Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2009


28.11.09
afblazen


Een huis bouwen of kopen ... niet meer zo evident, de dag van vandaag, vooral voor jonge mensen. De prijzen swingen immers de pan uit en niettegenstaande de lage intrestvoeten, is het toch bijna 'not done' als je niet over een deftig startkapitaal beschikt.  Ook Zoonlief en Veerle zijn al een tijdje gebeten door een bouwproject, dat hun beider goedkeuring kan wegdragen, maar na heel wat denk- en cijferwerk bliezen ze gisteren hun plannen af.  Volgens Echtgenoot moet je risico's durven nemen als je jong bent, ik ben het daar niet helemaal mee eens.  Dertig jaar geleden kreeg mijn wederhelft de bouwsmaak te pakken. Er kwam in Nieuwpoort een verkaveling, waar de bouwgrond nog betaalbaar was en daar zou en moest hij een huis uit de grond stampen.  We werkten allebei en zonder veel tegenpruttelen gaf ik hem zijn zin.  We kochtten een perceel (waar we ondertussen wortel geschoten hebben), namen een architect in de arm en vroegen aan mijn vader of hij ons wilde helpen bij het zetten van de ruwbouw.  Mijn Pa was een 'crack' in de bouw, stond al van zijn veertiende op bouwwerven.  Niet alles liep overigens van een leien dakje.  Het had heel wat voeten in de aarde om een lening los te peuteren.   Al waren we tweeverdieners, het feit, dat we geen reserve of startkapitaal hadden deed de bank steigeren.  Uiteindelijk kregen we onze lening na veel bakkeleien en bereikte mijn goesting (als ik er al gehad had) om een huis te creeren een dieptepunt.  Neen, ik zag het niet echt rooskleurig in, terwijl de toekomstige bouwheer (Echtgenoot) nergens graten in speurde.  Toen de eerste graafwerken achter de rug waren, begon het water te gieten en op de dag, dat er beton gegoten moest worden, stonden we voor een openluchtzwembad!  De elektrische pomp, die komaf moest maken met al die nattigheid, gaf de geest en zo startten ons bouwperikelen in serieuze mineur.  Menige huiselijke discussie sierde toendertijd onze relatie en zorgde meermaals voor kortstondige 'huisvredebreuk', maar ondanks al die perikelen, kreeg onze woning een gezicht.  Pa verzette bruggen en wij stonden paraat met helpende handen.  Al wat we zelf konden, deden we ook zelf, enkel voordeur, ramen en garagepoort werden uit handen gegeven.  Na een jaar trokken we in ons nieuwe nest.  Niet, dat de afwerking al 'top' was, binnendeuren en plafonds, verwarming ... het moest allemaal nog geplaatst worden.  Dankzij Handige Huisharry kwam dat allemaal goed.  Enkele maanden later bleek Zoonlief op komst, niet echt voorzien, maar zo welkom!  Nu gingen onze discussies niet meer over het huis, maar over de zorg voor ons eerste kindje.  Blijven werken of thuisblijven?  Moeilijk, want we zaten met een af te betalen lening, die niet van de minste was.  De roep van mijn moederhart was echter te groot en ik nam ontslag.  Eerlijk is eerlijk, toendertijd waren er nog geen crches of schoolopvang en we hadden maar één wagen, die Echtgenoot gebruikte om naar zijn werk te rijden.  Als je me zou vragen of ik het weer zo zou doen, dan durf ik niet onmiddellijk 'ja' zeggen.  Met het volgen van mijn hart, kwam er ook een grote angst en onzekerheid over mij, omtrent de financile kant.  Echt gerust ben ik er nooit in geweest en de twijfel of we dat wel aan zouden kunnen had me echt in zijn greep, maar ik kreeg er zoveel liefde van mijn jongens voor terug.  Dus kan ik Zoonlief en Veerle heel goed begrijpen, als ze de bouwsprong nu nog niet wagen. Er zijn immers belangrijker dingen in het leven dan een paar bakstenen muren.  Hun tijd komt nog wel!


gepost door admin 28.11.09 19:58 | permalink | reacties (1) | General
26.11.09
nieuwe messen


