Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2008


30.10.08
"Voor ik doodga"


'Wat is me dat voor titel?' zul je wel denken. Het is de titel van een boek, dat ik verleden week kocht.  Het lag wat verloren tussen de jeugd- en kinderboeken.  Misschien trok het wel mijn aandacht, omdat het daar niet hoorde.  Ik las de achterflap en wist, dat dit boek me zou boeien van begin tot eind.  Gisterenmorgen nestelde ik me in de zetel (baalde van huishoudelijk werk) en las het in één ruk uit.  Prachtig!  Mensen, die nog nooit met kanker in aanraking kwamen (en gelukkig maar), zullen het waarschijnlijk niet goed vatten, maar voor mij was het zo klaar als een klontje, totale herkenning!  Het gegeven: een meisje krijgt op haar twaalfde leukemie en weet op haar zestiende, dat ze zeventien nooit zal halen.  Voor ze sterft wil ze nog allerlei dingen doen en ze maakt een lijst, die ze in sneltempo tracht af te werken, want de tijd dringt.  Op de eerste plaats zet ze 'seks', gevolgd door drugs, winkeldiefstal, roem, verliefdheid, reizen (dat ze later inwisselt voor het terug samenkomen van haar ouders).  Het verhaal is ontzettend mooi en poŽtisch geschreven.  Bij momenten hilarisch humoristisch of tot tranen toe ontroerend.  In dit boek vind je alles terug: verdriet, angst, pijn, onmacht, woede, gelatenheid, ontgoocheling, liefde, vriendschap ... wie het heeft meegemaakt zal er zichzelf in terugvinden.  Een echte aanrader om te koesteren en steeds weer te herlezen, nog eens en nog eens en nog eens. 
Na mijn gestolen lectuuruurtjes, besloot ik dan toch maar in gang te schieten en de tuinmeubelen binnen te halen.  Eerst de berging (kotje) achteraan ons huis leeggemaakt en alles spinnewebben opgestofzuigd, bewoners incluis. Daarna een dweiltje gezwierd en al wat niet meer in de tuin of op het terras hoort, nu de winter in aantocht is, een plaatsje gegeven.  Was best tevreden over mijn opruimwerkje.  Een onverwacht telefoontje bracht Christa en haar zus aan onze tafel (ze waren op de wandel), twee kopjes thee later, vingen ze de terugtocht aan naar 't Bad.
Een uurtje of drie geleden, reed ik samen met Fabienne naar het containerpark.  Ik moet zien, dat alle overbodige en niet meer te gebruiken spullen (in mijn ogen dan) hier de deur uit zijn voor één januari van volgend jaar, want dan heb ik constant de warme (hete) adem en de controlerende blik (arendsoog) van Echtgenoot in huis.  Eén misstap en 't zal hier flink waaien, want ik ben een 'wegsmijter' ofte 'buitenwipper' en mijn wederhelft is een 'verwoed verzamelaar'.  Een gegeven waar ik rekening zal moeten mee houden, want voor hem is alles nog bruikbaar (niettegenstaande hij bij eventuele werken, toch steeds nieuw materiaal in huis haalt). Het is een onderwerp van blijvende discussies tussen ons.  Kijk, ik wil niet, dat Zoonlief later hier het hele zootje moet leeghalen, eens we naar Pierenland vertrokken zijn.  Zoveel mogelijk de deur uit, want al dat geverzamel vliegt later toch maar in de gehuurde container (ja, vroeger had je nog de ophaling van het grof huisvuil, maar de dag van vandaag moet je daar ook niet meer op rekenen). Dus, als het aan mij ligt, zal er hier niet veel meer te rapen vallen ... ooit, maar als het aan Echtgenoot ligt ... daar sta ik niet voor in.  Het weze mij vergeven!
Terzelfdertijd liepen Fabienne en ik eens langs op de begraafplaats.  Ze wou eens zien of haar bloemstukje niet had geleden onder de eerste vrieskou.  Zelf heb ik niets met kerkhoven.  Ik vind het triest, de koude marmeren graven en de scheefgezakte oude zerken waar niemand nog ooit naar om kijkt.  Het zal wel aan mij liggen, ik ben nogal een rare, maar ik hoop nooit onder zo'n steen te belanden.  Ik wil net als mijn grootmoeder, Echtgenoots moeder, mijn grootvader, mijn vader, Benjamin, gecremeerd en uitgestrooid worden ... ik wil vrij zijn als ik dood ben (dat om even in de één november sfeer te blijven).  't Was koud en onze neus en voeten hadden nood aan een beetje warmte na onze wandeling tussen de chrysanten.  Een kopje koffie en ietsje méér in 't Sneukelhuisje (Snoephuisje) bracht ons weer op de gewenste temperatuur!
 


