Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2010


30.11.10
alleen op de wereld


Eind november zadelt ons op met vriestemperaturen en hardnekkige sneeuw.  Fabienne en ik hadden het plan opgevat, om morgen, woensdag, werk te maken van ons jaarlijks uitje naar Brugge.  Verstandig als we zijn (hm), namen we het zekere voor het onzekere en reden we gisterenmorgen al naar het noordelijke VenetiŽ.  De weersvoorspelling indachtig, konden we nog genieten van een sneeuwloze dag en berijdbare wegen.  Veel soeps was het overigens niet.  De prijzen swingen er de pan uit, je kan evengoed hier je geld spenderen aan kerstkadootjes.  In de krant vonden we een bon, die gratis toegang verschafte tot het kerstgebeuren in oud St. Jan.  Het was jaren geleden, dat ik er nog eens naartoe ging en gezien we niks moesten betalen (normaal: twaalf euro inkom), namen we de gelegenheid te baat.  Zo rond elf uur, dacht ik, zou het nog rustig zijn.  Amai, mijn voeten!  De rij wachtenden voor ons was bijna niet te overzien.  Die gratis inkom deed ons toch zwichten en we schoven aan.  En ... we bleven schuiven.  Vooral bij de tentoongestelde bloemstukken was het drummen en geduld opbrengen.  De mobiele telefoontjes deden hun werk als fototoestel (of: als spionagesysteem).  Zo is het immers makkelijk iemand anders ideeŽn pikken.  Enfin, we vonden er niet veel aan en na twintig minuten stonden we weer buiten, in de frisse lucht.  Al dat gedrum en geaarzel ... niks voor ons. 
Na het verorberen van een snack in ons favoriete restaurantje, dat zonder ons medeweten (dat heb je als je maar twee keer in één jaar naar Brugge trekt) een interieurlift had ondergaan en nu de naam 'brasserie' draagt, zetten we ons winkelspeurtocht verder. De bittere kou, de warme winkels, het in en uit zonder veel resultaat, maakten dat ons shoppingdagje er vlug op zat. Even voor vieren draaiden we de wagen, neus richting huiswaarts.  We wilden voor het vallen van de avond thuis zijn, want er stond een racletteavondje op het programma en ik moest nog de nodige ingrediŽnten (zijnde: kaas) inkopen.  Zo eindigde ons dagje uit met rode wangen rond het raclettetoestel.
Deze namiddag even het strijkijzer over de was gehaald en nu en dan een blik naar buiten gegooid, waar struiken getooid door wit prachtig staan te wezen.  Opeens een klein zwart ding, midden al dat wit.  Een klein poesje, pootje voor pootje zijn (haar) weg zoekende in al die kou en nattigheid.  Strijkijzer op 'on hold' gezet, laarzen aan, jas en sjaal en naar buiten.  Zo'n kleintje alleen op de barre, koude wereld, dat kan toch niet?  En ik maar roepen en ons zwartje maar klaaglijk miauwen, maar komen deed het niet.  Ik weer naar binnen, poes terug in de achtertuin.  Ik weer naar buiten, poes ribbedebie, maar duidelijk hoorbaar.  Dit scenario zo'n vier keer herhaald en daarna een beetje te drinken buitengezet.  Met succes, het beestje kwam zijn dorst lessen, maar verdween even snel als het gekomen was, van zodra het mij in het vizier kreeg. Echtgenoot zag het zot gedoe met lede ogen aan en verklaarde me voor gek. Morgen haal ik wat kleinepoezeneten in huis, dat beestje is immers niet gemaakt om helemaal alleen de kou te trotseren. 
 


gepost door admin 30.11.10 17:36 | permalink | reacties (0) | General
28.11.10
prikkende winter


