Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2011


31.10.11
hachiko


Zitten snotteren om een film!  Wie mij kent, weet dat ik niet snel mijn tranen laten vloeien.  Het gebeurt wel eens, dat een film mij ontroert, maar het moet al stevige kost zijn om waterlanders in mijn ogen te toveren.  Nu zat ik zaterdagavond voor de buis in afwachting van 'Hachiko', het verhaal van een hond, die zijn baasje 's morgens naar de trein begeleidde en hem 's avonds op dezelfde plek terug ging opwachten.  Tot op een dag dat baasje sterft en nooit meer met de trein terugkomt.  Negen jaar lang liep die hond datzelfde traject, dag in dag uit, zo wil het verhaal vertellen.  Het begon met een aantal close-ups van de meest schattige puppy, die je je maar kunt bedenken.  Voeg daar wat kruiden van liefde, vriendschap, troost zoeken ... bij en hup we zijn vertrokken.
Opeens voelde ik halfweg de uitzending, een traan langs mijn neus biggelen.  Gelukkig zat Manlief in bad en voor mijn part mocht hij daar nog anderhalf uur blijven (al zou dat 'huidsgewijs' niet zo aan te raden zijn).  Vlug een pakje zakdoekjes ter hand genomen en welgeteld drie exemplaren doornat gemaakt.  Iedere keer Hachiko mij in de ogen keek, verdronken de mijne.  Het ging hem immers om het feit, dat iemand waarvan je veel gehouden hebt, nooit meer te vergeten is.  De film was voor mij een link met Benjamin, want als ouder blijf je levenslang hunkeren naar het kind dat er niet meer is.  Absoluut een aanrader, maar hou je zakdoeken binnen handbereik!
Tussen mijn mailtjes zat een aankondiging van een tentoonstelling in een kunsthuis te Oostende.  Moest even monkelen bij de benaming: 'Schoon Schroot' (doet me denken aan de Suskes en Wiskes) van éne kunstenaar.  Een poŽtische omschrijving van 'oud ijzer'.  Ik had het niet mooier kunnen bedenken.  Mijn favoriete kunstenaar, Ivan Peel, werkt al jaren met zulk recyclagemateriaal.  In het vervolg moet hij zijn aankondigingen ook zo noemen, want zijn werken zijn inderdaad zéér mooi 'Schoon Schroot'.  Doen, Ivan!
Het weekend van de herfstvakantie stuurde duizenden binnenlandertjes naar de kust.  Resultaat: niet te omzeilen files.  Gisteren kwamen Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet over.  Samen met Moeder werd het een gezellig etentje in 't Palingkot hier te Nieuwpoort.  Lekker, de paling 'Bachten de Kupe'.  Daarna Moeder thuisgebracht en gelukkig onmiddellijk een plaatsje gevonden tot parkeren.  Dat was vandaag wel anders!  Omdat ik het niet meer zag zitten te voet of  met de fiets, nam ik de wagen.  Waar ik die wel van plan was kwijt te spelen, vroeg Echtgenoot.  Nergens!  De zeedijk liep zwart van het volk, in de winkelstraat laveerde een rups van donkere jassen langs de winkelzaken.  Een plaatsje voor de wagen, dat kon ik op mijn buik schrijven.  Rechtsomkeer gemaakt en onze rustige woonwijk, een verademing in dit drukke nest, weer opgezocht.  Morgenochtend vroeg onderneem ik een tweede poging.
Zoonlief kwam vandaag op bezoek met Prinsesje.  Mama Veerle moest werken.
Genoten van dat kleine meisje met de blonde haartjes en de korenblauwe oogjes.  Dat een mens zoveel liefde kan voelen, dat je hart er bijna van barst ... je houdt het niet voor mogelijk.


gepost door admin 31.10.11 19:40 | permalink | reacties (0) | General
27.10.11
vroege vogels


