Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2007


31.10.07
halfweg


We zijn halfweg onze tentoonstellingsweek.  Het was vandaag wat rustiger dan gisteren, maar leven genoeg in de brouwerij achter de balie van de Stadshalle.  Er zijn altijd wel een paar 'meewerkende creatievelingen' op post om me gezelschap te houden.  Ik ben daar natuurlijk erg blij mee, want ze nemen hun verantwoordelijkheid, maar het doet soms goed, om in je ééntje van de sfeer in de Stadshalle te genieten.  Er heerst een oase van rust tussen oude muren en stevige, verjaarde balken, gespleten door ouderdom.  Als het zonlicht binnenvalt door de brandramen, zie je alle kleuren van de regenboog (er zijn ook een paar gesneuvelde ramen, voetballende jeugd roept soms de markt tot leven) en gisteren, zong de wind zijn lied dwarsdoor alles heen.  Het lied van Halloween, je zou denken, dat er spoken huizen. Oei, daar gaat mijn fantasie op de loop!  Enfin, het is de gedroomde locatie voor een tentoonstelling.  Beter kan niet.  Wie werkt er mee aan dit gebeuren?  Rita, schildert in aquarel en olieverf, stelde jaren geleden, verschillende keren tentoon in het Stadhuis en verkocht werken aan de lopende band.  Freddy Cappon, de kunstenaar die onlangs Dixie Dansercoer vereewigde langs de havengeul. Dorine Debal, schrijft teksten in kalligrafie. Sting met zijn olieverfschilderijtes, ooit één van de plaatselijke 'beroemdheden'.  Ronny, maakt prachtige stukken in hout, vooral de paardemolentjes, de pepermolens, de speelhondjes, de juweeltjes ... trekken de aandacht van het publiek.  Chris is keramiste, haar werk in raku is alom bekend.  Els, aquarelliste in hart en nieren.  Ivan, maakt metaalsculpturen met afbraakmateriaal, achter zijn werken zit vaak het verhaal van een diepgelovig mens.  Last but not least, ik met mijn teksten.  Het is dus een mooie verzameling geworden van een bonte bende creatievelingen.  Er is voor elke bezoeker wat wils, de inkom is gratis en je hoeft je echt niet verplicht te voelen tot kopen.  We zijn al blij met een bezoekje!


gepost door admin 31.10.07 20:16 | permalink | reacties (0) | General
30.10.07
succes


Nog even meegeven, dat we vandaag achtennegentig bezoekers over de vloer kregen.  Van een succes gesproken!  Laten we hopen, dat we ook de volgende dagen op zoveel interesse mogen rekenen.  Het doet wel deugd, iedereen is enthousiast, zowel medewerkers als kijkers en kopers.  En ... mond aan mond reclame is het beste wat een mens zich kan wensen. 


gepost door admin 30.10.07 20:13 | permalink | reacties (0) | General
30.10.07
vroege vogel


Morgenstond geeft goud in de mond!  Het is eens iets anders, een spinsel van een vroege vogel.  Als een 'voor één week werkende vrouw' ben ik energiek aan deze dinsdagmorgen begonnen. Niet dat ik anders tot tien uur in mijn bed lig, want ik ben als 'ouderwets ingestelde vrouw' elke morgen om halfzeven paraat om het ontbijt te serveren (buiten de zaterdag en de zondag, dan is Echtgenoot van dienst) en de boterhammetjes van mijn tweede helft te smeren (het rijmt nog ook).  Ik ben beslist geen 'nieuwe vrouw'.  Maar, als de morgen lang donker blijft, zou ik al eens terug in de wamte van mijn donsdeken durven kruipen. Deze week is dat dus niet van tel, want om tien uur zwaai ik de deuren van de Stadshalle open. Onze tentoonstelling 'Kleine Kunst' kent groot succes.  Iedereen is vol lof over de opstelling en verscheidenheid. 
Gisteren telden we zo'n zestig bezoekers, misschien vinden jullie dat niet veel, maar op een blauwe maandag kan dat tellen. Ook de verkoop loopt vlot.  We krijgen een intense medewerking van de mensen van de Cultuur- en Persdienst, waarvoor mijn allergrootste dank! Het voelt echt als gewaardeerd worden en dat is niet zo evident. Er zijn al veel vrienden de revue gepasseerd.  Zo ook Rosa, een grote dame, die zich inzet voor OVOK (ouders van overleden kinderen).  We begrijpen elkaar met een half woord en kunnen het goed samen vinden.
Oh ja, zondagavond zijn we nog gaan 'babyborrelen'.  Een nieuwe trend in geboorteland.  Frank en Katrien kregen er een zoontje, Tuur, bij en wij mochten ook het glas gaan heffen. Ik voelde me er een beetje 'oud' bij worden.  Zoveel jonge, gelukkige mensen met hun kroost.  Je zou zo de tijd willen terugdraaien naar toen, naar toen er nog wel geen 'babyborrels' bestonden, maar waar het geluk nog voor het grijpen lag!
 