gepost door admin 30.10.08 17:00 | permalink | reacties (0) | General
28.10.08
Ysara


Nog een dagje cultuurcentrum Ysara achter de rug.  Toch wel wat bezoekers mogen tellen, al moeten we er eerlijk in zijn, dat er ook mensen gewoon even binnenlopen om het gebouw te monsteren en daarna even vlug weer verdwijnen, zonder de tentoonstelling een blik te gunnen.  Zus kwam vandaag over en 'samen' is altijd leuker dan 'alleen'.  Ze hield me gezelschap, 's middags aten we pannenkoeken bij Moeder (van die echte, ouderwetse gemaakt met gist).  Lekker en nefast voor de lijn! Fabienne nam de fiets naar Nieuwpoort Bad en zo kwam het, dat ik volk genoeg bij me had, om me niet te vervelen.
Christa en Femke, de mama en de zus van Driesje, brachten een bezoekje, want ze zijn hier een week gelogeerd.  We kennen elkaar van op de kinderkankerafdeling.  Driesje had dezelfde tumor als Benjamin, was even oud en stierf een paar maanden eerder.  Ooit nam ik een foto van hen, samen met Audrey een meisje van tien met botkanker (ook zij overleed datzelfde jaar). Het is een foto die beklijft, die op je hart, je ziel en je hoofd trapt.  Dat éne jaar, drie kinderen zonder toekomst op onze sofa ... een immense berg verdriet en pijn.  Het is dit jaar vijftien jaar geleden, dat onze kinderen stierven.  Wat veraf lijkt, blijft toch altijd dichtbij, als de dag van gisteren.  De band tussen ons ouders is lang 'close' geweest, maar de tijd knaagt aan alles, ook aan vriendschappen.  We zijn blij als we elkaar eens terugzien, maar de intensiteit van het contact heeft veel aan kracht ingeboet en toch laten we elkaar nooit helemaal los, omdat wat we meemaakten alleen door ons te begrijpen is. 
Zoonlief belde me gisteren om te vragen hoe je een vrijgezellenavond organiseert. Zijn vriend Pieter huwt volgende week.  Weet ik veel, dat was in onze tijd nog geen mode. Deze namiddag hadden we het er nog over, hoe alles veranderd is.  Op radio 2 draaien ze al de ganse week muziek uit de jaren '70, de nostalgie slaat toe.  Toen was ik een onzekere achttienjarige met af en toe vlinders in mijn buik. De 'plakkers' (slowmuziek om dicht tegen mekaar aan te dansen en te genieten, genieten, genieten ..) doen me wegmijmeren en verlangen.  Nu draaien ze geen 'plakkers' meer, zei Zus.  Neen, zei ik, nu duiken ze onmiddellijk het bed in, gewoon omdat er geen muziek 'één tegeldansen' meer wordt gedraaid.  Ach, laat ons 'oudjes' maar nasnoepen van de tijd van toen, de hedendaagse jeugd lost het op hun manier op.  Toch jammer, dat ze het spel van de 'plakkers' niet meer kennen (om van de 'bamba' maar te zwijgen)!


gepost door admin 28.10.08 19:36 | permalink | reacties (0) | General
26.10.08
weekend


