Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2010


31.10.10
oktobereinde


Het is een warm en zacht oktobereinde geworden.  Met het verlengd weekend in het vooruitzicht bleek onze badplaats nog maar eens een publiekstrekker van jewelste.  Nergens nog een parkeerplaatsje te bespeuren, hoog tijd voor het ineensteken van opplooibare wagens (ha,ha).  Neen, eventjes serieus, we werden weer overspoeld met binnenlandertjes.  Het was op de voetpaden echt laveren tussen een kuierende en windowshoppende (etalagekijkende) mensenmassa.  Een trend uit het Engelse verovert nu immers de Belgische winkelmarkt: midseasonkortingen!  Zo overlappen gewiekste zakenmensen de wetten op het 'solden' delict.  Enfin, als klant dus niet getreurd, er vielen prijsdalingen van 10, 20, 30 en 50% te klissen.  Vreemd was het dus niet, dat velen gepakt en gezakt straten en dijk onveilig maakten.  Waar zijn de tijden van heuse winterstop en stilte alom gebleven?  Wat we vroeger verguisden, is nu bijna een noodoproep.  Ach, ooit woonden wij (ik toen nog bitter jong) in het verloren land van Nieuwpoort.  Tijdens de winter viel er op 't Bad geen bal te beleven, je woonde precies aan het einde van de wereld.  Wat natuurlijk ook zo was, want voor onze neus strekte zich de blauwe wijdsheid van eindeloos water.  De winkelzaken kon je tellen op de vingers van je twee handen en als ze het in hun hoofd kregen, dan gingen ze bijna allemaal tegelijk met vakantie en sloten ze hun deuren, zodat aan eten geraken bijna een overlevingsstrijd werd.  Bij wijze van schrijven natuurlijk!
Ondertussen zijn de winkels als paddestoelen uit de grond geschoten en weten we niet meer waar eerst lopen.  Klagen doen we niet, je kunt op 't Bad altijd terecht voor vergeten inkopen, want ook op zondag staan alle winkeldeuren open.
Terwijl Echtgenoot zich gisterennamiddag op de raceclub bezighield met de aanstormende jeugd, zestien racepiloten in spe, hield ik me onledig in onze garage of wat er moet voor doorgaan.  Sedert mijn Wederhelft elke dag het huis onveilig maakt en hier en daar zijn wetten stelt, heb ik geen gezag meer over de autoslaapkamer.  Volgens de man des huizes is dit gedeelte van het huis gemaakt om overhoop te liggen. Dat de wagen er nog onmogelijk bij kan en dus elke nacht buiten slaapt, ziet hij niet als een probleem van grote orde.  Eerlijk gezegd, ik ook niet, maar er zijn grenzen aan rommel en wanorde.  Zo'n twee uur lang gaf ik plankgas met de stofzuiger in aanslag, spons, zeem en dweil.  Buiten scheen een heerlijk zonnetje, terwijl ik sakkerde dat het een lieve lust was.  Ver ben ik niet geraakt met mijn opkuiswerk, er blijft nog een lange weg te gaan, maar ik had er opeens mijn buik van vol.  Om te ontstressen sprong ik de fiets op en pedaalde tot aan zee.  Het leek wel zomer, er werd waarschijnlijk wat af gezweet onder de dikke, binnenlandse winterjassen!
Vandaag kozen we voor het voetenwerk en wandelden we via de Simliwijk tot op 't Bad.  Ik was bijna vergeten hoe gezellig het is, om door de witte villawijk, je weg te zoeken naar zee, terwijl je al die prachtige huizen bewondert.  Heb ik altijd al graag gedaan en dan maar fantaseren over wie zich zo'n 'stulpje' kan veroorloven.  De trottoirs bleken nog drukker bezet dan gisteren en ook op de dijk was het uit de doppen kijken.  Over zee kartelden witte wolken, het leken wel in de lucht hangende gebroken golven.  Gewoon  prachtig ... je zou voor minder vanuit de steden naar de kust trekken.  We zagen vanop de promenade langs de havengeul, hoe de ondergaande zon zich gloedvol spiegelde in de ruiten van een kilometers veraf gelegen appartementsgebouw in Middelkerke.  Een gouden seingever, zo leek het ons.  We stonden in pure bewondering.
Morgen 1 november, herdenken we de doden, zetten we ze in de bloemen.  Na bijna zeventien jaar hoef ik Benjamin niet te herdenken ... elke dag is immers een gedachte aan hem.  Niet tastbaar dichtbij, maar altijd aanwezig. Zo bijzonder, uniek, waardevol en dat driehonderdvijfenzestig dagen per jaar!


gepost door admin 31.10.10 21:26 | permalink | reacties (0) | General
27.10.10
uithuizig


