Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2018


31.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'klein sterven'


twee dames wandelen 

virtueel mijn woonkamer binnen

ze huppelen over het televisiescherm

de gefilmde omhelzing is hartelijk

ze zijn dan ook vriendinnen

samen schreven ze jaren geleden een boek

over kleine mensjes en hun sterven

 

wij hadden net de bevestiging gekregen

de komende dood van ons kind was een feit

zij opgewekt en lachend

dartelde uitbundig op de polikliniek rond

wij waren haar toen nog onbekend

ons nieuws zette een domper op haar vrolijkheid

pas recent werkzaam op de kinderkankerafdeling

werd zij onze toekomstige thuisverpleegster

ze droeg een groot hart voor kinderen

toverde zonder veel moeite in een mum van tijd

blije momenten in veel te korte kleine mensenlevens

jij had een boontje voor haar

er was ook oog en oor en tijd voor Broer

ze kietelde jou tot een laatste zeldzame lach

zat aan je bed de dag dat je stierf

boetseerde jou toen tot mooi en vredig

 

kinderen zien sterven

in eindeloos lijden en aftakelen

het kroop ook bij haar in de kleren

ze had nood aan schrijven

een boek over gestorven kinderen

kinderen waar ze een stukje weg mee ging

haar weg met kijk van toch altijd buitenstaander

haar boek over klein sterven kwetste vele ouders

zo mooi als neergepend was het nooit geweest

 

ze lopen samen over het scherm

de schrijfster en de vroegere verpleegster

nog altijd voel ik ergernis

om het verbloemen van de waarheid

over de grote pijn van het kleine sterven

nog altijd voel ik boosheid

ook al was ze jouw vriendin

en delen we de afdruk van jouw dood

we worden het nooit meer eens

 

Doris Dorné

 

 



gepost door admin 31.10.18 18:51 | permalink | reacties (0) | General
29.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'knuffelen'


een klein meisje

knuffelt haar 'lief mamaatje'

een steekvlammetje dwarst mijn hart

 ...

dertien lange maanden

uren en uren dicht gegen elkaar aan

mijn armen als warme wollen wikkeldeken

en daarin jouw kleine lijfje

talloze pogingen om de pijntjes en schrik weg te knuffelen

in de hoop jou een beetje tot troost te zijn

machteloos voelde het op zeldzaam weerspannige dagen

als door tegendraads en opstandig

het knuffelgehalte even zoek bleek

 

na anderhalf jaar 'samen' terug naar klas

de nieuwe start van van een ander leven

een dikke knuffel aan een onbekende schoolpoort

de morgen nagelbijtend doorworsteld

elke seconde aan jou gedacht

het verloren lopen op het trage tempo van de klok

tot het rinkelen van de bel leek een eeuwigheid

's middags het blije weerzien beklonken met een knuffel

 

later was er weer het verdriet in je kinderogen

zo herkenbaar voor mijn oplettend moederhart

dat zich verloor in een waterval tranen

geen enkele hoop meer op genezen

wat ons bleef was enkel liefhebben en koesteren

op een ochtend huilde je jezelf wakker

de pijn niet meer te harden hielp ik jou uit bed

'mama, ik zie jou toch zo graag' fluisterde je

het knuffelen kreeg toen zijn laatste kans

 

fragiel en bijna doorkijk

werd je glasgeblazen mannetje

zelfs te broos voor een knuffelarm om je heen

klein uit het nest gevallen verderlicht vogeltje voor de kat

jou pijnloos naar de zetel bij het raam dragen

het zoeken van nog ietwat comfortabel liggen

werd hartbrekend huzarenwerk

 

je wou met rust gelaten

bande elke ongewenste stoorzender

geen enkele knuffel was nog haalbaar

alles te ver in afstand door onnoemelijke pijn

bleef er alleen nog ... 

het teder aaien van je wang

het strelend warmen van je kinderhandjes

het zachte vlinderen van een kus in zweefvlucht

... wat moet een moeder zonder koesterende arm

 

'k ga dood' zei je zonder in drama te vervallen

alsof je vrede had met doodgaan

al wat me restte was jou knuffelen met woorden

keer op keer gezegd hoeveel ik van je hield

en dat ik altijd van je zou blijven houden

je knikte stemloos dat je het wel wist

een zoen was het laatste wat je me vroeg

 

nooit meer knuffelen

nooit meer koesteren

... het allergrootste moederverdriet

 

Doris Dorné

 

 

 

 



gepost door admin 29.10.18 21:36 | permalink | reacties (1) | General
28.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken - hoeft niet' - 'Benjamin'


je was ons tweede groots geluk

jouw komst boetseerde ons gezin tot compleet

je zou voor altijd de jongste de benjamin blijven

nooit vermoed dat die toch niet alledaagse naam

na jouw sterven zo vaak mijn weg zou kruisen

 

...