Nieuwe messen snijden het best!  't Is een spreekwoordelijk gezegde, dat gisteren nog maar eens waarheid bleek.  Op een boogscheut van ons huis opende de nieuwe Comarkt zijn deuren en die deuren zullen het geweten hebben.  Een stroom van mensen zocht zijn weg naar de winkel, die onze vroeger GB, vervangt.  Onze jarenlange partner (GB uw partner) sloot een maand geleden wegens handelsovername en zie ... we kunnen ons hartje nu ophalen in een mini uitgave Colruyt, die op termijn zal uitbreiden tot een echte Colruyt.  Het was dus haasten geblazen op de dag van de opening, want elke bezoeker kreeg als geschenk 500gr. koffie van het huismerk. En je weet hoe mensen in elkaar zitten, als er iets gratis te verkrijgen is, dan zijn ze er als de kippen bij.  Spoede wie zich spoeden kan ... toen ik om halftien richting Moeder reed, was de parking een wemelende kluwen mensen en auto's.  Een parkeerwachter leidde het verkeer in goede banen of probeerde dat toch.  Ik zag het niet echt zitten om tussen die massa te gaan laveren met een boodschappenkar en reed daarom eerst maar naar 't stad voor de nodige aankopen bij bakker en Post.  Een uurtje later vonden we toch al een vrij parkeerplaatsje en kon Moeder zich vergewissen van de Colruytmogelijkheden.  Bij de ingang werd ons een glaasje Cava of fruitsap aangeboden.  Eerst eventjes de lege bakken afgegeven en daarna aan het parelend goedje genipt.  Lange rijen wachtenden aan de kassa's, het verliep allemaal nog een beetje chaotisch, want de manier van werken is toch volledig anders dan in een GB en het personeel moet nog zijn draai vinden.  We vergaapten ons aan de vele artikelen, die in de veranderde zaak, een gaatje hadden gevonden.  Raar, hoe vreemd de winkel, waar je al twintig jaar bijna dagelijks naartoe trekt, met een totaal andere inrichting, kan ogen. In eerste instantie is het natuurlijk zoeken naar wat en waar en ook een beetje jongleren met de grote karren, maar een mens past zich aan en we zijn al blij, dat we onze winkel, omzeggens naast de deur, terug hebben en bovendien is veel van het personeel, dat we al jaren kennen, op post gebleven.
Vandaag kwam vriendin Ludwina op de koffie.  Natuurlijk was de nieuwe winkel het onderwerp van gesprek.  'Ik hoorde', zei Ludwina, 'dat je al zeven dozen koffie hebt'.  Zééééééven dozen, hoe kom je erbij, vroeg ik haar.  Drie dozen, dat wel: één van Moeder, één van mezelf en één van Echtgenoot.  Blijkbaar had Guido, Ludwina's man, tegen mijn wederhelft gezegd: je huis staat al vol koffie zeker?  Het antwoord van de man des huizes: 'k heb al zeven dozen!  Guido er volledig vol van, Ludwina op de hoogte gesteld, die zich afvroeg, hoe ik dat gepresteerd had.  Door zeven keer naar de Colruyt te rijden, lopen, fietsen, wandelen? Alsof ik zo in elkaar zit!  Echtgenoot deed het dus nog maar eens, iemand op het verkeerde been zetten ... en leuk dat hij het vond.  En ik maar de naam krijgen van koffieschooier! En dat terwijl ik eigenlijk geen koffie drink ... of hoe mannen een verkeerd beeld van hun vrouw durven te schetsen!


gepost door admin 26.11.09 20:05 | permalink | reacties (0) | General
23.11.09
angst


De laatste weken bleek nog maar eens, hoe groot de impact van Benjamins ziek zijn en sterven, blijft.  Zoonlief, die zijn oogappeltje Hebe met argusogen volgt, zag een paar weken terug, dat de lens van haar linkeroogje veel groter is dan de rechter.  Enig lees- en speurwerk, gelinkt aan het verhaal van Benjamin, zaaide paniek en angst bij de jonge ouders en daarna ook bij ons.  Een eerste bezoek bij de kinderarts bracht weinig op, ze werden doorgestuurd naar een oogarts, die hen op zijn/haar beurt doorverwees naar een kinderoogspecialist in het UZ.  Ook daar kregen ze niet echt uitsluitsel, maar een verwijsbrief voor een neuroloog.  De onzekerheid beet zich vast en zorgde voor stress en twijfels.  Het bezoek aan de neuroloog leverde een scannertest op, want niemand die het verhaal van Benjamin hoorde, durfde de verantwoordelijkheid te nemen om een definitieve diagnose te stellen.  Vorige week dinsdag ging ons minimeisje dan onder de scanner.  Een stukje lijdensweg voor Veerle, maar vooral voor Zoonlief, die zich na jaren terug op hem jammer genoeg bekend terrein bevond.  Hoe groot kan de angst van een ouder zijn?  Hééél groot, immens ... dat kan ik jullie wel zeggen.  Zoonlief werd als het ware teruggecatapulteerd in de tijd en wij met hem. Ze moesten van de dagkliniek naar de K12, ondergronds, waar straten het ene gebouw met het andere verbinden.  Waar treintjes rijden met allemaal zieke mensen en dokters en verpleegsters zich per fiets haasten van hot naar her.  Het is ondertussen negentien jaar geleden, dat we daar de eerste keer doorliepen met ons doodzieke kind, maar de beelden zijn nog altijd even scherp en het bange gevoel, dat me toen beklemde, nog altijd even groot. Ze moesten dat kleine meisje alleen laten, want bij de scanner mee binnen mocht niet. Wat je dan voelt, is met geen pen te beschrijven. Hoe graag ik hen ook wou geruststellen, het was onmogelijk, want je kunt met een kind nooit alert en bezorgd genoeg zijn, dat heb ik aan den lijve ondervonden.  Vandaag kwam het verlossende telefoontje: er was niks te zien op de scanner.  Een pak van mijn hart en schouders en ook van die van Echtgenoot, maar vooral een geruststelling voor Zoonlief en Veerle.  Mogen ze nu alsjeblieft de komende tijd een beetje zorgeloos genieten van hun prachtdochter?  Hartverwarmend is ook het meeleven en begrip van Zoonliefs collega's, familie, de vrienden en vriendinnen, hun huisbaas ... gewoon goud waard!
Buiten valt de regen met bakken uit de lucht en de wind loeit rond ons huis.  Gisteren met Moeder een korte wandeling gedaan, niettegenstaande haar zere tenen en haar tandjes die weer vals spel speelden (allemaal verouderingsverschijnselen).  Het begon met zon, maar halfweg kregen we al de eerste druppels en een tel later, leek het wel of we onder de douche stonden.  Eerst eventjes geschuild, maar dan toch maar water en wind getrotseerd, zodat ik er, bij thuiskomst, wel een verzopen kat leek.  Lang niet zo nat geregend geweest, zei Moeder, terwijl we onze doorweekte jassen in de kelder te drogen hingen.  Nog een geluk, dat er qua temperatuur (14) niet geklaagd kan worden, maar dat heeft dan alles (volgens de wetenschappers) te maken met de opwarming van onze aarde, anders zaten we alletwee met een serieuze verkoudheid op onze hals.  Laten we hopen, dat het morgen een beetje rustiger is buiten, want ik ben nu niet bepaald zot van zo'n storm- en regenweer.  Teveel schrik voor wateroverlast ... een watertrauma, weet je wel. 


