Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2007


30.11.07
verkocht


De jeugdkamer van Zoonlief is verkocht.  Eén dezer dagen verhuist hij naar Nieuwpoort-Bad en zal een jongetje van zes de nieuwe, gelukkige bezitter worden van het zwart-rood meubilair dat achttien jaar lang standhield in Zoons slaap- en werkdomein.  Dat betekent, dat ik weer eens kasten kan leegmaken en dozen kan vullen, want al wat verzamelen waard was is hier achtergebleven.  Wegens plaatsgebrek in hun thuis te Gent, zag ons jonge koppel het niet zitten om de kamer mee te nemen en de inhoud ervan al evenmin.  Nu Echtgenoot met zijn hele hebben en houden er zijn stek heeft gevonden, moet er plaatsgemaakt voor het scheppen van orde op zaken, want het lijkt hier het 'stort' wel!  Ik was van plan vandaag al aan de slag te gaan, maar wegens teveel volk over de vloer is er bitter weinig van terechtgekomen.  Och ja, het werk loopt niet weg en kasten leegmaken, daar ben ik de laatste tijd zo bedreven in geraakt, dat die klus niet veel tijd in beslag zal nemen.  Morgen moeten we met een paar 'oude klasgenoten' (neem het letterlijk n figuurlijk), op de koffie bij Dorine.  Ze is terzelfdertijd ook even jarig, tweenvijfitg lentes, we naderen de 'rimpelrock'.  's Avonds zijn we uitgenodigd bij Yvan, die zijn op pensioenstelling viert.  Nu voel ik me echt oud worden!
Nog een jaartje en Echtgenoot is aan de beurt, nog 397 dagen om mij mentaal voor te bereiden op een altijd aanwezige man in huis.  Kreun, kreun, kreun ... weg het mooie leven, weg de vrijheid, weg de alleenheerschappij in deze woning!  Niet dat het hem niet gegund is, hij heeft er een lange dienst van jaren op zitten en het was ook zwaar werk, maar ik zal de 'stille momenten' missen.


gepost door admin 30.11.07 19:19 | permalink | reacties (0) | General
28.11.07
Oostende


Maria kwam over uit Lochristi, we moesten nog haar vijftigste verjaardag in de bloemetjes zetten.  Een mens wordt maar één keer vijftig hé!  Na wat serieus zoekwerk, hier in Nieuwpoort is het een huzarenstukje om ter bestemming te geraken (wegens catastrofale wegenwerken en totale vernieuwing van de kaai), geraakte ze toch in de Elf juliwijk. Zelfs een GPS zou er het noorden bij verliezen.  Met dezelfde gauwte zijn we richting Oostende gereden, waar ik een tafeltje gereserveerd had in de Rossini.  Vergeef me deze sluikreclame, maar voor mij mag dit restaurantje tien sterren krijgen in de Michelin of whatever.  We hebben er heerlijk gegeten, zo lekker en zoveel, dat we zelfs geen nood meer aan een dessert hadden en dat wil wat zeggen, geloof me.  De twee dames die het restaurantje runnen zorgen elke dag voor een ander menu (keuze uit vlees en vis) aan een meer dan schappelijk prijsje.  Als je je bord voor je neus krijgt, dan ligt er een waar kunstwerkje voor je.  En ... een mens eet eerst met zijn ogen en dan met zijn mond (een waar gegeven).  Daarna 't stad ingetrokken voor wat windowshoppen (etalages kijken).  Het is altijd een plezier om met Maria te gaan winkelen.  Jaren geleden waren ze eigenaars van enorme serres, waar ze azalea's kweekten.  Een tijdje terug verkochtten ze een groot stuk van hun eigendom en gingen over op tuinonderhoud.  Maria heeft haar ganse leven niet anders gedaan dan werken, werken, werken en is dus niet gewoon om op een doordeweekse dag in een tearoom te zitten en koffie (of iets dergelijks) te drinken.  Ze heeft er zelfs schuldgevoelens bij (iets wat mij, op dat vlak, totaal onbekend is), maar vandaag was het echt genieten voor haar.  Tenslotte is het geen zonde om ook eens een leuk dagje uit te hebben na al die jaren (en nu nog) van noeste arbeid.  Na je vijftigste moet je absoluut de prettige dingen een kans geven, want de tijd gaat dan dubbel zo snel voorbij!