 

een prille voorjaarsdag de lente in aantocht

in beschut hoekje genietend op ons terras

de eerste zonnestralen geproefd

er dartelde nieuw leven door de lucht

het roepen en schaterlachen van schoolkinderen

op bezoek in de aanpalende kinderboerderij

met plots luid een meisjesstem boven de anderen uit

'Ben-ja-min!'

dwars door bottend groen waaierde jij de tuin in

eventjes hield de wereld op met draaien

verstarde ik tot zacht verzuchten

 

elke morgen maant Radio 2 tot wakker worden

'Benjamien Schollaert'

praat bij het ontwaken vlot de deuntjes aan elkaar

terwijl ik de slaap nog uit mijn ogen wrijf

neemt de dag een start met tedere gedachten aan jou

vergeefs tracht ik mij een beeld te vormen

van de man verborgen achter de naam en de stem

 

op een zomers podium klonk plots

mijn favoriete Louis Neefs lied 'Mijn vriend Benjamin'

de zanger zong hees en rauw

in aangepaste versie een eigen arrangement

Louis' parel tot niet om aan te horen

het voelde als krassen van kapotte naald op zwart vinyl

zelfs een beetje als sterven midden zon en hemelsblauw

goed dat niemand toen mijn gedachten las

ik wenste die zanger monddood

 

ergens in de stad flats in opbouw

na een Theater aan Zee voorstelling rechtover

op de begraafplaats het verhaal van een gestorven kind

liet het verkoopbord aan de overkant

zich bij het buitenkomen lezen

'Residentie Benjamin - Bouwheer Jonckheere'

net die avond op die plaats een verbijsterend gegeven

 

die middag aan het tafeltje pal naast ons

een franstalig gezin op zijn zondags uitgedost

het wachten duurde de kinderen te lang

'Bainjamain!'

wees de mama haar zoontje luid terecht

toen een eindelijk voorgeschoteld bord spaghetti

enkel voldeed aan lusteloos en doelloos prikken

zo herkenbaar dat het pijn deed

 

de nederlandse grens over met vrienden

een dagje genietend buitenland snuiven

's avonds als afsluiter een etentje

op de menu kaart 'steak Benjamin'

even stokten woorden viel het praten stil

elk van ons in gedachten bij jou

 

als vriendin en woordkunstenares verzot op toneel

bracht ze ons verhaal met taal naar buiten

weefde ze jou tot rode draad in haar leven

vaak liep ze gewoon tegen je op

zoals toen zwart op rood haar aandacht trok

'Benjamin ...' een affiche in de schouwburg

een tijdje later belde ze bij ons aan

zwart op rood warm als geschenk ingekaderd

wonderlijk hoe zij en ik samen iets hebben met jou

 

Doris Dorné

 



gepost door admin 28.10.18 11:28 | permalink | reacties (0) | General
27.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'liefde'


een jong stel ...

op een zonovergoten marktplein

verliefd lachend vol van elkaar

in hun handen toekomst en geluk

duizenden plannen voor een bruiloft en later

ik herken het meisje met de gouden haren

 

ze was ooit jouw uitverkorene

de favoriete allerliefste uit de derde kleuterklas

jullie tweetjes beiden pas zes

de liefde wederzijds intens en groot

jij schreef dagelijks obligate roze harten briefjes

om daarna ongeduldig popelend te wachten op antwoord

alsof jij je toen al nog weinig tijd wist

 

alles was 'samen' voor jullie

samen dansen - spelen - werken - tekenen

straks hebben we hier een huwelijk lachte de juf

zo ver zou het nooit komen wisten we

we lieten de prille vlinders vrij spel

jullie kleuterliefde was zo'n mooi gegeven

 

geen school meer voor jou na de zomervakantie

door te ziek de start van het eerste leerjaar gemist

en dus ook jouw lievelingsvriendinnetje

ze kwam op bezoek het meisje met de gouden haren

bracht je vertederend tot troost haar lievelingsknuffel

al had jij toen al berustend afscheid genomen

van wat niet meer haalbaar was

 

op het marktplein ...

vormen ze een stralend stel

dromend van huisje - tuintje - boompje - kindjes

alle geluk is hen gegund

toch schrijnt het een beetje binnenin

onder zomers warme zon

voelt mijn moederhart heimelijk loodzwaar

 

