Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2017


22.10.17
een week met 'inhoud'


Een week, zeven dagen welgeteld, is kort en wordt met het ouder worden alsmaar korter.  Enfin, zo voelt het soms toch.  Begin deze week ging er een golf van 'sexuele intimidatie' door medialand.  Televisie, radio, kranten ... riepen op tot actie. Vrouwen lieten zich horen in praatprogramma's of schreven hun ziel bloot op social media. Het ging dan ook meestal om mannen van onze generatie.  Ik kon er zowaar de slaap niet van vatten, van al die bekentenissen.  Ja, ik kan begrip opbrengen voor al die verhalen.  Mannen gaan dikwijls nogal eens hun boekje te buiten, maar zien dat dan als 'humor'.  Dat wij daar niet mee kunnen lachen, bestempelen ze dan als 'kleinzerig en kinderachtig'.  Hoe wij ons daar bij voelen, dat laat geen belletje rinkelen bij hen.  Mijn vriendin en ik hadden het er vrijdagochtend nog over.  We hopen en denken allebei, dat de huidige generatie jonge mannen toch wat respectvoller omgaat met de dames en indien niet, dat de vrouwen van deze tijd, zonder schaamrood meer durven opkomen voor zichzelf. Donderdagavond kreeg ik een telefoontje.  Mijn tante, de zes jaar oudere zus van Moeder, was gestorven.  Ze werd tweeënnegentig.  Jaren keek ik naar haar op, mijn doopmeter ofte 'marraine'.  Veel zagen we elkaar niet, ze woonde al een leven in Engeland, maar als ze de oversteek maakte was het feest.  Ik was nog kind toen.  Met de tijd verloor ik een beetje mijn 'bewondering' voor haar, toen ik haar verhaal stukje bij beetje te horen kreeg.  Ze had twee kinderen aan hun lot overgelaten.  Na de dood van Benjamin kon ik daar moeilijk mee om.  Bovendien gleden de jaren voorbij en verflauwde het contact.  Nu is ze gestorven.  Verdriet voel ik niet echt, ik herinner me vooral mijn kinderlijk verlangen van toen en hoe spannend het wel was om de minuten af te tellen tot een jaarlijks weerzien.  Ze had ook altijd voor elk van ons een kadootje bij en héél veel engelse snoep.  Ik zal Moeder niet vertellen, dat haar zus er niet meer is, want ze ziet mij nu als haar zus.  Het zou voor te veel verwarring en nog méér mist in haar hoofd zorgen.  Bovendien ... was er geen plaats meer voor elkaar in hun leven.  De telefoon bleef stil en de hand vond geen pen om nog een kaartje te schrijven. 

Het belastingvoordeel voor thuisblijfmama's zou moeten verdwijnen.  Het zou niet werkende moeders moeten aanzetten tot een baan zoeken, blokletterde de computer vrijdagvoormiddag.  Echtgenoot las het me voor in naam van Gwendolyn Rutten.  Tja, ik heb me als thuisblijfmama altijd al met een scheef oog bekeken gevoeld.  Niet uit werken gaan, je job opgeven om aan de haard te zitten en zelf voor je kind te zorgen was al 'not done' toen ik die beslissing nam.  Alsof er 'lui en ongeletterd' op je voorhoofd geschreven stond en altijd weer die uitleg die gegeven moest.  Ik word er nu nog moe van!  En kijk, zesendertig jaar later vind ook Mevr. Rutten, dat zelf voor de zorg van je kroost instaan niet moet mogen of toch 'gestraft' moet worden.  Gelukkig zijn er nog mensen met verstand, die haar standpunt onmiddellijk aan de zijkant schuiven en toegeven, dat thuisblijfmama's ook 'werken'.  Ik geef mijn beslissing van toen een ereplaatsje op mijn curriculum vitae.  Thuisblijfmama's zijn 'cool'! 

Vrijdagavond in de stedelijke vismijn, tijdens de Oesterbeursdagen een check van tweeduizend euro gekregen ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Een hartverwarmend gebaar van erkenning en waardering.  Toch nog even meegeven, dat een dame me kwam zeggen vrij te zijn, om bij de volgende bloemenverkoop te komen helpen.  Moest haar teleurstellen, het verhaal van onze mini azalea's eindigde veertien jaar geleden,  na een immense inzet van tien jaar.  Zo zie je maar, hoe mensen zich willen manifesteren zonder weet te hebben van hoe of wat.  Daar krijg ik dus serieus de kriebels van, van zo'n dommigheden. 