De week heeft vleugeltjes ... we zijn (waren) al weer woensdag vandaag! Ja, zo gaat dat, als je 'uithuizige benen' hebt, dan loopt de tijd nog sneller.  Ja, we zijn nog niet veel te vinden geweest op de lokale nummer zes, de laatste drie dagen.  Maandagmorgen tuften we in alle vroegte naar Tielt, waar ik in het St. Jozefinstituut een voordracht mocht geven over het ziek zijn en sterven van en het verdriet om Benjamin.  Voor de zesde keer op rij, luisterden de zevendejaars richting 'zorg' in stilte naar wat ik te vertellen had.  Twee toffe groepen jonge mensen leefden mee met mijn verhaal.  't Is niet altijd makkelijke leerstof, dat weet ik, maar het kadert in hun project 'sterven' en ieder jaar weer blijkt Benjamins verhaal een meerwaarde te geven aan de dagen van bezinning, die in de school naar jaarlijkse gewoonte worden gehouden.  Voor mezelf vind ik het echt bijzonder, dat ze steeds weer beroep op mij doen.  Een grote erkenning en waardering.  Ook de reacties van de studenten achteraf zijn gewoon hartverwarmend! 
Echtgenoot reed mee en hield zich een paar uur onledig met het verkennen van Tielt.  We hadden afgesproken er 's middags een uitje van te maken en eens naar 'Molecule' af te zakken.  Zo gezegd, zo gedaan.  Het restaurant in vermeld shoppingmekka (?) leek meer op een schoolse refter, het was er plastiekachtig en ongezellig.  Het geheel leek echt een samenraapsel van 'ik wil wel, maar ik kan niet'.  Na het stillen van de grootste honger, wandelden we drie uur lang door een moderne versie van een stock américain.  Het was er niet echt proper en slordig.  Mijn wederhelft viel daar niet over, als hij maar op zijn duizenden gemakken langs de rekken kan kuieren!  Om te voorkomen, dat we elkaar uit het oog zouden verliezen, liep ik in zijn voetspoor en op zijn tempo gewillig mee.  Vermoeiend, slaafs je man volgen.  Met droge keel liepen we de kassa langs, recht het klein en knus restaurantje binnen, voor een dorstlessertje.  Neen, naar plastiekland wilde ik Manlief niet meer volgen, al begreep hij daar geen jota  (niksniemandal) van.  Vrouwen ... zuchtte hij.  Hij zal nog veel moeten leren. Eén ding is zeker ... 'Molecule' komt zeker niet op mijn shoppinglijstje te staan.  Ik hou het voor gezien!
Het was me ook gisteren niet gegund om als 'vijfenvijftiger op rust' een beetje uit te slapen en lekker onder de lakens te blijven.  Moeder moest om kwart over acht opgehaald worden voor een visite aan de radiografie.  Bij een bezoekje vorige week aan de huisdokter had ze haar lijstje met pijntjes voorgelegd en die besloot dan maar om een paar fotootjes van lijf en leden te laten maken.  Alles bleek picobello in orde (gelukkig maar) met onze bijna tachtigjarige taaie tante.  Ze kan er weer voor een paar weken tegen, tot er op een dag ergens iets piept of kraakt en ze ter informatie nog maar eens op doktersbezoek trekt. 
Vannacht was één en al droom, zodat ik deze morgen vermoeider wakker werd dan ik gisterenavond in bed kroop.  Beetje nagesoesd terwijl Echtgenoot koffie zette.
Lang aan de ontbijttafel blijven hangen, niet veel van zegs en niet veel van doens.  Tot plots, vijf voor negen, de deurbel ging.  Het moment om in allerijl uit onze ochtendjassen in onze kleren te springen.  Isabelle bleek een ochtendvroege, welkome bezoekster.  Bij een kopje koffie een uurtje nieuwtjes uitgewisseld en ondertussen toch wat wakkerder uit mijn ogen gaan kijken.  In de namiddag dan met uithuizige benen De Panne afgewandeld of liever ... afgemodderd.  Er zijn daar grootse werken in uitvoering, de winkeliers zullen het geweten hebben!


gepost door admin 27.10.10 19:45 | permalink | reacties (0) | General
24.10.10
najaarsbuien