December ligt in het vooruitzicht, maar ondertussen zitten we nu al opgescheept met een serieuze winterprik.  Toch hier bij ons in de uithoek van West-Vlaanderen.  Vrijdag viel de eerste sneeuw en niet zo'n beetje.  Toen ik 's morgens voor onze wekelijkse koffie binnenstapte bij Andy en Valerie, leek ik wel een sneeuwvrouw.  Muts, jas, schoenen, tas ... alles vol gesneeuwd en kletsnat.  Anders dan bij regen, blijft dat laagje een tijdje hardnekkig op je hoofddeksel en schouders liggen, terwijl de ribbels in je schoenzolen het aangetrapte goedje meedragen.  Eens binnen, smelt de ganse santeboetiek in een mum van tijd en ben je goed voor een aantal plassen sneeuwwater.  Laat het maar vlug weer lente zijn!  ' s Avonds viel er een tweede lading witte kristallen, voorbode van een gladde zaterdagmorgen.  Deze vrijdagavond geen slotracingwedstrijd, maar wel de jaarlijkse sportquiz in de feestzaal van de vismijn.  Claire en ik namen eerst rustig de tijd om de zoveelste aflevering van 'Thuis' te bekijken en vervoegden daarna de mannen én vrouw (Jenna), die voor de fun, de kleuren van de Miniracing Club Nieuwpoort verdedigden op een avondje vragen oplossen.  Ze strandden ergens halfweg de lijst van deelnemende verenigingen.  De witte wijn smaakte opperbest en drie glazen verder leek de wereld zoveel rooskleuriger en voelde het twintig graden warmer in die immense, ijskoudaandoende feestzaal.  Wat alcohol al niet vermag.  Zaterdagmorgen gaf een andere kijk op de dingen, een katertje miauwde in mijn hoofd en de roze wereld was weer grijs.  En dat van drie glaasjes wit. Hoe ouder ik wordt, hoe minder ik kan hebben.  Tja, normaliter drinken wij nooit wijn, 't zal daaraan liggen zeker?
Het had tijdens de nacht gevroren en alles lag gevaarlijk glad.  Een telefoontje gepleegd naar Moeder, om haar mijn komst aan te kondigen, maar maak het deze bijna tachtigjarige dame maar eens wijs, dat ze op haar tellen moet passen in tijden van winterweer.  Natuurlijk kon ze niet wachten tot ik er was.  Natuurlijk moest ze in haar ééntje boodschappen doen.  Natuurlijk moest ze op een parkeerplein gaan lopen waar niet gestrooid werd.  Resultaat: ze moest de hulp van een toevallige groentenleverancier inroepen om van het plein af te geraken, wegens te glijbaanachtig.  Aan de éne kant moet je zo'n acties bewonderen, aan de andere kant erger ik me er blauw aan.  Hoe ouder, hoe eigenwijzer, maar wie zegt dat we zelf zo niet zullen zijn?
Echtgenoot zat in de namiddag met de maandelijkse race voor de juniors.  Ik nam de gelegenheid te baat om eerst koffie te drinken bij Fabienne en daarna af te zakken naar nicht Raymonde (allebei op loopafstand) voor een kop thee met pannnenkoeken. Warm vertier in eigen wijk!  Bij het slapengaan bleek de wereld nog witter, de sneeuw ziet het zitten dit jaar.  Normaal gezien was dit het weekend van onze bloemenverkoop in herinnering aan Benjamin, ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent, die tien jaar stand hield.  Ondertussen zijn we al weer zeven jaar verder sinds de laatste uitgave.  Nooit geweten, dat het sneeuwde op dat bewuste weekend.  Wel veel regen, storm, vrieskou ... en bergen menselijke warmte.  Nog steeds kijken velen met een goed gevoel terug op wat we met zijn allen waar maakten en wordt er nog vaak gepraat over de duizenden mini-azalea's, die hier in sneltempo de deur uitvlogen. Er schuilt zachte kracht in warme herinneringen!


gepost door admin 28.11.10 17:49 | permalink | reacties (0) | General
24.11.10
geloven