Het weekend begon vrijdagavond met de opening van onze tentoonstelling 'Kunst Smaakt', in het kader van de Cultuurdagen te Nieuwpoort.  Veel volk over de vloer, een receptie wakkert altijd het cultuurgevoel aan (...).  De reacties op de tentoonstelling (tien creatieve zielen, die de krachten bundelen) waren unaniem positief.  Ja, we mogen best een beetje trots op onszelf zijn, zonder daarom naast onze schoenen te gaan lopen! Mijn teksten in kalligrafie gegoten door Nadine, spraken veel mensen aan en ook de opstelling van de werken kreeg alleen maar lovende woorden toegestrooid (al moet je dat allemaal met een korreltje zout nemen).  Nadine en ik zijn allebei heel tevreden en méér moet dat niet zijn.  Er was veel zorg aan de opening van de Cultuurdagen besteed door Patrice, Pascale en Gretel, dragers van de Nieuwpoortse cultuurdienst. Gisteren had ik de ganse dag bewaking in cultuurcentrum Ysara.  Een vijftigtal bezoekers, geen 'massa', maar toch meer dan verwacht.  Zo'n dingen doe ik graag, beetje contact zoeken met de mensen die de tentoonstelling komen bezichtigen, praatje slaan, wat uitleg geven, folders uitdelen, een oogje in het zeil houden ... helemaal mijn ding.  Volgende dinsdag ben ik weer aan de beurt, als je aan zoiets meewerkt, dan moet je ook je verantwoordelijkheden nemen.  Voor niets gaat de zon op! 
 's Avonds verschrikkelijk genoten van de premiŤre van 'YGOR', de nieuwe onemanhumorshow van FILIP HAEYAERT in Vlamertinge, zijn thuisbasis. 'Top' wat hij daarin presteert, maar ja ik ben dan ook een hevige fan van hem (mag dat nog op mijn leeftijd?).  De avond werd aan elkaar gepraat door Gunther Lamoot, gekend van de Laatste Show en zo.  Een humorist, die me echt niet kan bekoren, wegens na drie minuten, veel te grof.  Niet te geloven, dat zo iemand  kansen krijgt op de VRT, terwijl Filip, die zoveel méér in zijn mars heeft, niet aan de bak komt.  Schande!  Goede raad aan de VRT: dumpen die Lamoot, vervang hem door Filip Haeyaert en de kijkcijfers zullen zeker stijgen. De zaal zat overigens bomvol, wat ook wel wat wil zeggen, nietwaar?
Midden in de nacht (twee uur) wakker geworden (gelukkig kregen we vannacht één uur slaap in promotie) door de GPSdame, die in de kamer naast ons, ongevraagd de weg naar Vlamertinge uit de doeken wou doen.  Een mens zou van minder een hartstilstand krijgen.  Echtgenoot vergat de dame in kwestie, bij het thuiskomen, de mond te snoeren.  Zo zie je, dat techniek niet kan tippen aan echte vrouwen, die zwijgen immers als ze slapen (allé, de meesten toch).
Straks komt Claire, de mannen zijn zich gaan uitleven in het nabijgelegen Frankrijk.  Ze kunnen zich gans de dag weer 'kind' voelen tijdens een wedstrijdje 'slotracing' rijden. Niet getreurd, ondertussen zullen hun dierbare echtgenotes het niet aan hun hart laten komen.  Nieuwpoort Bad telt namelijk tal van verlokkingen voor twee loslopende vrouwen. Go, go, go!
Even ter correctie van een bijzonder natte zondagnamiddag: we waren met drie loslopende vrouwen.  Elien, oudste dochter van Claire en Wim, was ook van de partij.  Het werd een uitgeregende, maar aangename namiddag.  Nog nooit zoveel paraplu's samen gezien in ons kuststadje.  Door het laaghangend wolkendek en het terug ingevoerde winteruur viel de schemer als een blok, halfweg de middag, over mens en stad.  De donkere dagen deden hun intrede!


gepost door admin 26.10.08 13:16 | permalink | reacties (0) | General
23.10.08
vroege vogel


