Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: OKTOBER 2019


25.10.19
weer in de 'running' ...


Sedert een paar dagen gaat het stukken beter met me en ben ik weer in de 'running'.  Deze morgen voor de eerste keer, na een maand, terug op de fiets gekropen om te markten. Dat zegt al veel!  Vorige dinsdag met Manlief naar het woonzorgcentrum getrokken waar Moeder iets langer dan een jaar verbleef.  Ik mocht er gedurende twee maanden mijn teksten tentoonstellen.  Gelukkig had ik mijn klusjesman bij de hand, want alhoewel het al wat fitter voelde, zou ik het in mijn ééntje niet geklaard hebben.  De vier meter hoge plafonds en dito lange ladder waren niet aan mij besteed.  Echtgenoot kroop op en af, om de ophangsystemen te bevestigen en daarna de lijsten, kaders en posters enigszins volgens mijn orders een plaatsje te geven.  Een serieus werkje, dat drie uur in beslag nam.  's Avonds viel hij geradbraakt in de zetel. De 'zeventig' wordt voelbaar.  Je kan, naast mijn teksten, ook prachtige bronzen beelden spotten van Brecht Ledene, een jonge kunstenaar.  Iedereen welkom dus in St. Anna in Bulskamp!  Lezen en kijken kan tot eind december.  Woensdag ging het dan richting Oostakker.  Onze jongste kleindochter zit in het laatste kleuterklasje en het werd dan ook onze laatste grootouderdag.  Het was nog donker toen we Nieuwpoort uitreden en druk-druk op de autostrade.  Ook veel cowboys op de weg, die zonder veel omzien tussen en langs andere wagens laveerden. Wij zijn dat niet gewoon en af en toe kwam er een gemeende vloek van achter het stuur.  Waarom zo vroeg op de baan?  De ontvangst van de oudjes liep van halfnegen tot negen uur en we wilden absoluut op tijd zijn voor onze kleinkoter.  Het was met een zucht van opluchting, dat we onze auto op het pleintje in Oostakker parkeerden.  Ons minimeisje huppelde de ganse morgen van pure blijdschap de éne klas in en de andere uit.  Het thema was een sprookjeszoektocht, waarbij de kleuters verschillende opdrachtjes moesten uitvoeren en daarna een letter meegegeven kregen, waarmee uiteindelijk een woord moest gezocht worden.  Zo'n anderhalf uurtje later zat het werk erop en was er gelegenheid tot het nuttigen van een cavaatje of fruitsapje.  En zo eindigde onze laatste grootouderdag op de school van onze kleinkroost.  Volgend jaar is onze jongste ook al kleuter àf.  Een mens wordt als het ware in snelheid gepakt door de tijd.  Later die middag, bij de wokchinees gegeten met de ganse familie.  Je raadt nooit wat onze kids daar op hun bord legden.  Frieten met frikandel!  Al de chinese specialiteiten waren worst voor hen (ha,ha!).  Daarna nog efkens mee langs huis geweest om kennis te maken met poes Pepper.  Die is natuurlijk al lang uit zijn kittenperiode gegroeid. en nu een echt 'katje'.  Mooi beestje overigens.  Na de poezenkennismaking, eventjes binnengewipt bij Zus en een uurtje later terug huiswaarts getuft.  Blij, blij weer veilig in Nieuwpoort geland.   Wat zijn wij toch gelukzakken, dat we hier ons nestje hebben! 

 

een ware verademing

nu de thuisbasis

in zicht komt

 

een zucht van opluchting

bij het afritten van

het laatste stukje snelweg

 

tussen licht en duister

tekent de stad zich

tot uitnodigend welkom

 

thuis ...

thuis ...

thuis ...

 

zingt het in de oren

terwijl het hart blij

een slagje over slaat

 

na een dag drukte

begroet en omarmd 

door intense rust

 

weten en voelen

dat het goed toeven is

... thuis

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 25.10.19 18:40 | permalink | reacties (0) | General
15.10.19
niet van een leien dakje ...


