Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2008


29.11.08
heen en terug


Eventjes heen en terug naar Gent.  Fabienne reed mee als gezelschapsdame, ze vindt het zielig als ik in mijn ééntje die afstand moet afleggen.  't Is nochtans niet zo evident, want ze wordt snel wagenziek, maar een pilletje vooraf kan al veel ongemak verhelpen.  Ja, waarom moest ik nu uitgezonderd vandaag naar Gent?  Wel, Zoonlief en vriendin Veerle namen, samen met vriend Edouard, deel aan een gamewedstrijd van 'Guitar Heroe' in de Fnac.  De opdracht was: Beat it van Michael Jackson spelen en zingen.  Veerle, onlangs uitgeroepen tot Belgisch kampioene, speelde gitaar, Zoonlief zat aan de drums en Edouard nam de zang voor zijn rekening (hij zingt in een koor).  Ze waren als derde groep aan de beurt.  De drie jongelui, die voor hen hun kunnen hadden getoond, keken verbaasd toen ze de vrouwelijke gitariste waarnamen.  'Kan een vrouw wel gitaar spelen?', gniffelden ze onder elkaar.  Het lachen verging hen vlugger dan verwacht, toen ze Veerle bezig zagen.  Ze is een kei in dit spel. In een mum van tijd was er van die drie geen spoor meer te bekennen. Het hazenpad kiezen, noem ik dat.  Al bij al eindigden onze talenten na hun gesmaakt optreden op de eerste plaats en daar bleven ze.  Ze mogen als winnaars in Gent, volgende week zaterdag hetzelfde spel spelen in Brugge tegen de groep die daar vandaag won.  Er staat een reisje naar Madrid of een Playstation 3 te winnen.  Schoonbroer Nico vond het maar niks, die gaming, maar ja, is voetbal kijken of met miniwagentjes rijden op je zestigste dan zoveel beter?  Elk zijn ding!  Persoonlijk zegt het me ook niet zoveel, maar Zus kon het wel smaken.  Ze zou overigens ook niet misstaan met zo'n gitaar of achter de drums of microfoon!
Ik had in de Fnac een boekje gevonden, dat ik absoluut wou hebben, maar wegens een ellenlange rij wachtenden aan de kassa's (van vooraan tot helemaal achter in de winkel), legde ik het terug.  Ik kijk deze week wel in Brugge, want als alles goed gaat, trekken Fabienne en ik donderdag op kerstinkopen. Na het optreden van Zoonlief en Co, stonden we een half uur later weer buiten in de Veldstraat, waar drommen mensen zich verdrongen, op uitkijk naar kerstkadootjes.   Véééél te druk voor ons en we trokken naar 'Caffé- Caffee', een klein tearoompje-eethuisje, uitgebaat door een vriend van Schoonbroer en Zus en een stuk rustiger gelegen dan de te drukke winkelstraat.  Het was een verademing om al die rondlopende, in winters zwart gewikkelde mensen achter ons te laten en te bekomen bij een kop koffie met slagroomwafel.  Oef!
Rond half zes (vijf uur dertig voor de West-Vlamingen), stonden we terug in Nieuwpoort.  Echtgenoot hield zich tijdens onze afwezigheid bezig met zijn maandelijkse zaterdagjuniorracewedstrijd. Hij had vandaag maar liefst elf jonge piloten (tussen 8 en 16 jaar oud), die het circuit onveilig maakten met hun miniwagentjes.  Zo geeft ieder van ons een andere invulling aan zijn vrije tijd ... schrijven is ook zoiets.


gepost door admin 29.11.08 19:18 | permalink | reacties (0) | General
28.11.08
ziekenhuisbezoek


