Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2014


23.10.14
herkenbaar verdriet


De Landelijke Dag van OVOK (ouders van overleden kinderen) ging dit jaar door in Leuven, locatie Gasthuisberg.  Het was al een tijdje geleden, dat ik nog deelnam aan deze bijeenkomst van ouders, die het allergrootste verdriet in een mensenleven torsen, het verlies van hun kind.  Er werd me gevraagd, of ik mijn teksten over verdriet ook bij hen eens wou tentoonstellen.  Ik vind het altijd hartverwarmend als mijn schrijfsels erkenning en waardering krijgen en zo ging het zaterdag dus richting Leuven.  Gepakt en gezakt met tal van gedichten: prachtig geschreven in kalligrafie door mijn vriendin Dorine en mooi ingekaderd, gedrukt op zeil en papier, in eigen handschrift op doek en de nodige attributen om ze op te hangen, vonden we zonder veel problemen de plaats van het gebeuren. Gelukkig is Echtgenoot een handige man en het is altijd handig om zo iemand achter de hand te hebben als er wat werk aan de winkel is.  Neem nu de panelen waarop de teksten een plaatsje moesten krijgen: die zijn nergens even breed of hoog.  De haakjes hier in Nieuwpoort gemaakt, waren niet van nut in het Leuvense.  Dus moest Manlief aan de slag, terwijl ik keek hoe het geheel toch presentabel zou zijn, want samen met mij stelde Josiane, de mama van Gijs de tekeningen van haar overleden zoon tentoon. Het was even zoeken en kijken, maar alles viel netjes in de plooi en we waren op tijd klaar, voor de eerste ouders hun opwachting maakten.  Echtgenoot, die het niet zo heeft voor het emotionele, wipte in de wagen richting Luik, waar een slotracewedstrijd hem meer kon bekoren.  Op de Landelijke Dag brengen ouders twee getuigenissen over het sterven van hun kind.  Iets wat ik altijd al een meerwaarde heb gevonden, want wie kan het nu beter vertellen dan een moeder en een vader?  Daarna zorgde Jean Bosco Safari voor een muzikaal intermezzo.  In de pauze tussenin, kwamen tal van mensen mijn teksten lezen en brak er veel verdriet los.  Omdat alles wat je schrijft zo herkenbaar is, zeiden veel ouders. Het warmde mijn hart, dit mooie compliment! Na de koffie was er nog een lezing door een rouwtherapeute, maar na twintig jaar heb je het allemaal wel gehoord en zijn die lezingen vaak een herhaling van een herhaling.  Daarom zijn de getuigenissen van de ouders zelf zo waardevol, daar put je vaak veel méér uit.  Ondertussen was Manlief terug van zijn heen en weer reisje en mocht het inpakken beginnen. Nog een pluim voor de mensen van OVOK, die zich telkens weer inzetten, om op zo'n dag toch iets van troost te bieden. Was jet zaterdag zomers warm, dan deed de zon er zondag nog een schepje bovenop. Manlief ging op bezoek bij een in de steigers staand nieuw orgelmuseum in Leffinge, in het kader van Kunstenaars bij de buren.  Bezieler van dit project is een ex slotracer en vriend.  Zelf had ik er helemaal geen zin in.  Ik hou niet van die grote muziekdozen en bovendien ben ik gespeend van elk muzikaal talent.  De televisieweergoden voorspelden slecht weer: veel regen en wind.  Ons gazon lag op apegapen en had nood aan een knipbeurt.  Dan maar de grasmachine op volle toeren getrokken, zondag of niet. Het kostte de nodige kracht en tijd, wegens lang en nat, maar nu ligt onze groene zone er getrimd bij voor de komende wintermaanden.  Een zorg minder!  En nog een geluk, dat zondagswerk, want dinsdag brak de hel los.  Was de morgen rustig, dan zwol tegen de middag het loeien van de wind aan tot stormkracht.  Het kostte me moeite om niet in de havengeul te belanden toen ik vertrok mij Moeder en in mijn auto wou stappen, die geparkeerd stond in volle windkracht.  Bij thuiskomst lagen de bloempotten te rollebollen op het gazon.  Vlug vlug mijn mooie, kostbare kunstslakbloemen (van kunstenaar Roland Menten) binnenshuis gehaald.  Ze zijn me te veel waard om ze speelbal te laten worden van een nietsontziende windstoot.  Gelukkig duurde de storm niet te lang en een nacht verder konden we al weer rustig ademhalen. Vandaag was het helemaal windstil en de gemeentearbeiders hadden de handen vol met het meest ondankbare werk: het wegscheppen van opgehoopt zand in hoeken en kanten, op stoepen, parkings en straten.  Miljoenen gestrandde zandkorrels, die hun eigen weg zochten, dansend op de stormwind.  Hoedje af, Mannen!  Voor hetzelfde geld waait het morgen nog maar eens zo erg en kunnen jullie van vooraf aan herbeginnen.  Je zou van minder moedeloos worden.  Ook dat is: aan zee wonen.



gepost door admin 23.10.14 18:56 | permalink | reacties (0) | General
16.10.14
een nieuwe lente ...