Het bekomen van mijn 'kleine operatie', loopt niet van een leien dakje.  Had ik  gedacht na twee weken weer vrij en vrolijk (hm), door het dagdagelijkse te huppelen, dan had ik het grondig mis.  Er is nog steeds de pijn en die zorgt dan weer voor stress, vermits ik een geboren stresskip ben.  Gisteren er vollen bak tegenaan gegaan.  Huis gepoetst, eten bereid, schotels gewassen, beetje tuinwerk gedaan.  Slim?  Neen, want vandaag krijg ik de rekening dubbel en dik gepresenteerd. En weer moet ik aan mijn jongste denken.  Op een snikhete julidag stond zijn operatie gepland.  Op de agenda: gal en een stuk milt wegnemen.  Hij was toen vier.  Om onze gedachten een beetje te verzetten (onmogelijk), wandelden Manlief en ik die morgen van het UZ Gent naar het stadscentrum.  Toch zo'n uutje stappen of liever 'sloffen'.  Ik vooral met lood in mijn schoenen en mijn gedachten op alarm.  Het einde van de ingreep was voorzien tegen de middag en zo stonden we dan ook vlug weer terug op de kinderkankerafdeling.  Er werd ons gemeld, dat de chirurgen nog altijd bezig waren, want het was ingewikkelder dan gedacht.  Over gal en milt werd niet meer gesproken, wel over de linker bijnier, die volledig verwijderd moest, omdat de tumor er helemaal aan verkleefd zat.  Uren later mochten we even op bezoek op intensieve.  Zo'n klein, wit ventje in zo'n groot bed, overal buisjes en draadjes en koud, zo koud!  We zijn die avond niet meer teruggeweest, ik kon het gewoon niet aan. Ze brachten hem de volgende morgen al heel vroeg naar zijn vertrouwde kamertje op de kinderkankerafdeling.  De buisjes waren verdwenen en de pijn blijkbaar nog verdoofd.  De verpleegster vertelde ons, dat hij recht gesprongen was in zijn bed, alsof er niets gebeurd was.  De pijn zal hem op dat moment knockout geslagen hebben en niks of niemand kreeg hem de volgende twee weken nog recht in bed.  Met veel geduld en liefde hebben we gewacht tot hij er eindelijk klaar voor was.  Eerder mochten we het ziekenhuis niet verlaten.  Op de dag van ons vertrek, moest de chirurg zijn fiat nog geven, maar die was naar een feestje en kwam pas 's avonds laat in en uit.  Het waren uren van nagelbijten en gefrustreerd afwachten, van kinderlijk verlangen naar thuis.  Het was een chirurg zonder empathie voor kleintjes met kanker.  Geen vriendelijk woord, geen warmte ... niks. Toen de draadjes verwijderd moesten, kon hij zelfs geen begrip opbrengen voor de angst van mijn kind, dat toen al negen chemokuren en een loodzware operatie achter de rug had.  We, Benjamin en ik, zijn altijd bang van hem gebleven.  Er is veel angst in mij gezaaid, tijdens ons verblijf in UZ Gent en ik raak die nooit meer kwijt.

 

ik voel me

maar halfstok

 

als een vlag

die geen wind vangt

 

en troosteloos

maar wat hangt

 

zonder wimpelen

 

ik moet even

tijd nemen

 

voor mezelf

 

 

Doris Dorné - 2019

 

        



gepost door admin 15.10.19 15:24 | permalink | reacties (1) | General
03.10.19
het ziekenhuis en ik ...


Eventjes uit de running geweest! Een bezoekje begin september aan de dokter, die me af en toe al eens uit de nood had geholpen met een hulpmiddeltje, maar nu vaststelde, niets meer voor me te kunnen doen en me doorverwees naar een chirurg voor verdere behandeling van mijn vijfendertigjarige aambeitjes.  Geen levensbedreigende ziekte dus, maar geloof me, het heeft serieus wat voeten in de aarde.  Voor hij me in handen van de chirurg overdroeg, schotelde die vlijtige dokter me ook een coloscopie (darmonderzoek) voor.  Ik pruttelde tegen, dat mijn darmen niet aan de orde waren, maar er bleek geen moederen aan en hup, in no time stond ik buiten met een afspraak, die ik helemaal niet wilde: een coloscopie in het vizier!  Nu moet je weten, ik heb een panische angst van alles wat met ziekenhuizen te maken heeft.  Noem het genetisch, mijn vader en moeder waren er ook als de dood voor.  Mijn anderhalf jaar verblijf, samen met Benjamin, op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent, maakte me tot een doorwinterde angsthaas.  Alles gezien, alles gehoord.  Beelden, die me toen bij de keel grepen, zijn nooit meer te wissen. Een weekje later en veel ergernissen, angst en stress ouder, bleek de chirurg een vriendelijke, jongeman, die er geen punt van maakte om die coloscopie afspraak te annuleren, vermits ik dat totaal niet zag zitten.  Bovendien bleek hetgeen die dokter me had verteld (geen wegnemen van de aambeien zonder darm- en maagonderzoek, coloscopie en operatie op één dag uit te voeren) allemaal niet waar te zijn.  Dàt is namelijk hetgeen mij zo'n schrik aanjaagt, dat je dingen opgedrongen krijgt, die je niet wenst en dat er, zonder boeh of bah, over jou beslist wordt door iemand zonder oor voor de patiënt.  Verleden donderdag, héél vroeg 's morgens (omdat ik zo'n bangerik ben, kreeg ik voorrrang) dan onder het mes van de jonge chirurg geweest.  We zijn nu een week verder en geloof me, het lijkt misschien een akkefietje zo'n operatie, de pijn is er niet minder om.  Maar ... dan denk ik aan Benjamin en al die andere kinderen, doodziek en veroordeeld tot chemo, chirurgie, bestraling.  Kinderen zonder verweer tegen de beslissingen genomen door ouders en artsen.  Zo veel pijn en lijden.  Zo veel afzien. Zo veel moed en kracht en sterkte.  Zo veel sterven na al het doorstane.  Ik denk aan hen en ik zie ze allemaal voor me.  Ach, aambeien ... een akkefietje om zeker niet over te zeuren, gewoon een zeer pijnlijk 'zitprobleempje' achteraf.

 

ze rijden me

in een ziekenhuisbed

de gangen door

lift in lift uit

 

en ik denk aan jou

 

ik lig weerloos

op de operatietafel

voel het infuus

zie vaag de verpleger

 

en ik denk aan jou

 

zo klein amper vier

bijna verdronken

in het grote bed

op intensieve

 

hartverscheurend

beklijvend beeld

 

Doris Dorné

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 03.10.19 14:40 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2019 (1)
:: November 2019 (5)
:: Oktober 2019 (3)
:: Augustus 2019 (3)
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)