Vandaag kwamen onze vrienden Lydia en Roland vanuit het verre Alken naar Nieuwpoort.  Roland en ik leerden elkaar ooit kennen in de plaatselijke jeugdclub, we waren nog 'piep'.  Zo'n vijf jaar geleden vonden we elkaar terug via een artikel over zijn kunst (google: de kunst van het 'onthaasten' van Roland Menten).  Een jaar later zetten we samen, ook met medewerking van de Nieuwpoortse kunstenaar Ivan Peel,  een laatste tentoonstelling ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent op poten. Intussen zijn we vier jaar ouder en wijzer, maar er is een fijne, blijvende vriendschap gegroeid.  Aan onze tentoonstelling hou ik niets dan warme herinneringen over en bovendien sloten ook zij het Kinderkankerfonds UZ Gent in hun hart.  Jammer, dat we zo ver van elkaar af wonen, maar dat mag geen obstakel vormen om elkaar toch jaarlijks eens terug te zien!

 

was het ...

 

een soort vermoeidheid

tussen hen

 

het familiegevoel

dat na tal van jaren

 

plots bestoft

een einde kende

 

was het ...

 

het inzicht

in de mens

 

de klik 

tussen hen

 

plots verbroken

niet meer te lijmen

 

was het ...

 

gewoon de glans

die mettertijd verdween

 

het vermoeiende moeten

maar niet meer willen

 

onder zussen

vervreemd van elkaar

 

wie zal het zeggen ...

 

Doris Dorné - 2016

 

 

 

  



gepost door admin 22.10.17 17:24 | permalink | reacties (0) | General
17.10.17
kelletjes en vermeende krabben ...


Het beloofde nazomertje was (én is) een feit.  De temperaturen swingden, net als gisteren en eergisteren, ook vandaag de pan uit.  Van winterkledij hebben we momenteel nog geen kaas gegeten.  De kledingzaken zullen er niet mee kunnen lachen.  Zaterdag staken Zoonlief en Co over naar de kust.  Het prachtige weer nodigde uit tot een strandwandeling.  Blijkbaar had iedereen aan de lippen van onze weervoorspellers gehangen, want het krioelde van de dagjestoeristen en dus ook van de geparkeerde voertuigen.  We vonden een plaatsje in de Simliwijk (een luxueuze villawijk in Nieuwpoort-Bad), op loopafstand van het strand.  We hadden er allemaal zin in.  Eens op het zand, kon de pret bij onze kleinkroost niet meer op.  Vooral onze jongste Prinses is een echt zand- en watermeisje.  Ze rende zo vlug haar korte beentjes haar dragen konden richting wegtrekkende zee.  Bij het eerste achtergebleven plasje water ('kelletje' in de volksmond) moesten sokken en schoenen uit.  Drie paar blote voetjes genoten van een duik in een beetje zee.  De luiliggende golfbreker nodigde uit tot op onderzoek gaan.  Voor kleine stadsmensjes een absolute must, voor ons altijd een bron van voorzichtigheid.  Ook Miniprinses  ging (rok omhoog) op ontdekkingstocht nabij het stenen gevaarte.  Vijf minuten later huilde ze hartstochtelijk, want ze had ergens haar voetje gekwetst en er kwam nogal wat bloed bij kijken. Ergens op een schelp getrapt, of op een steen of op een stuk glas?  Het was een klein wondje, maar bloed en kindjes ... dat gaat niet zo goed samen en ze was niet te troosten.  Tja, dan maar naar huis gereden met Zoonlief en zijn gekwetste dochter, zodat we het zand van de voetjes konden spoelen.  Een likje zalf en een Bumbapleister later was het grootste leed geleden.  De strandverlangens van ons kleintje verdwenen ondertussen in het niets.  Het enige dat ze wou doen was 'visie' (televisie) kijken, als troost.  Zo kwam het dus, dat Zoonlief en ik op die zonnige oktoberzaterdagnamiddag, samen met onze gekwetste, naar kinderprogramma's zaten te kijken.  Ondertussen genoot de rest van de familie verder van hun uitje.  Het slachtoffer had even later geen last meer en huppelde als een klein konijntje door het huis.  's Avonds aan tafel vertelde ze over de krab, die 'knijp-knijp' gedaan had in haar voetje.  Er was geen krab, zei grote Zus, maar dat kon je onze driejarige niet wijsmaken.  Ze had een krab gezien en daarmee basta!  Volgende keer nemen we waterlaarsjes mee, om op zeker te spelen.  Zondag werd het nog warmer en reed half België zich de sloffen uit het lijf, om toch maar aan de kust te geraken.  Terwijl Echtgenoot van de gelegenheid gebruik maakte, om nog wat voorbereidend schilderwerk te verzetten, nam ik de fiets richting strand.  Na anderhalf uur stond ik weer thuis, wegens véél te druk.  De altijd heersende rust in onze wijk voelde als een echte verademing.  Gisteren was Zoonlief jarig, zesendertig oud is nog bitter jong.  De geboorte van je kind blijft toch altijd een mijlpaal in je leven, een dag in je geheugen gegrift, een dag vol momenten om nooit te vergeten, vooral als de bevalling buiten de lijntjes van het normale kleurt.  Een hindernissenparcours als het ware!  Manlief doet ondertussen vlijtig verder met het schilderen.  Het werk nadert zijn ontknoping (ha,ha!).  Ik denk hier en daar wat afgunst te spotten in ogen van bewonderaars.  Ja, er mag ook al eens een bloemetje gegooid worden!  Vandaag voor het eerst weer een mail gestuurd naar nichtje Scarlet op het verre, vernielde St. Maarten.  Volgens Zus kan het weer. Een andere manier om contact te leggen heb ik niet.  Het gaat goed met haar, ze is een 'topmadame'.

