Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2012


27.10.12
filmhonger


't Was een tijdje geleden, maar donderdag kwam het er dus nog eens van, ik trok met Louisa richting Brugge voor een paar exclusieve 'ladiesuurtjes'.  Ze pikte me even na elven op, zodat we rond het middaguur in het Noordelijke Venetïe arriveerden en eerst maar eens onze honger gingen stillen in het ons nu al bekende restaurantje.  We weten ondertussen waar we moeten zijn.
Na een lekkere lunch en koffie toe, begonnen we aan onze stadswandeling met bezoek aan enkele lokkende winkeltjes.  De film, die we gepland hadden te bekijken, begon pas om 17 uur 30 en dat gaf ons wat ruimte tot shoppen.  Verder afgedreven dan voorzien, werd het voor Louisa toch tijd, dat we ons ergens konden nestelen achter een kopje warm.  De koffie en de thee zijn op de Brugse markt overigens peperduur.  Een goede raad: kies voor de zijstraatjes als je een droge keel hebt.  Even later vleiden we ons neer in de rode pluche van het kleine en retro Cinéma Lumière, nieuwsgierig naar de film 'Amour', die onze eerste filmhonger moest bevredigen.  Het verhaal van een koppel, tachtigjarigen, bleek beklijvend en toonde hoe oudere mensen vaak op zichzelf aangewezen willen blijven, niettegenstaande ze van iedereen hulp aangeboden krijgen. De oude man verzorgde zijn zieke vrouw met alle liefde van de wereld, maar soms is de grootste en diepste liefde zelfs niet voldoende, om als mens vol te houden.  Stuntelend proberen op eigen benen te blijven, terwijl die benen de kracht niet meer vinden.  Amour, liefde ... achter gesloten deuren de dingen niet meer in de hand hebben.  We werden er allebei stil van en dachten aan ons eigen 'ouder worden'.  De tweede film, waar we absoluut van wilden proeven, was de veelbesproken en bejubelde 'The broken circle breakdown' van Felix van Groeningen met in de hoofdrollen Veerle Baetens en Johan Heldenbergh.  Tijd om iets te eten hadden we niet meer, want er was slechts een half uur 'break' tussen de twee films.  Vlug, vlug iets gedronken in het aanpalend praatcafé, wat blokjes kaas achter de kiezen gewerkt en hup, weer de pluchen zeteltjes in.  Ik zette me schrap, want het scenario ging over een echtpaar, dat hun zevenjarig dochtertje verliest aan kanker.  Al bij de eerste beelden was het diep ademhalen.  De kamertjes van de kinderkankerafdeling in het UZ Gent, het prikken van het meisje en hoe de ouders haar troostten, het wierp me letterlijk terug in de tijd.  Diepe zucht ...  om daarna volledige herkenning te vinden in zowel de moeder als de vader, in momenten van onbegrip, verwijten en gestelde verwachtingen.  Chapeau!  De hoofdrolspelers brachten het verhaal levensecht en hartverscheurend mooi.  Ze hielden me een spiegel voor, ik keek erin en vond mezelf.  Tien op tien voor de ganse crew en een dikke dankjewel, om dit verhaal zonder sensatiezucht los te laten op de aanwezigen in die kleine, rode pluchen zaal.  Meer dan 100.000 mensen gingen al kijken, ik hoop, dat er nog eens zo veel richting bioscoop trekken, want deze film is goud waard.  Men zegge het voort!
Deze namiddag bezoek gekregen van Roland en Lydia.  Roland is een jeugdvriend van zo'n veertig jaar geleden.  Een artikel over hem en zijn kunst bracht ons terug in contact met elkaar.
Het was een aangenaam weerzien en het werden twee toffe babbeluurtjes.  Bovendien plannen we de handen in elkaar te slaan voor iets wat op stapel staat in 2013.  Leuk, wegen die elkaar weer kruisen!
 


gepost door admin 27.10.12 20:12 | permalink | reacties (1) | General
23.10.12
aandachtig publiek