gepost door admin 30.10.07 08:28 | permalink | reacties (0) | General
28.10.07
veel interesse


Druk weekend gehad.  Eerst alle voorbereidingen voor de tentoonstelling, vrijdagavond de opening van de Cultuurweek in het cultuurcentrum Ysara, gisteren het optreden bij ons van 'Vos en Wezel', kleinkunst van de bovenste plank. Na een vlugge snack, samen met deze drie mannen, de deuren opengesteld voor het publiek.  Een bijna vol zaaltje, zo'n tachtig man en vrouwen.  Veel 'schoon volk' over de vloer gekregen, familie, vrienden en vriendinnen, die ik een warm hart toedraag.  De sfeer zat er goed in, iedereen genoot, ook de muzikanten. Daarna een kleine receptie gehouden en met veel man- en vrouwkracht alles weer op orde gekregen (glazen gewassen, de keuken van het stadhuis, waar we gebruik mochten van maken, op orde gezet).  Dankzij de nodige helpende handen liep alles van een leien dakje. Vandaag, de eerste tentoonstellingsdag, een bende volk over de vloer gekregen. Allé, een bende, voor zo'n manifestatie toch ... 130 mensen op één dag, een hoopgevende start voor een fantastische week.  Er is al heel wat 'Kleine Kunst' verkocht.  Een opsteker voor de medewerkers, een mooi vooruitzicht voor het Kinderkankerfonds UZ Gent.
Ik kreeg gisteren ook bloemen.  Zoals elk jaar een prachtige ruiker van Ellen voor Benjamin, een mooi bloemstukje van Zus en van Josiane en Freddy twee rode rozen in theelichtglaasjes. 
Er is maar één ding in de Stadshalle, dat onze grijze haren bezorgt, namelijk de elektriciteit.  De eerste dag de lichten gedoofd, wou er ééntje blijven branden.  Op de tweede dag (de mannen van stad hadden het nodige gedaan wat betreft herstellingen) bleef er een ander licht branden.  Gisteren was er geen verlichting in de toiletten en voor de nodige knop gevonden was, ging er redelijk wat zoekwerk aan vooraf. Bij het afsluiten na het optreden, bleven er dan boven weer lichten branden.  Enfin, er heerst in dit gebouw een elektriciteitstrauma, maar we laten het niet aan ons hart komen! 


gepost door admin 28.10.07 23:15 | permalink | reacties (1) | General
27.10.07
laatste loodjes