gepost door admin 28.11.07 23:01 | permalink | reacties (0) | General
27.11.07
nagelbijten


Het is een beetje nagelbijten deze dagen.  Zoonlief ging vorige woensdag solliciteren bij een productiehuis en was na afloop enthousiast over het gevoerde gesprek.  Ze gingen hem in de loop van de komende week iets laten weten.  Ik denk dat hij voor het ogenblik één kluwen zenuwen is en ook wij lopen op de toppen van onze tenen (zo zijn ouders hé).  Ik hoop, dat ze hem gauw iets laten weten, positief of negatief, zodat hij weet waar hij staat, want altijd maar afwachten is moordend.  Het zou natuurlijk fantastisch zijn als hij daar een job kon bemachtigen, maar met het ouder worden leer je ook het dromen af en dat is zo jammer!
Anders weinig nieuws onder de zon.  Gisteren met Fabienne naar het nieuwe containerpark gereden met de in de Oxfamwinkel geweigerde, voorhistorische computer en nog wat ander, onnodig rondslingerend en in de weg liggend 'grof vuil'. Daarna doorgereden naar een winkel in een naburig gehucht.  Had er een advertentie over gelezen in een krantje en wou wel eens zien wat ze daar te koop hadden.  Veel soeps was het niet.  Bovendien lag er middenin de winkel een méér dan serieuze hondendrol van redelijke afmeting, welke mijn kooplust onmiddellijk de keel snoerde.  Amai, ik wou het de dame achter de toonbank wel vertellen, maar ondertussen was er iemand anders binnengekomen en was ze in druk gesprek.  Ze zal het zelf wel gezien hebben zeker, hoop ik toch.  Nu, er naast kijken kon moeilijk.  Sorry, maar daar zien ze me niet meer terug.  Zo ben ik dan wel.  Jaren geleden kreeg ik van de bakker een brood, met de ene gebakken meelworm naast de andere. Een verzameling van beestjes!  Je zult nu misschien wel zeggen, draag dat brood dan terug.  Ha, neen, dat doe ik niet, maar de volgende dag verander ik gewoon van bakker.  Beetje slechte karaktertrek, maar ik kan daar niks aan doen, that's me!
Veel te mooi weer om te werken vandaag.  Na de wekelijkse boodschappen met mijn Moeder deze morgen, reed ik richting Veurne.
Een uitje op mijn ééntje, moet ook eens kunnen.  Morgen komt Maria, we tuffen richting Oostende en gaan een beetje haar 'vijftigste' vieren.  Een gezellig dagje uit in onze contreien, leuk voor haar (en ook voor mij)!
 
 


gepost door admin 27.11.07 21:47 | permalink | reacties (0) | General
25.11.07
drie dagen