Winters koud en kil vandaag.  Bijna geen beweging op de markt, de marktkramers hadden bitter weinig om handen.  Stilte voor de storm, er wordt gespaard voor sinterklaasgeschenken en de komende eindejaarsfeesten.  Het kost ook allemaal zoveel geld.  Begin deze week vroeg Moeder wat we gaan doen met Kerst en Nieuw.  Niets, zei ik en ze ging direct akkoord.  Met 'niets' bedoel ik dan: uit eten op restaurant.  Ja, dit jaar kiezen we gewoon voor een koffietafel met taart of/en ijs en 's avonds broodjes met beleg.  Al  die hoofdbrekens over waar en wat worden me een beetje teveel.  Neem daar dan nog bij, dat de één dit niet lust en de ander dat niet ... en het hek is helemaal van de dam.  Rita zat ook een beetje in zak en as omtrent dit gegeven.  Als je tijdens die dagen een restaurant wilt vinden waar je het kerst- of eindejaarsmenu niet hoeft te nemen, dan moet je al op intensieve zoektocht.  Komt daar nog bij, dat de hedentendaagse  koks allerlei vreemde en onbekende gerechten op je bord willen toveren.  Van struisvogel tot kangoeroe, van garpaccio van vis tot rauw vlees.  Het kan niet zot genoeg zijn.  Voor minder dan 55 euro per persoon, krijg je overigens niet veel meer voorgeschoteld en als de helft er dan nog zijn neus voor optrekt ... doet dat niet alleen veel pijn aan je portemonnee, maar ook aan je hart.  Dus dit jaar even niet!
Kort na de middag reed ik naar Oostende, op ziekenbezoek bij NoŽlla, de moeder van Jenna en Cliff.  Zus en broer komen al jaren wekelijks slotracen op de club.  Verleden week moest hun moeder een zware operatie ondergaan.  Ik herkende haar bijna niet, vijftien kilo magerder.  Ze ligt nog aan het infuus, maar stilletjesaan gaat het wat beter.  Vandaag voor de eerste keer uit bed geweest en iets mogen eten.  Laten we hopen, dat ze halfweg volgende week naar huis terug kan en mag.
Op de terugweg nam ik de Koninklijke Baan, die tussen Oostende en Middelkerke, langs het strand loopt.  Indrukwekkend zicht, die grote watermassa, die vandaag log als een grijze olifant op en neer deinde. De zee komt daar bij vloed tot tegen de dijk, je drijft als het ware met je auto in de golven (gelukkig niet Ťcht).  Bij zware storm breekt de branding daar vaak zo wild, dat het water soms over de voorbijrijdende trams slaat.  In de duinen aan de overkant, staan als stille getuigen van een bloedige wereldoorlog, gevechtsattributen en bunkers uit lang vervlogen tijden.  Een verhaal van onnodig bloedvergieten en moorden.  Ik kijk er liever niet naar.  't Is moeilijk voor te stellen, dat op zonnig zomerse dagen daar een gevecht op leven en dood werd gevoerd.  Hoeveel boten zouden er de dieperik ingegaan zijn, hoeveel mensenlevens verdwenen in de golven, nog voor ze voet aan wal konden zetten?  Toch verschrikkelijk hé, dat gecivilizeerde wezens (ahum) zoals wij tot zulke dingen in staat zijn.  Er zijn geen woorden voor.
Toen ik in 't Bad kwam, had Moeder er juist haar strandwandeling op zitten.  Haar nieuwe tanden blijven haar parten spelen, ze had ze zelfs tijdens het wandelen in haar jaszak gestoken.  Ja, zo gaan we vooruitgang boeken!  Bij thuiskomst vond ze ze niet onmiddellijk en stante pede sloeg ze in paniek.  Waar zijn mijn tanden, riep ze.  Ze bijten misschien in het zand, antwoordde ik lachend.  Als blikken konden doden, dan zat ik hier momenteel niet meer.  Ze waren iets dieper in haar jaszak geschoven ... misschien wilden ze zich gewoon een beetje verwarmen (grrr, grrr)!.
 


gepost door admin 28.11.08 18:09 | permalink | reacties (0) | General
27.11.08
theelichtjes