gepost door admin 23.11.09 17:26 | permalink | reacties (0) | General
20.11.09
op apegapen


Vier dagen geen spinsels, het gebeurt nog, maar nu lag het aan de wondere techniek van onze computer.  Het ding ging een paar dagen buiten westen. Dankzij de gouden handjes en het ultieme brein van de heer des huizes werd het 'apegapen', na enige ergernis en een aantal verzuchtingen, opgelost en kunnen we ons weer vrij bewegen in internetland! 
Vorige dinsdag mocht ik nog eens getuigen over het ziekzijn en sterven van Benjamin, in het Tieltse St. Jozefinstituut.  Echtgenoot reed mee, want na de voordracht waren we van plan door te rijden tot in Gent, even binnen wippen bij Zoonliefs gezinnetje.  't Was al de vijfde keer, dat de school me uitnodigde om te komen spreken en nog nooit kwam ik zonder verkeerd te rijden waar ik moest zijn.  GPS is niet aan mij besteed, mensen de weg vragen is niet moeilijk en vier keer op rij werd ik welwillend geholpen door de Tieltse bevolking.  Echtgenoot is van een andere opinie.  Hij installeerde de mechanische raadgeefster, voegde het te bereiken eindpunt in en huppekee, daar gingen we.  Het begon al goed.  We waren nog net niet buiten Nieuwpoort of ze foeterde al: u rijdt te hard!  De chauffeur van dienst deed of zijn neus bloedde, maar nam wat gas terug of wat een vreemde dame toch kan teweegbrengen.  Tal van kilometers verder, weer hetzelfde liedje.  Nu was mijn wederhelft zo volgzaam niet meer, hij gaf haar zijn weerwoord: er staan hier geen borden met snelheidsbeperking.  Alsof die onzichtbare deerne dat kon horen!  Enfin, zonder veel omwegen en brokken te maken, bereikten we de Kroonstraat in Tielt.  We waren een half uur te vroeg en strekten nog even de beentjes, kochten een broodje en iets te drinken.  Ik verwittigde mijn tweede helft, dat het zeker twee uur zou duren voor ik weer beschikbaar zou zijn.  We spraken iets voor drien aan de wagen af.  Bleek, dat er na de getuigenissen een kop koffie of een drankje voorzien werd in de refter en dat het iets zou uitlopen.  Een belletje naar 's mans GSM bracht niets op ... twee keer rinkelen en daarna onmiddellijk zijn voicemail.  Ik sprak een berichtje in, hopend dat hij het zou beluisteren (wat natuurlijk niet het geval was).  Het leidde inderdaad tot enige discussie, een half uur later. Of ik mijn telefoon niet gehoord had?  Neen, dat had ik niet.  Waarom hij dan niet opnam toen ik hem belde?  Hij was te laat, tegen dat hij het onding beet had, had ik de verbinding al verbroken.  En het berichtje dan?  Hij beluistert of leest nooit berichten, hij wil dat gewoon niet doen!  J, ...... awel, dan zit er niets anders op dan wachten, hé!
Het regende pijpenstelen, maar dat verhinderde ons niet, om nog eens naar de markt te wandelen en daar een koffietje te drinken.  Het water viel met bakken uit de lucht en ik die doorgaans nooit een paraplu in handen neem, zag daar nu toch wel de noodzaak van in.  Echtgenoot weigerde er onder te lopen en liet zich liever kletsnat regenen.  J ... awel, hij moet dat maar weten, hé!
Anderhalf uur later tuften we richting Gent, na een korte omweg langs Deinze-Astene.  Mijn wederhelft had zijn vrouwelijke wegwijzer weer ingeschakeld.  Niet dat hij voor haar goede raad viel.  Gaf ze aan: na 100 meter eerste afslag links, dan antwoordde hij: neen, dat doe ik niet.  Op haar aandringen: tweede afslag links nemen, vertikte hij in te gaan.  Waarom hij die madame meeneemt, is mij een vraagteken.  Blijkbaar weet hij het dan toch altijd beter.  Zelfde scenario in Gent.  Eerste afslag rechts, zei ze geduldig.  Neen, roespeteerde hij, ik ga niet naar rechts, ik ga rechtdoor.  Waarna hij de straat, die hij wou nemen, rakelings voorbij reed.  We belandden in het volle hartje Gent, tussen schemering en donker, op een uur waar iedereen het werken voor gezien houdt en huiswaarts keert.  Al die tijd hield ik me gedeisd.  Het verwonderde me, dat ik zo'n discipline kon opbrengen.  Ik monkelde in mezelf, had binnenpretjes en kreeg bijna de slappe lach bij elke opmerking van Echtgenoot tegen die meesturende dame.  Een mens zou dat toch eens moeten registreren en filmen!  Na ons bezoekje bij Zoonlief en Veerle, bleef de mevrouw in kwestie in het handschoenenkastje liggen.  De mond gesnoerd door een mannenhand. J ... en als ze het volgende keer vertikt om hem de weg aan te geven, dan moet hij het maar weten, hé!
Al bij al is dit een verslag van een namiddagje uit, waarop mijn wederhelft zelfs weigert geholpen te worden door de vernuften der techniek, omdat hij denkt het altijd beter te weten.  Tja, je hebt zo van die eigenwijze kerels, hé!   Die computergestuurde deerne liet het niet aan haar hart komen, ze bleef geduldig en niet van haar stuk te brengen.  Bij mij zou dat niet waar zijn zulle!