Drie dagen niet gespinseld!  Het resultaat zal hier te lezen zijn, neem er je tijd voor.
Verleden vrijdagnamiddag kende ons huis een ware volkstoeloop (tot wat een beetje nieuw meubilair leiden kan).  Na vriendin Fabienne, kwam nicht Raymonde binnen, twee boeketjes rozen in haar tas (ééntje voor op de nieuwe kasten en ééntje voor bij Benjamins foto).  Lief!  Een half uur later ging de bel nog eens over.  Isabelle en kroost kwamen een kijkje nemen en bleven voor een kopje thee.  Het fantastische trio van haar (acht, zes en bijna vier) speelden met de Turtles (heldhaftige schildpadpoppen, idolen van Benjamin indertijd, die nu opnieuw furore maken bij het kleine grut), lieten hun creativiteit de volle loop met potloden en tekenpapier en snoepten mijn koeken- en chocoladeschaaltjes helemaal leeg.  Het zijn drie blonde jongens met een hoog verleidingsgehalte, vandaar.  Gezellig zoveel volk in huis!
Later op de avond voor één keer geen slotracingclub.  In de bovenzaal van de vismijn ging de jaarlijkse quiz van de Sportraad door en daar waren wij (de raceclub) met twee ploegen vertegenwoordigd.  Echtgenoot en ik speelden zelf niet mee, wij gingen om te supporteren.  En dat was nodig, want de vragen waren zo moeilijk opgesteld, dat de helft van de deelnemers (64 ploegen van drie) zich bij de pauze al danig gedemotiveerd voelden.  Mens, zoiets moet toch nog leuk en plezant blijven, maar dat was het helemaal niet.  De winnaars haalden met moeite 61 punten, de tweede hadden er 50 en de rest was goed voor amper 40 (en nog véél minder) punten.  Hij die de oorzaak was van alle ellende, verontschuldigde zich bij de deelnemers en het publiek, omdat hij de quiz te moeilijk had gemaakt.  Ja, een oude schoolmeester hé!  Ik vond het best een leuke avond, maar ik stond dan ook achter de schermen aan een tafeltje, geflankeerd door twee mannen, met een biertje voor me, de vragen zijn volledig aan me voorbijgegaan (ik kon er toch geen jota van).  Aan ons tafeltje kwam het ook tot ernstige gesprekken.  Toen Eli langsliep (ooit een klasgenootje van Benjamin) en ik me afvroeg hoe het leven mt hem er zou uitgezien hebben, kwamen de gevoelens los.  Vijf mensen aan een cocktailtafel, ieder van hen met een levenslang verdriet: een jong gestorven schoonzus, broer, vader en kind, iemands vrouw in behandeling voor borstkanker.  We werden er alle vijf even stil van, hielden elk van ons even halt bij het leven van de vier anderen.  Een intens gegeven op een avond, waar iedereen misnoegd was over een aantal stomme, te moeilijke vragen. 
Gisteren vroeg uit bed voor een dagje Houthalen-Helchteren (Limburg).  Even over en weer naar de andere kant van Belgi.  Op bezoek bij Frans en Lut, vrienden van op de kinderkankerafdeling.  Ook zij verloren hun zoontje Joris.  Eerst lekker gegeten (Lut kan toveren met hele simpele dingen) en daarna een bezoek gebracht aan Tongeren en de oudste gevangenis van het land.  Indrukwekkend!  De gevangenis gebouwd in 1844 kende zijn laatste gast in 2005.  Ik moet eerlijk bekennnen, dat mijn hart een paar keer oversloeg bij de aanblik van de cellen.  Hoe je in zo'n kleine ruimte met drie man moet overleven.  Om gek te worden gewoon!  Ik kan me inbeelden dat agressie hier dagelijkse kost was.  Geen plaats om te draaien of te keren, laat staan voor drie.  Eén toilet in dat kleine kamertje, je zou voor minder nog een moord doen.  Lang moesten de gevangenen daar wel niet blijven, maar een maand is soms al te veel van het goede.  Ze zaten daar meestal in voorarrest.  Op de muren stonden bekentenissen van mensen, over gedane dingen, spijt en geen spijt ... beklijvend.  Daarna nog eens binnengelopen in de basiliek, die ze aan het restaureren zijn.  Amai, het verschil was immens!  Pracht en praal, enorm groot en hoog, ik stond er met open mond te kijken en vroeg me toch af hoe die mensen dat deden, zo zonder kranen of liften.  Echtgenoot vond dat allemaal precies doodnormaal, maar ik niet, ik kon er gewoon niet bij met mijn verstand.
Zoonlief en Veerle zijn vandaag in Nieuwpoort en samen met mijn Moeder gingen we chinezen. Ze waren er precies met hun gedachten niet bij, de Chineesjes, 't liep allemaal een beetje in het honderd.  Aangenaam wandelweer was het ook niet, vliegende storm en koud, koud, koud! Straks trekt onze kroost terug naar Gent, maar eerst nog even zorgen voor een boterhammetje.  