 

eindelijk rust ...

 

na de oorlog

in het zand

 

na het gevecht

met de zee

 

liep het strand leeg

 

duizenden voeten

lieten als woelmuizen

mensenlevens sporen na

zonder verhalen prijs te geven

 

zalvende nachtwind

woei valse plooien over 

wat niet geweten kon of mocht

streek korrels goud tot strijkglad

 

alles werd stilte ...

 

de strijd om 

ons eigen plaatsje

eindelijk voorbij

 

Doris Dorné - 2014 

 



gepost door admin 17.10.17 18:49 | permalink | reacties (0) | General
10.10.17
herfstblij


Met de hete adem van de donkere dagen in mijn rug, zijn er halfweg oktober toch veel kleine dingen die me 'herfstblij' maken.  Nu de bomen hun bladeren in een koperen regenval naar beneden laten dwarrelen en mijn voeten hun weg vinden in het ritselen van stervend bruin, spotte ik de zon in mijn tuin: een late, goudgele boterbloem!  En ook mijn geliefde madeliefjes zijn weer van de partij. Nadat ze deze zomer het onderspit moesten delven door de lange droogte en verzengende hitte, verschijnen ze sterker en weerbaarder dan ooit.  Ik werd er de voorbije dagen instant happy van.  Ook mijn wandelingen, of beter gezegd 'speurtochten' op het strand, zijn deugddoende momenten.  Wenteltrapjes (zeldzaam schelpje) zoeken én vinden, een reisje naar het buitenland kan er zelfs niet aan tippen.  Elk zijn ding, nietwaar?  De zee en het strand zijn overigens al helemaal in 'wintermodus'.  De zomerse strandkabientjes (huisjes) staan weer op stal tot volgend jaar en de roodwit gestreepte strandstoelen kregen hun nodige poetsbeurt, voor ze werden gestapeld.  Beachbars liggen er verlaten bij.  Al was er van rust aan zee weinig sprake deze morgen.  De scholen laten immers hun leerlingen uitvliegen.  Samen met hun begeleidende leerkracht overspoelen ze het strand op zoek naar hen onbekende schatten.  Een leraar riep zijn volgelingen toe: kom, we gaan spaghetti zoeken!  Waarmee hij een soort zeewier bedoelde.  Ondertussen is Echtgenoot hier begeesterd aan het schilderwerk bezig.  Een bedreven beroepsschilder zou het zeker niet beter doen.  Een geluk, dat hij dat allemaal zelf kan.  Ja, ik weet het,  een Handige Harry is onbetaalbaar.  Nieuw geverfde ramen ... daar word ik ook blij van.  Nu nog hopen op een paar nazomerdagen, zodat hij de klus helemaal kan klaren, dan kunnen we een paar jaartjes verder zonder verfperikelen.  Oktober ... nog een tikkeltje zomer, een beetje herfst ... ik hou ervan.