gepost door admin 20.11.09 18:02 | permalink | reacties (0) | General
16.11.09
verjaardagen


Nog maar eens vijf dagen ouder (sinds mijn vorige pennevruchten)!  Ondertussen regende het hier verjaardagen.  Vorige vrijdag werd overbuurman-vriend Alain een dagje ouder en gisteren volgde overbuurvrouw-vriendin Annie zijn voorbeeld.  Twee vliegen in één klap!  Nichtje Scarlet ging gisteren haar laatste tienerjaar in: negentien ... op de stoep van het grote mensenleven.  Ter gelegenheid van dit jaartje méér mochten we mee op restaurant.  Echtgenoot had een racewedstrijd in Frankrijk op het menu staan en dus reed ik, samen met Moeder, in mijn ééntje naar Oostakker.  De autostrade lag er rustig bij, zalig vind ik dat, het binnenland in rijden op een zondagmorgen.  De knappe jarige zag er fantastisch uit, na een avondje verjaardagen op huiselijke bodem met een zestiental vrienden en vriendinnen.  Wie zegt er, dat de jeugd losbandig is?  Pa en Ma ontvluchtten het jonge grut en kozen het hazenpad naar hun slaapkamer, waar ze gelukkig ook een televisie ter hunner beschikking hebben.  Een praktische oplossing: zo mis je je programma's niet en kun je terzelfdertijd een oogje in het zeil houden.  Af en toe werden ze gestoord door één van de genodigden, die zich vergiste van deur.  Tja, slaapkamer en toilet liggen rechtover elkaar!  We begonnen met een drink op het feestvarken, een glaasje cava (hip en trendy).  Ondertussen arriveerden ook Zoonlief, Veerle en minimeisje Hebe.  Op slag ging alle aandacht naar dat kleine ding in haar maxicosi.  Twee grote blauwe ogen keken vol verwondering naar al de vele vreemde gezichten.  Ze ging van hand tot hand, we stonden allemaal te springen om haar toch maar eens vast te pakken.  't Is een snoepje!  Een beetje later waren al de genodigden er en vertrokken we naar de plaats van afspraak: de Flapuit in Oostakker.  Na nog een apéritief (de meesten dronken er twee en Moeder kwam in een bijzonder goede stemming), gingen we aan tafel.  Kaaskroketjes, garnaalkroketjes, steak, varkenshaasje, frietjes, aardappelkroketjes ... 't was allemaal even lekker.  Als dessert mocht de ijstaart er best wezen, njammie, njammie!  We zullen de eerste dagen de weegschaal maar negeren.  Hebe gedroeg zich als een engeltje, iedereen was opgetogen.  Of ze 's nachts zo braaf zal geweest zijn, dat zullen we morgen horen. Nog enkele drankjes (softdrinks voor mij) genuttigd  in het dorpscafé in Oostakker en daarna met Moeder, zo'n twee uur later huiswaarts gereden.  't Was bijzonder druk op de terugweg naar zee.  We vroegen ons allebei af, waar al dat volk naartoe moest.  Ik dropte Moeder thuis af en zorgde ervoor dat ze veilig beneden kwam.  Ze had echt genoten van haar dagje uit. 
Morgennamiddag mag ik nog eens getuigen in het Tieltse St. Jozefinstituut naar aanleiding van het schoolproject: Geluk ...  Echtgenoot rijdt mee, hij moet die twee uur dan maar opvullen met het onveilig maken van de Tieltse binnenstad, daarna tuffen we door naar Gent, om eventjes binnen te wippen bij Zoonlief en Veerle. Kan ik nog een beetje dollen met ons Prinsesje.  Ik ben er van overtuigd, dat zel mijn stem al herkent.  Als 'grootmoeder' zie ik mezelf nog niet rondlopen, maar wel als de 'liefste vriendin ter wereld'.  Een mens mag toch dromen hé?  Morgen nog een beetje oefenen, zodat ze binnenkort haar ouders de oren van het hoofd zeurt om hier in vakantie te mogen komen!
 