't Is pas half negen (acht en een half, in 't West-Vlaams) in de morgen en ik zit al achter dit technisch wonder.  Nog te donker om met mijn dweil te beginnen zwieren, dus dan maar eerst eens spinselen.  Bij wijze van spreken mijn hoofd leeg maken en er daarna tegenaan gaan.  Ik hou niet van het langere ochtenddonker in de herfst en winter, maar laten we positief blijven, binnen hier en twee maanden begint het al weer wat vroeger te lichten en lengen de dagen al terug.  Bovendien mogen we dit weekend een uurtje méér slapen, we draaien zaterdagnacht de klokwijzers zestig minuten achterwaarts. Zo wordt een mens zijn 'tijdroutine' steeds weer ondersteboven gegooid.
De tentoonstelling 'Smaak', in het cultuurcentrum Ysara, mag 'smaakvol' genoemd worden.  Een mooi geheel van verschillende creatieve uitspattingen.  Ik heb altijd moeite om het woordje 'kunst' te gebruiken, het klinkt te groots en bombastisch in deze tijd, waar iedereen wel met iets bezig is en creativiteit welig tiert, maar daarom niet altijd onder de noemer 'kunst' kan gerangschikt worden.  Ik hou het liever eenvoudig ... de tentoonstelling oogt mooi en dat is toch wat telt! Zelf heb ik er alvast één fan bij.  Het zoontje van, zo'n dertien oud ... keek gisteren toe hoe ik de stand aan het opzetten was en bleek bijzonder enthousiast. Terwijl zijn vader ('kunstenaar') de andere werken beoordeelde en commentaar gaf, zelfs dingen verschikte bij wat niet van hem was, 'leuk' zei bij wat wij (Nadine en ik) te tonen hebben, vond zijn zoon ons 'top'.  Kijk, dat is dan hartverwarmend, want komt de waarheid niet uit de kindermond?  Mijn avond kon alvast niet meer stuk! Laten we hopen, dat andere mogelijke bezoekers er ook zo over denken. Eigenlijk mag dat niet spelen, als je zelf maar tevreden bent over wat je doet, dan pas is je doel bereikt.  Ik kreeg gisteren ook de bevestiging, dat ik tijdens de Krokusvakantie (eind februari 2009), mijn gang mag gaan in de Stadshalle op de markt, met mijn eindtentoonstelling voor het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Na méér dan vijftien jaar zet ik een punt achter dit werk, want het voelt als 'genoeg' en dan moet je jezelf niet pushen om toch maar wat aan te modderen. Nu we de zaal zeker zijn, kan ik me met mijn volle gewicht op deze laatste keer storten.  Het moet een waardige afsluiter worden!  Zo weet ik weer mijn dagen te vullen, want ik ben van plan om een terugblik te maken op vijftien jaar inzet en er is héél wat gebeurd in die tijdspanne.
De lucht trekt open, de morgen licht op ... we kunnen aan de slag met de dagelijks huishoudelijke bezigheden.  Morgen is het vrijdag, weer een week in vogelvlucht voorbijgevlogen, een mens heeft er geen omkijken naar.  Zou dat het ouderdomssyndroom zijn?


gepost door admin 23.10.08 08:45 | permalink | reacties (1) | General
21.10.08
terug thuis