Het is niet van vandaag, maar 'geloven' is iets wat mij niet gegeven is.  Moet ik me daarvoor verontschuldigen tegenover mensen die dat wel doen?  Ik denk het niet.  Ben ik minder dan iemand die gelovig is?  Moet ik mij anders voordoen dan ik ben?  Ik meen van niet.  Ergens is het geloof aan dingen die verteld worden in de Kerk, gewoon aan mij voorbijgegaan.  Nog nooit heb ik voeling gehad met gepredikte woorden, integendeel, het is in mijn ogen één grote show.  Na wat er de laatste maanden allemaal naar buiten gekomen is op kerkelijk vlak, kreeg ik nog meer een afkeer van wat ik noem, 'hypocriet' gedoe.  Ik heb me dan ook voorgenomen, om nooit nog een voet in een kerk te zetten.  Het zorgde gisteren voor een serieuze woordenwisseling tussen Echtgenoot en mij.  Moet ik nu doen alsof mijn neus bloedt, als er mensen van onze vriendenkring sterven (of familie van hen) en dan maar plaatsnemen op een stoel van het Heilige Huis, om op die manier de familie een hart onder de riem te steken?  Ik ben overtuigd van niet.  Is mijn aanwezigheid in Gods Huis een 'must', om aan te tonen, dat ik meeleef met hun verdriet?  Echtgenoot denkt van wel, want die mensen hebben, volgens hem, nood aan steun en je lijfelijk aanwezig zijn is daar dan een bewijs van.  Laat ik nu van een totaal andere opinie zijn.  Ik ben al naar verschillende begrafenisssen geweest, waar de mensen zelfs nog nooit hadden gezien, dat ik er was.  Normaal natuurlijk, want wie heeft nu oog voor al die passanten, als immens verdriet je deel is.  Velen denken dan ... ze hebben me opgemerkt, hiermee heb ik gedaan wat ik moest doen en voor hen is de kous dan af.  Zelf vind ik, dat een kaartje met wat warme woorden en een bloemetje, evenveel waarde hebben als mijn aanwezigheid in de kerk.  Na de begrafenis nog eens informeren hoe het gaat, eens langslopen, nog een kaartje sturen ... zijn allemaal dingen die zoveel méér waarde hebben, dan dat halfuurtje kerk.  Begrijp me niet verkeerd, ik weet dat veel mensen steun vinden in hun geloof, daar heb ik alle respect voor.  Het geldt alleen niet voor mij en ik probeer het verdriet dan ook op een andere manier te helpen dragen.  Ik hoef niet te doen alsof op een locatie waar ik me echt niet goed bij voel, ik wil het gewoon op mijn manier doen.
Vandaag een bezoekje gebracht aan twee stock américains.  De eerste in Ichtegem, waar er uitverkoop is wegens stopzetting.  Een aantal mooie kaartjes in ons karretje gegooid, om verder tussen stof en vuil, niet veel interessants meer op de kop te tikken.  Van de 20% tot 75% mindering was er niks meer te merken.  Bleek bij het lezen van de affiche, dat die maar liep tot 18 november.  Allé, we zijn ook niet van de slimsten, hé!  Daarna naar Vladslo, waar het iets ordelijker was, maar een kat zou er haar jongen bijna niet terugvinden.  Rek in, rek uit, mijn voetjes begonnen te slepen en veel viel er daar ook niet te rapen.  We zijn weer goed voor de resterende twintig jaar!  Niks voor mij eigenlijk, zo'n stock.  Geef mij maar een klassevolle, stofvrije, blinkende winkel, daar voel ik me veel beter in mijn vel.  En voor het verschil in prijs moet je het niet laten, want daar in Ichtegem swingden de vuil bestofte prijsetiketten gewoon de pan uit!


gepost door admin 24.11.10 21:08 | permalink | reacties (1) | General
19.11.10
jeugdherinneringen