 


gepost door admin 16.11.09 19:58 | permalink | reacties (0) | General
11.11.09
tuinschoonmaak


Terwijl Echtgenoot zich te pletter werkt aan onze oprit (ja, 't gaat de goede kant uit), nam ik vandaag de gelegenheid te baat om een beetje orde te scheppen in onze tuin of hoe je het wilt noemen.  Er zwierven nogal wat zomerse attributen rond, die nu 'op stok' mogen.  Zo staan de terrasmeubelen ook nog buiten, maar ik kan ze onmogelijk binnen zetten, zolang de man des huizes nog de scepter zwaait met al zijn werkbenodigdheden in onze opbergruimte.  Oogjes toe en snaveltjes dicht dus!  In alle stilte schepte ik toch wat orde achterin onze wildernis.  Je zou voor minder.  Buurman denkt waarschijnlijk 'wat een vuile boel' en gelijk heeft hij.  Zonder veel tamtam maakte ik komaf met een verguisde roos, die Echtgenoot nog had willen redden van de dood, maar waar niet veel van terecht kwam.  Ook de verwilderde bieslook ging de vuilniszak in, samen met nog enkele vergane glorietjes, die mijn wederhelft weigerde uit handen te geven.  In alle stilte, zei ik, maar dat was buiten de waard gerekend, want vanavond aan tafel kon hij het niet laten: heb je mijn roos weggegooid?  Ik schreef het eerder al: geen stap kan ik verzetten, geen vinger verroeren of ... zijn haviksblik heeft het gezien.  Alsof dat verlepte ding nog een teken van leven ging geven!  Echtgenoot is nogal gehecht aan zo'n dingen, vraag me niet waarom.  Ik daarentegen maak gauw komaf met planten, die me niet meer kunnen bekoren of met defecte stukken die hun tijd hebben gehad.  Waar zijn vuilniszakken anders voor?  Enfin, ik zal wel weer mogen horen hoeveel hartenpijn het hem doet als zo'n dingen verdwijnen.  Raar, hij geeft meer om planten dan om mensen.  Om dan nog maar van zijn cactussen te zwijgen.  Daar mag ik zelfs niet naar wijzen, of hij slaat al in paniek.  Precies een soort goudklompjes met stekels. Het zou mijn beste dag niet zijn, moest er één exemplaar spoorloos verdwijnen en dus hou ik daar zeker mijn handen af (alhoewel het soms kriebelt om ook daarin eens grote schoonmaak te houden).  Hij begrijpt mijn 'wegwerpwoede' niet en ik kan niet mee gaan in zijn 'bewaarmanie'.  Zo blijken we na driendertig jaar huwelijk nog redelijk wat stof tot discussie te hebben (ha,ha).  Maar ... de oprit is prachtig.  Met een beetje geluk (het weer moet meezitten) halen we de afwerking nog voor het einde van dit jaar.  Interesse is er overigens genoeg voor de werken in uitvoering.  Buurman Alain komt af en toe een kijkje nemen, buurman Guido geeft nu en dan commentaar, buurman Jef staat vaak bewonderend naast mijn Handige Harry, gisteren kwamen Ivan en Lucienne langswandelen met de hondjes en hielden halt voor een praatje.  Aan belangstelling dus geen gebrek.  Iedereen in de ban van het tegelen!
Ik zit hier juist te kijken naar de nieuwsberichten en ze tonen de drukte op de laatste dag van de boekenbeurs.  Tussen al die vermeende schrijvers, een immer enthousiaste Marcel Vanthilt, die een bezoekster aanspreekt met: als u één boek koopt bij mij, dan krijg je een tweede exemplaar gratis.  Waarop de al wat oudere dame antwoord: twee keer jouw leugens lezen zeker!  Fantastisch toch en Marcelleke zelf kon er ook mee lachen. Waar is de tijd, dat schrijvers nog 'echt' waren.  Nu heeft elke zogezegde BV een boek op zijn of haar naam, maar daar verspeel ik mijn eurootjes niet aan of ze moeten in de aanbieding liggen, wat dan nog meestal weggegooid geld is.  Een aantal maanden geleden kocht ik het boek van Ingeborg.  Niet dat ik nu de kleuren in mijn buik zie, of mijn chakra voel of me bewust ben van mijn aura.  Neen, ik kocht het puur uit nieuwsgierigheid voor amper drie euro.  Ondertussen raakte ik nog niet halfweg en hoorde ik, dat het bewuste boek, in één van de Laatste Shows op de VRT, verbrand werd, omdat er zoveel larie en apekool in staat.  Eén ding weet ik nu wel zeker, mijn spirituele kant is ver te zoeken, geef mij maar de realiteit, daar kan ik beter mee om. Nu ja, er moet voor elk wat wils zijn, nietwaar?
 


