Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2009


28.10.09
samen wonen


Neen, geen tikfout in de titel.  Ik bedoel wel degelijk: samen wonen en niet samenwonen.  Samen onder één dak wonen en dagelijks elkaar voor de voeten lopen, blijkt toch niet zo evident te zijn.  Elke stap die ik zet, elk gebaar dat ik maak, elk gelaten zuchtje ... wordt gespot door het spiedend en alziend oog van mijn wederhelft.  Wil ik iets doen of doe ik iets, dan hoor ik iedere keer weer zijn 'nééééén'.  Sorry, maar ik krijg het daar serieus op mijn heupen van.  Vorige zondag zag ik de kust vrij.  Echtgenoot zat voor een slotwedstrijd in Leuven met enkele andere gedreven miniracingliefhebbers.  Eindelijk kon ik eens mijn eigen gang gaan en de garage, een stort als het ware, wat op orde brengen.  Nu de zomer voorbij is, moesten de kussens van de tuinstoelen in hun beschermend winterjasje, de parasol in een hoekje en alles wat in het rond slingerde waar het niet hoorde, toch een klein beetje weer op de gebruikelijke plaats.  De overtollige kartonnen dozen werden gescheurd, rondslingerend isomo in toom gehouden, twee defekte waterwarmers en tal van onbruikbare spuitbussen, een gebroken glazen vaas ... alles vloog aan de kant voor een rit naar het containerpark.  Drie uur zwaar doorwerken gaf me een gevoel van opperste voldoening.  Al het overbodige spul stond vertrekkensklaar, maar dat was natuurlijk buiten de waard des huizes gerekend.  Ik zag het al aan zijn gezicht op maandagmorgen ... het zinde hem totaal niet, dat ik in 'zijn' domein schoon schip had gehouden.  Kijk, dat is het nu waar ik het zo moeilijk mee heb, dat ik me altijd moet verantwoorden voor elke beweging die ik maak.  Natuurlijk ging hij in die dozen snuisteren en ving ik de wind van voor!  Zo krijgt alles wat ik doe een negatief tintje en dat ben ik meer dan beu.  Ik wil in dit huis ook nog wat te zeggen hebben en me niet altijd moeten verantwoorden.  Ik blijf met mijn handen van alles wat Echtgenoots eigendom is, maar laat hij alsjeblieft geen heibel maken over kapotte dingen die ik weg doe, omdat ze volgens mij toch een belemmering vormen en alleen voor onnodige huisvulling zorgen.  Enfin, samenwonen als één van beiden of allebei uit werken gaan, lijkt me een groot stuk eenvoudiger dan dagelijks vierentwintig op vierentwintig uur samen wonen.  Als je bedenkt, dat je elkaar vroeger hoogstens zeven uur op een dag zag en dat het er nu meer dan drie keer zoveel zijn ... geen sinecure!  Geen wonder dat je op elkaars lip zit en dat er menig woordje valt.
Maandagmorgen liep de wekker om zes uur af.  Ik werd iets over acht in een Tieltse school verwacht.  Voor de vierde keer op rij, mocht ik in het St. Jozefinstituut gaan praten over Benjamin, de liefde voor hem, het verdriet om hem.  De zevendejaars van kinder- en bejaardenzorg luisterden aandachtig.  Mijn getuigenis kadert elk jaar in een project rond bezinning.  Natuurlijk reed ik weer verkeerd (ik vertikte het om de GPS mee te nemen), maar mensen spreken mensen en een lieve mama bracht me op het juiste pad, zodat ik mooi op tijd was waar ik moest zijn.  In de namiddag nam ik de weg naar Aalter, voor een bezoekje aan Catharina, de secretaresse van het Kinderkankerfonds.  Even na vijven stond ik weer in onze straat. Echtgenoot was begonnen met het betegelen van de oprit.  Iedereen staat in volle bewondering voor zijn precisiewerk. 
Deze namiddag dan toch richting containerpark gereden, samen met Fabienne.  Echter niet voor de man des huizes eerst het één en ander uit de bewuste dozen had gevist.  Een vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken.  Na het dumpen van ons afval, liepen we eens de begraafplaats op.  Iets wat ik zelden of nooit doe, maar Fabienne wou er zich van vergewissen, dat het mooie bloemstukje voor Gilbert, haar man die tien jaar geleden stierf, nog op de strooiweide lag.  Het was er een drukte van jewelste.  Met 1 november in het zicht en het mooie najaarsweer, zetten tal van mensen nu al hun chrysanten.  Een kleurrijk zicht, dat wel.  Zelf heb ik daar totaal geen voeling mee, zeker niet met chrysanten.  Veel graven lagen er verlaten, vuil en leeg bij.  Triest is het te moeten vaststellen, dat mensen, die toch van waarde geweest zijn voor velen, niet één bloemetje krijgen.  Ik heb niks te zoeken op de begraafplaats.  Naast Benjamin zijn foto op de kast, staan altijd drie echte rozen, meestal witte ...
 