 

zo veel dood

is hartverscheurend

al knispert

er een lied

 

onder mijn voet

die zijn weg zoekt

naar wie weet waar

 

verslagen troept

gevallen bruin

samen in de goot

 

- hangbladeren -

 

late nazomerzon

giet alles tot goud

wat kleur verloor

 

herfst ...

slaat en zalft

 

Doris Dorné - 2012

 

 



gepost door admin 10.10.17 18:46 | permalink | reacties (1) | General
06.10.17
geluk is deelbaar


Vorige dinsdag was een dagje uit met één van de vriendinnen.  Terwijl Echtgenoot zich gefocust bezighield met de voorbereidingen (verwijderen van dertigjarige verflagen) wat betreft het schilderen van onze buitenramen, trokken wij twee zonder enige scrupules richting stad, om in het restaurant 'Nieuwpoort' een lekkere lunch te verorberen.  Aan het tafeltje naast ons kregen we het gezelschap van een knapogende, nog jonge man, die ons na een tijdje aansprak.  Kon het, dat we hem niet onbekend waren?  Altijd een leuke opener voor een mogelijk gesprek.  Bleek deze jongeman de zoon te zijn van een bekende uit mijn atheneumverleden.  Hij vertelde ons, dat hij de vorige avond voor de tweede keer papa was geworden en toonde trots een foto van het kleine meisje.  Ze waren al fiere ouders van een zoontje van twee en hadden nu echt gedroomd van een dochtertje.  Hun verlangen was werkelijkheid geworden. Zijn enthousiasme en bevlogenheid als jonge papa waren hartverwarmend.  Hij strààlde en wij, wij straalden mee.  Onze eigen bevallingen kwamen in beeld.  Vriendin beviel ooit met keizersnede van haar enige zoon, terwijl ik twee keer een maand eerder dan verwacht naar de kraamkliniek mocht spurten.  Voor geen van ons beiden dus een vlekkeloos parcours.  De geboorte van Zoonlief liet bij mij niet te wissen sporen na.  Als mama mocht ik naar huis, maar mijn oudste bleef waar hij was, in een verwarmde kamer, achter glas.  Hij deed er een maand over om op het toen gewenste gewicht te geraken (drie kilootjes) en in al die tijd had ik hem slechts één keer in mijn armen mogen houden.  Bij zijn thuiskomst was ik één brok twijfels, angst en schuldgevoel.  Ik vraag me nu nog vaak af, hoe dat kleine wezentje zich moet gevoeld hebben, een maand zonder warme armen om hem heen.  Bij Benjamin verliep het vlotter, ook een maand te vroeg, maar op zijn gewicht en bovendien had ik toen al wat ervaring.  Ach, bevallen ... niet altijd een roze wolk!  Onze jonge papa moest ervandoor, moeder en dochter wachtten op hem.  We wensten hem alle geluk en succes toe in zijn verdere familieleven en zwaaiden hem uit.  Zonder het te weten, gaf hij onze lunch een zilveren randje.  De ontmoeting bleef de ganse namiddag nazinderen.  We wandelden langs de prachtige Nieuwpoortse promenade naar 't Bad.  Puur genieten, noem ik dat.  De blaren op mijn hielen nam ik erbij, een mens moet tegen een stootje kunnen.  Toch maar huiswaarts 'getramd', kwestie van nog meer voetenschade te vermijden.  Ondertussen zit de eerste oktoberweek er al op.  Hoe zou het met de papa en zijn nieuwbakken dochtertje zijn?  Volgens mij, draait ze hem al helemaal  rond haar kleine, vrouwelijke pink! 

 

we kunnen dromen

we kunnen verlangen

 

maar moeten vaak

met huilend hart

 

dromen bijsturen

verlangen inbinden

 

om wat het leven

in petto heeft

 

zonder dat wij

weet hebben van

 

hoe

wat 

waar

wanneer

 

Doris Dorné - 2017

 



gepost door admin 06.10.17 18:37 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)