Echtgenoot zat gisteren de ganse dag over de grens in het Franse.  Hij hielp er een handje bij de vereiste elektriciteitswerken aan het nieuwe racecircuit, gekocht door collega-vrienden-racers van juist over 'de strepe'.  Deze dame had dus het rijk alleen! 
De morgen werd besteed aan het ophangen van de nieuwe overgordijnen en het manueel gladstrijken van de te vallen plooien.  Je kunt het bizar vinden, maar zo'n dingen moeten volgens mij mooi ogen, willen ze je interieur een beetje opkrikken.  Met gemak ben ik daar een paar uur koest mee.  Manlief lachte zich al een 'gordijnenbreuk' met al mijn vinger- en vouwwerk, maar daar trek ik me geen barst van aan.  Ik verdoe mijn tijd met onnozele dingen als ik het wil!  De eerste dagen is het toch even wennen aan de nieuwe aankoop.  Bij het kopen van de stof had ik gedacht, dat ze wat lichter van kleur waren.  Tja, zo'n klein lapje zegt natuurlijk niet veel.  Ze vallen veel donkerder uit dan voorzien, maar passen wonderwel bij kasten, muren en zetels.  Bovendien oogt het geheel 'chique' en met hier en daar een kleurige toets in het interieur, worden we de nieuwe aanwinst gauw gewoon.  Binnen hier en week zien we ze, bij wijze van spreken, zelfs niet meer hangen.
Na de middag had ik afgesproken met Fabienne, om eens naar Oostende te trammen, gezien mijn Wederhelft met de wagen weg was.  De weergoden trachtten er een stokje voor te steken, het regende pijpenstelen in de voormiddag.  Terwijl ik mijn gordijnen in de plooi legde, keek ik de kat uit de boom.  Zou die nattigheid ophouden?  Winkelen in de regen is nu ook niet echt een aanrader, dat hebben we laatst ondervonden op 't Bad, toen we rondliepen als twee verzopen katten.
En kijk ... het klaarde niet op, maar de regen hield het voor gezien.  Yep, de namiddag was aan ons!  Vroeg vertrokken, om toch wat enkele uurtjes te kunnen genieten van het shoppen.  Het was echter buiten de waard van de weergoden gerekend!  Het Lijntraject tussen Nieuwpoort en Oostende was nog niet halfweg of het druppelde al weer.  Die paar druppeltjes bleken van geen tel in vergelijking met wat ons later in de namiddag voorgeschoteld werd.  Na een spaghetti-ijsje, onze favoriet, bij Salvatore, openden de hemelsluizen zich letterlijk en figuurlijk.  Donder, bliksem, gietende regen, hagelstenen ... niet te doen.  Fabienne, altijd voorzien op nattigheid, had haar paraplu bij.  Ik kon, zo goed en zo kwaad als het ging, dekking zoeken in mijn wintermantel mét kap.  Het goot, het bleef gieten, het hield vijf minuten op, het herbegon ... en zo ging dit spelletje de ganse namiddag door.  Eén voordeel: we liepen winkel in en winkel uit, vooral om te schuilen en eventjes te drogen, maar zo namen we ook de gelegenheid te baat om de nieuwe collecties van dichtbij te keuren.  De jacht was open op een tussenseizoensherfstwintermantel voor Fabienne.  Moeilijk, want onze maatjes zijn geen achtendertig meer.  Wie zoekt, die vindt!  Na veel passen en zweten vond ze toch haar goesting.  Oef, we trotseerden die najaarsbuien niet voor niets.  Uit pure ellende moest ik een paraplu kopen, want mijn jas raakte toch ietwat doorweekt.  In een maand tijd is dit mijn tweede regenschermaankoop en dat terwijl ik zo'n ding eigenlijk nooit gebruik!  Maar ja, van de nood moet je een deugd maken.  Seffens sta ik hier met een ganse collectie van die onpraktische attributen.  Enfin, aan de tramhalte gingen de hemelsluizen (die in de voorbije drie uur nog niet dicht gingen) weer helemaal open en moesten we op de loop voor een ware najaarsdouche!  Onze jeans doorweekt tot aan de knieën, voeten zwemmend in de schoenen, stapten we op de tram richting huiswaarts.  Als gepekelde natte haringen in een ton stonden we geplet tussen medereizigers. Weet je, dat zo'n bende nattigheid ruikt naar regenhondenpels?  Blij toe, toen er wat ademruimte kwam na een aantal haltes en nog veel blijer te zien, dat er hier bij ons in Nieuwpoort zo goed als geen druppel regen gevallen was.  Bij thuiskomst snel-snel een droger plunje aangetrokken.  Op het lokale televisienieuws vertelden ze, dat er boven Oostende een wolkbreuk was losgebarsten en er verschillende winkels met wateroverlast te maken kregen.  Ja, ja, dan ga je op een herfstige oktoberdag eens een namiddagje winkelen!
Vandaag reden we met Moeder naar Zoonlief en Veerle.  Ze wou toch ook eens graag hun nieuwe, eigen stek zien.  Misschien vindt onze kroost dit wel een beetje 'voyeurisme', maar is het niet normaal, dat een grootmoeder eens wil kijken waar en hoe haar kleinzoon huist met zijn gezin?  Bij deze is dit dus gebeurd. Moeder tevreden en een tevreden mens telt voor twee, nietwaar?


gepost door admin 24.10.10 20:03 | permalink | reacties (0) | General
19.10.10
zeven dagen ouder