Vandaag weer veilig in mijn nestje beland, na een nachtje uit slapen bij Zus.  Gisterenmorgen vroeg vertrokken naar Tielt voor mijn getuigenis over Benjamin in het St. Jozefinstituut.  Het was al de derde keer, maar je moet niet denken, dat ik zonder haperen de weg vond.  Echtgenoot raadde me nog aan de GPS te installeren, doch van dat stukje techniek heb ik totaal geen kaas gegeten (moet er zeker eens aan proeven) en hoogmoedig als ik ben, zou ik de weg wel op eigen houtje vinden.  Ja, dat was nog maar eens een keer buiten de waard gerekend!  Voor ik het wist, zat ik midden in het Tieltse stadscentrum, goed beseffend, dat dat niet was waar ik moest zijn.  Allé, dan maar de weg gevraagd aan een loslopende dame (die het niet wist, want ze was 'niet van daar').  Gelukkig kwam een fietser mijn richting uit en die kende het klappen van de Tieltse straten.  Hier afslaan, dan links, rechtdoor, weer links, rondpunt, rode lichten ... hola, mijn persoonlijke GPS sloeg tilt.  De vriendelijke man in kwestie zal het gemerkt hebben en gaf nog eens de nodige uitleg.  Oké, achterwaarts de straat uit en de gegeven richtlijnen gevolgd en ... bingo de plaats van bestemming zonder kleerscheuren bereikt. Twee uur lang het verhaal van Benjamin verteld voor een klas van zesentwintig leerlingen (waaronder één jongen ).  Deze voordracht kadert in het schoolproject: 'de stervende zorgvrager'.  Het is soms wel moeilijk voor die jonge mensen, de lijdensweg van een kankerpatiŽntje, maar uiteindelijk is het de bedoeling, dat ze er iets van mee dragen en meestal is dat ook zo, volgens lerares Rebecca Boutens.  Het gebruik van mijn gedichten, verzacht de hardheid van het gegeven en houdt de aandacht gevangen.
Kort na de middag tufte ik naar Oostakker, naar Zus.  's Avonds werden we in Bassevelde verwacht, op een voordracht van Manu Keirse, ingericht door Sabine.  Veel volk!  Driehonderd inschrijvingen, wie doet het haar na?  Onze stand met troostkaarten en geschenkschalen met warme teksten kende veel succes.  Het was een vruchtbare avond voor het Kinderkankerfonds.  Manu Keirse en ik lopen elkaar om de zoveel jaar eens tegen het lijf (bij wijze van spreken, hé). Ik vind hem een innemend man en ik bewonder hem voor het feit, dat hij in zijn lezingen over verdriet nooit het geloof op de voorgrond plaatst.  Hij blijft altijd neutraal (alhoewel hij zelf katholiek gelovig is) naar zijn publiek toe.  Groots! Je kunt het niet van elke spreker zeggen.  Simonneke, de vriendin van Zus was ook mee.  Haar enige zoon verdronk dertien jaar geleden bij het duiken, toen hij een andere collegaduiker die in moeilijkheden zat, wilde redden.  Beide mannen verloren het leven.  Ze hield haar zakdoek al gebruiksklaar, maar ik stelde haar gerust, ze zou in de dingen die Manu vertelde zichzelf herkennen, maar echt emotioneel zou het volgens mij niet zijn.  Ik had gelijk.  Ze was naderhand ontzettend blij, dat ze hem gehoord had.  Eén ding bleef vooral hangen.  Hetgeen hij vertelde over verdriet, dat vaak als 'depressief' bestempeld wordt, maar er niks mee te maken heeft.  Verdriet om iemand, die je verloren hebt en waar je veel van hield is heel normaal. Je moet jezelf tijd geven en tijd krijgen van anderen om te leren omgaan met de pijn.  Je niet in het luik 'depressie' laten duwen, gewoon aanvaarden dat dit verdriet bij jou en het leven hoort en er dan aan werken om het een plaatsje te geven binnenin het leven, dat opeens helemaal anders oogt en nooit meer wordt zoals vroeger.
Rond middernacht waren we thuis.  Ik mocht op nichtje Caro haar logeerbed slapen, in haar kamer.  Veel slapen was er niet bij: vreemd bed, mijn benen die te lang waren (of de zetel te kort) en mijn teergeliefd nichtje, dat pas om halfvier 's nachts tussen de lakens dook.  Je bent student of je bent het niet!  't Is natuurlijk altijd makkelijker als je op kot zit, dan weten je ouders van toeten noch blazen en kun je je uitspattingen en escapades geheim houden. Dicht bij Gent wonen en iedere dag thuis moeten komen, zie je als student waarschijnlijk als één groot nadeel, want dan roepen je ouders je telkens ter verantwoording en mag je alles uitleggen: hoe, waarom, wanneer.  Zoonlief bleef acht jaar lang gespeend van elk ouderlijk gezag.  De gelukzak!


gepost door admin 21.10.08 19:46 | permalink | reacties (0) | General
19.10.08
voorbereidingen