Vandaag ging Zoonlief een nieuwe lente in, zijn drieëndertigste.  Op zijn verjaardagskaart stond een weegschaal (sterrenbeeld) met de tekst: een jaartje meer, dat wéééééégt!  Binnenin schreef een liefdevolle moederhand: ... maar niet zo zwaar door, want drieëndertig is het nieuwe tweeëntwintig!  Zoonlief en Veerle staken vandaag over naar de kust, samen met Katootje.  Echt een pareltje!  De jarige zelf stal de show, want hij bleek gisteren bij de kapper beland en de schouderlange haren hadden plaatsgemaakt voor een korte, mannelijke coupe. Voor mij stond er een nieuwe man, die op zijn drieëndertigste knapper oogt dan ooit. Amàààààài, zou Annemie Struyf geroepen hebben. Het werd een leuk blitzbezoekje.  Ook Moeder was van de partij en niet te stuiten in het babbelen. Een ware spraakwaterval!  Ja, de geboorte van mijn oudste is er dan ook ééntje met veel anekdotes. Een maand te vroeg en te vlug, te klein en te licht bevonden. Een maand verblijf in een verwarmd bedje.  Een maand heen en weergerij naar het ziekenhuis.  Een maand intens verlangen begrensd door koud glas. Veel plezierige momenten in de kraamkliniek, niettegenstaande ik telkens mijn bezoek moest meetronen naar het andere eind van de afdeling, wilden ze een glimp zien van dat minibundeltje.  Mijn kamergenote, Monique, was fijn gezelschap en we zijn elkaar niet uit het oog verloren, ook al gingen de jaren hun gang.  Niets dan positieve herinneringen aan onze dagen samen. Ja, we lachten wat af!  En kijk, nu staan we drieëndertig lentes verder.  Fluitje van een cent, ware het niet, dat onze lentes serieus aan het verwinteren zijn.  De gedachte, toendertijd zelf nog maar zevenentwintig te zijn en nu bijna zestig, duwt me toch met de neus op de harde realiteit: we worden oud!  Maar ... het bijna zestig van nu is misschien wel het nieuwe veertig ('t is maar hoe je 't bekijkt).  Nog een dikke proficiat, Zoonlief! 



gepost door admin 16.10.14 19:18 | permalink | reacties (1) | General
14.10.14
eerste wereldoorlog