gepost door admin 11.11.09 19:24 | permalink | reacties (0) | General
09.11.09
weekendperikelen


We hebben het weer gehad, onze zaterdag en zondag. Bovendien zit de herfstvakantie er op en moeten alle brave kindjes weer terug naar school.  De drukte van jewelste, in onze zeer begeerde badplaats zal gelukkig een beetje afzwakken.  Terwijl Echtgenoot zich zaterdagnamiddag van zijn slotracingplichten met de jeugdracertjes kweet, namen wij (Fabienne en ik) de auto voor een ritje naar Oostende.  In de winkelstraat bewoog zich één zwarte massa als een log beest langs de etalages. Tot onze grote vewondering, bleken er overal 'midsolden' te zijn ('t is maar hoe je het noemt).  Op alle ruiten kleefden grote affiches: - 50, - 30 of - 20%.  Geen wonder, dat half Belgi er op uit was om koopjes te doen.  Mijn investering bleef beperkt tot één tot de helft afgeprijsd t-shirtje.  't Was puffen en blazen in de winkelzaken.  Een mens ziet de winter naderen en kleed zich dan ook wat warmer aan, zonder rekening te houden met het zweet, dat het kunst- en vliegwerk van het aanpassen, met zich meebrengt.  Echt, een sauna kon geen beter effect gehad hebben.  Gelukkig kwamen we een beetje tot onszelf bij het lepelen van ons favoriete spaghetti-ijsje in de Salvatore. 's Avonds mocht ik met Louisa mee naar het cultuurcentrum Ysara voor een tweetal uurtjes 'standup comedian'.  Ze had een duo inkomtickets gewonnen en ik, de gelukkige, kreeg de kans om haar te vergezellen.  Echt grappig was het eerste deel niet, wel aangenaam onderhoudend (ook dat kan tellen).  Na een korte pauze, kwam Arnout Van den Bossche op.  Hij stond op het podium ter vervanging van een zieke komediecollega.  Voor mijn part mocht hij de avond vol spelen.  Fantastisch!  Hij nam de relatie man-vrouw op de spreekwoordelijke korrel en deed dat met heel veel flair.  Jammer, dat hij maar een uurtje geprogrammeerd stond, deze jongen smaakte naar méér.  De laatste in het rijte was Denis Nowé, een puntdichter.  Leuk, maar niet voor lang.  Op den duur werkten zijn schrijfsels niet echt meer op mijn lachspieren.  Hij bleef maar voorlezen, 't werd steeds meliger. Last but not least, haalde hij zijn bundels uit zijn tas en stond verkopensklaar.  Zittend op de eerste rij, deed ik of mijn neus bloedde.  Even later dropte ik Louisa op haar thuisadres en dook mijn bed in.  Gisterenmorgen dan eerst de sleutel van Isabels en Peters stek teruggebracht.  De ganse familie trok voor de herfstvakantie naar Gran Canaria en zaterdag landden ze weer op Belgische bodem.  Tijdens hun afwezigheid zorgde ik, dat de twee poezen, Bolleke en Titi, geen honger leden.  Samen met mijn wederhelft liep ik in de namiddag nog eens de tentoonstelling 'Dromen' af.  's Avonds hadden we afgesproken voor een etentje met Conny en Jurgen in de Amandus, op de vernieuwde Nieuwpoortse kaai, waar de grootste blikvanger, de dansende fonteinen, al sedert een tijdje voor pampus ligt.  Moeten we voor zulke stommiteiten belastingen betalen?  We lieten al die ergernissen achter ons en genoten van een lekkere tafel en gezellig onderonsje!


gepost door admin 09.11.09 16:53 | permalink | reacties (0) | General
06.11.09
laksheid