Bij Aveve (de winkel van de boerenbond) in Veurne hielden ze verleden weekend 'kersthappening'.  Om onze grijs grijnzende gedachten (wegens tekort aan zon en teveel aan vallende bladeren) een beetje kleur te geven, nam ik Fabienne gisteren mee op vooruitziend kerstshoppen.  Daarmee bedoel ik, het struinen (snuffelend zoeken) in en langs winkels, het hebberig kijken naar verleidelijke etalages en ondertussen onszelf dwingend geen kerstornamenten of geschenken te kopen, voor de goede Sint met de Noorderzon vertrokken is (nog een weekje geduld).  Onze eerste halte was dus Aveve, gelegen naast de Colruyt.  TŤ vroeg vertrekken 's middags heeft zo het nadeel, dat de bewuste winkel bij aankomst nog gesloten blijkt.  Om de tijd te doden liepen we dan maar de Colruyt binnen.  Voor alle zekerheid namen we een winkelkar ('t zijn buitenmaatse) mee, een mens weet immers nooit wat er allemaal in je ogen blinkt daarbinnen.  Veel blonk er niet, ik had al bij al twee kalkoensteaks met boursin kaas in mijn vervoermiddel liggen, terwijl  Fabienne helemaal niks kocht.  Zie je ons daar staan?  Precies Peppie en Kokkie!  Enfin, in tussentijd was de boerenbondzaak open en konden we genieten van al het moois dat de komende kerst te bieden heeft.  Theelichtjes in alle kleuren, vormen en maten.  Ik viel voor twee setjes van drie, zonder veel tralala verpakt in doorzichtig  doosje, met als enig doel, het na het openen in de vuilnisbak te kieperen. Anderhalf uur later, liepen we, na stad Veurne te hebben doorkruist en een koffietje te hebben genipt, de bekende zaak 'Blokker' binnen.  Het eerste waar mijn oog op viel, waren de theelichtjes, die me spottend toelachten (mijn fantasie kent soms geen grenzen) en waarvan de prijs alleen al, mij een serieuze doorn in het oog was.  Identiek van kleur en vorm als die van de boerenbondzaak, alleen een héél stuk goedkoper.  Ik maar foeteren, Fabienne trachtte te sussen door me erop te wijzen, dat mijn aankoop verpakt was en die van Blokker losweg verkocht werden.
Het mocht niet baten ... verpakt, verpakt, antwoordde ik, bekakt wil je zeggen zeker! We schoten allebei in een luide lach, de verkoopster begreep er geen snars van.  Onze grijs grijnzende gedachten waren op slag verdwenen en we hikten de weg terug nog lang na.  Theelichtjes ... ze zorgen voor warmte op veel manieren, maar volgende keer loop ik zeker eerst eens langs Blokker rond, voor ik bij de Boerenbondzaak mijn geld investeer!
 


gepost door admin 27.11.08 19:33 | permalink | reacties (0) | General
25.11.08
confrontatie


Halfweg de morgen hoor ik op de radio het liedje 'Benjamin' van Louis Neefs.  Ik stop mijn bezigheden en beluister de tekst, muzikale confrontatie met mijn gestorven kind.  Nog geen uur later weerklinkt 'My baby makes her bluejeans talk', het liedje waarop hij samen met zijn allerliefste schoolvriendinnetje, Julie, danste tijdens zijn en mijn laatste ouderfeest.  't Was ontroerend om te zien, hoe ze, nu eens de bipsen in jeans, dan weer de neusjes tegen elkaar, hun beste kunnen ten tonele brachten.  Twee liedjes, die me na aan het hart liggen .... herinneringen zijn nooit ver weg,  het verdriet blijft aan je huid en je hart kleven.  Even diep zuchten helpt, in gedachten verzonken haspelde ik mijn huishoudelijke klussen af. Confrontatie is voor altijd en overal.
In de namiddag had Louisa (woordkunstenares en vriendin) eindelijk eens de tijd gevonden om een kop thee te komen drinken.  Ze is altijd druk bezig met haar bed & breakfast 'New Largo'.  Beslist een aanrader voor wie eens een dag of twee naar Nieuwpoort afzakt.
We hadden elkaar zoveel te vertellen, dat de klok zes uur aftikte toen ze vertrok.
Ondertussen zijn we al weer dinsdag.  Straks is het televisieavond, van Thuis naar de Maastrichtse flikken, daarna Doodgraag leven en even later Matroesjka's.  Eénmaal dit programma afgehaspeld is het zoveel als bedtijd.  Echtgenoot zit momenteel op de club.  Sneeuw en hagel zochten dit weekend koppig hun weg door kieren en spleten van het plafond.  Resultaat: waterellende!  Het betekent 'alle hens aan dek' voor Echtgenoot, want zijn club is hem dierbaar.
Beetje mijn stoofvlees laten aanbranden deze middag.  Twee dingen terzelfdertijd willen doen, is blijkbaar niet echt praktisch.  Alhoewel vrouwen daarvoor toch geprogrammeerd zijn volgens verschillende wetenschappelijke gegevens. Misschien is mijn programmaknop versleten, na drieŽnvijftig jaar zou dat wel kunnen.  Ach ja, het vlees was een beetje erg donker van kleur, idem dito de saus, maar al bij al was het nog eetbaar (al zat Echtgenoot constant te grimlachen).  Wie vrij van zonde is, werpe de eerste steen!
 