ik ga jou
steeds meer missen
 
zonder het tegen
iemand te verwoorden
 
want elk van ons
heeft wel iets
 
dat barsten
tekende in het hart
 
maar dat verdriet
zo voelend blijft
 
durf ik niet altijd
letterlijk te vertellen
 
en dat die jarenoude pijn
nu nog wonden brandt
 
ik hoor het mezelf bijna
niet meer zeggen
 
dat het nog steeds
zo'n intens zeer doet
 
dat kan alleen
maar liefde zijn
 
Doris Dorné
 
 


gepost door admin 28.10.09 19:55 | permalink | reacties (0) | General
24.10.09
brugge die skone


Na mijn uitje met Moeder, stond er woensdag een 'stapje in de wereld' met vriendin Rita op het programma.  Net zoals vorige keer, toen we een dagje Ieper smaakten met de Lijn, gingen we nu voor een etmaal Brugge met de Lijn.  Dat was tenminste onze bedoeling, gezien ik beschik over meerdere gratis dagpassen, mij geschonken door vermeldde firma, wegens het jaarlijks leveren van een poŽtisch getinte tekst voor hun tof Snuisterboekje.  We namen om negen uur de tram aan de afzichtelijke, futuristische tramhaltekoepel (modernisme is ook niet altijd smaakvol) op de vernieuwde kaai in 't Stad.  Onderweg waren er nogal wat verloren minuten, dankzij enkele stoplichten op rood, geparkeerde vrachtwagens op de tramsporen ... maar bij de eindhalte zagen we de bus Oostende-Gistel-Brugge, tot onze opluchting nog staan.  Tegen de tijd, dat we de tramsporen gekruist waren, was er in geen velden of wegen nog een lijnbus te bespeuren.  Pech!  Niet getreurd echter, we zijn twee vindingrijke dames en het station lag binnen hand- en voetbereik.  De trein nemen naar Brugge kostte ons een fluitje van een cent (drie euro zeventig voor een enkele rit van tien minuutjes).  Hierdoor wonnen we een uur tijd (en zo heeft alles zijn voordelen), want met de bus doe je daar een uur en méér over.  De winkelstraat lag er nog rustig bij, toen we als twee volleerde toeristen Brugge, die skone introkken.  Fijn om te shoppen, als het niet brult van de koopzieke massa.  Op de middag een lekkere croquemonsieur gegeten in een klein restaurantje.  Daarna niet te versmaden chocolaatjes gekocht bij de zaak Galler.  Laat ik nu die bewuste lekkernijen hier in de GB zo'n éénentachtig cent goedkoper geprijsd vinden!  Brugge mag dan al 'skoon' zijn, alles is er ook peperduur.  Na het winkelen in de gekende zaken, namen we de binnenstraatjes waar ik goed de weg ken, maar waar Rita zou verloren lopen.  We bezochten kunsthuis Manna (prachtige beelden, kalligrafie en een keuze te over aan wenskaarten), om daarna aan een koffie te nippen in 't Proeverietje.  Een streling voor het oog en de innerlijke mens!  Midden aangespoelde Engelsen, genoten we om ter meest.  Om af te ronden liepen we nog eens door het smalste straatje, brachten we de hoeden- en jasssenmaakster een bezoek en namen een kijkje in het kalligrafiewinkeltje met zijn fantastische geschenkjes. Aan het station konden we even na vieren op de bus naar Oostende (was me dat daar een gekrioel van lijnbussen, precies een pot spaghetti).  Rita en ik keken onze ogen uit.  Lijn 52 zat tjokvol, al die veel te warm ingeduffelde lijven deden de temperatuur stijgen, de ramen besloegen en er was omzeggens geen zuurstof meer. Van 'haringen in een ton' gesproken! Nog een geluk, dat de deuren effenaf open moesten om hier en daar enkele medereizigers te lossen.  We reden er langer dan een uur over, maar hadden deze keer meer geluk, er stond al een tram richting Nieuwpoort paraat en hij gaf ons de tijd om erop te springen (bij wijze van spreken).  Even voor zevenen belandden we op de nummer zes in de Elf juliwijk, waar de man des huizes een heerlijke pasta in elkaar had geflanst.  Onze volgende uitstap met de Lijn gaat naar Roeselare, de afspraak met Rita is al gemaakt: voorjaar 2010!


gepost door admin 24.10.09 23:41 | permalink | reacties (0) | General
20.10.09
Moeder