Tot wat 'laksheid' in Belgenland kan leiden!  Toptennissers Malisse en Wickmayer worden een jaar geschorst wegens slordigheid in het doorgeven van hun 'whereaubouts'. Wat een woord!  Engels voor: waar je ook bent.  Okay, misschien waren ze niet in orde met wat de regeltjes voorschrijven, misschien gewoon door slordigheid. Okay, controle moet er zijn, maar ze mogen niet overdrijven hé.  Seffens kunnen topsporters zelfs niet meer ademen wanneer ze willen.  Als reactie op hun schorsing, barst er een storm van protest los in sportmiddens.  Ben eens benieuwd hoe dit verhaaltje zal eindigen. Net op het nieuws blijkt nu, dat hadden die twee in Walloni gewoond, ze niet geschorst zouden zijn, want daar is die reglementering nog niet van tel, wegens nog niet op punt. Typisch Belgenland!  Zoals Echtgenoot deze morgen zei, de Vlamingen willen weer de 'heilige' uithangen.  Hij moet spreken!  Als er één heilige in Nieuwpoort rond loopt, dan is het mijn wederhelft wel.  Alles volgens de regeltjes en principes ... het zou je in het andere geval wel eens zuur kunnen opbreken, is zijn instelling.  Soms vind ik, moet je een beetje stout durven zijn, want al dat brave brengt ook niet veel op, dat heb ik ondertussen wel geleerd.  Is het niet zo, dat de brutaalste wezels, de beste eieren zuipen (vergeef me de woordspeling)?  Zelf heb ik dat al meermaals ondervonden, ik ben immers ook zo'n brave ziel (zonder stoefen).  Ze lopen zo over je heen, terwijl iemand die van zich afbijt of stroop smeert, toch altijd op het voorplan treedt en krijgt waar hij voor gaat. Ach ja, veel haar zal er nu niet meer op mijn tanden groeien, daarvoor ben ik te oud.
Ondertussen zijn we nog maar eens bij het weekend aanbeland.  Vanavond dus weer slotracing, Echtgenoot is al vertrokken met zijn hele hebben en houden.  Morgennamiddag trek ik met Fabienne naar Oostende.  Eens de winkels aflopen en kijken of ze geen truitje vindt met wat kleur.  Zal moeilijk worden, alles is grijs en zwart.  Als het shoppen niks opbrengt, kunnen we ons troosten met een lekker spaghetti ijsje in de Salvatore.  Je begrijpt het al, daar doen we het gewoon voor!


gepost door admin 06.11.09 19:24 | permalink | reacties (0) | General
04.11.09
bladgoud


Al eens 'bladgoud' gezien op straten en opritten?  Ik wel, duizenden blaadjes in alle schakeringen geel tot bruin.  De wind hield lelijk huis dit weekend en de striemende regen hielp een handje mee.  Vandaar al dat goud op de grond en de vaststelling: nu wordt het echt winter.  We lijken weer een bende zwarte schapen, gekleed in de donkere kleuren van de najaarse mode.  Een deprimerende mode, dit jaar, die je echt niet tot vrolijkheid maant.  Zwart en grijs en veel paars ook, in alle tinten.  Daar krijg ik een ongemakkelijk 'pausgevoel' bij.  Niet mijn smaak!
Echtgenoot is druk in de weer met het leggen van de tegels en het opvullen van voegen, vaak tussen twee regenbuien door.  Ik vind de nieuwe buitenvloer heel mooi, met die bronzen-roestkleur.  Warm en passend bij de gevelstenen van ons nu toch al bijna dertigjarige huis.  Dertig jaar!  Zaterdag haalde ik nog eens de bewijzen van ons kunnen boven, toen Zoonlief en Veerle hier waren.  Foto's uit een ver verleden, toen we nog kinderloos door het leven gingen en bergen energie verzetten op het lapje grond, dat we toen kochtten aan nog betaalbare prijs.  Eerst was er niets en zie, nu staat er hier een stad, bij wijze van spreken.  Op de papieren bewijzen, waarvan de kleuren al wat te wensen overlaten, zag je eerst ... niks.  Daarna de eerste graafwerken, het gieten van de plateau, het opmetselen van de kruipkelder.  Echtgenoot was toen dertig, ik vijfentwintig en Vader vooraan in de vijftig. Elk weekend, elke avond gingen we er tegenaan, want buiten de ramen, de voordeur en de garage, is alles eigenhandig tot stand gebracht.  We hadden veel geluk, dat Vader al jaren in de bouw werkte en voor ons de ruwbouw in een wip en een draai tevoorschijn toverde.  Echtgenoot en ik waren zijn 'dienders'.  Nu, na bijna dertig jaar, begint alles een beetje slijtage te vertonen (net zoals de bewoners) en nu we nog redelijk goed in de markt liggen qua fitheid, moeten we het ijzer smeden terwijl het warm is.  Volgend jaar mag mijn wederhelft het dan wat rustiger aan doen. Ben ik goed of ben ik het niet?
Vandaag met Annie koffie gedronken bij Oma.  Gezellig! Oma woont op de eerste verdieping op een appartementje in de drukste winkelstraat van 't Bad.  Je ziet er nog eens iets.  De vele passanten bekijken, grappige situaties viseren ... terwijl niemand weet, dat jij hen bezig ziet.  Een beetje voyeurisme, kun je het noemen, maar zo leuk! 
Ja, ik zou daar wel graag wonen, zo te midden die toeristendrukte met zicht op al die vreemde typetjes.  Daarna met Annie nog eens de tentoonstelling 'Dromen' bekeken in Ysara, want zondag was ik er nogal rap-rap doorgelopen.  Heb toch een paar favorieten gevonden.  Veel mensen doen nu aan 'kunst', maar de éne kunst is de andere niet en je haalt er zo diegenen uit, die het in de vingers hebben.  Maar ja, wie ben ik?  Een kleine garnaal, die volgens 'kunstkenners' waarschijnlijk met verkeerde ogen kijkt naar kunst.  Je kunt je ook niet voorstellen, hoeveel jaloezie er in dat wereldje regeert.  De één maakt de andere af,  er wordt achter ieders rug kritiek geleverd.  Cowboyverhalen doen de ronde, hier en daar nog wat aangedikt tot verkeerd-verkeerder-verkeerdst.  Mensen gunnen elkaar het licht in de ogen niet, doen poeslief tegen elkaar, om daarna meedogenloos na te trappen.  Je weet bij God niet meer (vergeef me deze uitdrukking), wie je wel of niet mag geloven.  En wat er groeit is wantrouwen, het vermoeiendste in een mensenleven ... je geloof verliezen in mensen en niet meer onbevangen kunnen omgaan met diegene die voor je staat.  Met het ouder worden zijn er steeds vaker teleurstellingen en is er steeds minder vertrouwen en de zekerheid, dat wie overblijft, nog de kom van je hand niet kan vullen.  Tot daar deze 'bepeinzing' op een moment van 'inzicht' en persoonlijk ondervinden.  Daarom ook, dat je de luttele echte vrienden moet koesteren als goudklompjes.  En daarmee zijn we van het 'bladgoud' bij 'goudklompjes' aanbeland (dit even terzijde). 