Doris Dorné

 



gepost door admin 27.10.18 15:08 | permalink | reacties (0) | General
26.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - speelgoed'


na lange tijd komt

jouw speelgoed weer tot leven

schrijft in onderzoekende kinderhandjes

het verhaal van wie wij was

 

wars van sportief

vonden jij en Broer elkaar

in verhalend fantasiespel

altijd tot troost in bange dagen

jouw favoriete ninjapoppen

zo veel ouder ook nu nog gesmaakt

draaien ze de klok gewoon terug

 

ooit trouwe metgezel naar het ziekenhuis

een koffertje legoblokjes blijft bekoren

bouwen is immers van alle tijden

ik weet nog hoe je bij het laatste winkelen

het grote legopiratenschip begeerde

dat ik toen niet kocht wegens te duur

later toch door de Sint gebracht

kon jij er niet meer van genieten

door teveel pijn en halfblind afgehaakt

het blokjes bouwen voor jou al verleden

Broer stak het liefdevol ineen

terwijl jij verlangend wachtte

ik heb het mezelf nooit vergeven

 

ook jouw trollen gaan weer bewegen

gekke gezichtjes met weelderig bos haar

verlaten hun kartonnen dozen

de gezelschapsspelletjes cadeau gekregen

ooit goed voor uren speelplezier

vinden eindelijk weer jong enthousiasme

 

het voelt goed

jouw speelgoed weer te zien leven

al hangt in alles nog

de uren - dagen - weken - maanden

van jouw ziek zijn

 

Doris Dorné

 

Ondertussen vielen hier ook dit jaar weer de speelgoedboekjes van de Sint in onze brievenbus.  Tijd om eens te gaan snuisteren in een overzadigde winkel en er bijna het hoofd bij te verliezen.  Dit weekend komt de kleinkroost en dan zal er naarstig aangekruist, geknipt en gelijmd worden in al dat verlokkelijk verlangen, zodat wij meer zicht en focus krijgen op hun sinterklaaswensen.

 

 



gepost door admin 26.10.18 18:48 | permalink | reacties (0) | General
25.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'ziek'


hamerend hoofd

tegenstribbelende spieren

rasp in de keel

met ellendig griepgevoel

uitgeteld in de lappenmand ...

 

1990 - 1993 ...

 

ziek was jij al een tijdje

het vele huilen en klagen over pijn

telkens weerlegd door de dokters

tot zes maanden later bleek

hoe verkeerd hun inschatten was

kanker speelt dan ook vaak en lang vals spel

dus geen verwijten naar anderen toe

alleen een immens groot eigen schuldgevoel

 

zieker door de chemotherapie

de diefstal van je haren kon gerelativeerd

een stukje humor lukte nog net

het lachen verging me toen ik jou op een morgen vond

tussen de onuitgewiste sporen van loodzware uren

vuil nachtgoed in de wasbak en kots op de ruiten

na het veel te late kuren van de dag voordien

 

ziek van angst voor de talloze prikken

de niet te ontvluchten vingerdikke naald

bij gevreesde beenmergpuncties

ziek van angst voor de zware medicatie

jouw afkeer van geel gekleurde chemotherapie

omdat je wist wat komen ging

 

en daarna ...

 

terminaal ziek

niet meer te genezen

ter dood veroordeeld

 

zes maanden lang

elke dag stap na stap achteruit

aftakelen tot stervend vogeltje

 

ik denk aan jou en ik schaam me ...

griep is niet méér dan een grapje

 

Doris Dorné

 

 



gepost door admin 25.10.18 13:11 | permalink | reacties (0) | General
24.10.18
boek op blog 'Spoorzoeiken ... hoeft niet' - 'media'


' ... in opspraak' kopt de krant

een pagina groot artikel vergezeld van foto

... voor de leeuwen geworpen

 

januari 2003 ...

jezelf terugvinden op de voorpagina van een krant

met foto en de vermelding 'moord' het zal je maar gebeuren

dat ik het zelf gezocht had kreeg ik als commentaar

van velen die het schijnbaar beter wisten dan ikzelf

dat de pen van journalisten soms een scheve schaats rijdt

daar hadden ze geen benul van maar het was hen vergeven

de roep van de criticasters viel uiteindelijk in het niets

vergeleken met de grote warmte waarmee ik me wist omringd

 

aan de vooravond van een spraakmakend interview

waarin mijn getuigenis over euthanasie

bijna tien jaar na jouw dood

bezorgde het enthousiaste schrijven

van een te ijverig journalist

ons elf uur onder arrest bij de gerechtelijke politie

en een avondlijk bezoek aan de onderzoeksrechter

op die manier kun je met journalistieke pen mensen breken

toch voelde meewerken aan het programma nooit verkeerd

euthanasie voor ongeneeslijke zieke kinderen moet besproken

omdat er grenzen zijn aan machteloos toekijken van ouders

op het onnodig noodlijdend aftakelen van hun stervend kind

 

gelukkig wist ik me op handen gedragen

wat ik al die jaren gezaaid had kwam tot bloei

de lokale pers schreef de pennen positief leeg

de mediastorm ging liggen

 

jouw verhaal kwam op radio en televisie

verscheen in kranten en tijdschriften

nooit uit eigenbelang of puur sensatiegericht

maar enkel en alleen met hart en oog voor anderen

 