Dinsdag is boodschappendag met Moeder.  Niettegenstaande ze meermaals zegt, dat ze niets nodig heeft, staat ze elke dinsdagmorgen om halftien paraat voor onze wekelijkse uitstap naar de hier naast de deur gelegen GB.  Sedert vorige week donderdag weten we me zekerheid, dat onze Partner in crime (de GB dus), overgenomen wordt door Comarkt (één of ander bijhuis van de Colruyt).  Alles wat zich nog in onze streekwinkel bevindt, moet zo vlug mogelijk de deur uit, want volgende week al wordt er gesloten.  Een maand lang zullen we hier winkelloos door het leven gaan (eigenlijk moet ik schrijven: GBloos).  Dit alles brengt mee, dat er niet veel meer te rapen valt, de rekken staan er omzeggens leeg bij.  Niet getreurd, al zal het aanpassen vergen, we zijn immers 'verwend' met zo'n zaak op loopafstand (als je iets niet in huis hebt, dan hoef je nooit in paniek te slaan).  Enfin, we stellen ons er op in en gaan dus, omdat het het niet anders kan, elders winkelen.  Vandaar, dat onze dagindeling er ietwat anders uit zag.  Moeder had al meermaals laten verstaan, een paar warme winterlijfjes nodig te hebben van de misschien door jullie welgekende zaak Damart.  Goed voor de warmtegolf op winters lijf en en leden.  Ik stelde dus voor om deze morgen eens tot in Oostende te tuffen.  Iets wat verleden week enthoesiast onthaald werd, maar vandaag al minder in de smaak viel bij Moeder.  Zo is zij: naarmate het ogenblik nadert om in actie te treden, zakt haar energie weg. Ze is natuurlijk al de achtenzeventig voorbij, maar ik was echter niet te vermurwen en ze moest, wilens nillens, mee naar de Koningin der Badsteden.  Hier in 't Bad bezitten we al een grote rijkdom aan kledingzaken, maar een Damart, daar kunnen we nog niet mee uitpakken (hoeft voor mij ook niet hoor!). 't Was friskes toen we richting winkelstraat liepen en  alleen al de temperatuur in de 'warme ondergoedwinkel' gaf aan waar we voor kwamen.  Gelukkig waren er een paar warmhoudhemdjes in de juiste maat beschikbaar, pantoffels had Moeder ook gewild, maar ze is nogal kieskeurig en de modellen spraken haar niet aan.  Dan maar de Kapellestraat en de Adolf Buylstraat afgewandeld en iedere in het zicht komende schoenwinkel een bezoekje gebracht, maar 'noppes' pantoffels gevonden.  Blijkbaar maken ze die ouderwetse exemplaren met hieltje (gesloten) niet meer, het brulde van de slippers in alle maten en soorten.  Voor dames op leeftijd, zoals Moeder, zijn die oudere modellen nochtans comfortabeler lopen.  Ondertussen werd ze de zoektocht beu en wilde ze naar huis.  Een echte 'shopmadame' is ze nooit geweest, ze vliegt in sneltreinvaart langs de etalages en weigert pertinent binnen te gaan als ze haar goesting niet op één of andere pop ziet hangen.  Ooit (een lifetime geleden), gingen we eens samen naar Oostende (in de tijd, dat winkels in Nieuwpoort nog een zeldzaamheid waren) met het idee om hééél veel te kopen.  Weet je wat we meebrachten?  Eén pak wortels met loof!  Alsof je daarvoor naar een winkelstad moet trekken.  Typisch voor Moeder.  Toen jaren geleden haar pensioen in zicht kwam, verkondigde ze tegen al wie het wilde horen, dat ze dan gans BelgiŽ zou doorkruisen met de autobussen.  Tot op heden wist ik haar nog in geen enkele bus stappen.  Net zoals ze ooit op trein-tram-busdag eens met haar vriendin een uitje ging maken.  Tot op de dag zelf: volgens haar stond er teveel wind.  Volgens mij had ze er totaal geen zin meer in (en overigens nooit gehad).  Moeder is op haar best thuis met zicht op zee en strand, waar ze elke dag een uurtje kan gaan strandjutten.  Méér hoeft niet voor haar en is ook aan haar niet besteed.  Hoe zou je nu willen, dat ik de reismicrobe te pakken heb als je uit zo'n nest komt?


gepost door admin 20.10.09 20:08 | permalink | reacties (0) | General
19.10.09
grootmoeder


Ik geef je nog even aan je 'grootmoeder', zei Zoonlief tegen zijn prachtig oogappeltje. Helaba, reageerde ik, laat dat 'grootmoederen' nog maar even, daar voel ik me niet oud genoeg voor.  "Grootmoeder' doet me denken aan het verhaal van Roodkapje.  'Waarom heb je zo'n grote ogen, zo' grote neus, zulke grote tanden, Grootmoeder?'.  Brrrr, ik mag er niet aan denken!  Slechte ogen heb ik, dat is waar.  Ook mijn neus is niet van het kleinste formaat en mijn tanden zijn standaardmodel, maar niet echt meer kwaliteitsgebonden.  Mja, je zou zeggen: de grondbeginselen voor 'grootmoeder' zijn er, maar laten we ze nog een wijle negeren.  Waarvoor mijn dank!  Ik ben naarstig op zoek naar een wat jongere benaming, die ik ons minimeisje dan met veel vlijt en liefde zal aanleren.  Om het gemakkelijk te maken, lijkt "Do" me wel iets.  't Klinkt jong en 't is origineel (al loopt er in Nederland ergens een zangeres rond, die zich zo laat noemen).  En nu ik erover nadenk, 'Dédée' zou ook niet misstaan.  Het was mijn roepnaam op school.  We zullen wel zien, wat kleine Hebe het eerst zal uitkraaien.  Gisterennamiddag mochten we nog eens op ons kleine mensje passen.  't Is toch fantastisch, twee blauwe kijkers blikken ondeugend de wereld in.  Dat belooft! Ik hoop, dat ik haar grote vriendin wordt, daar ga ik beslist voor.
Op de salontafel lag een tijdschrift voor 'jonge grootouders' (daar heb je het weer). Een boekje vol praktische informatie over hoe je het wel en zeker niet moet doen. De moeite waard om eens te lezen (wat ik dan ook met veel interesse deed). 
Blijkbaar is er ook mensendierenverdriet bij Ellen.  Kat Simba is al een tijd van huis weg.  Moed houden!  Bij Hendrik en Sofie kwam poes na maanden terug.  Van de één op de andere dag zat hij onaangekondigd weer in de keuken.  Nogal verwaarloosd, maar daarom niet minder springlevend.  En die kat kwam weer, die kat kwam weer ... (een liedje).  Laten we hopen, dat Simba ook thuisgeraakt.
Echtgenoot werkt vlijtig verder aan de oprit.  Af en toe moet hij even halt houden voor een praatje met de buurtbewoners of een toevallige voorbijganger.  Zie je, het eigenhandig leggen van een oprit heeft verschillende voordelen: het komt veel goedkoper uit, je vergroot je sociale netwerk (ha,ha!) en de kilootjes vliegen er af.  Aan alle mannen, die dit lezen: ga ervoor! 
 