Dit weekend liepen we even langs bij enkele kunstenaars, die hun huis openden voor al wie interesse had in hun 'kunst' (buren bij de kunstenaars).  Op een boogscheut van ons huis, welgeteld drie woningen ver, wonen Freddy en Josiane, een creatief duo.  Hij werkt met 'cortenstaal' (metaal) en maakt zowel grote (de zes meter hoge Dixie Dansercoer op de promenade is van zijn hand) en kleinere kunstwerken.  Zij verliest zich in het schilderen.  Er was nogal wat interesse voor hun 'opendeur', bleek uit het af- en aan rijden van wagens en fietsers.
Zondagmorgen trok ik met Annie, overbuurvrouw-vriendin, naar de woonst van Melle, een keramiste.  Prachtige dingen gezien in handgemaakt porcelein.  Heel mooi en speciaal, niet de courante keramiek.  Een echte aanrader! Bovendien was de gastvrouw bijzonder vriendelijk en aangenaam.  Ze had een beetje de lookalikes van Eva Daeleman (televisievrouw die de programma's aankondigt). 
Voor de achtste keer op rij, werd ik gevraagd in het St. Jozefinstituut te Tielt, om er het verhaal van Benjamin te brengen, in het kader van hun jaarlijkse bezinningsweek.  Altijd hartverwarmend daar te mogen getuigen.  De eerste klas was kinderzorg. Achttien studenten van het zevende jaar, luisterden aandachtig naar wat ik te vertellen had. Na even een gevallen stilte, kwamen er toch nogal wat vragen los achteraf.  Er was zelfs een meisje, dat mijn gedicht hier op 'tBad toevallig gelezen had.  Leuk zo'n reactie.  Het zevende jaar bejaardenzorg was na de pauze aan de beurt.  Toch speciaal, zo'n twintig jonge mensen, die naar je luisteren.  Ook hier veel respons.  Zelfs een jongeman, die mijn gedicht langs de fietsroute in Bellem, kende.  Zo zie je maar, dat ook jongeren poëzie lezen en openstaan voor cultuur.
Deze namiddag even het strand opgelopen voor een uurtje genieten in een heerlijk najaarszonnetje.  Een zalig leeg strand, ver weg water, je hoorde de stilte doorheen het ruisen van de zee.  Schelpjes rapen, een sportieve bezigheid.  Tweehonderd stuks, tweehonderd keer door de knieën ... je kan er maar fit door blijven.  Zonder het te beseffen, dat heb je bij het schelpenzoeken, liep ik opeens midden een wolkendek.  Geen zee meer te zien, geen dijk te bespeuren.  Het praten van de luttele wandelaars, klonk opeens gedempt, als door een prop watten de mond gesnoerd.  Een hond blafte, onderzands ... leek het wel.  Ik bevond me in een zee van mist, zoals je vroeger vaak zag in de Sherlock Holmes feuilletons: de Engelse 'smog'.
Het gaf me een gevoel van 'zweven'.  Een schimmige zon probeerde de ban vruchteloos te doorbreken.  Enkele honderden meters verder, bleek de winkelstraat van dit natuurfenomeen geen last te hebben en belandde ik van 'geen hand voor je ogen nevel' in het stralendste oktoberzomerweer.  De schelpjes werden thuis gespoeld en gedroogd, mijn vangst was groot en ik tevreden!


gepost door admin 23.10.12 18:59 | permalink | reacties (0) | General
16.10.12
verrassing