gepost door admin 25.11.07 18:18 | permalink | reacties (0) | General
21.11.07
geleverd


De nieuwe outfit voor onze zitplaats is geleverd!  Natuurlijk staat alles nog niet zoals het zijn moet, ondertussen hebben Echtgenoot en ik al een verhitte discussie gehad over dingen houden en dingen wegdoen. Ik kreeg er zelfs hoofdpijn van.  Het zou hier mooi zijn, moesten we alletwee dingen verzamelen op het tempo en de manier van Echtgenoot.  Zelfs kapotte stukken zijn het hem waard om bij te houden.  Ik begrijp daar dus geen bal van.  Kapot is kapot bij mij en dus vliegt het de deur uit.  Wat heb je nu aan het stockeren van defekte stukken?  Bij leven en welzijn, maar als ik ooit eerst kom te sterven, dan zal Zoonlief mettertijd hier het huis mogen uitmesten. Ik hou mijn hart al vast.  En waar zullen die 'hebbedingen' van Echtgenoot dan belanden?  In het containerpark natuurlijk!  Er zal nog menig woordje geplaatst worden over dit onderwerp, zeker weten. 
Goed, in de loop van de komende weken kan ik dus mijn nieuw meubilair aankleden en alles opbergen. Ik zal er wel een tijdje zoet mee zijn, de winterdagen zullen vlug voorbij gaan.  Terwijl ik vandaag aan het wachten was op de levering van mijn kasten, ben ik er serieus ingevlogen.  Het plafond van de keuken afgewassen, ruiten buiten gepoetst, de auto een flinke beurt gegeven ('t was de moeite, er hing om te zeggen tien kilo slijk aan), een beetje orde geschept in Benjamins kamer.  Deze namiddag kwam de zon door de wolken en was het prachtig weer.  Het deed me denken aan onze bloemenverkoop van jaren terug, de actie viel altijd in de laatste week van november.  In de tien jaar tijd hadden we een paar keer koud en regenachtig weer, één keer vliegende storm, maar het was vaak ook zonnig en zacht zoals vandaag.  Amai, als ik terugkijk op die tien jaar bloemen, dan sta ik nog altijd versteld van wat we hier met zijn allen verzet en bereikt hebben. Duizenden en duizenden mini-azaleas zijn de revue in onze woonkamer gepasseerd.  Ik word er nog vaak over aangesproken, toch tof, dat het iets is wat jaren later nog bij de mensen leeft!


gepost door admin 21.11.07 20:08 | permalink | reacties (0) | General
20.11.07
gelachen