Met de fiets deze namiddag naar Moeder gereden.  Prachtig weer voor een stukje 'trappen'! Geen zuchtje wind en een beetje zon, wat wil een mens nog meer?  De vogel was gaan vliegen, maar ik wist hem wel te vinden.  Even het strand opgelopen en kijk, een eind verder zag ik Moeder juist over de golfbreker stappen en zich bukken.  De storm van het voorbije weekend sloeg veel schelpen los en gooide ze op het strand.  Tussen de vele scherven liggen vaak prachtige exemplaren, maar het zijn vooral de 'wenteltrapjes' waar Moeder naar zoekt, tussen het puin van honderden schelpen.  De wenteltrapjes vind je niet zo vaak meer en het is vooral dit soort schelpje, dat hoge ogen scoort bij het verkopen van papieren bloemen in de zomervakantie.  't Voelde heerlijk op het strand.  Bijna geen mens te zien, tamme zee, zon in de rug ... de jeugdherinneringen kregen vrij spel.  Het zoeken en speuren naar wenteltrapjes ofte 'tourelletjes' is van alle tijden.  Ik weet nog hoe we in de winter, na zware storm, vaak langs de vloedlijn liepen en in achtergelaten resten zee met een stokje gingen zoeken.  Hoe de vrieskou onze handen blauwde en het ijzige zeewater daar nog een schepje bovenop deed, want ja, de meeste exemplaren vond je daar waar water zich pas terug getrokken had, tussen gruis en wieren.  Zakken vol, verzamelden we, om 's zomers de mooiste bloemen te kunnen kopen.  De toeristenkinderen zagen groen van jaloezie en nijd en stonden te springen, om toch maar een bloem aan de man/vrouw te brengen, zodat ze ook van die wenteltrapjes in handen zouden krijgen  Ik herinner me, hoe ik als kind, tijdens juli en augustus 's morgensvroeg al het wijdse strand oprende en al dat zand en water voor mezelf had.  De koning te rijk voelde ik me!  Het kwam vandaag allemaal zo'n beetje terug, terwijl ik ijverig spiedde naar die gegeerde, kleine torenschelpjes.  Onze vangst was niet min, toch een stuk of twaalf.  De voorbije jaren werden ze schaarser en schaarser, je mocht al blij zijn als je er bij toeval ééntje in het oog kreeg.  Deze hobby heeft één nadeel: wie begint met zoeken, kan met moeite ophouden.  Zonder het te weten loop je een eind verder dan voorzien.  Moeder, bijna tachtig, hield het na de tweede golfbreker voor gezien.  We wandelden het verhoogde strand naar de dijk op, maar stappen in mul zand is verdraaid lastig.  Ze moest efkens op adem komen voor we de dijk opliepen.  Ik nam me voor, om bij mooi weer, méér naar het strand te komen.  Ken jezelf, zeggen ze, een waarheid als een koe, want vaker dan vaak doe ik mezelf die belofte, maar er komt nooit veel van in huis.  Al sta ik elke dag in bewondering voor zee en zand, toch heb ik het gevoel, dat ik deze natuurelementen tekort doe, door er te weinig van te genieten.  Of eigenlijk moet ik het anders stellen: ik doe mezelf  tekort, want bij de zee kun je al je problemen en zorgen kwijt, vergeet je je moeilijkheden.  De wind waait je gedachten in andere richtingen en het ruisen van de zee zalft de innerlijke pijntjes.  En de branding ... die voert nieuwe ladingen schelpen aan, bron voor nog een heerlijke zoeknamiddag!


gepost door admin 19.11.10 18:47 | permalink | reacties (0) | General
18.11.10
Brgge