 


gepost door admin 25.11.08 20:06 | permalink | reacties (0) | General
24.11.08
godgeklaagd


't Was gisteren godgeklaagd (zoals JP Van Rossem het zou zeggen), een halve dag sneeuwval en gans het wegennet in BelgiŽ lag plat.  De autostrades zaten strop, want opritten en afritten waren spekglad.  Bezoekers van de Expo in Gent geraakten niet van de parking af, de ellende duurde tot tien uur 's avonds.  Vinden jullie dat niet vreemd?  Zelfs de meest technische snufjes waarover we beschikken als opperwezen 'mens' blijken vaak ontoereikend bij onvoorziene weersomstandigheden.  De natuur is nog altijd heer en meester over ons, dat is een waarheid als een koe.  Het is goed, om er af en toe eens met je neus op de feiten gedrukt te worden, zoals gisteren.  Het maakt je een beetje nederiger in denken.
Groot nieuws op de radio, vanmorgen bij het ontwaken.  De Koksijdse Burgervader stapt over naar Lijst De Decker.  Burgemeester nummer één die kiest voor Jean-Marie.  Overigens maar een flauwe en lauwe uitleg, later deze morgen.  Efkens veranderen van partij, omdat je vriendjes bent ... er zijn geen vaste waarden meer in de politieke wereld.  Ik denk niet, dat ik ooit nog een stembiljet correct zal invullen.  Gewoon een dikke streep erdoor en that's it!  Als je ziet hoe onze regering nu al bijna twee jaar aanmoddert, zonder ook maar één stap vooruit te zetten en ondertussen de éne blunder na de ander slaat. De politiekers  verspringen van lijst, alsof het trampolines zijn.  Stemplicht hoeft voor mij niet meer, het brengt toch geen aarde aan de dijk.  't Is godgeklaagd, zou JP Van Rossem zeggen.
En er zijn nog dingen die 'godgeklaagd' zijn (ja, we staan vandaag aan de klaagmuur).  Voor onze tentoonstelling tijdens de Krokusvakantie vroeg ik het gemeentebestuur de toelating tot het gebruik van de Stadshalle.  Elke erkende vereniging kreeg in het verleden de kans, om één keer per jaar een zaal gratis te gebruiken.  In juni schreef ik een brief, in september had ik nog geen antwoord.  Dan nog maar eens in de pen gekropen, ondertussen nog steeds geen antwoord.  Zoiets heb ik in vijftien jaar kinderkankerfondswerking nog nooit meegemaakt.  Blijkt nu, dat we die zalen niet meer gratis kunnen krijgen, we moeten ze huren.  Van verschillende kanten kreeg ik de geruststelling, dat ze daar wel iets op zouden vinden.  Ik mocht op mijn twee oren slapen, ik zou de zaal gratis mogen gebruiken.  Ja, politiekers durven veel beloven, maar er werk van maken ... hallo!  Om over de Stadshalle te beschikken moet ik de som van 150 euro neertellen (huur, betaling zaalwachter, verzekering), terwijl ze goed weten waar het geld van onze tentoonstelling naartoe gaat.  Voor dit bedrag kan er op de kinderkankerafdeling al veel tekenpapier, potloden, verf, knutselmateriaal ... aangekocht worden.  Maar neen, het is ons niet gegund.  Het stadsbestuur heeft dan wel weer zo'n 120.000 euro veil voor een jumpingwedstrijd of 1250 euro voor de aankoop van twee of drie koeien ergens in het buitenland.  Een kunstwerk langs de jachthaven mag gerust 15.000 euro kosten en het beeld van Dixie Dansercoer is dan weer meer dan 25.000 euro waard.  De schildpad van Jan Fabre maalt niet om 125.000 euro. Af en toe moet hij een beetje bijgewerkt worden, wat de stadskas ook nog eens de nodige euro's lichter maakt.  En dan vallen ze over een bedrag van 150 euro, dat eigenlijk toekomt aan kankerpatiŽntjes.
't Is godgeklaagd, zou JP Van Rossem zeggen en gelijk heeft hij!