gepost door admin 04.11.09 20:00 | permalink | reacties (0) | General
01.11.09
'herinneren'


'Herinneren', met andere woorden, 'niet vergeten'.  Radio, televisie, kranten ... manen ons aan, vandaag even te denken aan zij die er niet meer zijn.  Bloemenwinkels doen gouden zaken, al valt er met de verkoop van chrysanten geen fortuin te verdienen.  Iedereen haast en rept zich, want voor het oog van de mensen moet er wel een bloempot geplaatst worden op het ondertussen verzakte en halfvergane graf.  Ach, wat een commercieel gedoe!  Het is niet die éne dag, die éne bloempot waar het om gaat.  Ook zonder het opgeklopte circus en die aangegeven datum, is er bij tal van mensen het 'blijvend herinneren'.  Moeder verloor twee kinderen, mijn broer en mijn zus en ook haar man, mijn vader.  Fabienne werd tien jaar geleden weduwe.  Ook nicht Raymonde kwam alleen te staan en moest anderhalf jaar later afscheid nemen van haar enige zoon. Claire viel op veel te jonge leeftijd zonder vader. Tal van ouders uit mijn vriendenkring, opgebouwd op de kinderkankerafdeling van het UZ Gent, zagen net als wij, hun kind in eindeloos lijden sterven.  Eén ding is zeker, als je iemand verliest waar je ontzettend van gehouden hebt, dan is elke dag  levenslang herinneren.  'Houden van' gaat immers nooit over, met of zonder chrysanten op één november.
Zoonlief, Veerle en wondertje Hebe, maakten gisteren de oversteek naar de kust.  Echtgenoot stond met een standje over miniracing op een spellenbeurs te Bredene en terwijl zij daar een kijkje gingen nemen, wandelde ik, samen met Fabienne, in het zog van de kinderwagen naar 't Bad.  Moeder was verrukt om haar achterkleindochter eens te kunnen knuffelen.  't Is een zalig prutske!
Deze namiddag bleef Echtgenoot thuis, Formule I race kluistert hem altijd aan de televisie.  Veel wandelplezier was er niet te vinden, het regende bakken water.  Even binnengelopen bij Moeder, ze wordt een dagje ouder en voelt zich de laatste dagen een beetje pips.  Nadien, in de gietende regen tot bij het cultuurcentrum Ysara, lopend gewandeld.  Daar kun je tot 22 november de tentoonstelling 'Dromen' gratis gaan bekijken.  Echt de moeite waard, er staan prachtige dingen!  Jammer, dat de locatie zo kil aanvoelt en de tentoonstellingszaal niet voorzien is van de zo, voor kunstwerken, onontbeerlijke, directe belichting.  Eén verlichtingsspotje kan een 'droom' zoveel mooier en intenser maken.  Niettemin, aan alle deelnemers een dikke proficiat van mijnentwege.


gepost door admin 01.11.09 18:10 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)