De laatste loodjes gelegd aan onze tentoonstelling.  Vanmorgen gesleurd met pakken water, cola, fruitsap, dozen schuimwijn, bakken bier en de nodige knabbels.  Heb al menig zweetdruppeltje gelaten!  Toen het sleurwerk bijna achter de rug was, zag ik opeens een handig karretje staan, waarmee je op een comfortabele manier al die zware dingen kunt vervoeren.  Je zou van minder transpireren. Straks zal ik met Fabienne alles in de frigo's steken.  Iedereen biedt wel zijn diensten aan, maar als puntje bij paaltje komt is er eigenlijk niemand vrij op het ogenblik, dat je ze nodig hebt.  Het is een gegeven dat elke keer weer terugkomt.  Na zoveel jaren ken ik het klappen van de zweep al.  Nu, alles komt wel op zijn pootjes terecht.  Onze kleinkunstgroep, Vos en Wezel, alias Filip Haeyaert, Ghislain Debyser en Philippe Hoessen, zijn van plan redelijk vroeg af te komen, want ze willen nog efkes repeteren voor het publiek arriveert.  Ik zal vandaag dus wel niet meer weg kunnen, dus doe ik maar mijn outfit voor vanavond mee naar ginder (je moet je daar niets speciaals bij voorstellen, casual is goed genoeg).  Bovendien krijgen we vanavond een uurtje méér in de aanbieding, want het zomeruur wordt winteruur.  Kunnen we dus een beetje langer profiteren van onze dag of nacht!


gepost door admin 27.10.07 11:55 | permalink | reacties (0) | General
25.10.07
tentoonstelling


Deze namiddag naar de Stadshalle getrokken, om onze tentoonstelling op poten te zetten.  Veel hulp gekregen van Josiane, Freddy en Michel.  Gelukkig, want de indeling moest nog gebeuren en plaatsen toewijzen is ook niet van het gemakkelijkste (een beetje variatie in de opstelling is aan te raden).  Het is mooi geworden, al zeg ik het zelf.  Vermoeiend, dat wel, maar allé, 't grootste werk is achter de rug.  Claire en Wim kwamen vanavond met een lading hout en paletten, kwestie van eens iets anders uit te proberen.  Vooral de werken van Ivan, in recyclagemetaal, doen het goed op de planken. Het was even zoeken hoe en wat. We hebben de mannen de vrije hand gelaten (want ze dachten het beter te kunnen dan wij, vrouwen), ze leefden zich uit in creativiteit en ik moet zeggen, het oogt speciaal.  Toen ik wilde afsluiten, vertikte één van de plafondspots het om uit te gaan. Ik was er helemaal niet gerust in, want de lampen deden al raar en ik zag het niet zitten om ze de ganse nacht te laten branden.  Je weet maar nooit, ik wil het afbranden van de Stadshalle niet op mijn geweten hebben!  Dan maar gebeld naar de wachtdienst, die er ook geen oplossing voor wist via de telefoonlijn.  Na even nadenken, is hij toch zelf komen kijken, om net als wij voor een raadsel te staan. Uiteindelijk de grove borstel er door gehaald en de zekeringen afgeduwd.  Ik hoop, dat de elektrieker morgen alles zonder veel problemen in orde kan brengen. 


gepost door admin 25.10.07 22:10 | permalink | reacties (0) | General
24.10.07
zweet


Echtgenoot vanavond een beetje doen zweten en zelf ook warm gehad.  Er moesten nog teksten gemaakt worden voor in mijn kaders, die ik wil tentoonstellen.  Teksten schrijven is geen probleem voor mij, maar al die rest die er komt bij kijken, schuif ik het liefst op Echtgenoot zijn schouders.  't Is te zeggen: het uitmeten van grootte en breedte, het plaatsen van de tekst, het inkaderen ... het meeste werk dus!  Ik moet eerlijk bekennen, dat ik niet echt praktisch ben ingesteld en handig in het knutselen en maken van dingen ben ik nog minder.  Op dat vlak is mijn man een waardevolle aanwinst.  Niet dat het zonder slag of stoot gaat, want soms, héél soms, wil hij een beetje zijn ideeën opdringen en dan knettert het wel eens, maar ik moet toegeven, als hij iets doet, dan doet hij het goed (niettegenstaande enkele verhitte discussies). Dankzij hem, zijn mijn kaders in orde, zodat ik ze morgen kan meenemen. Morgen mag ik de sleutel van de Stadshalle afhalen en kunnen we beginnen aan het schikken, wikken en wegen, plaatsen en herplaatsen van al de werken.  In zo'n dingen ben ik geen gemakkelijke, het moet mooi ogen en ik stop maar als ik volledig tevreden ben over het geheel. 
Al een paar reacties gekregen op mijn voordracht van eergisteren in het St. Jozefinstituut te Tielt.  Bedankt Inèz en J.J. en lerares Rebecca, het is gewoon hartverwarmend wat jullie schrijven.  Deze namiddag ben ik naar Brugge gereden, om een kadootje voor de kleinkunstmuzikanten die zaterdag optreden bij de opening van onze tentoonstelling. Ik hoor jullie al denken: moet je daarvoor speciaal naar Brugge?  In het winkeltje van Sofie, Symposium, vind je hele leuke dingen met kalligrafieteksten.  Vandaar.  Moet er zeker nog eens naartoe voor Kerst en Nieuw.  In de stille straatjes (buiten het centrum) van deze prachtige stad, vind je originele geschenkjes die je nergens anders ziet. Echt de moeite voor een namiddagje struinen langs heimelijk verdoken winkeltjes!