gepost door admin 24.11.08 22:39 | permalink | reacties (0) | General
23.11.08
te vroeg


Ook hier sneeuwt het ... veel te vroeg als je het mij vraagt.  Het is een dag om te 'cocoonen' (gezellig gewoon thuis).  Deze morgen verzette ik een beetje schrijfwerk.  Er zijn nogal wat jarigen op til, zie je.  Mijn voorraad verjaardagskaarten is fel geslonken, hoognodig tijd voor een shoppingnamiddag langs de 'kaartjeswinkels'.  Zoiets moet ik in mijn ééntje doen, want als ik zo'n zaak binnenga, dan ben ik er vlug een uurtje zoet met kijken en kiezen.  Daar kan ik helemaal in op gaan en verlies ik de klok uit het oog.  Niet echt gezellig als de ander dan constant moet staan wachten tot ik mijn keuze gemaakt heb.  Elk zijn hobby hé!  Het wordt ook hoog tijd, dat ik weet welke tekst er op mijn nieuwjaarskaarten moet komen.  Niet makkelijk, om altijd iets sprekends te vinden, ben er nog helemaal niet uit dit jaar.
Echtgenoot is druk bezig met het knutselen van een exclusief ophangsysteem voor onze schalen in de bloemenwinkel van Conny.  Hij maakt er zoals altijd zijn werk van (handige Harry!).  Tussenin komt Pietje Precies af en toe zijn creatie eens tonen en dan moet ik met pluimen gooien.  Na zes keer vond ik het welletjes.  Mannen hebben nood aan steeds weer bevestiging, terwijl wij vrouwen, daar toch niet zo om staan te bedelen. Wij zijn blij als we onverwacht een pluimpje krijgen, terwijl zij er echt om vragen.  Bij deze: 't zal zeker in orde zijn, zeg dat ik het gezegd heb!
Straks eventjes naar Moeder, die nog altijd met haar bijtertjes worstelt.  Amai, ik wist niet, dat een vals gebit zulke problemen kan geven, maar blijkbaar is het dus wel zo.  Een goede raad van een waarneemster: leg je eigen tandjes in de watten, want die onechte knabbelaars geven ook geen garantie op een pijnloze mond en op moeiteloos eten. 
Ondertussen sneeuwt het hier alsmaar harder en harder.  Nu het nieuwe bureau er staat, kijk ik tijdens het spinselen de tuin in.  Vroeger was dit Zoonliefs kamer.  Het eerste behang in de babykamer is nog niet uit mijn geheugen gewist.  Er stonden kleine blauwe bloempjes op en de gordijnen contrasteerden met het papier (blauw met witte bloempjes).  Ooit had Zoonlief valse kroep en plaatste ik een luchtbevochtiger (te huren bij de apotheek).  Het ding werkte een beetje tŤ goed, je zag zijn kinderbedje niet meer staan van de damp, de vernoemde gordijnen waren van vijf centimeter gekrompen en het water liep langs de muren.  Ook de valse kroep was op slag bestreden, dankzij een niet genoeg ontkalkt machien.  Later kochten we hem een jeugdslaapkamer, een zwarte met rode bies.  Waar mijn verstand die dag zat, weet ik ook niet meer, want jarenlang heb ik me geŽrgerd aan het vele stof, dat altijd glorieus zichtbaar was, zelfs na een goede poetsbeurt.  Ja, dat heb je als je je kinderen hun eigen keuze laat maken, dan moet je op de blaren zitten en het stof erbij nemen!


gepost door admin 23.11.08 13:57 | permalink | reacties (0) | General
22.11.08
sportquiz