We zijn ondertussen zeven dagen ouder en 'still alive and kicking' (in goede staat).  Allé, ik dan toch.  Met Echtgenoot was het zondagnacht heel wat minder gezond gesteld, een geval van Belgische Tourista. En dat na een toffe slotracersdag op de club met piloten afkomstig uit Frankrijk en Engeland.  Waren het avondlijke frietjes met saté (brochette) of het ijsje achteraf?  Feit is, dat we allebei de nacht doorgetrokken hebben: Manlief doodziek en ik als nepverpleegster.  Gisteren lag mijn Wederhelft de ganse dag voor pampus op de divan, volledig uitgeteld.  Vandaag gaat het al heel wat beter, het ergste leed is geleden.  Ach ja, als het dat maar is, nietwaar?
Het weekend was één en al 'Hebe'.  Vrijdagavond bracht Zoonlief zijn oogappel voor een dagje naar de kust.  Mijn oudste werd zaterdag negenentwintig en wou dat met de vriendenkring vieren.  Heerlijk, we hadden onze vijftien maanden oude kleindochter, dametje in spe, eens voor ons alleen. Wat een zalig kindje is dat toch (maar dat vinden alle grootouders natuurlijk van hun 'kleinkroost').  Ze stapt al aardig met zekerheid door haar jonge leventje, heeft alles gezien en is watervlug.  Wat dus wil zeggen: hou haar in constant in het oog!  Zoonlief bleef in de zetel hangen tot bijna middernacht.  Lang geleden, dat we nog eens een deugddoende, fijne babbel onder ons tweetjes hadden (Manlief had vrijdagavondclub).  Jammer, dat zo'n dingen steeds zeldzamer worden.  De volgende morgen werd ons Prinsesje even na zevenen wakker en kon de dag met haar beginnen.  Gebeten door het racemicrobe; vertrok Echtgenoot 's morgens richting Frankrijk voor een dagje genieten, terwijl ik met kleindochter de straat onveilig maakte en ging winkelen.  Nog geen vijf minuten weg van huis kregen we een fikse regenbui te verwerken, zodat we bij thuiskomst van outfit mochten veranderen.  Toch fantastisch zo'n dagje 'wij tweetjes', maar ook energievretend.  Ons minimeisje mag je geen seconde uit het oog verliezen, want het huis is voor haar één groot speel- en ontdekkingsterrein.  Bovendien is ze echt heel pienter, je ziet haar denken en weet bij voorbaat al wat ze wil uitspoken.  In de namiddag een kort bezoek gebracht aan de kinderboerderij, 't was immers niet echt aangenaam weer en we moesten door de modder ploeteren om bij de dieren te geraken.  Toch een uurtje buiten geweest.  Even na zevenen kwam Manlief thuis en dat vond Prinsesje prachtig.  Ze was gewoon niet bij hem weg te slaan. Zo vertederend!
Zondagmorgen vroeg uit de veren, want om negen uur moesten de clubdeuren open.  In alle rust kleine Hebe in tenue gestoken, heel stoer met jeansbroekje, trendy t-shirt en modieus gilet.  Een plaatje.  Claire kwam en hielp me met het smeren van de croque-monsieurs voor die middag en daarna trokken we gedrieën naar het Nieuwpoortse slotracegebeuren.  Onze kleine meid stal op slag alle mannenharten en was het middelpunt van de belangstelling.  Zelf had ze nogal oog voor de autootjes en de racebanen en Manlief blonk van trots.  Even na de middag kwamen Zoonlief en Veerle hun kroost ophalen, want ze moesten die middag nog een 'Hebeboom' planten in Gentbrugge.  Kleine Hebe is nu een stukje van een geboortebos.  Laten we hopen, dat het een sterke boom wordt!


gepost door admin 19.10.10 20:54 | permalink | reacties (0) | General
12.10.10
de lukrakerbastards