gepost door admin 24.10.07 22:44 | permalink | reacties (0) | General
23.10.07
koud


Koud, koud, koud vandaag.  De eerste echte winterkou sloeg toe.  Al scheen de zon, toch was het rillen en beven, want geef toe, het is nog wat vroeg om 's morgens bij een totaal bevroren wagen te staan. Ja, onze garage zit zo volgestouwd met allerlei, dat er voor onze auto geen plaats meer overblijft en het beestje dus buiten moet overnachten.  Het duurde een eindje voor ik vanmorgen kon vertrekken, ontdooien vraagt tijd.  Het was dan ook hoognodig, dat ik een paar warme winterlaarsjes kocht voor Echtgenoot.  Zijn vorige had ik in de vuilnisbak gezwierd, wegens te versleten.  Er is echter één probleem, hij loopt op  schoenmaat negenendertig, een kleine mannenvoet, bijzonder schaars in de winkelstocks. Het werd dus een serieuze zoektocht, maar wie zoekt die vindt en bij deze is hij de tevreden eigenaar van nieuw schoeisel. 
Een warme mail gekregen van de lerares van het St. Jozefinstituut, waar ik gisteren mijn/ons verhaal vertelde en een lieve reactie van één van de meisjes op mijn spinsel van gisteren.  Dankjewel!
Thee gedronken bij Vera (ja, er waren ook taartjes en chocolaatjes).  We hadden al eens eerder afgesproken, maar er kwam telkens iets tussen.  Veel gebabbeld over vriendschappen, vermeende of echte, ontgoochelingen, gebroken relaties ... de dingen des levens. Ik heb het er gisteren tijdens de voordracht niet specifiek over gehad, maar ik zag veel relaties stranden door verdriet.  Het is een algemeen gegeven, dat mensen eigenlijk naar elkaar toe zouden moeten groeien in tijden van nood.  Niets is minder waar, volgens mij groei je juist weg van elkaar, omdat je als mens zelf groeit naar een totaal iemand anders.
Vera was Zoons juf in de eerste kleuterklas. Onze kinderen liepen samen de lagere school, maar verloren elkaar later uit het oog omdat Zoon naar andere oorden trok. Zelf zijn wij, de moeders, altijd contact blijven houden. Toch vreemd, hoe het eigenlijk allemaal lopen kan.
Deze avond zonder scrupules nog eens het oude, lelijke burootje buiten gezet op het grof huisvuil. Tweede keer, goeie keer en laat de nieuwe kastjes nu maar komen!
 