Ze deden dat niet slecht, onze slotracers, in de jaarlijkse sportquiz.  Sterk vertegenwoordigd met twee ploegen van drie (andere clubs moeten het met veel minder doen), haalden ze de 37ste en de 48ste plaats op 65 deelnemende teams.  Als je dan bedenkt, dat er daar universitairen bij zitten en van de doorgedreven quizfanaten, dan mogen we gerust onze ploegen gelukwensen.  Claire en ik wandelden halverwege de avond, de feestzaal van de vismijn binnen.  Geen ongezelliger locatie voor zo'n dingen dan die immense, koud aandoende zaal.  Veel van de vragen kon ik niet beantwoorden.  Nog maar eens het bewijs, dat mijn interesse op een laag pitje brandt.  Hier en daar toch gescoord, maar over het algemeen genomen, het vermelden niet waard.  Enfin, Wim, Bart, Gregory, Elien, Danny en Echtgenoot waren best tevreden met het resultaat.  Ik zat de hele avond te 'stoefen' tegen Claire, dat Echtgenoot veel weet/wist (wat in het verleden het geval was), maar blijkbaar krijgen zijn grijze hersencellen toch ouderdomsverschijnselen.  Tja, hij gaat weldra zijn negenenvijftigste in, 't zal er wel mee te maken hebben.
Wat betreft de feestzaal ... daar gingen mijn nostalgische gedachten weer op de loop!  In onze jeugdjaren werden daar de 'bals' en 'optredens' gegeven.  Elk weekend was er wel iets te doen en kon je onze bende daar vinden.  Ik zag het gisterenavond weer voor me: Rob de Nijs, Will Tura (nu niet echt mijn favoriet), Spooky en Sue, Helmut Lotti (toen we al wat rijper waren), Urbanus en nog vele anderen, die de revue passeerden.  Toffe zaterdagavonden onder vrienden, liefdesromances en -breuken, de ééntegeldansen ofte plakkers (slows), de bamba gekend als de kusjesdans (waw!).  Niettegenstaande er altijd veel volk was, kon je het nooit echt gezellig noemen, door de grootte van de zaal.  Je had wel de gelegenheid om, tussen het kussen en het dansen door, te genieten van een prachtig uitzicht op de kaai, de vissersboten, het nachtblinkende water met de weerspiegeling van de vele lichten.  Zoveel warme herinneringen ondanks de altijd heersende kilte in die immense ruimte.
Hondenweer vandaag.  In de Ardennen viel de eerste sneeuw, maar bij ons resulteerde het in regen- en hagelbuien.  Veel verkeersongevallen door onverwacht glad wegdek.  Op 't Bad was het echt niet te doen.  Vliegende storm en tijdens de buien won de wind nog aan kracht.  In de zijstraten van de zeedijk kreeg je de kans, om als vlieger de lucht in te gaan, je moest alle zeilen bijzetten om rechtop te blijven.  Ik ben absoluut geen voorstander van zo'n weer.  Geef mij maar een tamme, rustige zee in plaats van het brullende monster zoals vandaag.  Toch een beetje angstaanjagend als je ziet hoe de natuurelementen hun gang kunnen gaan.  Niet getreurd, binnen een maand of drie is het grootste leed geleden en kunnen we al weer uitkijken naar beter!  


gepost door admin 22.11.08 18:53 | permalink | reacties (0) | General
21.11.08
van alles wat


Het ene ogenblik stormt het hier, het andere ogenblik is het bladstil.  Regen en hagel, blauwe lucht en streepje zon ... van alles wat.  Ik kijk naar de struiken in onze tuin, ze zitten allemaal in bot en de winter moet nog beginnen.  Volgens mij ligt de natuur een beetje in de knoop met zichzelf.  Op het terras verzamelden afgevallen bladeren zich in een hoopje, alsof ze bescherming zoeken bij elkaar.  Gezellig samentroepen om zo de wind de baas te blijven!
Woensdag kwamen Sabine en zoontje Simon over uit Bassevelde.  Eerst wat gebabbeld en daarna iets gaan eten.  Veel was er niet open in 't Bad, de dijk lag er verlaten bij, op een enkele, verloren gelopen wintertoerist na.  We sprongen de eerste, de beste gelegenheid waar frietjes te verkrijgen waren, binnen.  Simon, bijna vijf, wou immers frietjes eten en op zo'n dagje uit moet je toch ook een beetje rekening houden met de wensen van die minimensjes.  Al bij al heeft hij nog veel gegeten en ook Sabine liet het zich smaken.  Als dessert bij zijn kindermenuutje, kreeg Simon een ijsje toe.  Een hoorntje met een gigantische bol aardbeienijs.  Vijf likjes verder had hij er al genoeg van en zei hij tegen de uitbaatster: 'Mevrouw, u hebt mij een beetje teveel gegeven' en stak het ijsje in haar handen, vanwaar het in de vuilnisbak belandde, want mama Sabine moet suiker vermijden en kon er dus niet van genieten.  Na onze eetexploten was het tijd voor een strandwandeling.  Simon wou vliegeren en even later hing er een kleurige reclame van Electrabel boven het zand.  Met zijn korte beentjes beklom hij de duintopjes, rollebolde van de hellingkjes ('t is allemaal in 't klein, vandaar) en verzamelde zowat een kilo zand in schoenen en kleren. We raapten een paar mooi gekleurde schelpen als herinnering aan hun uitje.  De korte wandeling deed ons alledrie deugd. Later dronken we koffie bij ons thuis, waarna ze de terugtocht aanvingen naar 't binnenland.  Simon gaf me nog een pluim: 'Jij bent de liefste van de hele wereld!', mijn dag kon niet meer stuk.
Vanavond is er geen club, de slotracers nemen deel aan de jaarlijkse sportquiz en de vrouwen gaan supporteren.  Laten we hopen, dat ze de vragen een beetje makkelijker gemaakt hebben dan vorig jaar.  In plaats van een leuk tijdverdrijf leek het wel een Russisch staatsexamen! Het morren was niet van de lucht en menig deelnemer gaf toen al aan volgend jaar forfait te geven.  Niemand wil immers doorgaan voor 'dommer dan dom'.  Juist daarom hou ik me afzijdig van zulke straffe dingen en terwijl de andere clubleden zich het hoofd pijnigen, drink ik met smaak een donkere Leffe op hun gezondheid!
 