 


gepost door admin 19.10.09 19:49 | permalink | reacties (0) | General
15.10.09
mensenverdriet


Zus belde deze middag. Snoet, de poes des huizes was overleden en het viel haar zwaar.  Snoet was afkomstig uit een nest kittens, ons bezorgd door onze kat zaliger.  Veertien jaar lang zwaaide hij de scepter ten huize Zus.  Natuurlijk heb je dan hartzeer als je zo'n aanhankelijk dier verliest. Bij ons zaten de poezen niet binnen, Echtgenoot krijgt al de kriebels bij het zien van één verdwaald kattenhaartje.  Bovendien waren onze exemplaren altijd gedumpte diertjes.  Als je naast een kinderboerderij woont, krijg je nogal eens van die beestjes, waar mensen na een tijdje vanaf willen, aan de voordeur.  Ze zijn dan klein en schattig en vertederend ... ja, ja, het begint met een beetje melk en wat eten en hop ... we zijn vertrokken.  Het moet gezegd, dat we de laatste jaren geen vondelingen meer over de vloer kregen.  De poezen, die hier bleven hangen, kregen dan wel eten, maar moesten hun plan trekken buitenshuis qua slaapgelegenheid.  Enkel bij bevallingen kregen ze een plaatsje in onze gang en daar bleven ze tot de kleintjes allemaal een thuis gevonden hadden.  Snoet was één van die kleintjes, die verhuisde naar de omstreken van Gent.  Bij Zus had hij een prinselijk leventje, de zwart-wit gepelsde poes.  Ook bij Ludwina was er mensenverdriet om dierenleed.  Daar stierf gisteren Billy, de langharige Churchillkat.  Er bleef slechts nog een schim over van het vroegere, zo trotse dier.  Een spuitje liet hem inslapen.  Vriendin Ludwina had het er moeilijk mee, maar ik zie dat veel meer als een gebaar van liefde voor je dier.  Je laat een dier toch niet eindeloos lijden?  Waarmee we weer aanbeland zijn bij het gewraakte onderwerp 'euthanasie'.  Ludwina is overigens een  dierenliefhebster in hart en nieren..  Er lopen bij haar drie katten rond (nu natuurlijk min één), die ze allemaal uit het asiel redde.  Hond Vasco zat ook in de problemen.  Die verorberde een ganse handdoek en moest onder het mes in de dierenkliniek.  Momenteel is hij nog niet helemaal op zijn positieven, de wonde geneest maar traag.  Hun tuin grenst aan een gracht en daar vertoeven een massa eenden, die het gewoon zijn gevoederd te worden.  Eén exemplaar woont er al jaren, maar was die nu net deze week het slachtoffer van een moordende aanval door wie weet wat (volgens Echtgenoot: ratten). Ludwina vond hem half verorberd, een lugubere ontdekking.  Al dat dierenleed zorgt dus voor een boel mensenverdriet, want je hecht je aan zo'n beestje.  Zelf ben ik, zoals jullie ondertussen wel weten, nuchter in die dingen.  Kijk, vliegt er zich hier een merel of een ander gevleugeld dier, te pletter tegen onze ruiten, dan stop ik dat jammerlijk verongelukte vogeltje zonder veel woorden eraan te verspillen in onze vuilnisbak.  Ludwina daarentegen zal het diertje een waardige laatste rustplaats bezorgen.  Dŗŗr zit hem het verschil.  Ik hou ontzettend veel van poezen en honden (op vogels heb ik het niet zo begrepen), maar dan liefst op een andere locatie dan bij ons thuis.  Dieren zullen dus nooit een punt van discussie zijn tussen de man des huizes en mij, want op dat vlak begrijpen we elkaar volkomen! Hebben we toch iets gemeen, nietwaar?
Er vallen hier nogal wat verjaardagen deze week.  Eerst Gerda, liefhebbende echtgenote van Ivan, de kunstenaar wiens werken met groot élan ons huis sieren.  Eventjes op bezoek geweest.  De jaren krijgen geen vat op Gerda's slanke lijn en daar getuigden de gisteren genomen foto's van: ze past nog perfect in haar trouwjurk!  Wie van ons kan dat nog zeggen?  Ik niet, vroeger had ik maatje 38 en nu, met veel geluk, een 42 (de confectie valt nu wel veel smaller uit dan vroeger, een stille troost).  Vandaag wordt mijn webmastertje, Jurgen, een jaartje ouder.  Dikke proficiat van  achter mijn toetsenbord!  Morgen is het dan aan Zoonlief.  Achtentwintig jonge lentes geleden kleurde hij ons leven in.  We werden de gelukkige en trotse ouders van een uniek, bijzonder, waardevol, speciaal mensenkind en dat zijn we gebleven.  Toffe verjaardag gewenst, Zoonlief!