 


gepost door admin 23.10.07 23:03 | permalink | reacties (0) | General
22.10.07
voordracht


Verleden jaar, omtrent deze periode, belde een lerares van het St.Jozefinstituut in Tielt me op, met de vraag of ik het verhaal van Benjamin kon brengen voor een klas van 18-19jarigen.  Natuurlijk kon dat en eerlijk gezegd, het deed me deugd.  Twee weken geleden kreeg ik weer een telefoontje van dezelfde lerares, of ik nog eens kon komen. Zo kwam het, dat ik vanmorgen richting Tielt reed.  Gisterenavond nog eens mijn teksten nagelezen en bijgewerkt, toch een anderhalf uurtje zoet geweest.  Bij zo'n gelegenheden breng ik het verhaal van Benjamin, ons verhaal, aan de hand van mijn gedichten.  Telkens weer merk ik en de lerares zei het ook, dat mijn lees- en verstaanbare poëzie de kern van alles wat ik vertel, uitdraagt naar zowel jeugd als ouderen.  Natuurlijk is het geen gemakkelijke kost, verdriet is iets waar velen van ons liever niets over horen, maar het maakt, net als geluk, deel uit van een mensenleven.  Twintig meisjes en één jongen luisterden deze morgen met méér dan gewone aandacht naar wat ik te vertellen had.  Het verhaal van Benjamin gaat niet enkel over dat grote verdriet, maar staat ook in het teken van immense liefde, warmte, houden van, dierbaar zijn ... en blijven.  Er zat een meisje in de klas, van wie de vader onlangs gestorven was aan kanker.  De lerares vertelde het me voordien, kwestie van niet te schrikken als ze het niet aankon en de klas wou verlaten.  Er waren tranen, ja, maar niemand is weggegaan.  Ik hoop, dat ze er echt iets aan heeft gehad, dat er punten waren van herkenning waarin ze zich kon terugvinden.  Ik hoop, dat de anderen van haar klas, iets mee gekregen hebben van hoe je met het verdriet van iemand moet omgaan.  'Helpen', betekent niet noodzakelijk veel woorden gebruiken, ook met luisteren en zwijgen kan je iemand tot steun zijn. Nog even nagepraat met de twee leraressen, daarna huiswaarts getrokken.  Het was minder simpel dan ik dacht.  Gisteren vroeg Echtgenoot nog, of hij de weg moest uitprinten, maar Mevrouw vond dat natuurlijk niet nodig.  En wat gebeurde er?  Ik heb op de terugweg half België gezien.  Eerst de verkeerde kant richting binnenland genomen, auto gedraaid terug naar Tielt, andere weg ingeslaan (die ook niet de juiste was) en dan na vele kilometers rijden toch een richtingaanwijzer E40 gevonden.  Amai, volgende keer mag Echtgenoot printen zoveel hij wil! 
Onze tentoonstelling nadert met rasse schreden.  We zijn er allemaal paraat voor.  Ik ben van plan van het heel mooi te maken (hoop ik toch), beetje speciaal, niet stijf.  Ze moeten er achteraf nog over praten, het moet indruk maken.  Zo zijn we wel hé, het beste is goed genoeg. Niet dat ik verwacht, dat er massa's zal verkocht worden,  maar als het zo is, dan is dat mooi meegenomen en kan het Kinderkankerfonds er de vruchten van plukken.  Het allerbelangrijkste echter is, dat we er alle negen een goed gevoel aan overhouden, waar we nog lang kunnen van nagenieten.


gepost door admin 22.10.07 17:02 | permalink | reacties (2) | General
21.10.07
jubilee