Wie van jullie kent Filip Haeyaert?  Niet?  Een groot gat in jullie welgevulde cultuur!  Hij trad zaterdagavond, samen met drie andere humorcollega's, in het cultureel centrum Ysara ter stad (Bad), op.  Als 'Ygor' palmde hij het podium en het publiek in.  Fijn gebrachte humor, zonder het hedentendaagse platvloerse van de jonge garde, om van te smullen. Grote Mijnheer, zowel op als naast het podium.  Bescheiden en warm van hart en daardoor sedert jaren mijn favoriet.  Onthou zijn naam, hij staat garant voor een avondje hartelijk lachen.
Zondag blies Yan, een Lukrakervriend, verzamelen in Antwerpen.  Eindelijk nog eens een fijn weerzien met de bende.  Vijftien jaar geleden leerden we hen kennen, toen waren we nog allemaal 'piep', maar ondertussen krijgt de tijd grip op de groep en kun je ons een beetje 'lukrakerbastards' noemen (grapje).  Het merendeel van Luk de Laat zijn volgelingen is immers al 'op rust' en in de herfst van hun leven, maar niets houdt hen tegen om een leuke kliek te blijven.  't Was dus vroeg uit de veren zondagmorgen en dat na een avondje West-Vlaamse humor. We tuften om zeven uur de stad uit, richting Tisselt, bij Dirk en Emilienne.  Zoals geprogrammeerd kwamen we daar om halfnegen aan.  Een kwartiertje later reden we samen naar het Mechelse station, waar we de trein naar Antwerpen namen, plaats van afspraak.  Blijkbaar waren we niet de enigen, die nood hadden aan een Lukrakerdagje.  Organisator Yan wachtte ons op met voor elk een glaasje Elexir d'Anvers, kwestie van de dag goed te beginnen en de beste remedie tegen eventuele buikpijn.  De bende groeide aan tot zo'n dertig wandellustigen.  Onze gids, Marleen, nam ons op sleeptouw door één van de mooiste stations ter wereld.  Ze trachtte zo goed en zo kwaad als het ging, treinen te overstemmen, de omroepster te vlug af te zijn en het geroezemoes van honderden reizigers te overklassen.  We spitsten zoveel mogelijk onze oren voor al wat ze te vertellen had.  Wie denkt, dat het Antwerpse station op zondag een oase van rust is, komt bedrogen uit.  Eén en al bedrijvigheid, ja.  Eigenlijk had Yan graag twee gidsen gehad, maar bij gebrek aan 'beschikbaar' moest Marleen in haar ééntje onze groep onder de knoet houden.  Door het wegvallen van een tweede man of vrouw, kregen we 's middags een belegd broodje aangeboden.  We aten dus onze tweede gids als het ware op (kannibalen!).  In de namiddag trokken we naar Het Eilandje, waar we de pakhuizen bewonderden, een kijkje namen aan de haven, waar indertijd vier miljoen mensen Belgenland verlieten, om hun geluk te gaan zoeken in het verre Amerika.  Indrukwekkend!
De weergoden waren ons (en vele anderen) gunstig gezind. De zon lokte zowat iedereen op straat.  Stad Antwerpen is een wirwar van mensen en een smeltkroes van nationaliteiten.  's Avonds legde Yan ons in de watten met een heerlijk etentje.  Na zo'n dagje rondhossen, smaakte de soep naar méér, net als de vol-au-vent met frietjes en het ijsje toe.  Een dikke 'dankjewel' aan onze bezige bij: Yan.  Hij liep zich zondag het vuur uit de sloffen voor dertig Lukrakergetrouwen!
De trein bracht ons even voor tienen terug naar Mechelen.  Een korte rit naar Tisselt, nog een kopje wakkerblijfkoffie voor Manlief bij Dirk en Emilienne en toen vatten we de terugweg aan.  Rond middernacht reden we, voldaan en tevreden, Nieuwpoort binnen.  Antwerpen is leuk, maar geef mij toch maar de Westhoek als uitvalsbasis!
 


gepost door admin 12.10.10 22:09 | permalink | reacties (0) | General
08.10.10
fragiel


Het was 'mooi' ... neen, zo mag ik het niet stellen, het was een fragiele voorstelling van de rauwe realiteit.  Gisterenavond gingen we kijken naar 'Dossier: Ronald Akkerman' in het Casino te Koksijde.  Een stuk over doodgaan en euthanasie, gespeeld door twee acteurs: Antje De Boeck en Peter Schoenaerts.  De organisatie stond op het palmares van het Centrum voor Morele Dienstverlening Diksmuide (men zegge: de Vrijzinnigen) en was volledig gratis.  Dr. Wim Distelmans, regelmatig op de buis naar aanleiding van debatten en wetten omtrent euthanasie, zou de nabespreking doen.  Veel schoon volk in de inkomhal, veel 'christelijken' ofte 'katholieken' (wat dat dan ook mag betekenen, maar allé, van die strekking toch), veel zelfverklaarde 'acteurs' met een extra groot ego.  Dat beloofde! 
Het onderwerp 'euthanasie' blijft me boeien en ook de hypocrisie er rond is altijd een gegronde reden om te gaan kijken en luisteren.  De twee acteurs brachten het stuk op een ontroerende en voor mij zeer herkenbare manier.  Breekbaar triest, bij momenten humoristisch, maar terzelfdertijd vol realiteit.  Ik herkende alle aspecten van zorgen en pijn, onmacht, schuldgevoel, verdriet, ontkenning ....  Antje De Boeck was de verpleegster, Judith, die de aan aids lijdende en niet meer te genezen Ronald (Peter Schoenaerts) onder haar vleugels had genomen.  Ronald, een volwassen man van vierendertig koos voor euthanasie en was ondertussen gestorven.  Het stuk begint bij haar thuiskomst na zijn begrafenis ... opeens staat Ronald weer voor haar en het dossier Akkerman wordt nog eens geopend, voor ze de draad van haar leven weer enigszins kan opnemen. Het minutenlange applaus was méér dan verdiend.
Natuurlijk bekijk ik zo'n voorstelling met andere ogen dan de gebruikelijke toeschouwer.  Zeventien jaren werden gewist, ik stond gisteren weer aan het bed van mijn terminaal zieke kind van amper zes. Weten dat sterven moet ... er zijn geen woorden voor.  Gisterenavond was zonder twijfel vooral: bevestiging.
Na de acteurs, kreeg Dr. Distelmans het woord.  Goed voor de nodige uitleg over de euthanasiewet en wat je moet of niet moet doen, waar je staat of helemaal niet staat.  Altijd interessant, maar kijk, de 'zelfverklaarde acteurs' en een rits 'christelijken' en een hoop hypocrieten, die enkel kwamen voor Antje De Boeck en de gratis inkom, verlieten zonder schaamte de zaal, terwijl de man aan het praten was.  Een stel olifanten in een porseleinenkast, zo zou ik het noemen.  Ongemanierde vrouwen en mannen ... ongelikte beren.  Dr. Distelmans reageerde vriendelijk, maar raak: ik geloof, dat de uitvaart begonnen is!  Hij kon het niet beter gezegd hebben.  Respect is toch het minste wat je je medemens kan betuigen.  Bovendien, als je naar zo'n voorstelling komt kijken en je weet wie de gastspreker is, moet je de zaal niet verlaten met een air van: wat jij vertelt interesseert mij geen bal!  Op zo'n momenten is het pompwaterduidelijk welk vlees er allemaal in de kuip (het Casino) zit.
Als je nu dacht, dat ze allemaal al naar huis waren, dan had je het mis.  Al die maskers stonden beneden in de bar aan een glas te nippen, geniepig nagenietend van hun gratis avondje Antje De Boeck.  Mens erger je niet (zei ik in stilte tot mezelf)!
Ondertussen zit Zoonlief nog altijd in Firenze op het Congres van de Wetenschap. Deze middag hem een berichtje gestuurd, want hij had vandaag een lezing te geven.  Even later belde hij terug, alles viel goed mee en hij was tevreden.  Een pak van mijn hart, want zo'n eerste keer weet je maar nooit en als ouder blijf je altijd begaan met je kind.  We zijn apetrots op hem!