Naar jaarlijkse gewoonte (ondertussen al de achtste keer), mocht ik Benjamin en ons verhaal, aan de hand van mijn gedichten, vertellen naar aanleiding van de bezinningsweek over 'rouwen' in het St. Jozefinstituut te Tielt.  Elk jaar terug gevraagd worden, voelt als hartverwarmend.  Voor mij een bewijs van erkenning en waardering!  Het waren dus twee vroege vogels (Echtgenoot en ik), die maandagmorgen de nog in het donker wadende autostrade opreden.  Sedert mijn 'ridder' op rust is, vindt hij het soms zijn plicht mij te 'escorteren'.  Enfin, we maken er dan maar een gezamenlijk dagje uit van. 
De zevendejaars studenten van de zorgsector (kinder- en bejaardenzorg) bleken aandachtige toehoorders. Hun leerkracht vertelde me na mijn eerste voordracht, dat ze haar anders zo luidruchtige klas nu ook eens heel stil had weten zijn.  Het is ook niet niks, zo'n bezinningsweek.  Buiten het luisteren naar wat ik te vertellen heb, staat er ook een bezoek aan het mortuarium, het crematorium en de palliatieve zorgverlening op het programma.  Zware kost voor achttien- negentienjarigen, die nog alles van het leven verwachten, maar die toch maar gekozen hebben voor een toekomst in de zorgsector en die in job zeker met ziekte, sterven en verdriet zullen geconfronteerd worden.
Manlief stond me al op te wachten.  Hij had van de gelegenheid gebruik gemaakt om Tielt eens af te wandelen en vond op zijn weg een klein restaurant, waar we een lekker dagmenuutje verorberden.  Het eethuisje zat barstensvol.  Zo te zien allemaal mensen, die daar dagelijks over de vloer kwamen.  Veel ouderen, waaronder ook mannen in hun ééntje.  Waarom zou je verongelukken met potten en pannen als je voor een luttele elf euro smakelijk kunt eten?  Iedereen kende daar iedereen en de meesten maakten gebruik van een klantenkaart.  De ideale oplossing voor iemand die alleen is en geen zin heeft in kookpottenperikelen.  Ik reken mezelf ook bij die groep ... ooit.
Na ons kopje koffie met het heerlijkste stukje cake (allemaal in de dagmenuprijs inbegrepen) reden we langs onbekende wegen terug naar de kust.
Beetje sightseeing (rondkijken en mooie plekjes spotten) gedaan.  Terwijl we toch op vrije voeten liepen, richting Middelkerke genomen, waar in het weekend de nieuwe Euroshop zijn deuren opende. Geen meubels te koop, maar een gigantisch aanbod van al wat je maar kunt denken op vlak van werken, klussen, schilderen, fietsen, verlichting, speelgoed (veel wenende en krijsende kindjes gehoord en gezien), dierenbenodigdheden ... Goed voor zo'n twee uur rondslenteren en bekaf buiten komen.  Na onze rekening gecheckt te hebben, het nog klaargespeeld om mijn leesbril te verliezen.  Hoe doe je dat? vroeg Echtgenoot.  Ja, als ik dat eens wist!  In mijn jaszak gestoken en eruit gegleden zeker?  Nog even terug geweest tot aan de balie, maar niks leesbril en ook de 'boule de berlin' (grote oliebol gevuld met pudding) verkoper wist van geen bruin, lederen brillenkoker.  Och ja, er zullen langer leesbrillen zijn, dan dat ik hier zal rondlopen.  Gisteren al vlug een nieuw exemplaar gekocht.  De economie moet draaien, nietwaar?  En vooral nu, met al die heisa over eurootjes in de media, draag ik als 'werkmens' graag mijn steentje bij, al is het maar door het verliezen van mijn leesbril. 
 
 


gepost door admin 27.10.11 19:49 | permalink | reacties (0) | General
21.10.11
kalligrafie