Het was lang geleden, dat ik zo gelachen heb als vandaag. Op dit ogenblik, uren later, heb ik nog de lachkriebels en deze namiddag waren er zelfs 'lachtranen' bij.  In onze garage staan er al maanden twee computerschermen, die niet meer gebruikt worden.  Al vaak nam ik me voor, om ze naar het containerpark te voeren, maar Echtgenoot kennende, kon ik dit toch niet zonder zijn toestemming doen.  Vriendin Ludwina gaf me de goede raad, om ze naar Oxfam te brengen, de tweedehandswinkel in Oostende.  Daar worden oude PC's weer op punt gezet en verkocht aan een zacht prijsje.  Zo gezegd, zo gedaan.  Uit ervaring geleerd, gaf ik mijn voornemen door aan Echtgenoot, die op staande voet uit zijn slof schoot, omdat hij die schermen wil houden als reserve en absoluut niet begrijpt, dat die dingen eigenlijk maar in de weg staan (volgens mij toch).  Terug naar af dus, want zijn wil is wet (op dat gebied toch).  Vriendin Fabienne had ook al jaren een exemplaar staan en wou er van af.  Wij dus deze namiddag naar Oxfam, alle redenen om er op uit te gaan, komen ons immers van pas.  Eerst de tweedehandswinkel voorbij gereden en twee parkings verder de auto gestald.  Te voet terug met twee serieuze dozen in onze armen, van plan het goede doel te steunen.  Maar dat was buiten de waard gerekend!  Bij het openen van de dozen stelde de verantwoordelijke voor de PC's vast, dat we het ding enkel nog op het containerpark kwijt konden of aan de één of andere verzamelaar.  Zo vlug als we binnen waren gekomen, stonden we terug buiten mt onze dozen.  En ik maar lachen ... zoiets gebeurt alleen maar met ons! Fabienne sakkerde er op los, wat nog méér op mijn lachspieren werkte. Enfin, we dumpten de overjaarse PC (vermeend verzamelobject) terug in de koffer van de auto en gingen gezellig shoppen in de nabijgelegen winkels.  Het ding zal zijn weg wel vinden naar het nieuwe containerpark van Nieuwpoort!  Toen we ons verhaal deden aan Echtgenoot, zag hij niet echt de humor er van in (hoe zou dat komen?).  Hij zit zelf met zo'n stuk of twee antiquiteiten, ergens verborgen in één of andere kast.  Weggooien wil hij niet, van nut zijn ze niet, de 'kick' voor hem is gewoon 'het hebben' van die dingen.  Als vrouw kan ik daar geen touw aan vastknopen, het is op zijn zachtst uitgedrukt, totaal onbegrijpelijk voor mij. Ik zie dat alleen maar als 'stofvangers' en 'in de weg staanders'!  Tja, wie ben ik? Wat zeggen ze ook weer?  'Een mens moet al eens water bij zijn wijn doen'.
Een kwartiertje geleden belde Ellen, mijn buurmeisje-vriendin, net op het ogenblik dat ik haar nummer aan het intoetsen was.  Telepathie zeker?
Ellen huwt volgend jaar in mei (nog zes maanden) met haar Raf.  Er is nog veel werk aan de winkel, maar in een half jaar kun je bergen verzetten. Ik ben er zeker van dat het een prachtige dag van twee prachtige mensen zal worden!


gepost door admin 20.11.07 22:41 | permalink | reacties (0) | General
19.11.07
laat maar komen


Laat maar komen, de nieuwe meubeltjes, ik ben er klaar voor!  Na alles uit de kasten gehaald te hebben (je moet eens een klein kastje leegmaken, je staat versteld van wat er allemaal in huist), sta ik paraat om de nieuwe aanwinsten weer te vullen.  Ook dat vergt enig reken- en denkwerk, want voor al je spullen de juiste plaats gekregen hebben ben je zo een week verder.  Enfin, ik zie het helemaal zitten en zal dan de komende jaren (zegge: de rest van mijn leven) nooit ofte nimmer meer zagen (zeuren) over de inrichting van onze woonkamer (bij deze is dit een oprechte belofte).  We hebben nog het grote voordeel, dat we nooit onze plafonds moeten herschilderen (het zijn houten planchetten) en ook de muren om te zeggen, onderhoudsloos zijn (allemaal bakstenen, waar je geen omkijken naar hebt).  Toch een geluk, dat Echtgenoot al zijn hele leven vooruitziend en praktisch ingesteld is op dat gebied. 
Straks (eind volgend jaar) gaat de man in dit huis met pensioen.  Dat wordt eventjes aanpassen.  Hij gaat op rust ('t is hem gegund), maar met mijn rust zal het gedaan zijn.  Het rijk van de vrouw alleen is teneinde.  Vorige week ontving hij al een kaart van zijn werk: goodbye, goodbye, goodbye ... stond erop.  Ze zijn er vroeg bij, hij moet immers nog een jaartje meedraaien in het werkcircuit.  Blijkbaar vinden ze bij de firma, dat een verwittigd man voor twee telt en kunnen ze hun werknemers niet vroeg genoeg op de hoogte brengen van wat komen zal, als ze de werkvloer verlaten. Ach, alles went, ook een man die dagelijks het huis onveilig maakt!


gepost door admin 19.11.07 22:46 | permalink | reacties (0) | General
18.11.07
vernieuwen