Echtgenoot werd gisteren, samen met een ganse bende, gevierd voor zijn levenslange (35 jaar) inzet en werk bij een elektriciteitsmaatschappij.  Ik noem het beestje niet bij naam, want om de haverklap zit hij onder een ander herkenningslogo.  Een mens zou de dag van vandaag in de wirwar van namen zich verspreken en ... dat mag niet.  We trokken gisterenmorgen naar Schelle (bij Antwerpen), doel van onze uitstap: San Marco Village.  Eerst natuurlijk verkeerd gereden (richting Brussel), maar dat was mijn fout.  Toch nog op tijd ter bestemming geraakt.  Amai, een zee van volk!  De mannen en vrouwen die 25-30-35 of 40 jaar dienst hadden werden in de watten gelegd en in de figuurlijke bloemetjes gezet.  Ze kwamen van overal, van de Westhoek tot uit Limburg (vandaar dat er zoveel waren).  De locatie van de viering was serieus de moeite waard.  Een immens groot gebouw, ingericht naar het San Marcoplein in Venetië.  Prachtig!   Eerst was er de gebruikelijke terugblik naar het jaar waarin de gelauwerden hun loopbaan startten.  Filmbeelden uit '87-'82-'77 en '72, op muziek uit die tijd. Het mocht veel langer geduurd hebben, want wat een  herinneringen roep je daarmee op!  Al die verschillende fragmenten zorgden bij mij toch voor één trieste indruk, het vele geweld dat steeds weer terugkwam (oorlogen, stakingen, dierenmishandelingen).  Het stukje over de flowerpower was een verademing en Jean-Marie Pfaff, in een interview voor de Duitse televisie, zorgde voor de nodige hilariteit.  De gekozen muziek deed velen glimlachend terugblikken op een onbezorgde jeugd. We hebben echt genoten.  Er werd een groepsfoto genomen van de jubilarissen, elk volgens de jaren van dienst. Het mag gezegd, Echtgenoot ziet er nog 'goed bewaard' uit voor zijn bijna achtenvijftig.  Er zaten al veel haarloze mannen tussen en ook het grijs was niet uit de lucht.  Misschien zijn hun vrouwen nog vééél moeilijker dan ik?  Daarna werden we los gelaten voor een 'walking dinner', de furore van het ogenblik. We konden drie zalen aandoen: het koud buffet in de Lounge room 'La Fenice', italiaans in de 'Gritti Palace' (met muzikale omlijsting van een pianist en drie fantastische zangers) en zuid-amerikaans in de 'Accademia en Florean bar'.  Het was echt genieten! Na dit evenement werden we beneden verwacht voor het dessertbuffet (ho,ho,ho!).  Een treintje kwam binnenrijden, vijf wagonnetjes trekkend, beladen met allerlei lekkernijen. Amai, dit was zeker voor herhaling vatbaar (maar 't zal aan ons niet meer besteed zijn, want volgend jaar ziet Echtgenoot zijn pensioen al wenken).  Een acrobate (daar hou ik nu niet van zie, van al die apetoeren aan een trapeze) bezorgde me kippenvel en ik keek een beetje de andere kant op, terwijl het optreden van 'The Exclusive Strings' (denk nu niet direct aan een stripact) me helemaal kon bekoren.  Deze vier goed ogende, jonge dames bespeelden met passie, uitstraling en veel power, hun viool.  Ze gaven zowel klassieke als popmuziek een eigentijdse sound.  Bovendien waren ze prachtig gekleed.  Chapeau!  Als afsluiter nog iets gedronken in het praatcafé.  Echtgenoot heb ik niet veel gezien, die kent ondertussen zoveel mensen (hij pendelt tussen vier kantoren: Brugge-Ieper-Kortrijk-Gent) sedert hij in zijn 'uitloopjob' zit. Gisteren pendelde hij dus van de ene tafel naar de andere. Zelf hadden Maureen en ik veel om bij te praten, want het was vijf jaar geleden, dat we elkaar nog zagen.  En wat blijkt?  Haar zoon vormt sedert twee jaar een duo met Julie, het meisje uit de derde kleuterklas waar Benjamin, toen pas zes, stapelverliefd op was. Julie, het meisje met het gouden haar.  Van toeval gesproken! Zo'n momenten benadrukken het gemis om mijn jongste, maar doen niets af aan het geluk dat ik anderen toewens. Als toemaatje kregen de jubilarissen nog een mooie reiszak van Samsonite kado.  Ik weet nog niet, wanneer we die ooit eens gaan gebruiken, we zullen hem op sterk water zetten. 
Na het feest, nog even doorgereden tot in Tisselt bij Dirk en Emilienne.  Een blitzbezoekje, maar we waren nu zo dichtbij, dat we het niet konden laten om even binnen te springen.  Op zich dus een toffe dag in het leven van een gewone mens!


gepost door admin 21.10.07 11:49 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)