Maandagnamiddag op visite geweest bij Rosa en na een kopje koffie met smikkelsmakkelgebak, samen naar Brugge gereden voor een bezoekje aan enkele interessante buitencentrumwinkeltjes. Vreemd, hoe die zaken, gelegen in de nauwe straatjes, op redelijke afstand van het drukke stadsmidden, toch hun eigen cliŽnteel vinden.  Ik noem Brugge 'de stad van de kalligrafie'.  Overal, in alle hoeken van alle straatjes zie je teksten in kunstig handschrift, de winkels puilen uit van kaartjes met letters in alle stijlen.  Je kunt het niet bedenken of er is kalligrafie mee gemoeid.  Dit is wel het Walhalla van het mooie schrijven!  Eerst een inlijstwinkel binnengestapt waar Rosa blijkbaar thuis is en waar ze reclame gemaakt had voor mijn teksten.  Daarna een hebbedingwinkel, waarvan de uitbaatster eventueel mijn teksten zou willen gebruiken op kaartjes.  Ik moet deze dame nog eens contacteren, want ze was er maandag niet, wegens vrije dag.  We zien wel.
Dinsdag was shoppingdag met Moeder.  Omdat we tijdens het weekend in onmin vielen met onze rotfrietketel (al mijn lekkere kroketjes naar de vaantjes en zeg nu niet, dat het aan mijn krokettenvulling lag) wou ik eens poolshoogte gaan nemen in de nabijgelegen elektriciteitszaak.  Moeder loopt al een tijdje lastig van haar ijskast, die op volle toeren draaide, maar het wegens hoge leeftijd eigenlijk voor gezien hield. Twee vliegen in één klap dus.  Ware het niet, dat ik even later zonder frietketel op straat stond en Moeder mŤt de bestelbon van een nieuwe frigo.  Het ding werd 's avonds geleverd, maar moest een nachtje bekomen, zodat de stekker pas 's morgens in het stopcontact mocht.  Toen ik arriveerde ten huize van ... was ze al met sop en spons in de weer.  Even wachten ... staat niet in de agenda van een tachtigjarige!  De ijskast opgevuld en vastgesteld, dat de verse worteltjes nergens meer te bespeuren vielen.  En maar zoeken, op alle mogelijke plaatsen.  Zonder succes overigens. Tot Moeder later op de dag tot het besef kwam, dat ze de pas gekochte groenten waarschijnlijki weer in de groentenbak van de oude ijskast had gestoken en dat die nu, samen met het vehikel richting containerpark reisden.
's Anderendaags was ze al overtuigd, dat de nieuwe aankoop te wensen overliet. Ze maakte zich zorgen over het feit, dat de wanden van de ijskast warm aanvoelden.  Echtgenoot nam het bijgeleverde boekje ter hand en las met luide stem de paragraaf voor, waarin stond dat dit een normaal gegeven is.  Oef, opluchting in het hoofd en hart van Moederlief.  De moderne technieken bezorgen onze oudere generatie serieus wat stressmomenten.
Deze week ook Ellenlief op bezoek gekregen.  Ze ziet er goed uit!  Zij en Raf worden in januari voor het eerst 'ouders'.  Er is een echte babyboom ('kleinkinderenboom') aan de gang in onze wijk.  Binnen afzienbare tijd dragen de meeste bewoners hier de titel van 'grootouder'.  En ja, ook Prinsesje krijgt er volgend jaar een broertje of zusje bij.  Het wordt een lentekindje!


gepost door admin 21.10.11 19:38 | permalink | reacties (0) | General
17.10.11
oktoberglans


Na een paar 'gezandstraalde' dagen, kwamen we in kalmer water terecht en was het weer genieten van rustig, warm, zonnig herfstweer.  Noem het 'oktoberglans'.  Zoals deze morgen de zon haar stralen liet vallen over het nevelen tussen de bomen, zo mooi!  Het deed me denken aan sommige afbeeldingen van Jezus (en dat wil wat zeggen, want het geloof ging aan mijn door voorbij), waarop vanuit zijn handpalmen stralen op ons, aardse mensen, vallen.  Of aan het bos in de vroege morgen, wanneer de eerste ochtendzon dwars door het lover zijn weg zoekt. Gewoonweg pure kunst, om stil van te worden.  Gezien de mooie dagen, werd er dan ook vlijtig gesnoeid in onze tuin.  Echtgenoot kortwiekte de haag (niet teveel, want ik hou niet van een gestroomlijnde natuur) en ik stak een handje toe.  Een nog wakkere bij vond het nodig om zijn angel in Manliefs duim achter te laten en tekende daarmee zijn eigen doodvonnis.  Geen angel, geen bij!  Veel schade heeft hij overigens niet berokkent, Echtgenoot overleefde de aanval. 
Dit weekend zetten heel wat kunstenaars hun deuren open voor het jaarlijks weerkerend gebeuren van 'Kunstenaars bij de buren'.  Eigenlijk zouden ze het beter 'Buren bij de kunstenaars' noemen.  Wij trokken naar Izegem bij keramist Didier (Djai), van wie ik al verschillende werkjes kocht.  Ik hou van dingen die in het oog springen, maar toch betaalbaar blijven.  Bovendien moet het ook iets zijn waarvan de mensen zeggen: 'Waar kun je dat vinden?' en waarop je dan trots mag antwoorden: 'Dit is een uniek stukje'.
Van de gelegenheid maakten we gebruik om daarna eens tot Roeselare te rijden. Iets wat we nooit meer zullen doen op een zaterdagnamiddag.  Het krioelde daar van shoppende mensen in de winkelstraat.  Geen sprake van een kop koffie op de markt, want alle terrasjes zaten overvol.  Dan maar zonder een bakje troost terug huiswaarts.  Mij zien ze daar niet meer in het weekend, geef me dan maar 't Bad.
Zoonlief was gisteren jarig.  Dertig ... waar blijft de tijd?  Ik vond het fijn, dat ze hier waren.  Vast van plan om met het mooie weer later op de middag eens te gaan 'kermissen' in Oostende.  Veel is er van die plannen niet in huis gekomen, we zijn gewoon naar de kinderboerderij (naast onze deur) getrokken, om een uurtje later op het speelpleintje aan het zwembad te belanden.  Prinsesje liep te genieten.  Dansen, zingen, springen ... het stond allemaal op haar programma.  Zo vertederend, dat kleine ding!  Ja, de verjaardag van je kind blijft toch aok altijd een beetje 'moederdag' waarop de herinneringen weer boven komen van hoe je dertig jaar geleden, een maand te vroeg, beviel van dat kleine, grote wonder van amper twee kilo zwaar.  Hoe je vergeten werd in de arbeidskameren ze je 's anderendaags rond de middag maar lokaliseerden (wist ik veel dat er een bel was). Hoe je telkens met het bezoek de weg moest afleggen naar de kamer waar de prematuurtjes lagen en jouw kind dus ook. Hoe daarna nog dertig lange dagen moest wachten vooraleer je dat jongetje mocht meenemen naar huis, Hoe je elke dag ging kijken, hoe jouw kleintje achter glas lag en weende en de vele tranen met tuiten, die je zelf schreide door dat gescheiden zijn.  Hoe je daarna, bij thuiskomst met hem, in het zwarte gat viel. De angst en de onzekerheid van het moederzijn.  Het piepkleine jongetje is uitgegroeid tot een man van dertig ... de tijd staat niet stil!