gepost door admin 15.10.09 20:05 | permalink | reacties (1) | General
14.10.09
feest


Het is momenteel feest in onze hulststruik!  Er zit een bende vogels partytime te houden tussen de groene blaadjes en de felrode bessen. En maar smikkelen ...  Als ze zo doorgaan blijft er vanavond niks roods meer over en zijn ze allemaal 'high'.  't Is frisjes vandaag, maar zonnig.  Eigenlijk hangt er nog veel lover aan de bomen voor de tijd van 't jaar.  Echtgenoot maakt van het mooie weer gebruik om voort te boeren aan onze oprit.  Ik betwijfel of dat werkje nog helemaal afgeraakt voor de winter zijn intrede doet, want 't is een serieuze oppervlakte.  Wait en see (wachten en zien)!
Dinsdagavond was het ook feest, we mochten babysitten op ons Prinsesje.  Ze draait je zo om haar kleine vingertjes, ons Poppemieke.  Drie maanden jong en zo mooi en schattig en slim!  Ja, ze kan al 'pruillippen' en ze wil je dingen vertellen waar je natuurlijk niks van snapt.  Kraaiend met verleidelijke glimlachjes of bijna schreiend, maar net nog niet.  Na het korte dutje, rekt ze zich van top tot teen uit ... je smelt als je het ziet.  Als je lief tegen haar praat, dan gooit ze haar poep in de lucht en kijkt je afwachtend aan ... pak me dan, als je kan ... en liefst zo vlug mogelijk.  Je vraagt je af, wat er zich nu al in dat mooie ronde koppetje met beginnende blonde haartjes, afspeelt.  Wat moet zo'n minihoofdje allemaal niet verwerken?  De blauwe kleur van haar oogjes is nog dieper geworden, je verdrinkt er omzeggens in.  Ja, ons minimeisje is een echt kunstwerkje!  Zoonlief en Veerle waren na nog geen twee uur terug op post.  Veel langer kunnen ze niet wegblijven, want als dochterlief honger krijgt, dan heeft ze mama van doen.  Binnenkort vormen de fruitpap en de patatjes een nieuwe uitdaging. Laten we hopen, dat ze niet zo kieskeurig in eten wordt als Zoonlief, want echt, dat kost een ouder ook bloed, zweet en tranen.  Wij leerden in onze voorbije carriŤre, dat 'eten dwingen' geen optie is en zeker geen soelaas brengt.  Integendeel, voor je het weet zit je met een ongelukkig kind en een niet weg te moffelen schuldgevoel.  Volgens Zoonlief ligt de biologische uitleg voor 'slechte eters' ergens bij de persoonlijke proef- en smaakpapillen.  Het zij zo!  Hij zal het wel weten, bioloog zijnde.  Er viel alvast een last van mijn schouders, toen ik hem die wijsheid hoorde verkondigen.  Als ouder heb je toch veel liever de schuld bij smaakpapillen te leggen, dan bij je eigen ikzelf en je opvoedkundig inzicht.  Nu ik erover nadenk, mijn vader was ook nogal een moeilijke aan tafel en mijn jongste zus, die at niets anders dan aardappelen met saus gegarneerd in combinatie met aardappelen 'gewoon'.   Mijn andere zus ging voor 'muizenporties', je had een loep nodig om iets in haar bord terug te vinden.  Niettegenstaande al deze eetperikelen zijn we allemaal groot geworden.  Prinsesje zal op tijd en stond zelf wel aangeven hoe het ervoor staat met haar smaakpapillen. Aan de jonge ouders: veel moed en veel succes met het eetproces van het mooiste meisje van Gent!
 