De eerste wereldoorlog ... honderd jaar geleden begonnen.  Al maanden is er niks anders te horen op radio, niks anders te zien op televisie, niks anders te lezen in de kranten en tijdschriften.  Een 'jubileum' dat dik in de verf wordt gezet en commercieel wordt uitgebuit.  Dit 'herinneren' ... de hele heisa er rond, het is me een beetje te veel van het goede.  Begrijp me niet verkeerd, we mogen de ellende, het verdriet, de pijn, de dood van duizenden en duizenden mensen, niet vergeten.  We moeten hen blijven herdenken en lessen trekken uit wat er ooit gebeurd is, maar kan dat niet een beetje ingetogener?  Iedereen springt nu op de oorlogskar. Kunstenaars werken zich uit de naad, hongerend naar een plekje op de frontlinie. Een streven dat nogal voor wat kunstzinnige jaloezie en afgunst zorgt.  Je vindt de afbeelding van de poppies (de vuurrode papaver, symbool van het vele vechten) op wijnflessen, chocoladedozen en koekjesblikken, op kaarsen en tal van andere attributen en bekende oorlogshoofden op streekbiertjes.  De 'commerce' draait op volle toeren!  Herdenken we het honderdjarig leed of maken we er een kermis van?  Wie staat echt stil bij de moddergevechten, de vele lijken, zij die gehavend uit de strijd kwamen en nooit meer werden wie ze ooit waren, de vrouwen die hun man en de moeders die hun kinderen wisten sterven, de gekte die toesloeg in de loopgraven, het slijk dat mens tot moddermonster boetseerde? Wie staat er daar echt bij stil? Het ponton, gelegd over de Schelde in nabootsing van honderd jaar geleden, toen de vluchtroute voor velen, is het jammerlijk bewijs van weinig of geen empathie met het verhaal achter deze herdenking.  Een jammerlijke fout in de menselijke berekening resulteerde in agressie en woede.  Duizenden tickets verkocht. Tal van 'overstekers' namen nogal wat tijd om van de ene oever naar de andere te slenteren, tussenin wat 'selfies' te nemen en van de wandeling een 'uitje' te maken.  Resultaat: duizenden kregen niet de kans om de ponton over te steken en bleven dus op hun honger zitten.  Dachten ze dan aan die arme mensen, die honderd jaar geleden alles achterlieten en op de vlucht gingen voor de vijand? Neen, ze werden agressief.  Scholden vrijwilligers de huid vol en verscheurden in een vlaag van woede de hen aangeboden poppies!  'Herdenken' noemen ze dat. Komende vrijdagavond vormen zo'n vijfduizend fakkeldragers de frontlinie van toen tussen Nieuwpoort en Ieper.  Van 19 tot 20 uur 30.  Om 21 uur start in Nieuwpoort Bad een optreden van Arno.  Ingangsprijs: 31 euro.  Deze week installeerden noeste werkers een kathedraal van een tent op de zeedijk ... ook dat is kennelijk 'Flanders' Fields'.  Geef mij dan maar de stilte van een mooi en met liefde onderhouden begraafplaats, waar de wind, tussen de zerken, het verhaal fluistert van ontelbare doden.  Geef mij maar de waardigheid van het stille herdenken. Iedereen lijkt wel gebéten door die honderdjarige oorlog, maar niet écht.  Niemand, niemand kan zich echt de voorstelling maken, hoe het werkelijk voelde toen de kou, de modder, de angst en de twijfels, het inzien van het nuttoloze strijden ... bezit nam van de vele hoofden en harten in het slurpend slijk. Ik buig het hoofd voor zo veel leed, maar weiger deel te nemen aan het hedendaagse herdenkingscircus.



gepost door admin 14.10.14 20:53 | permalink | reacties (1) | General
06.10.14
woeste wijven ...


't Was lang geleden, maar de aangekondigde koopzondag gaf me de gelegenheid om eens af te spreken met Zus en zo een dagje Gent te voorzien. Bleek deze stad dit weekend toe te behoren aan de kinderen en dit onder de titel: 'woeste wijven en wilde mannen', dus twee woeste wijven als Zus en ik konden er gerust nog bij.  De wagen gestart toen het nog vroeg dag was en in alle rust richting Oostakker getuft. De voorspelde weersberichten waren onheilspellend: koud en nat, maar daar viel niks van te merken.  Met de portemonnee in aanslag ging het stadswaarts, waar die koopzondag toch in alle stilte begon, vermits tal van zaken slechts hun deuren in de namiddag openden.  Maar niet getreurd, het was heerlijk kuieren in de nog rustig ademende straten en de kleine winkeltjes, die gespeeld hadden met de gedachte van morgenstond geeft (of heeft) goud in mond, kregen groot gelijk.  Liepen we die zaken anders straal voorbij, dan vonden we ze nu best een bezoekje waard.  We genoten!  Voor de vroeg uit de veren kinderen kon de pret niet op.  Muziek en vertier alom.  De meesten zagen er niet al te woest en te wild uit en de mama's en de papa's hadden evenveel pret als hun kroost. Fantastisch toch?  's Middags bleek het niet zo evident een plaatsje te vinden, om onze honger te stillen.  Toch een tafeltje gevonden op een leuk adresje.  Het duurde even voor we de bestelling op ons bord kregen, het tekort aan personeel tijdens het weekend laat zich overal voelen, maar de ovenschotel smaakte heerlijk en ... Zus en ik hadden tijd zat.  Ondertussen was er al heel wat volk op de been en openden veel winkelzaken uitnodigend hun deuren.  Van rust en kalmte geen sprake meer.  Het was oppassen geblazen in de winkelstraat, want het bleek een gaan en komen van trams en die rijden geluidloos tussen al die shoppende wandelaars.  Onbegrijpelijk, dat er daar niet méér ongevallen gebeuren. Lastig ook, want je moet voortdurend uit je doppen kijken.  Het jong geweld, de woeste wijven en wilde mannen, waren overal aanwezig en hadden veel bekijks.  Ergens op een hoek lag een hoop kinderen zo maar op en over elkaar te slapen (deden alsof).  Een straat of twee verder mocht een jongen in de aangeklede etalage van een kledingzaak, de ramen lappen.  Even laten interviewde een vlotte tiener enkele zesjarigen, die niet goed wisten wat ze hier mee aan moesten.  Op het pleintje, waar rappers enthoesiast hun kunnen toonden, aten een papa en zijn zoontje eensgezind een stuk pizza, die zo voor het grijpen lag. Beelden, die voor een warm gevoel zorgden en een glimlach op ons gezicht toverden.  Zelf gingen we even later, uitgeteld, voor een lekkere wafel met slagroom en breiden zo een smakelijk einde aan een leuke Zussendag.  Daarna in Oostakker nog even binnengewipt bij Zoonlief en Veerle, die vrienden op bezoek hadden.  Kleine Kato doet het goed, ze hoort er al helemaal bij!  Een uurtje later stond ik veilig en wel terug op de thuisbasis, het shoppen in de benen, maar weinig aankopen in mijn tas.  Op naar de volgende koopzondag!