gepost door admin 21.11.08 16:19 | permalink | reacties (0) | General
19.11.08
eindelijk


Eindelijk!  De bureaumeubelen zijn gearriveerd na zo ongeveer vier maanden wachten.  Ik wist na al die tijd zelf niet meer uit welk hout ze gesneden waren.  Het is nu nog even puzzelen, om de meest praktische opstelling te vinden, maar momenteel zit ik hier toch al te spinselen aan onze nieuwe aanwinst.  Nu nog alles in de kasten krijgen en klaar is kees!  Alhoewel ... we zijn nog niet zo ver.  Maandag alles voor de zoveelste keer verhuisd naar de logeerkamer, 't is precies een opslagplaats.  En dan te bedenken, dat er daar geen enkel papiertje of boek van mij bij zit.  Het is allemaal stuff (dingen) van Echtgenoot.  Hij zal zich wel een tijdlang koest kunnen houden met het vullen van zijn nieuwe meubilair.  Buurmeisje Ellen belde gisteren, dat haar bestelde meubeltjes ook geleverd waren, alleen de tafel ontbrak ... join the club! 
Rita en ik gingen, gewapend met een taartje, op bezoek bij Maurits.  We zien hem nooit meer, hij is zijn tijdsbesef kwijt, maar dat wil niet zeggen, dat we hem vergeten.  In de hoop dat hij thuis zou zijn en de deur zou willen openen, trokken we aan de bel. We hadden beet, het duurde even voor hij reageerde, maar we waren welkom. 't Werd gezellig en het deed ons deugd te zien, dat hij niet achteruit gegaan was, integendeel hij oogde goed en was minder verward dan de vorige keer. Na de feestdagen doen we dit nog eens over.
Rosa belde om te vragen of ik een paar teksten wil voordragen op de Landelijke Dag van OVOK (Ouders van Overleden Kinderen) in Bornem.  Zo lief van haar, maar ik denk niet dat ik het doe, al streelt het mijn ego, dat ze me zo hoog in waarde schatten.  Het is tijd om anderen een kans te geven en hen aan het woord te laten.  Er zijn immers zoveel mensen die prachtige dingen schrijven. 
Allé, ik zal eens in mijn kleren springen.  Deze vroege vogel zit nu nog in kamerjas en slaapteeshirt.  Echtgenoot heeft deze avond immers de computer nodig om zijn uitnodigingen voor zijn opruststelling in mekaar te flansen.  Gezien hem dat bloed, zweet en tranen kost, zal ik hem wijzelijk zijn gang laten gaan.  En nu hoor ik jullie letterlijk denken: waarom schrijf jij dat niet voor hem?  Wel, lieve mensen, Echtgenoot is nogal eigenzinnig in die dingen, voor hem werken is nu ook niet van het makkelijkste (wegens nooit tevreden en nooit akkoord) ... dus laat ik hem zijn ding doen onder het slaken van de nodige en meest luidruchtigste zuchten ooit.  Ik zet vanavond mijn oorbeschermers op, zodat ik er weinig hinder van ondervind!
 