Vernieuwen ... makkelijker gezegd dan gedaan.  Neen, 't is helemaal niet moeilijk om nieuwe meubelen te kopen, maar om daarna je vertrouwde interieur een beetje te doen klikken met het 'neo', dat is een ander paar mouwen!  Samen met Echtgenoot trof ik deze morgen nog een aantal voorbereidingen.  Zo verhuisden we het volledige computergamma en bijbehoren naar de kamer van Zoonlief.  Vandaar dat ik nu in mijn ééntje zit te spinselen, maar nadelen heeft dat eigenlijk niet.  Véél rustiger!  Ook het oude TV-meubel vond hier een plaatsje.  De kamer van Zoonlief is dus nu het domein van Echtgenoot (en in mindere mate van mij).  Er hangen hier nogal wat jeugdherinneringen.  Zoons slaapkamer, zwart met rood, echt iets voor een jongen, is nog intact. De kasten gevuld met hebbedingen en boeken, vertellen veel over het kind van toen.  Jeugdschrijver Roald Dhal was zijn lievelingsauteur, de ganse reeks staat hier netjes geklasseerd.  Mangastrips, bergen Urbanussen (daar was Benjamin fan van), Suskes en Wiskes, Jommekes, Kiekeboes ... er ligt hier een schat aan leesvoer. Ook veel tekeningen, krabbels in kleine boekjes, dingen die ik voor het eerst zie en waar ik vertederd naar kijk en die me doen lachen. Met een zucht bekijk ik het behangpapier, een lichtgeel, effen kleurtje.  Zoon wou het zo, hij zou alle muren vol tekenen (zei hij) en ik zou dan later, als hij beroemd was, daarmee kunnen 'stoefen' (dacht ik).  Jammergenoeg is er in al die jaren nog geen enkele potlood- of pennestreek op de muren gezet.  Geen goesting, geen tijd, te weinig thuis, andere interesses ... zo gaat dat. 
Deze namiddag reden we naar Leffinge, deelgemeente van Middelkerke. Ieder jaar is er daar de tentoonstelling 'Splinter'.  Chris (keramiek) stond er met haar werk en dus moesten we er toch even langs.  We zijn er een beetje blijven hangen in de kantine.  Gezellig, twee lekkere kriekjes gedronken in goed gezelschap.  De tentoongestelde kunst sprak me, buiten enkele schilderijen, niet echt aan, maar het geheel zat knap in elkaar.  Zou een mens eigenlijk 'kunstmoe' kunnen worden? 


gepost door admin 18.11.07 20:03 | permalink | reacties (0) | General
17.11.07
stoffig


Terwijl Echtgenoot, samen met nog enkele slotracers, een wedstrijdje meenam in Brussel, zag ik de kust vrij om zijn bureau leeg te maken, zodat we het meubel zelf morgen kunnen afbreken en verhuizen.  Na negentien jaar was dit knus en gezellig lijkend hoekje een echte stofboel geworden.  Zoals ik eerder al schreef, Echtgenoot verzamelt alles en legt papiertje na papiertje op elkaar, om na onbepaalde tijd over bergen formulieren, boeken, catalogussen, éénmaal gebruikte maar via de achterzijde nog te recycleren blaadjes, cdroms, dvds, te beschikken.  Wat er vandaag allemaal door mijn handen is gegaan, je kunt het je niet voorstellen.  Meer dan vijf uur heb ik aan dit werkje besteed, ik kreeg er zelfs 'vapeurs' van. Tot mijn grote tevredenheid zit alles nu netjes in dozen met de nodige opschriften, zodat mijn liefhebbende man toch een beetje weet waar hij wat moet zoeken.  Het zal nog een hele klus zijn, om binnen afzienbare tijd alles weer een plaatsje te geven, maar dat is een zorg voor later.  De nieuwe meubelen (in Provencestijl) zullen onze zithoek een volledig ander 'elan' geven.  Eén feit is zeker: met het verdwijnen van de computerhoek, de onoverzichtelijke berg papieren en de wolken stof, wordt het hier beslist een stuk aangenamer.  Of dat voor Echtgenoot ook telt, weet ik niet, want voortaan vind je hem en de computer in de slaapkamer van Zoonlief, waar het natuurlijk een beetje eenzamer zitten zal zijn.  Ach, elke verandering is even wennen.  Een mens past zich gemakkelijk aan! 
Vandaag blaast vriendin Maria vijftig kaarsjes uit.  Ze had ons uitgenodigd op een wokavond met daarna bowling, maar gezien Echtgenoot in Brussel vertoefde, koos ik om thuis te blijven.  Alleen 's avonds nog heen en terug naar Lochristi rijden, zag ik zo niet zitten.  Vooral 's nachts kijk ik daar tegenop.  Na halféén doven alle lichten op de autostrade en ik hou niet van het pikkedonker (beetje nachtblind).
Ik zal mijn schade na volgende week inhalen en een volledig dagje uittrekken voor een gezellig onderonsje met ons tweetjes!