Veel voorbereidingen getroffen de laatste dagen.  Morgen wordt immers een drukke maandag.  Om 10 uur 15 verwachten ze me in het St. Jozefinstituut te Tielt, waar ik voor de derde keer al, het verhaal van Benjamin mag brengen naar aanleiding van de bezinningsweek.  Ik wordt daar zo'n beetje op handen gedragen.  De lerares, Rebecca Boutens, die me ieder jaar contacteert, verkocht 87 troostkaarten, als dank voor mijn komst.  Morgen spreek ik voor een groep van 26 leerlingen die de zorgopleiding volgen.  Na afloop rij ik richting Oostakker, naar mijn teergeliefde zus.  Later op de avond geeft Manu Keirse een voordracht over 'Jongeren helpen bij verlies en verdriet' in Bassevelde.  Sabine, die ik leerde kennen via mijn dichtbundels, heeft de organisatie in handen.  Er zijn momenteel 294 inschrijvingen ... een beloning voor haar niet aflatende inzet.  Zus, Simonneke en ik zullen er ook zijn.  Ik mag er een stand maken met mijn dichtbundels, troostkaarten en schalen met teksten.  Ben eens benieuwd of er interesse zal zijn, want natuurlijk staat Manu daar ook met zijn boeken en meestal gaat de grootste aandacht naar die stand.  Ben al blij, dat ik er bij mag zijn.  De schalen met 'warme woorden als geschenk' worden overigens alsmaar mooier.  Nadine levert prachtig werk met haar kalligrafie en aquarel!  Enfin, ik ben er klaar voor ... wordt vervolgd.  Morgenavond zal Echtgenoot een eenzaam man zijn, want ik blijf overnachten bij Zus.  Moet kunnen, niet? Ben dus even de gemeente uit (bij anderen is dat: ben even het land uit), maar niet voor lang.
Zoonlief en vriendin Veerle kwamen vandaag onze richting uit.  Gemakkelijkheidshalve (ik ben geen Piet Huysentruyt) om kippen aan 't spit gereden en terzelfdertijd Moeder meegebracht, zodat ze ook haar oudste kleinzoon eens zag. De frietjes en de kippetjes vielen in de smaak en ik had er bijna geen omkijken naar. Wie niet 'kookachtig' aangelegd is, moet slim zijn.  Zij die niet graag kookt, groet u! Oh ja, woensdagavond zetten we de tentoonstelling 'Smaak' op in het cultuurcentrum Ysara te Nieuwpoort Bad.  Gratis te bezichtigen van 25 oktober tot 11 november ... laat je smaakpapillen maar werken.


gepost door admin 19.10.08 23:01 | permalink | reacties (0) | General
16.10.08
strandwandeling


Deze morgen vlug een berichtje naar Zoonlief gestuurd om hem geluk te wensen met zijn zevenentwintigste jaardag.  Kreeg onmiddellijk antwoord in 'mineur', want in één week tijd waren zowel hun Playstation 3 (computerspelletjesmachine), hun PC en hun Xbox (vraag me niet wat dat is, maar 't heeft ook te maken met computergames) 'gestorven', zoals Zoonlief het uitdrukte.  Een ramp (bij wijze van spreken), voor jonge mensen met een voorliefde voor internetamusement.  Dan was het in onze jeugd toch makkelijker, de gezelschapsspelen van toen, waarmee we ons onledig hielden, hadden gelukkig nog geen uitstaans met technische uitspattingen van de hedendaagse computerwereld.  Veel eenvoudiger en goedkoper!
Kort na de middag had ik een afspraak voor een strandwandeling met Marijke, één van mijn trouwste lezeressen.  We hadden elkaar een keer ontmoet op een voordracht van mijn gedichten.  Marijkes enige zoon, Vincent, verongelukte toen hij zestien was.  Volgende maand is het elf jaar geleden, maar zelfs tijd kent geen vergeten.  Het verdriet om een verloren kind blijft je altijd eigen en elke dag, elk uur, elke minuut is er het missen, het verlangen, de pijn.  Sommige mensen eisen bijna, dat je het gebeurde wist, dat je er niet meer over praat.  Zo werkt het natuurlijk niet.  Er zijn immers steeds weer momenten en gebeurtenissen, die je met je neus op de harde werkelijkheid drukken ... je zoekt er niet naar, zij vinden jou, overmannen en breken je ... ook na zoveel jaren.  De liefde voor je kind blijft, maar je kunt er niets meer mee.  Van die strandwandeling is er niet veel terechtgekomen.  Er stond een nogal strakke en venijnige wind, daarom kozen we in tegenwindrichting voor de winkelstraat en keerden we, wind in de rug, terug langs het strand.  Daarna praatten we bij in het lekkerste ijssalon van 't Bad.  En ja, als je allebei je kind verloren hebt, dan zijn er veel raakpunten en inzichten die je deelt, want hoe je het ook bekijkt, op welke manier je kind ook stierf, het verdriet dat je deelt is identiek ... immens en voor levenslang. 


gepost door admin 16.10.08 22:54 | permalink | reacties (0) | General
15.10.08
bureau