Tot mijn grote verrassing, blijkt mijn webmastertje zich over deze website gebogen te hebben, en siert een zonnebloem nu deze pagina's.  Een prachtig beeld, passend bij Benjamin, ooit ons zonnekind.  Dikke dankjewel, Jurgen!
Er gebeurt nogal wat in een week tijd, een mens staat er niet altijd bij stil, tot je de moeite doet om een lijstje te maken van al wat belangrijk was de voorbije zeven dagen.  Woensdag eindelijk eens afgesproken met Rosa,voor een gezellige babbel en een bezoekje aan kalligrafisch Brugge. 
Ze had een kadootje voor mij, dat me tot ontroeren toe bewoog.  Ik kreeg van haar een fotoboek, maar niet zomaar ééntje.  Neen, een uniek exemplaar met door haar gemaakte natuurbeelden (kleurige bloemen, lokkende zee, Beaufortkunst), waarop ze mijn persoonlijke troostkaartteksten een plaatsje had gegeven.  Ik was echt een beetje overdonderd door zo'n groot gebaar van erkenning en waardering.  Héél speciaal, een echte hartwarmer.  Na de koffie reden we tot in Brugge, waar we twee kalligrafiewinkeltjes bezochten.  We hielden onze geldbeugel wijselijk in toom en waren daar best een beetje trots op, want in zo'n winkeltjes kunnen we ons allebei verliezen.  Al had ik toch zo'n beetje een déjà-vue gevoel.  Steeds iets nieuws uitvinden om mensen tot kopen te verleiden, blijkt niet makkelijk ofwel zijn wij te verwend en hebben we al te veel gekocht in het verleden. Ja, dat zal het zijn.
Zaterdag kwam Veerle over met de kindjes.  Zoonlief moest de wacht houden op een tentoonstelling over Solvay.  Het werd een toffe dag.  Kleine Arthur moest even wennen aan onze, na drie weken, vreemde gezichten, maar het ijs was vlug gebroken.  Prinsesje wou naar de zee, maar het regende dat het goot.  Rond vier uur trok de lucht toch even open, zodat een wandeling nog op het programma kwam te staan.  Er moesten voor school gevallen blaadjes geraapt worden en liefst ook kastanjenoten.  Getooid in waterlaarsjes, die zeker hun nut bewezen en met plastieken zak bij de hand, trokken we door de dreef, gelegen achter de kinderboerderij.  Ons minimeisje was in vorm, geen blad was veilig.  Het werd nog leuker onder de kastanjebomen.  Elke gevonden noot werd tot blinkens toe opgepoetst met een papieren zakdoekje.  Veerle en ik werden zowaar zelf blij van Prinsesjes vrolijkheid.
Zondag liepen alle Belgen storm voor de gemeenteverkiezingen.  De plaatselijke kandidaten zetten gedurende de voorbije weken hun beste beentje voor.  Het loonde, zeker hier in Nieuwpoort, waar Burgemeester Crabbe en zijn team een totale overwinning boekten.  Geen coalities nodig, geen achterbakse overeenkomsten en vals gesmeedde plannen, hier kan niemand het winning team naar de kroon steken. Naar de uitslag te oordelen: een beleid tot ieders tevredenheid. Weinig ambiance dus in de Nieuwpoortse contreien.
Vandaag toasten Echtgenoot en ik op éénendertig jaar Zoonlief.  We heffen trots het glas op hem en hopen, dat zijn éénendertigste een klavertje vier wordt. De geboorte van je kinderen vergeet je nooit, vooral niet, als ze een maand te vroeg aankloppen en daarna nog even lang in het ziekenhuis moeten blijven tot ze (toendertijd) drie kilo zwaar wogen.  Een echte gruwel, nu ik het zo bedenk.  Elke dag weg en weer naar de kraamkliniek, om vanachter glas naar dat kleine, huilende hummeltje te kijken, zonder het al ooit te hebben geknuffeld.  Verboden toegang tot de verwarmde kamer voor nieuwbakken mama's.  Geen wonder, dat je een maand later volledig het noorden verloor, toen de dag aanbrak waarop je het kleine,  jou nog lijfelijk onbekende wezentje mee naar huis mocht nemen.  Ik wens het niemand toe en gelukkig is er ondertussen veel veranderd in dat opzicht en is die vermeende drie kilogram geen vereiste meer. 
Na éénendertig jaar leeft nog altijd het gevoel, de aftrap van Zoonliefs leven gemist te hebben en zoiets is nooit meer in te halen.  Proost, jarige! 


gepost door admin 16.10.12 18:04 | permalink | reacties (1) | General
09.10.12
'huisvrouwen'