 


gepost door admin 14.10.09 17:17 | permalink | reacties (0) | General
12.10.09
zonder GPS


De maandag is al halfweg en ik wil, bij wijze van spreken, een vluggertje spinselen!  Straks rijden we naar Gent om eventjes te babysitten bij ons minimeisje, dat ondertussen zo mini niet meer is.  We hebben het weekend weer gehad en ik moet zeggen, mijn zondag zat propvol.  Echtgenoot vertrok bij het ochtendgloren richting Nederland voor een dagje slotracing bij onze Noorderburen.  Ik moest dus zelf de broodjes halen, wilde ik ontbijten bij Fabienne.  Plezant om zien hoor, de zeldzame dames die de wacht optrokken bij de bakkerij, tussen een rij attente heren, die het vrouwtje op zondagmorgen in de watten willen leggen.  Nieuwe mannen!!!!!  Eerlijkheidshalve moet het gezegd, dat mijn wederhelft op andere zondagen ook in het mannelijke rijtje staat.  Rond tien uur startten we de auto (Fabienne en ik) met als eindhalte: Izegem.  Zelf was ik er nog nooit geweest, maar ik wist welke windrichting ik te volgen had.  Laat het jullie niet verwonderen, dat ik toch de verkeerde afrit nam, zonder echter veel omwegen te moeten maken tot het bereiken van onze bestemming.  Wat trok me nu toch naar Izegem?  Ze organiseerden daar gisteren de tweede autoloze zondag met een aantal evenementen zoals o.a. een kunstmarkt.  Daar was het waar ik wou belanden.  Met Fabienne in mijn kielzog, geraakten we zonder kleerscheuren op de plaats gebeuren.  Het weer viel wat tegen, geen zon, fris, veel wind en bij zo'n weersomstandigheden laten de ingeschreven kunstenaars het nogal vlug afweten.  Resultaat: nog geen tien kraampjes in stelling.  Bovendien liep er in gans Izegem eigenlijk geen kat rond.  Het gaf een ontluisterend beeld voor zij die de autoloze zondag op poten zetten.  Maar niet getreurd: de kunstenaar die ik wou vinden was er.  Veel interessants viel er in dit stadje verder niet te bespeuren, zodat we in no time uitgekeken waren.  't Was ondertussen middag en onze maagjes begonnen te knorren.  Of we hier iets gingen eten of terug naar Nieuwpoort reden, vroeg ik aan Fabienne.  Op dat ogenblik liepen we langs 'kopje koffie', een kleine tearoom waar je ook snacks kunt eten.  Het rook er verschrikkelijk lekker en we lieten ons verleiden tot binnengaan.  Het bleek een oud herenhuis omgetoverd tot gezellig, warm eethuisje. 
Onze neus had ons niet bedrogen.  Het bestelde slaatje met gebakken kippenreepjes en ananas was een voltreffer: lekker en kunstig geserveerd!  Ook de koffie nŗ was om 'u' tegen te zeggen, er stond zelfs poŽzie op de bij geserveerde koekjes.  We genoten met volle teugen.  Om halfdrie stonden we weer in Nieuwpoort.en dropte ik Fabienne bij haar thuis. Even later trok ik naar Moeder met een lekker 'Catherine ijsje' (ja, de lijn was even niet van tel). Zo'n twee uur later viel onze voordeur in het slot. Gezien ik nog zeker de helft van de avond voor mij alleen had, stak ik de straat over naar de vrienden/buurtjes.  't Was immers bijna veertien dagen geleden, dat ik Annie nog gesproken had.  Ben er blijven plakken tot tien uur.  Lekkere Ardeense hesp gegeten (eerst eventjes gecheckt of de man des huizes al terug was, wat niet het geval bleek te zijn) in aangenaam gezelschap.  Toen de bel ging, wisten we dat de slotracer weer in het land was!


gepost door admin 12.10.09 14:59 | permalink | reacties (0) | General
07.10.09
verbazing