gepost door admin 19.11.08 08:37 | permalink | reacties (0) | General
16.11.08
verrassingsfeestje


Achttien worden, het hééft iets en verrassingsfeestjes zijn dan niet van de lucht.  Nichtje Scarlet kreeg gisteren ongevraagd twintig man op bezoek, die haar van harte wilden feliciteren.  Je zou van minder schrikken!  Zus en schoonbroer Nico toverden hun woonkamer om tot restaurant.  Het begon met sangria als apéritief, terwijl de één na de ander binnenspijpelde en het wachten was op de jarige (die zogezegd van niets wist, maar blijkbaar toch van 't één en 't ander weet had gekregen).  Ik denk zo'n vier apéritiefjes achter de kiezen te hebben geslaan (mijn glas blééf vol).  Normaal gezien drink ik zelden alcoholische dranken.  Bier of wijn zijn niet aan mij besteed, apéritieven doen we enkel als er bezoek is en dat is te tellen op de vingers van twee handen.  Ondertussen was de paŽlla etensklaar en mochten we aanschuiven.  Er werd een zoet wijntje bij geschonken in glazen die de omvang hadden van een zwembad.  Echt waar!  Een halfweg gevuld glas was goed voor drie gewone glazen wijn.  Daar heb ik me ergens misrekend en zat de wijn na een tijdje in de vrouw in plaats van in de fles.  De ten huize gemaakte paŽlla was erg lekker, met dank aan Marie-Vonne, die instond voor de bereiding. Ik geef toe, de wijn speelde me parten ... doen alsof je kunt drinken en er niets van kennen, een gevaarlijk spelletje.  Moeder kon er niet mee lachen, ik kreeg als drieŽnvijftigjarige onder mijn voeten ... olie op het vuur natuurlijk.  Mag ik er ook op wijzen, dat ik niet de enige was die een beetje tipsy uit haar ogen keek?  Nu las ik laatst in een gerennommeerd weekblad, waarom sommige moeders het niet kunnen laten om negatieve kritiek te geven op het doen en laten van hun ondertussen volwassen dochter.  Volgens het artikel zien ze zichzelf terug in de dingen, die hun kroost doet en kunnen ze dat niet plaatsen.  Hoe ouder Moeder wordt, hoe meer negativiteit ik moet slikken en soms krijg ik het daar van op mijn heupen. Wees gerust, een echte kater had ik niet, maar 't scheelde niet veel ... enkel een paar haren.
Deze morgen had ik een afspraak met Chris en Jef, Erica en Michel en verschillende andere mensen, grondleggers en steunpilaren van de vereniging 'Ik leef verder'. Zij zetten zich in voor ouders van en voor kindjes met een stofwisselingsziekte.  Een prachtig initiatief, waar veel mensen steun bij vinden.  Ze waren met de groep een weekendje aan zee in Nieuwpoort Bad.  Chris en ik hebben al wel tien jaar contact via onze dichtbundels.  Ook zij schrijft poŽzie en verkoopt haar werk ten bate van de vereniging. Het was de eerst keer, dat we elkaar echt ontmoetten.  Ze is precies zoals ik me haar voorstelde: zacht en lief en warm.  Sinterklaas en Zwarte Piet waren ook van de partij en ze deden dat uitstekend.  
Na de middag reden we naar Brugge.  Eerst een bezoek gebracht aan de bloemenwinkel waar Nadine (kalligrafiste van mijn schalen) werkt.  Speciaal!  De dag was nog jong en we maakten van de gelegenheid gebruik om ook het stadscentrum te verkennen.  Volk, volk, volk ... maar ja, dat is eigen aan Brugge, die schone.  Gisteren opende er op de markt een FNACwinkel.  Achter de gevel van een historisch gebouw huist nu een keur aan technische snufjes, multimedia en boeken.  Half Vlaanderen liep er vandaag de deur plat.  Ik vrees voor de jarenoude boekenwinkel die vijftig meter verderop ligt en ook voor boekhandel Demeester, waar ik een aantal jaren terug eens tentoonstelde bij Koen en Kathelijn.  Geef mij toch maar zo'n kleinere zaak, daar zit nog 'hart' in!


gepost door admin 16.11.08 20:08 | permalink | reacties (1) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)