gepost door admin 08.10.10 19:03 | permalink | reacties (0) | General
06.10.10
'hum' en 'waw' gevoel


Vanmorgen de koe bij de horens gevat en samen met Moeder naar een gekende en niet zo dure interieurwinkel gereden, om een keuze te maken uit een overaanbod aan overgordijnstoffen.  Moeder wou wel eens mee, want ze had opeens ook zin in vernieuwen. Veel stoffen heeft ze niet bekeken, ter plaatse besliste ze immers, nog even te wachten tot het voorjaar.  Tja, een mens kan van gedachten veranderen, nietwaar?  Schrijfster van deze was echter niet meer tegen te houden.  Je moet weten, dat ik verleden jaar reeds ging snuisteren en een prijsopgave vroeg ... dus zo overhaast ging ik nu ook niet te werk.  Twee stalen droegen mijn voorkeur weg: een warm oranjerood met fijne bloemenprint en een neutraal grijs-wit-bruin met print (?).
De twijfel sloeg toe.  Schande, dat een mens problemen kan hebben met het kiezen van een stofje.  Gewikt en gewogen, terwijl Moeder geduldig wachtte en dan toch maar besloten om voor het 'neutrale' te gaan.  Omzeggens mijn buikgevoel gevolgd.  Ondertussen ben ik al overtuigd van mijn keuze.  Een buitensporige uitgave is het volgens mij niet, de totale kostprijs is identiek dezelfde als zestien jaar geleden.  Echtgenoot kan en moet er mee leven!
Na de middag mocht Manlief de printer, binnengebracht voor herstelling (gelukkig nog onder waarborg), weer ophalen in Oostende. Terzelfdertijd reed hij door naar Diksmuide voor de aankoop van de 'trofeeën' in verband met de racewedstrijd van zondag zeventien oktober.  Ik hield me bezig met het planten van het restant viooltjes, gekocht op de vrijdagse markt.  Een beetje kleur in de herfsttuin is altijd meegenomen.
Eens dat werkje achter de rug, wou ik even langs bij Fabienne, maar ik strandde bij Freddy Cappon, onze bladeren harkende buur van drie huizen verder.  Maar ... Freddy kan heel wat méér dan harken, hij is een kunstenaar.  Zijn werken geven onze straat een groter élan (uitstraling), een blik in zijn tuin werpen is ' volop genieten'.  Kom eens kijken naar mijn nieuwste werk, zei hij en ik hapte gretig toe.  Zonder overdrijven, toen ik de tuin in kwam kreeg ik een echt 'waw'gevoel. Een groots, prachtig beeld van een man en een vrouw ... het ganse verhaal erachter ga ik hier niet vertellen, dat zou te jammer zijn.  Ik stond in volle bewondering, echt, chapeau voor Freddy!  Ik viel van de ene verbazing in de andere.  Een eindje verder stond een ander kunstwerk, zo'n drie meter hoog, dat op stel en sprong mijn hart stal.  Een ouderpaar hield op hun handen een kind, waar hun hart zat was er ook een hart gemaakt zodat je dwars doorheen de beelden kon kijken.  Het kind hield in elke hand een hart ... het had hun harten gestolen.  Ik was er gewoon ondersteboven van, er zijn geen woorden voor, zo mooi en sprekend vond ik het. Het 'waw'gevoel blijft gewoon hangen.
Bij thuiskomst was Echtgenoot terug en wat bleek?  In de winkel, waar hij zijn printer moest ophalen, zag hij een bekende.  Wie dan wel, vroeg ik.  Raad eens, zei hij, iemand van Gistel.  Kijk, daar krijg ik het heen en weer van.  Je begint een verhaal, maar het echt vertellen doe je niet, want de ander moet maar efkens zoeken tot hij/zij vindt wat je wilt loslaten.  Veel zin had ik daar niet in en Manlief werkte serieus op mijn systeem.  Wie ken ik dan in Gistel, vroeg ik.  Ene Kathleen, antwoordde hij.  Hoe diep ik ook in mijn geesteswelzijn groef, ik vond in genoemde gemeente geen enkele dame met die naam die mij bekend was.  Wie is dat dan, vroeg ik nog eens.  Je weet het wel, zei hij.  Hoe langer hij kat en muis speelde, hoe kwader ik werd.  Als je me nu niet vertelt wie het is, dan ontplof ik binnen de vijf minuten, zei ik boos.  Ach ja, bleek het een vriendin van Zoonlief en Veerle te zijn.  Ik heb die jongedame op en al vier keer ontmoet en ja, ze is de meter van Hebe, maar sorry, echt daarmee bezig zijn doe ik niet (bovendien woont ze al jaren niet meer in Gistel).  Al met al had mijn Wederhelft mij met zijn zoekspelletje aardig uit mijn 'hum' gekregen.  Het eerste uur was ik niet meer aanspreekbaar en om stoom af te blazen ging ik aan de strijk.  Waar is tijd, toen ik overdag heer en meester was van mijn huiselijk koninkrijk en met niemand moest rekening houden, naar niemand moest luisteren en in alles mijn zin deed zonder iedere keer verantwoording van mijn daden te moeten afleggen en waar niemand stomme zoek- ofte raad-eens spelletjes met me speelde?  't Is een ver verleden, waar ik af en toe erg naar verlang.  Zo is dat, als je uit je 'hum' bent!