Verleden week zaterdag liep ik door de naast onze deur gelegen GB (uw partner bij uitstek!) en zag tot mijn grote verbazing, dat de rekken steeds leger worden.  Het gebruikelijke toiletpapier was niet meer te vinden, tussen de verschillende groenten in blik of glas gaapten grote gaten, veel van de chocolade bleek opgesnoept, de diepvriezers lagen er erbarmelijk ongevuld bij ... Wat was hier aan hand?  Het antwoord kreeg ik aan de kassa.  Of ik het nog niet wist?  Wat weten, hoe weten ...?  Blijkt dus, dat de winkel wisselt van eigenaar en in zijn huidige gedaante verdwijnt.  Je moet meer met de mensen praten, zei de caissiŤre lachend, want ze weet wel dat ik genoeg buitenkom en het 'praatjes slaan' niet uit de weg ga.  Maar ja, op zo'n vlakken loop ik altijd achter, vermits het gerucht al méér dan een maand de ronde doet.  Blijkbaar heb ik geen voelsprieten voor het opvangen van geruchten.  Enfin, ook de mensen die er al jaren werken weten van toeten noch blazen over de nieuwe bestemming van hun huidige werkvloer.  Volgende week zou de baas klaarheid scheppen en op eind oktober zitten we zonder winkel, want dan gaat het slot op de deur.  Laten we hopen, dat er in vervanging toch iets in die aard komt (Delhaize, Colruyt of eender wat) en dat iedereen er zijn job kan behouden.  Al weet je het nooit: nieuwe bazen, nieuwe wetten!  En ik die ten allen tijden reclame maak voor het feit, dat hier wonen, vooral voor oudere mensen, fantastisch is.  Je stapt je voordeur uit en je staat in de GB of in de Aldi.  Zin in een uitje ... op drie minuten heb je een tramhalte.
Teveel boffen is nooit goed.  Ben toch eens benieuwd welke aap daar uit de GB mouw zal komen! 
Gisteren voor de eerste keer mosselen gegeten, maar niet zonder heisa er rond.  Volgens Echtgenoot zaten die beestjes al veel te lang in hun verpakking (ze waren wel getekend als eetbaar tot 8 oktober) en trok hij al een bijzonder vies gezicht bij het zien van de datum.  Later, terwijl ik aan de mosselkuis bezig was, nog een paar keer een gezicht getrokken als een donderwolk en 's avonds nog donderiger gekeken, zodat ik tegen etenstijd met een torenhoog schuldgevoel opgezadeld zat, wegens het kopen van (volgens hem) overtijdse zeediertjes.  Moeder en Fabienne kwamen meeŽten en het gezicht van Echtgenoot legde een knoop in mijn maag.  Ze bleken lekker, de mosseltjes, maar mijn wederhelft liep er zo ongelukkig en afwerend bij, dat we ons al ziek voelden nog voor we één schelpdier hadden geslikt.  Ik zag het al voor me: Moeder en Fabienne geveld door de door mij aangekochte, niet te eten eetwaar.  Wat waren de mogelijke vooruitzichten: diarree, allergiebulten, vergiftegingsverschijnselen, maagkrampen, indigestie ... je zou voor minder je nachtrust laten!  De man des huizes weigerde pertinent van de mosselen te eten en vulde zijn knorrende maag met een paar frietjes, terwijl zijn gezicht steeds langer werd.  En ik, ik voelde me met de minuut ongelukkiger, terwijl onze gasten zich tegoed deden aan de zogezegde boosdoeners, zag ik ze al kronkelen van de maagpijn en de jeuk van mogelijke allergie.  Deze morgen niet getalmd en vlug naar de twee madammen gebeld, kwestie van te weten of ze de ochtend gehaald hadden.  Alles bleek oké, ze hadden allebei wel slecht geslapen, maar voor de rest bleken ze geen bulten of enig ander ongemak te ondervinden.  Oef, ik slaakte een zucht van verlichting!  Fabienne zei lachend: het gezicht van de chefkok (Echtgenoot) alleen al maakte me bang voor het eten van die mosselen.  Gelukkig hebben we het alledrie overleefd, maar we aten al met meer smaak dan we gisteren deden.  Met dank aan de man, die ons de geneugten van een lekker etentje volledig heeft ontnomen door zijn intriestige en achterdochtige blik en afwerende houding. 
Vandaag regent het pijpenstelen.  Handige Harry is begonnen met de werken aan de oprit, maar het slechte weer speelt hem parten.  Zelf ben ik er serieus ingevlogen: de slaapkamers van boven tot onder schoongemaakt en de badkamer zijn glans teruggegeven.  Slecht weer heeft dus ook zo zijn voordelen, want op mooie zomerdagen schuif ik alles op de lange baan.  Deze namiddag dan koffie gedronken bij  Isabelle, een verlate toast op haar verjaardag.  De kids waren alledrie naar een verjaardagsfeestje, we hadden het rijk alleen tussen het spinrag, de spinnen, afgehakte vingers, uitgerukte ogen en pompoenen ... de broertjes zijn volledig in de ban van Halloween en wij zouden het geweten hebben!


gepost door admin 07.10.09 19:29 | permalink | reacties (0) | General
04.10.09
voorbij


't Is weer voorbij het weekend! Echtgenoot sprong al twee dagen op rij zonder dralen vroeg uit bed.  Met dank aan de Formule 1 races in Japan, die bij het ochtendgloren op televisie te zien waren.  Daarna trok hij vandaag, samen met Gregory en Bert (de jeugd van de slotraceclub) naar Duinkerke, waar ze wonder boven wonder, de eerste plaats haalden.  Vooral fijn voor de beide jongens, die best trots waren op deze prestatie (Echtgenoot ook, maar dat is een veteraan, daar maken we geen poeha meer rond).  Bij deze nam ik de gelegenheid te baat, nu ik het huis vrij had, om alle ruiten binnen en buiten te poetsen.  Ja, ik weet het, geen werkje voor een zondag, maar als ik het rijk alleen heb, dan groeit mijn energie tot torenhoog.  Sedert ik elke minuut van de dag onze woning moet delen met mijn wederhelft, komt er precies niet veel werk meer door mijn handen.  Gans mijn schema van dertig jaar ver ligt overhoop door mijn medebewoner!  Omdat ik toch alleen was, had ik even voor de middag afgesproken met Moeder.  Ze was in alle staten, want haar vriendin was 's nachts uit bed gevallen en kon geen kant meer op, zodat ze zeven uur lang op de koude vloer lag, voor Moeder een kijkje ging nemen.  In allerijl iemand bij de arm genomen om te helpen takelen en daarna subito presto de thuisverzorging gebeld.  Schrijnend ... helemaal alleen zijn, niemand hebben die om je geeft en hulpbehoevend oud worden.  Nadat ze efkens van de hele heisa bekomen was (Moeder), gingen we iets eten in de Turbotin, een visrestaurant.  We kozen kabeljauw in een wijnsausje ... echt lekker en véél!  Nog een geluk, dat we aan de vroege kant waren, want even later zat het restaurant propvol.  Om de nodige calorieŽn te verbranden, liepen we anderhalf uur later, 't Bad op en af.  Zoals we het nu al gewoon zijn: mooi, zonnig weer en veel uitgeweken ééndagsvlieg binnenlandertjes.  Een kop koffie (voor mij thee) en een Dame Blanche (ijsje) als afsluiter en toen kon ik de fiets op en terug naar huis.  Niet na enkele bekenden tegen het lijf te zijn gelopen en een babbeltje te hebben geslaan (Moeder had geen geduld en was al een half uur eerder thuis). Bij het inrijden van onze straat stonden de drie Madoutjes (Raf, Vic en Andres) springensklaar, om me koekjes te verkopen voor het goede doel, namelijk hun spaarpot!  Zo'n jong ondernemerstalent moet bewonderd en gesteund.  Ze zijn namelijk nog maar tien, acht en zes ... hun enthousiasme kende geen grenzen, maar veel potentiŽle sponsors kwamen er niet langs. Om hen te motiveren, mijn steentje bijgedragen tot het ontplooien van de zakelijke inzichten van dit jeugdig triootje.



