbereid voor de slotracingclub van Manlief.  Dacht dat er weinig volk zou aanwezig zijn, maar wat bleek?  Iedereen was er, clubje vol dus! Nu nog zoveel enthoesiastelingen om te racen en Echtgenoots jaar kan niet meer stuk.  En zo draait alles door en herhaalt zich telkens weer hetzelfde met af en toe een gebeurtenis die ons hart doet stilvallen, onze tranen doet vloeien en onze woorden doet stokken.  

 



gepost door admin 11.01.15 18:42 | permalink | reacties (0) | General
01.01.15
nieuwe borstels


We vegen weer met nieuwe borstels, we zijn in alle stilte een ander jaar van start gegaan. Waar vroeger de telefoon bleef rinkelen en smsjes zich een weg piepten om klokslag middernacht, bleven deze keer die wonderen der technieken omzeggens monddood.  Gelukkig toch een belletje van Zoonlief, waarvoor dank. Maar wie ben ik om te klagen?  Er vielen hier de voorbije dagen tientallen kaartjes in de bus met de allerwarmste wensen voor 2015.  We voelen ons graag gezien en op handen gedragen!  De voorbije weken eerst Kleine Koning Arthur en daarna Prinsesje op visite gehad voor een logeerpartijtje.  Echt leuk en energieverwekkend.

Kerst werd kalmpjes bij Zus en Schoonbroer Nico gevierd. Ons Minimannetje zijn vakantiedagen aan zee zaten er toen al op en na het uitpakken van de talloze geschenkjes, reed ons Minimeisje met ons mee naar de Westhoek.  We maakten de volgende dagen een strandwandeling en al beet de wind in haar wangen, de zon scheen en de vele aangespoelde schelpen waren een bron van enthoesiasme.  Ook de ijspiste op de kerstmarkt werd uitgeprobeerd.  Manlief kreeg van mij de opdracht de schaatsen aan te binden en zijn kleindochter de eerste stapjes op het gladde aan te leren. Zelf bleef ik liever op het droge, fototoestel in aanslag. Na wat gemor en tegengepruttel, waar ik uiteraard geen oor voor had, bleek hij als vijfenzestiger toch wel goed overweg te kunnen met zijn schaatsen, één uitschuivertje niet te na gesproken.  Zo kon hij eens de 'toffe opa' uithangen!  Ondertussen trachtte Prinsesje rechtop te blijven, wat haar ook lukte met de nodige hulpmiddelen (plastieken pinguïn met handvaten of de hand van Pet).  Het duurde niet lang of ze stak de piste pinguïnloos over, reed tegendraads een rondje en vond in no way al een vriendinnetje.  Zelfs na enkele smakken tegen het ijs wou ze van geen ophouden weten.  Onze kleindochter heeft haar op haar tandjes en daar ben ik best trots op, want opgeven staat niet in haar woordenboek en ik hoop, dat ze die positieve drive haar verdere leventje blijft behouden.  Tof Madammeke!  

Deze namiddag kwamen Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet op nieuwjaarsbezoek.  Glaasje schuimwijn, stukje taart, koffietje ... we hielden het sober en deftig.  Terzelfdertijd plannen gemaakt om mijn gekregen kerstgeschenk (een zussenweekend) op rails te zetten.  In mei zetten we (als alles goed gaat) Eindhoven op stelten.  Ik kijk er al naar uit!  En zo zijn we uit de startblokken geschoten en vallen we eerstdaags weer in de plooien van het gewone.

 

naar gewoonte

trekt tijd

weer een grens

 

boetseert voorbij

tot gesmolten herinnering

 

creëert diepe hunkering

naar nieuw en anders

 

in het kielzog van

zieltogend gisteren

 

wordt morgen

een zwervend zoeken

 

naar balans

tusssen lach en traan

 

... voor elk van ons

 

Doris

 

en dus mijn wens voor jullie :

 

zo bijzonder ...

 

het weten van

altijd ergens iemand

 

het voelen van

nooit helemaal alleen

 

zo belangrijk ...

 

in 2015!



gepost door admin 01.01.15 17:09 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)