gepost door admin 06.10.10 20:54 | permalink | reacties (0) | General
05.10.10
dagtaak


Na ons waterballet van vorige zaterdag, we dansten als Fred Astaire door de regen, bleek zondag wat droger uit te vallen.  Tegen de middag vlug om een goudbruin gebakken kippetje aan 't spit gereden op 't Bad.  Jasses, de zomerse weersvoorspellingen hadden het voltallige binnenland naar de kust gelokt.  Je kon er over de koppen lopen, de terrasjes zaten overvol en nergens waren er vrije parkeerplaatsen te bespeuren.  Blijkbaar had iedereen dezelfde zondagse plannen gesmeed: naar zee en strand en zo vlug en zo vroeg mogelijk.  Waar zijn de tijden van weleer?  Toen was er na eind augustus geen kat meer te bekennen in onze habitat.  Het omgekeerd evenredige van nu, zou ik zo zeggen.  Enfin, gelukkig vond ik na de middag nog één autovrije bewonersplaats, want ik wou bij het naar huis rijden nog vlug een zak bloemaarde gaan kopen voor het planten van mijn winterviooltjes.
Moeder en ik maakten een ommetje, al slenterend ... vlugger kon niet wegens 'overbevolkt' en Echtgenoot kwam te voet via de jachthavenpromenade.  Volgens hem deed hij er geen twee, maar wel zeven kilometer over, het slalommen meegeteld.
Gisteren bleef het nazomeren en in gedachten had ik de avond voordien mijn dagtaak al geestelijk geregistreerd.  Ik zou de hand slaan aan een werkje waar ik niet zo happig op ben!  Vroeg uit de veren, vroeg gedaan met ontbijten, vroeg de handen uit de mouwen ... zo kun je bergen werk verzetten.  Na het ontbijt onmiddellijk de overgordijnen in de woonkamer afgehaakt.  Ze zijn zestien jaar oud en ik heb nood aan een ander kleurtje, motiefje, sfeertje (morgen maak ik er werk van).  Even later begon ik met het ontmantelen van de radiatoren, met luchtblazer en stofzuiger ging ik in de aanval tegen het verzamelde stof.  Beetje drastisch, want de stofzuiger gaf er bijna de geest bij, het rook naar verbrand.  Natuurlijk op een moment, dat je zo'n ding broodnodig hebt.  Gelukkig hield hij, na wat afkoelen, toch nog stand.  Daarna alle radioatorkasten buiten in de zon gesopt.  Verschillende keren blijven haken met mijn vingers en zo een paar keer tot bloedens toe gesneden.  Een werkdag van acht uur 's morgens tot zeven uur 's avonds, dat ben ik niet meer gewoon en ik was dan ook pompaf, maar blij met mijn stofvrije verwarmingselementen (!!!!!).  't Zijn kleine dingen die gelukkig maken ... nog een chance dat zo'n werkje niet elke maand op de agenda staat.
Zoonlief zit momenteel in Firenze voor een congres in verband met zijn werk in het museum.  Al heeft hij van reizen niet veel kaas gegeten, hij is er toch heelhuids geraakt.  Ik geloof, dat hij daar volgende vrijdag een lezing moet geven.  Ben eens benieuwd naar zijn verhalen achteraf. 