gepost door admin 04.10.09 20:23 | permalink | reacties (0) | General
01.10.09
shoppingdagje


'tWas al veel te lang geleden, dus nu moesten we er maar eens een punt van maken.  Zus en ik spraken eindelijk af voor een gezamenlijk dagje shopping in de Gentse binnenstad. Gewapend met 's mans bankkaart en een verjaardagsbon, die best de moeite van het uitgeven waard is, reed ik gisterenmorgen naar de plaats van rendez-vous.  's Mans bankkaart in mijn portemonnee, dat vraagt om enig uitlegwerk.  Vanaf 1 januari 2010 gaat Echtgenoot met pensioen.  De papiermolen die daarmee gepaard gaat, je houdt het niet voor mogelijk!  De bank belde ons deze week op, met het gegeven, dat  een gezinspensioen op een rekening moet gestort worden op beider naam en of ze dat in orde mochten brengen?  Ja, dus.  Toen ik dinsdag echter mijn uittreksels en een beetje eurootjes wou afhalen, verscheen er op het lichtgevend schermpje: kaart geweigerd.  Geen uittreksels en geen geld, verplichtten mij het kantoor aan de binnenzijde te betreden.  Oeps, zei de bankbediende, dat ligt waarschijnlijk aan het veranderen van de kaart, mijn schuld.  Geen probleem, maar ik wilde in Gent wel niet voor aap staan in één of andere winkel.  Wat bleek?  Echtgenoots kaart deed het nog, de mijne niet meer ... van discriminatie gesproken. Enfin, de oplossing lag voor de hand ... wederhelfts kaart zou me vergezellen op shoppingjacht.  Niet dat we veel gevangen hebben, de winterkleuren dit jaar zijn vooral zwart, grijs en verschillende tinten paars.  Gezien het mooie nazomerweer, werkte de wintercollectie eerder deprimerend op Zus en mij.  De bewuste bankkaart bleef ongebruikt in mijn tas steken en de verjaardagsbon werd ook niet opgesoupeerd (die blijft nog geldig tot eind juni volgend jaar).  We zijn even op 'schoenenjacht' geweest, ook zonder resultaat.  Zus heeft een hekel aan ronde schoentoppen en ik moet rekening houden met de hoogte van de hakken (ik loop meestal laag, om niet helemaal boven Echtgenoot uit te torenen).  Dat heb je, als je met een man huwt, die een kopje kleiner is (ha,ha).  We hadden niettemin een prachtige dag.  Lekker gegeten 's middags, een drankje voor de grote dorst in de namiddag en even later nog een leuk terrasje.  Het leek wel mei in plaats van eind september.  Toffe bezigheid, kijken naar de voorbij flanerende jeugd en non-jeugd.  Wat een verscheidenheid: de één liep nog in blote voeten en benen, terwijl de andere al ging voor hoge laarzen en warme collants, er waren zomertopjes die flirtten met wintertruien.  Of hoe het tussenseizoen vaak een twijfelseizoen is met de herfstkilte 's morgens en de zomerse temperaturen 's middags, maar klagen doen we niet, oh neen.  Na ons dagje 'weinig spenderen' kon ik 's mans bankkaart, tot zijn grote geruststelling, ongebruikt terug geven.  Hoorde ik daar een zucht van verlichting in het mannelijke kamp?  Ben dan vandaag maar een paar nieuwe laarsjes gaan kopen hier op 't Bad.  Sedert Nieuwpoort sinds enige tijd het nieuwe winkelmekka van de kust is, hoeven wij eigenlijk nergens anders meer op shoppingdag te gaan, maar een uitje met Zus moet vaker kunnen!


gepost door admin 01.10.09 19:19 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)