gepost door admin 17.11.07 22:12 | permalink | reacties (0) | General
16.11.07
diefstal


Stel je voor: je bent jong, zit vaak weken in het buitenland voor je job, woont nog thuis in je vakanties, je beslist een stuk grond te kopen en te bouwen.  Zo gezegd, zo gedaan.  Het huis staat er ondertussen, een prachtig huis op een hoek, gelegen aan een druk bereden baan, maar niettemin toch rustig.  In de tijd, dat je bezig bent met bouwen, leer je een meisje kennen en jullie worden een paar.  Tijdens de weken in je thuishaven werk je ijverig verder aan je nieuwe woonst en ga je met de liefde van je leven meubels kiezen, want het tijdstip om in jullie nestje te trekken nadert met rasse schreden.  Jouw moeder vertelde me verleden week, dat jullie een prachtig lederen salon en een toffe eetkamer hadden gekocht.  Alles was al geleverd, nog wat kleine klusjes en karweitjes en in je volgende vakantie zou je samen met je vriendin naar de nieuwe stek verhuizen. Maandagavond braken ze bij jullie in.  Wg was het mooie lederen salon, wg was de tafel en de stoelen, verdwenen was de inboedel van jullie keuken!  De afwasautomaat hadden ze ook uitgebroken, maar wegens wie weet welke oorzaak, dumpten ze dit voorwerp midden jullie woonkamer.  Je zou voor minder een scheldtirade beginnen en de haren uit je hoofd trekken.  Het gevoel van 'veilig' ben je kwijt, maar ondanks alles komt dat toch terug.  We kunnen er hier van meepraten, ooit kregen wij ook inbrekers op bezoek.  Het idee alleen al, dat er een vreemde in jouw huis is geweest geeft je de kriebels.  We leven echt met jullie mee, de angst zit er voor een tijdje in, maar we hopen, dat jullie, niettegenstaande dit alles, echt geluk zullen vinden in die prachtige woning! 
Ondertussen ben ik hier in huis bezig met wat je 'reorganisatie' noemt.  Volgende woensdag brengen ze de nieuwe kasten, die ik bijbestelde.  Er moet hier nog heel wat 'bewegen'.  Het wordt een mini-verhuis met de nodige kopbrekens.  Gezien wij geen zolder hebben (nog een geluk, want anders vloog al het onnodige daar op) moet ik met de nodige strategie al het overbodige geordend zien te krijgen.  Het is peins- en rekenwerk, want Zoonlief liet zijn ganse jeugd achter in zijn slaapkamer van toen (waar hij nu woont is er geen plaats om alles te stockeren) en 't is de moeite hoor.  Komt er nog bij, dat Echtgenoot een echte hamster is (hij spaart het kleinste papiertje, niet één keer, maar in meerdere exemplaren) en verzet zich met hand en tand tegen elke handeling van weggooien, weggeven of wegdoen.  Maar, we passen daar wel een mouw aan, ik ben tenslotte niet voor niets de vrouw des huizes hier!


gepost door admin 16.11.07 19:45 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)