gepost door admin 05.10.10 21:32 | permalink | reacties (0) | General
02.10.10
doornat


Het leek een warm en droog tweede oktoberdagje te worden.  Bijna twintig graden, de temperatuur tekende hoger buiten dan binnenshuis.  Echtgenoot reed deze morgen naar een Frans gehucht (vraag me de naam niet), waar enkele slotracingvrienden druk in de weer zijn met het in elkaar zetten van een eigen racebaan.  Manlief beloofde hen in te staan voor de nodige elektriciteitswerken (bedrading en aansluitingen).  Ik had dus het rijk alleen en gebruikte die gelegenheid, om mijn kleerkast binnenstebuiten te keren en grote schoonmaak te houden in mijn spullen.  'De Helpende Hand', een vereniging werkzaam voor het goede doel, kan er maar wel bij varen. In een mum van tijd was het middag, er was nog net een uurtje over voor de strijk.  Fabienne en ik hadden afgesproken naar 't Bad te fietsen. Geen lovertje wind en zacht, ideaal voor een stukje sportief trappen. We stalden ons ijzeren ros en begonnen aan een namiddagje winkelstraat.  Nog geen kwartier verder begon het te miezeren, de broodnodige paraplu hadden we natuurlijk thuis gelaten (op mijn aanraden dan nog wel).  Het miezeren ging over in water gieten en daar stonden we dan!  Het leek me toch maar handig, om een waterbestendige beschermer op de kop te tikken, maar eerst moesten we er wel ergens vinden.  Tegen dat het zo ver was, droop het water uit mijn haren en was ik nat tot op mijn vel.  De man in de winkel, waar twee goedkope parapluutjes ons eigendom werden, had de nobele taak elke vijf minuten zijn winkelvloer te dweilen, want een uitglijder en een paar gebroken benen, daar had hij geen boodschap aan.  Wij blij met onze aankoop, maar daarom niet minder nat, vervolgden onze weg.  Fabiennes voeten zwommen in haar zomerschoentjes, ik wist me gelukkig met mijn laarsjes aan.  Even later zochten we drogere oorden op, het alombekende ijssalon, waar we, wonder boven wonder, nog een tafeltje vrij vonden.  't Was even bekomen, terwijl het buiten bakstenen bleef regenen.  Na het lepelen van een ijscoupe, dronken we nog wat warms en liepen daarna het water weer in.  Er stonden plassen in onze fietszakken en we besloten om voetwaarts, rijwiel aan de hand, elke onder onze vermeende aankoop, richting thuis te trekken, waar we zonder aarzelen (allé, ik toch) ons een nieuwe, droge outfit aanmaten ter ere van onze verkilde ledematen.  Wat een uitje! 
Soms word ik al eens gecontacteerd om te gaan praten, vertellen, spreken over Benjamin, over ons, over verdriet, over leren omgaan met ... en dan kom ik in dorpjes waar ik nog nooit van had gehoord, laat staan er was geweest.  Donderdagavond verwachtten een aantal mensen mij in Merendree, een dorpje bij Nevele (nabijheid Gent). Het schooltje waar ik moest zijn, bevond zich onder de kerktoren.  Een twintigtal aanwezigen schaarden zich rond de tafel en luisterden naar mijn verhaal.  Deze mensen zijn bezig met hun project 'Huis van Troost', waar ze een luisterend oor en een troostende hand willen bieden aan mensen met verdriet.  In mei 2011 gaan ze van start in een klooster, in de omgeving van het Gravensteen in Gent en als tweede ontmoetingsplaats de kerk van de aanwezige Pastoor van St. Paulus.  Naast onthaalmedewerkers, zal het geheel vooral in het artistieke kaderen (kalligrafie, beeldhouwwerken, poëzie, fotografie ...).  Hun enthoesiasme is groot en hartverwarmend, ik hoop dan ook dat ze in hun opzet zullen slagen.  Mensen over de drempel halen om hun verdriet te delen is immers geen makkelijke opgave. Blij verrast was ik, toen de aanwezige psycholoog, me vertelde mij al eens ontmoet en gehoord te hebben.  Wat is de wereld toch klein!  Tot mijn grote schande, moest ik bekennen, mij hem niet meer te herinneren.  Blijkbaar had hij me, jaren geleden op het podium te Aalter, naar aanleiding van een poëzieavond, aangekondigd aan het publiek.  Zo zie je maar, soms komt alles terug, ook mensen!


gepost door admin 02.10.10 19:33 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)