gepost door admin 17.10.11 20:59 | permalink | reacties (0) | General
10.10.11
negen dagen stilte


Na negen dagen stilte, eventjes een teken van leven.  De dagen zitten in straaljagers, ze zijn bijna niet te volgen.  Verleden zondag nog genoten van een fantastische nazomerdag met zevenentwintig graden op ons bord.  's Morgens ging Echtgenoot slotracen in het over de grens liggende Bambecq, terwijl bij mij de goesting was gegroeid om een ochtendvroeg strand te smaken en eens te speuren naar wenteltrapjes ('tourelletjes' de insiders).  Het zijn kleine, gegeerde,witgrijze schelpjes. Torentjes, die bij laag water vaak tussen het losgeslagen wier of in het achtergelaten schelpengruis te vinden zijn.  Het vergt enig zoekwerk, want ze zijn redelijk zeldzaam.  Samen met Moeder trok ik het nog rustige strand op.  De zee lag spiegelglad te wezen, de zon gaf warmte zoals tijdens de zomermaanden, terwijl de meeste strandlustigen nog in bed vertoefden.  Héérlijk, zo'n uitgestrekt speelplein aan je voeten!  En ja, we vonden toch een paar wenteltrapjes, wij blij.  Er is niet veel nodig om een mens gelukkig te maken.  Tegen de middag naar huis met een spitkippetje, in de hoop dat Manlief het niet te laat zou maken, want ik wou die namiddag nog een lange strandwandeling op het menu zetten.  Ik verbood hem na het eten in de zetel te gaan liggen.  Een uiltje knappen stond niet op mijn dagorde. Wie 's morgens op een zonnige zondag kan slotracen, moet ook kunnen stappen.   En of we gewandeld hebben!  Van 't Bad tot bijna in Oostduinkerke en terug: tweeŽnhalf uur zand en water onder en rond onze voeten.  Na vijven zat half BelgiŽ zich nog te vermaken langs de waterlijn.  Nooit gezien in oktober!
Daarna kon het alleen maar bergaf gaan met het humeur van de weergoden.  Teveel is teveel (too much is too much) zullen ze gedacht hebben en na maandag hielden ze het voor gezien.  Ondertussen zit de eerste najaarsstorm er al op en kunnen de gemeentediensten weer overal zand gaan scheppen.  Wat me bij het gegeven 'film' brengt.  Momenteel draaien ze hier in Nieuwpoort een aantal opnames voor een film.  De villa 'Hurlebise' bleek er de locatie bij uitstek voor.  Ik vroeg me zaterdag al af, waarom ze daar op hoge ladders in die oude villa de ramen aan het lappen waren bij windkracht zeven of acht en zwaar stuivend zand.  Ze zullen het geweten hebben, de villa ligt in een 'trekgat', op een hoek, die het meeste wind en zand vangt.  Ook vandaag was het daar niet te doen.  Vanmorgen naar Moeder gereden, om samen boodschappen te halen.  Ik zie immers een dametje van tachtig nietin haar ééntje, die stormwind trotseren voor een paar schamele boterhammen.  Onze auto werd in een uur tijd bij wijze van spreken gezandstraald!
Tijdens het weekend ook onze kroost op bezoek gehad.  Prinsesje zong de pannen van het dak en had bij momenten 'peuterpuberteitstreken'.  Wij kenden die term niet, wisten wij veel dat peuters ook een puberteit hebben!  En ja, ook toen luisterde onze kroost soms niet, had nukkige buien of daagde ons uit.  Veel herkenningspunten met de kindjes van nu.  Dus zei ik tegen Zoonlief: 'jij hebt dat ook nog gedaan' en hij antwoordde: 'ja, ik weet het'.  't Is goed in eigen hart te kijken ...
 