Gouden oktoberdagen, zo noemt weerman De Boosere, de huidige weersomstandigheden.  En inderdaad, zaterdagnamiddag en zondag was het heerlijk wandelweer, maar gisteren regende het pijpenstelen en zagen we geen hand voor onze ogen op de autostrade.  't Goud was ver te zoeken.  Vandaag trok de lucht open en namen wij, Echtgenoot en ik, de gelegenheid te baat om nog wat tuinwerk te verzetten.  Terwijl Manlief met de snoeischaar in de weer was, sloeg ik de hand aan ons 'tuinkamertje'.  De daar huizende spinnen zullen het geweten hebben. De stofzuiger op windkracht tien en hopla, alle indringers zonder mededogen de stofzak in. Nu nog één keer het gras afmaaien en daarna 'winterstop'.  Tijd voor andere dingen!
Deze middag bij Moeder was er op de nederlandse televisie aandacht voor het zoveelste bestaansjaar van 'de huisvrouw'.  Een uitstervend ras, zo blijkt.  Ach ja, welke vrouw blijft nu nog thuis om uitsluitend voor man en kind te zorgen?  Hier en daar nog een witte raaf tussen al die noeste vrouwelijke werknemers.  Zo was het al in mijn tijd (ik kan al over een stukje verleden meepraten), toen ik zwanger was van Zoonlief en me het hoofd brak over het feit, of ik al dan niet mijn job zou opgeven om voltijds thuis ter beschikking te staan. Het moet gezegd, dat in die jaren (begin tachtig) er nog geen sprake was van kinderdagverblijven of opvangcrèches in scholen.  De meesten van ons rekenden op de goodwill van grootouders of familie.  Ik zag dat niet zitten, mijn kind met al zijn 'opgroeiwonderen' in handen te geven van iemand anders.  Er werden veel discussies gevoerd, er waren grote twijfels.  We hadden immers pas ons huis gebouwd en de maandelijkse afbetalingen wogen zwaar, vooral voor één inkomen.  Toch zijn we ervoor gegaan, werd ik één van de toen al witte raven, 'huisvrouwen' genoemd.  Mijn toenmalige en enige werkgever ooit, was niet blij met mijn ontslag.  Bovendien kon ik door zelf mijn opzeg te geven niet stempelen , zodat we echt met één inkomen verder moesten.  Er zijn waarschijnlijk veel mensen geweest, die me achter mijn rug om, voor dom zullen versleten hebben. Ik volgde gewoon mijn moederhart.  Makkelijk is het niet geweest, dat wil ik niet ontkennen, maar moeilijk gaat ook.  Niets was me méér waard, dan er te zijn voor de kinderen.  'Huisvrouwen' worden vaak in een vakje gestopt: te dom en te lui om te werken.  Verschrikkelijk!  Ons huis werd tot in de puntjes verzorgd, de tuin nam ik voor mijn rekening, de zorg voor de kinderen lag op mijn schouders ... allemaal vrijwilligerswerk gedaan met hart en ziel.  Benjamin werd ziek, moest dertien maanden in behandeling.  Gelukkig was ik maar 'huisvrouw', had ik alle tijd om aan zijn bedje te zitten. op de kinderkankerafdeling.  Zoonlief ging studeren, op kot in Gent, deed dat supergoed en maakte zich in acht jaar tijd twee diploma's, biologie en animatiefilm, rijker.  Als 'huisvrouw' ben ik trots hem dat gegund en gegeven te hebben.  Wat ik naast mijn 'thuisberoep' verder  nog allemaal in mijn mars had, doet er niet toe.  Wat ik wel weet, is dat 'thuisblijfmama's' (klinkt zoveel beter dan 'huisvrouw') helemaal niet dom en lui zijn, maar dat ze lef en moed hebben om tegen een opgelegd patroon in te gaan.  Thuisblijfmama's ... de zeldzaam witte raven.
 
 


gepost door admin 09.10.12 19:07 | permalink | reacties (1) | General
03.10.12
de koe bij de horens


Voor de winter echt zijn intrede doet, moet er hier in en om het huis nog het één en ander gebeuren. Twee dagen op rij dan maar de koe bij de horens gevat en 'denken' in 'doen' veranderd.  Maandagmorgen de radiatorkasten in keuken, gang en living verwijderd, teneinde komaf te maken met inhuizig zijnde, niet te vermijden, stofnetten, spinnennestjes en dergelijk reeds uit het nest ontsnapte insecten.  De stofzuiger met veel zwier gehanteerd. 't Is leuk werken, als je onmiddellijk resultaat ziet.  Daarna met de luchtcompressor, de honderden lamelletjes grondig uitgeblazen, zodat de ganse woonkamer tot stofwolk werd herschapen.  Buiten de omhulsels afgewassen, een rotwerkje, vooral de stukken met verluchtingsroosters.  Daar kun je blijven aan peuteren!  's Namiddags begon het te regenen, zodat ik al het reeds afgedroogde, nog eens een wreef mocht geven.  Dubbele arbeid.  Mijn maandagse inzet loonde en tegen de avond stond, hing, lag alles weer netjes op zijn plaats en ik in de lappenmand.  Dacht ik goed te kunnen slapen die nacht, door al die fysieke inspanning, dan had ik het mis.  Om de twee uur wakker, met toegeknepen ogen (ik zie even slecht als een mol zonder bril of lenzen) de wekker bekeken en de ene droom na de andere zien passeren. 
Terwijl ik me binnenshuis bezighield, was Echtgenoot begonnen met het snoeien van onze meterslange haag, aan de zijde van de Vlindertuin, annex Kinderboerderij.  Of ik me dan even over het snoeisel wilde ontfermen?  Sorry, maar na mijn chauffagefitnessoefeningen zag ik dat niet zo zitten, een dagje later zou ook wel kunnen.  Gisteren dus eerst al die troep opgeruimd, zodat we geen klachten krijgen van onze boerderijburen.  Terwijl ik me daarmee onledig hield, was Manlief druk in de weer met onze zijde van de haag, zodat ik nog wel eventjes zoet was met oprapen en zakken vullen.  Volgende week zaterdag staat hier op de parking een container, waar wij als bewoners van de wijk, gratis ons groenafval in kwijt kunnen.  Moeten we zeker gebruik van maken en kan Echtgenoot een kleine marathon lopen achter de kruiwagen.
 


gepost door admin 03.10.12 17:52 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)