Mijn webmastertje, Jurgen, is vandaag jarig.  Hiep, hiep hoera!  Veel valt er niet te fuiven, want het feestvarken zit met een lumbago en dat zoiets nogal pijnlijk is, is een algemeen weten.  Vlug beter worden en een beetje voor jezelf zorgen, Jurgen!
Op zondag 27 juli bestelde ik een bureau (inclusief de nodige kasten) voor Echtgenoots kamer.  'Dringend te leveren' staat er op de aankoopbon.  Mijn voeten, tot op vandaag nog niets gezien van wat een bureau dan wel mag voorstellen.  Verschillende telefoontjes gepleegd, mijn bergen geduld zijn redelijk aan het slinken.  De man aan de andere kant van de lijn vertelt me iedere keer hetzelfde: de bestelling is binnen, maar één colli is 'vermist'.  Waar, hoe, wanneer en waarheen die doos het hazenpad koos, geen mens die het weet. Natuurlijk begrijp ik, dat de mensen van de winkel waar ik mijn aankooop deed, daar niets aan kunnen doen, de attributen komen immers uit Duitsland, maar dat wil  niet zeggen, dat het niet serieus op mijn systeem begint te werken.  We zijn ondertussen al twee en een halve maand verder, je zou van minder de kriebels krijgen.  Ik laat nooit meer 'dringend te leveren' op een bestelbon zetten!  Hopelijk komt die weggelopen 'colli' nu gauw terecht of zoeken ze een andere oplossing.  Cross your fingers ... een mens leeft in blijde verwachting.
Vandaag Jurgen jarig, morgen Zoonlief.  Zevenentwintig wordt hij.  Amai, de jaren vliegen voorbij (dat zie ik ook wel aan mijn kraaienpootjes ofte lachrimpeltjes).  Waar is de tijd, dat ik zwanger was en nog in het immobiliŽnkantoor werkte?  Godverlaten zat ik daar, mijn bazen waren op reis (naar Amerika of Afrika, zo juist weet ik het niet meer) en de huisbewaardster had ook de biezen gepakt naar één of andere buitenlandse bestemming.  Zoonlief diende zich een maand te vroeg aan en daardoor liep mijn/onze planning volledig in het honderd.  De kinderkamer was nog niet afgewerkt, ik moest het kantoor willens nillens een week sluiten en last but not least, haalde ons langverwachte wonder amper twee kilootjes, zodat hij er nog meer dan een maand over deed, voor hij mee naar huis mocht (altijd een slechte eter geweest, dat manneke).  Omdat Zoonlief de kraamkliniek en de verwarmde kamer niet uit mocht voor hij drie kilo zwaar woog, ging ik maar onmiddellijk weer aan het werk.  De verhuringen voor de herfstvakantie liepen en de huurders moesten toch in hun appartement kunnen.  Zo kwam het, dat bij de terugkeer van mijn werkgevers, ik veel gewicht in omvang kwijt en een zoon rijker was.  We reden elke dag naar ziekenhuis, om Zoonlief vanachter het glas te begroeten.  Vier weken aan een stuk, de moed zonk me vaak in de schoenen, het duurde me te lang.  Ik kon mijn kind niet knuffelen, mocht hem niet vasthouden ... als hij weende, dan huilde ik machteloos aan de andere kant van het raam. Zelfs na zevenentwintig jaar voel ik nog die pijn.  Door mijn beide zonen heb ik geleerd, wat het betekent verdriet te hebben om een kind, maar vooral ook hoe waardevol ze zijn en blijven ... kostbare parels! 


gepost door admin 15.10.08 21:14 | permalink | reacties (0) | General
13.10.08
truckers