gepost door admin 10.10.11 16:32 | permalink | reacties (0) | General
01.10.11
hoognazomer


Het 'hoognazomert' in ons landje!  Eén oktober en het lijkt wel half juli.  Wat een weertje.  De zon en de warmte houden het nu al een volle week uit en wij ... wij genieten.  Deze namiddag leek Nieuwpoort-Bad wel het Franse Cannes (niet dat ik daar al ooit ben geweest, maar ik maak me er zo'n voorstelling van).  Luchtige topjes met spaghettibandjes, frivole zomerkleedjes, blote mannelijke bovenlijven (machogedrag), shorts, teenslippers, zonnehoedjes en -brillen, zonnekloppers op het strand, bikinietjes, zandkastelen, ... een uitzonderlijke hoogzomer in de herfst!  't Was zalig wandelen op de dijk, alleen jammer van de grote volkstoeloop naar de verste uithoek van het land.  Bomvolle terrasjes, uitbaters met de handen in de haren wegens gebrek aan personeel.  Ook dat is de kust.  Ja, 't was koppenlopen tussen al die binnenlandse vluchtelingen. 
Nichtje Caro was één van hen.  Samen met vriendin Kim efkens afgezakt naar de zee.  Deze namiddag elkaar getroffen in tearoom Qua Vadis, waar we samen met Moeder en Fabienne, geduldig wachtten op onze bestelling (zijnde ijsjes, wafels en pannenkoeken), want ook dit etablissement was getroffen door een nijpend tekort aan bereidwillige, werkende, serverende handen.  Het is hier huilen met de pet op in de horecazaken.  De jonge garde laat het werk voor wat het is en geniet liever van zon, water en strand.  Kun je het hen kwalijk nemen?
Bovendien moeten de handen hier vooral in het weekend ook uit de mouwen gestoken worden en daarvoor passen heel wat mensen.  God schiep immers de zevende dag om te rusten (ja,ja!).  Terwijl wij ons tussen de toeristen begaven, had Echtgenoot zijn maandelijks slotracetreffen met de jonge garde.  Vierentwintig piloten (tussen de zes en de vijftien) aan de start.  Het zorgde voor de nodige decibels.   Gelukkig was Gregory op post en stak Bart een handje toe, want zo'n bende in je ééntje sturen is omzeggens onbegonnen werk.  Manlief zag er bij thuiskomst bijzonder voldaan uit, niettegenstaande het lawaai van vierentwintig koters.
Deze week een namiddagje Brugge gedaan met Annie en Ellen. Niks speciaals, gewoon door de stad geslenterd en daarna iets gaan eten.  Een uitje gepland tijdens de vakantie, maar telkens weer uitgesteld.  Wordt er geen datum vastgepind, dan raken alle mooie voornemens in de lappenmand!  Met zo'n stralend nazomertje krijgen niet gedane dingen gelukkig toch nog een kans.
Woensdag met nicht Raymonde een bezoekje aan de oogarts gebracht in Oostende.  Amai, van een bouwwerf gesproken!  De helft van de stad ligt open.  Elke zijstraat wordt omzeggens vernieuwd.  Een mens moet vooral goed opletten waar hij/zij zijn/haar voeten zet, wil je gebroken benen vermijden.
We geraakten vlotter buiten dan binnen.  Daarna nog eventjes een wandeling tot aan de optieker voor de aanschaf van een nieuwe bril.  Het bestelde exemplaar zal goed van pas komen, want de dag erna maakte nicht Raymonde tijdens het boodschappen een lelijke val, waarbij haar brilmontuur een ferme deuk kreeg en een glas één en al krassen bleek.  Van een brillenhistorie gesproken!
 
 


gepost door admin 01.10.11 20:43 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)