Doris Dorné

 

Ook vandaag stel ik me soms vragen over wat in kranten en tijdschriften verschijnt.

De pen van een journalist brengt nooit het verhaal zoals door jou verteld.

Laten we dus niet te goedgelovig zijn en vooral niet oordelen over anderen op basis van wat we te lezen krijgen.

 

 



gepost door admin 24.10.18 13:03 | permalink | reacties (0) | General
23.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - euthanasie'


euthanasie bij jonge kinderen ...

een bron van politiek bakkeleien

pagina's krantenvullend nieuws

een onwettelijk strafbaar gegeven

 

zo was het en zo blijft het

weten dat het niet mag

dat de vraag alleen al

betrokkenen opzadelt met schuld en angst

dat je op schouders een niet te tillen last legt

zo voelde het toen ik besliste dat het zo niet verder kon

 

het lijdend aftakelen dat ik met lede ogen aankeek

terwijl ik je kansloos en stervend wist

al bezorgde jouw beeld velen slaaploze nachten

niemand sprak een woord niemand stelde de vraag

je zou het lafheid kunnen noemen

maar ook ik vond de moed niet

de verantwoordelijkheid van jouw dood

in andermans schoenen te schuiven

tot het echt aangekaart door wanhoop

een eigen leven ging leiden

en de belofte die ik je weken voordien deed

mij eindelijk tot beslissen noopte

 

december 1993 ...

zes was je bijna zeven zou je worden

de laatste week sleet je in bed

geboetseerd tot enkel nog botjes en beentjes

het licht in je reebruine ogen verdwenen

blind en broos en breekbaar

mijn moederhart steigerde huilend

dit was niet wat ik wilde voor jou

moe gevochten zei je triest dat het zo niet verder kon

ik beloofde je te helpen al wist ik niet hoe

jouw kindervertrouwen in mij was huizenhoog

het beschamen bleek geen optie

ik hoopte elke nieuwe morgen de laatste

maar de dood nam hardvochtig de tijd

maakte jou tot speelbal van eindeloos lijden

  

in samenspraak dan toch de beslissing genomen

geen liefde groter dan mijn liefde voor jou

op het ogenblik van ingrijpen en helpen

verlost van niet te harden pijn eindelijk rust gegund

het voelde juist en goed en warm

jou helpen sterven was mijn moederplicht

 

voorjaar 2003 ...

getuigen over jouw sterven werd me vaak gevraagd

het auditorium in het UZ Gent vulde zich jaren geleden

tot de nok met medisch en verplegend personeel

jouw verhaal kreeg een ontroerend staande ovatie

dankwoorden en warme handdrukken van mensen in tranen

later volgden Ter Zake en Koppen

programma's met een serene uitstraling

mijn getuigenis in het veelbesproken Telefacts

zette echter de wereld rondom mij even helemaal op zijn kop

een krantenjournalist bestempelde jouw dood als moord

ik moest voor de onderzoeksrechter verschijnen bijna tien jaar later

het kreeg me niet klein en ik groeide zelfs tot sterker

geen kind hoeft te sterven zoals jij het moest

maar ontgoochelend was de reactie vanuit medische hoek

wat bleef was een gevallen stilde die voelde als verraad

het kwam tussen ons nooit meer goed

 

dus blijft euthanasie verboden voor kinderen

krijgen ouders geen recht tot beslissen

mochten wij die vraag maar mogen stellen

konden we maar met een gerust hart aangeven

dat het lijden van ons kind een stap te ver gaat

 

weten dat ingrijpen kan en mag

zonder schuldgevoel maar met een hart vol liefde

omdat geen ouder zijn kind wil zien sterven daar

waar overschreden grenzen 'onmenselijk' worden

 

Doris Dorné

 



gepost door admin 23.10.18 13:16 | permalink | reacties (0) | General
22.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'school'


september ...

met duizenden aan de startlijn

van een gloednieuw schooljaar

het blijft een pijnlijk gegeven

 

september 1990 ...