We reden gisteren op een superwarme oktoberzondag naar Zarren (bij Werken en Kortemark, ergens te lande).  Ons aller Wim organiseerde daar voor de tweede keer op rij, samen met nog enkele anderen (die zich 's morgens oversliepen, alle begin is moeilijk), een truckmeeting.  Trucks waren er genoeg, zo'n negentig stuks.  Prachtige mastodonten, opgepoetst tot blinkend mooi, de cabines uitnodigend met open deur, de motors draaiende, de fluwelen gordijntjes afgebiesd met gouden rand.  Het bekijken en bewonderen waard!  De truckers zelf stonden er bij als goudhaantjes, trots op hun bolide (allé, toch die waar ze mogen mee rijden voor hun werkgever).  Hoe ze met die dingen geraken waar ze moeten zijn, is voor mij een groot vraagteken.  Ik kreeg er zelfs kippenvel van, met zo'n machine rijden en méér nog stationeren, lossen en laden ... ik mag er niet aan denken. Veel volk op de been, dankzij het mooie weer. Ons aller Wim sprong heen en weer als een duiveltje in een doosje.  Inschrijven, worsten bakken, drank aanbrengen ... hij kwam handen tekort.  Claire hielp mee in de tent, waar je iets kon drinken en pijnlijke oren kon krijgen van de te harde cowboymuziek en het ketelklinkende kabaal van de band van Kortemark-Zarren.  Ronald was er met Niek (de helft van de tweeling, acht jaar oud), die gek is van trucks en later zelf truckchauffeur wil worden. Terwijl we daar zaten, kregen we een voorstelling inlinedansen, veel fut zat er echter niet in, 't leek wel alsof die cowboys alle vuur verloren hadden. Rond vier uur reden we huiswaarts.  Die prachtige nazomerdag rondden we af met een wandeling naar 't Bad, heen en terug.  Zalig gewoon, het leek wel een warme augustusavond! 
Ook vandaag gooide de temperatuur hoge ogen, maar de zon was minder van de partij.  De gelegenheid te baat genomen, om nog eens het gazon te kortwieken (de laatste keer dit jaar, denk ik). Laat het gras maar groeien, laat het gras maar groeien ... ik doe het niet meer af (dixiet Sam Gooris).


gepost door admin 13.10.08 22:30 | permalink | reacties (1) | General
11.10.08
kalligrafie


Wim kreeg het koud en warm van mijn uitleg over 'hoteldebotel' en 'doddige hond', maar Rudi (de heer Rudolf Siffer), deed er nog een schepje bovenop.  Wat vind je van 'kopoverkoente', vroeg hij.  Het lijkt wel Chinees voor iemand die het woord niet kent, maar bij ons thuis werd de uitdrukking nogal eens gebruikt, als bijvoorbeeld onze slaapkamer een slagveld van wanorde en slordigheid bleek. Ik hoor het Moeder nog zeggen, 't ligt hier allemaal 'kopoverkoente', opruimen dames!  Misschien gebruikten ze het bij Rudi, om iets anders te omschrijven.  Wie weet?  
Ondertussen zijn we aan het genieten van rits prachtige nazomerdagen.  Heerlijke temperatuur, zonnetje, geen lovertje wind.  Een ware verademing na al dat gewaai van de laatste maanden.  Echtgenoot vloog er vandaag serieus in en ging met de haagschaar het groen in onze tuin te lijf.  Hij ligt nu voor pampus in de zetel, want hij snoeide de ganse dag 'loeiend hard'.  Ik stond erbij en keek ernaar.
Deze morgen tot bij Conny gereden met nog een paar schalen.  Ze had er vorige week al twee verkocht.  Hartverwarmend!  Ja, de samenwerking met Nadine, die mijn teksten in kalligrafie zet op de schalen, is fantastisch.  Zo komt er weer een extra duit in het zakje van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Het fonds bestaat twintig jaar en vijftien daarvan mag ik op mijn rekening schrijven.  Op 25 oktober is er een symposium met receptie nŗ, niks voor mij.  Zo'n fonds hoeft voor mij geen feest, want eigenlijk zou zoiets niet moeten/mogen bestaan.  Ik las deze week in de krant,  hoorde op televisie, dat de ouders van Fientje, een meisje dat stierf aan een stofwisselingsziekte, alles in het werk willen stellen om doodzieke kinderen en hun ouders palliatieve zorg te waarborgen. Hier moet ik toch even aanhalen, dat Professor Yves Benoit, hoofd van de kinderkankerafdeling UZ Gent, zich al jaren het vuur uit de sloffen loopt, om deze erkenning te krijgen.  De thuiszorg 'Koester'  (opgericht in 1993) van het Kinderkankerfonds UZ Gent krijgt immers geen subsidies en draait volledig op giften en acties.  Om eventueel de broodnodige ministeriŽle gelden los te weken, verplichtte men hem, ook andere terminaal zieke kinderen dan kankerpatiŽntjes in de thuiszorg 'Koester' op te nemen.  Volgens mijn weten, bracht dit na jaren vechten, nog steeds niets concreets op, niettegenstaande het aanspreken van de vele politici. Als de erkenning er uiteindelijk komt, dan zal Prof. Benoit, zeker de grondlegger zijn van de palliatieve zorg voor terminaal zieke kinderen en hun ouders.  Ere wie ere toekomt!
 
 
 
 
 


gepost door admin 11.10.08 20:03 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)