gepost door admin 06.10.14 17:08 | permalink | reacties (0) | General
01.10.14
dubbel


Is het een vorm van egoïsme, als ik beken, dat elk moment van 'geluk' mijn verdriet om Benjamin telkens diep weerspiegeld?  Intens blij zijn bij de geboorte van kleine Kato en terzelfdertijd zo'n schrijnend, diep gemis en stekende hartenpijn ervaren, om wie en wat er niet meer is.  Een groot verlangen naar wat zo veel méér geluk had kunnen zijn, naar zo veel méér liefde.  Naar jou, Benjamin. Het voelt dubbel en moeilijk.  De zwarte haartjes van Kato, ze verwijzen naar jou. Ik weet nog hoe jouw donkere haardos bij je geboorte het onderwerp was van grapjes. Later werd je, net als je grote broer, zomerblond.  De chemo bezorgde jou tijdelijk een kaal koppetje.  De nieuwe haartjes, na de behandeling, waren veel donkerder van kleur dan voorheen, zonneblond zou je nooit meer worden.  

Het wordt niet gezegd, je laat het niemand zien, je gunt anderen hun grote geluk, maar het valt niet te ontkennen, dat elk stralend ogenblik een levenslang randje grijs draagt. De achtergelaten leegte staat dan extra op scherp, het gemis voelt loodzwaar, het verdriet knijpt je de keel dicht.  En ... je slikt het door, je zwijgt het dood, je tracht dat voelen onder controle te krijgen, omdat je er niemand mee wilt belasten, je wilt de blijdschap om je heen niet temperen. Daarom is het vaak ook zo hartverwarmend, om onverwachts jouw naam te horen noemen.  Zoals gisteren, toen de bel ging en de kleuterjuffen, jouw kleuterjuffen, Benjamin, aan de deur stonden met een geschenkje voor kleine Kato.  Ze vroegen het eerst naar jou, hoe oud je nu wel al zou zijn geweest. Ze stonden voor jouw foto, elk met hun herinneringen. Je wordt nog echt gekoesterd.  Je zit nog in zo veel harten en hoofden, het voelt als balsem op mijn hart. Zo'n momenten zijn van onschatbare waarde.  Ik weet dat ik 'rijk' ben, dat veel andere ouders dit moeten missen, terwijl zij er even grote nood aan hebben, want het kind dat er niet meer is, is méér dan ooit altijd voelbaar aanwezig.  

Lieve Hilde, Chris, Ginette, Ivan en Gerda, Marijke ... bij deze een dikke dankjewel voor jullie berichtje.  Katootje kan er alleen maar goed bij varen met al die warme hartenwensen. En ik ook, natuurlijk!

 

 

ze noemen het ...

 

loslaten

een plaats geven

verwerken

 

dan moet je verder

met het opgelapte hart

onder de obligate pleisters

 

weet je wel ...

 

de niet geheelde wonden

die zonder bloeden

toch nooit pijnloos zijn

 

ze willen het ...

 

niet meer genoemd

niet meer verteld

niet meer gehoord

 

alsof na jaren

de spons geveegd

alles weg kan wissen

wat niet eindig is

 

terwijl het gordijn

zich zachtjes sluit

een laatste hoofdstuk

uit de pen vloeit

 

ben jij nu nog

alleen van mij

 

Doris Dorné



gepost door admin 01.10.14 18:45 | permalink | reacties (2) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)