je zou peuter voor kleuter wisselen

maar je liep de eerste schooldag mis

het klagen over pijn in je hals hield je thuis

misschien wel hersenvliesontsteking ... dacht ik

de huisarts noemde het geruststellend 'toneelspel'

dus ging jij de volgende dag richting school

 

twee maanden lang 's morgens huilend op de bus

's avonds schreiend naar huis

ze noemden jou een huilebalk en lachten je uit

directie en leerkrachten kregen het op hun heupen

wisten niet wat aan te vangen met jouw tranen

ontroostbaar en onhandelbaar als je was

verloor iedereen zijn geduld met jou

Broer was er het hart van in

 

op de speelplaats slapjes ineengedoken

niet de kracht om een voet te verzetten

ik had geen weet niemand die me toen vertelde

hoe ze je verplichtten tot opstaan - stappen - spelen

weken later bij de diagnose kanker

viel plots een geladen stilte in die kleine school

en stil is het gebleven ...

 

al hield het busje halt pal voor onze deur

niemand stapte uit niemand liet zich zien

uit angst of wroeging misschien wie zal het zeggen

gedurende de vele maanden wachten

niemand op bezoek en ook de werkjes bleven weg

de boekjes voor jou voorzien moest Broer telkens vragen

het meegegeven exemplaar droeg een kleuternaam

een jongensnaam maar niet de jouwe

het voelde ijskoud en op het hart getrapt

zelfs nu nog na al die jaren

 

april 1992 ...

maar soms is warmte geen leeg woord

na het ziekenhuis gekozen voor een andere school

een laatste stukje tweede kleuter in onbekende klas

je stal op slag probleemloos alle harten

de kleuterjuffen droegen je op handen

de vele vriendjes waren niet te tellen

 

na de zomervakantie

werd de derde kleuterklas de laatste halte

net toen je straalde als nooit voordien

viel ongenadig het verdict 'ongeneeslijk'

je lachte - speelde - zong - rende - sprong

één en al leven maar toch dodelijk ziek

nam je afscheid van het warme harten kleuterschooltje

dat jouw veel te korte tweede leven zo intens kleurde

de kleuterjuffen huilden met me mee

 

september1993 ...

al wachtte het eerste leerjaar geduldig

op een knappe kop zoals jij

terug naar school werd je niet gegund

hardnekkige pijn stak stokken in de wielen

de boekentas nieuw gekocht

zou jou nooit van dienst zijn

beschroomd kwam de leraar even informeren

hoe het met je ging en of hij iets kon doen voor jou

een warm gebaar méér hoefde niet

 

december 1993 ...

met kerst in zicht een ontmoeting in het postkantoor

een moeder uit de vorige school vroeg me naar jou

te laat ... in mijn armen droeg ik jouw papieren dood

een stapel verzendingsklare overlijdensberichten

vorige week gestorven zei ik haar

zijn as in besloten kring al eerder uitgestrooid

 

... en weer viel er een stilte

 

Doris Dorné



gepost door admin 22.10.18 13:18 | permalink | reacties (0) | General
21.10.18
boek op blog 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - 'wolken'


ze drijven het keukenraam langs

in een wei van blauw

kuddes witte wolkenschaapjes

door de wind op koers gezet

 

je hield van wolken

liggend op de schommel of languit in het gras

ging je vaak wolken spotten kreeg fantasie de vrije loop

er ging altijd wel iemand met je mee

Broer of grote vriendin Ellen

in het spinnen van wolkenverhalen

je zag heksen met kromme neuzen

scherend door de lucht op een bezemsteel

of witgezeilde bootjes dobberend op strakblauw

er waren grootse vogels en paarden in galop

en als wolken bliksems deden flitsen

vochten volgens jou woeste mannen met zwaarden

nooit was je bang want je hield van wolken

groot was dan ook je kinderlijk verwonderen over

het wolkenloze van een zomers nachtelijke hemel

en duizenden sterren genaaid op inktzwart

 

troost kent vele gezichten

zacht waren de woorden bedoeld

die jou sterven in zalvend verhaal goten

en zorgden voor een plaatsje op een wolk

ergens pal boven mijn hoofd zo werd me verzekerd

was jij er altijd als wakende engel

doch wolken doen me niet geloven

ze brengen jou in gedachten wel terug

maar nemen je ook steeds weer mee

als ze in formatie het keukenraam voorbij drijven

 

het is moeilijk nog op wolkjes lopen

sinds jij er niet meer bent

 

Doris Dorné



gepost door admin 21.10.18 10:54 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2018 (1)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)