Altijd leuk om eens op stap te zijn met Louisa, mijn vriendin de woordkunstenares.  Zij en haar man baten een bed en breakfast uit (New Largo), dus vaak druk, druk, druk.  Eens een dagje uit is dan ook mooi meegenomenMomenteel lopen in Brgge (zagen we op een voetmat staan in een kunstgalerij) de jaarlijkse winteravonden.  Een pracht van een gelegenheid om onszelf te verwennen!  Het was vroeg dag toen we vertrokken, want Louisa moest om halftien bij haar tandarts zijn voor een grondige oppoetsbeurt van haar bijtertjes.  Terwijl zij onder het kunstmatige licht van een tandartsenlamp lag, liep ik een winkel binnen in één van de smalle Brugse straatjes (Gouden Handstraat), op een boogscheut van de tandartsenij.  Een immense zaak met een keur aan serviezen, glaswerk, verlichting, keukenattributen, design handigheidjes, kerstversiering en dergelijke.  Ik was er een half uurtje zoet met rondneuzen en bewonderen.  Twintig minuutjes later liet de tandarts Louisa vrij en kon onze gezamenlijke dag beginnen.  Op loopafstand vonden we de boekenwinkel, die we moesten hebben.  Louisa zocht haar haar gading in de rekken poŽzie, ze had teksten nodig voor een voordracht.  Daarna ging het naar de krantenwinkel drie deuren verder, waar honderden kaartjes in mijn ogen blonken.  Ondertussen werd het middag en etenstijd.  In dit stadje wandel je van het ene restaurantje naar het andere, honger wordt er zeker niet geleden.  We kwamen terecht in een popperig, Engels aandoend interieur en gingen voor een guiche, die we met smaak verorberden.  De kunstige taartjes in het uitstalraam deden ons watertanden, maar ... we hebben karakter getoond en liepen ze straal voorbij.  Even later reden we het centrum in, waar we een parking zochten en vonden.  Een onderhoudsman zong er de longen uit zijn bruine lijf.  'I'm black, I'm black ... ' klonk het hees en bluesachtig en hij had nog gelijk ook.  Het deed me denken aan de zingende slaven op de katoenvelden vroeger, ik kreeg er zowaar kippenvel van.  Mooi en terzelfdertijd een beetje triest in tijden van nu.  De etalages van winkels lokten ons, maar we vermeden de echte winkelstraat, de straatjes achteraf zijn zoveel gezelliger en unieker.  Halfweg de namiddag pikten we een film mee in de Cinema LumiŤre, een kleine, pluchen bioscoop met drie knusse zaaltjes.  Hier proefde je werkelijk nog het authentieke van wat vroeger een filmzaal was.  De keuze was moeilijk: Turquaze of Les petits mouchoirs?  Voor de aanvang hadden we nog even de tijd om na te denken bij een kop koffie in het aanpalend bruine praatcafé.  We gingen voor Les petits mouchoirs (de kleine zakdoekjes) een tweeŽnhalf uur durende film (méér waar voor ons geld).  En of we genoten hebben!  Zelden zo'n mooie film gezien, maar daar zal de sfeer van de bioscoop zelf ook voor veel tussen zitten.  Het verhaal bevatte veel humor (we lachten wat af), maar eindigde heel triest.  Heel herkenbare beelden over gewone mensen, over vriendschap en hypocrisie, over liegen en bedriegen, over jezelf kwijtraken en niet meer terugvinden, over egoÔsme ... we keken in een spiegel.  Het was even bekomen na de laatste beelden, we waren allebei een beetje van slag, maar zo blij, dat we voor deze film gekozen hadden.  Onze dag kon niet meer stuk.  Er bleef ons wat tijd over, om ergens nog iets te gaan eten, want het spektakel op de Dijver begon pas om halfacht.  Boekenwinkel Demeester was nog open, ik nam de gelegenheid te baat, Kathleen en Koen gedag te zeggen.  Altijd even fijn en leuk hen eens terug te zien.  Vroeger verzorgden zij de boekenbeurs hier te Nieuwpoort in de feestzaal van de vismijn en daar leerde ik hen kennen.  Sedert een paar jaar gaat die beurs echter niet meer door en zien we elkaar nog zelden, maar de klik blijft! 
Even na halfacht startte de eerste winteravond.  Grote kaarsen in gekleurde papieren lelies dreven op het water, terwijl drie jonge dames in een bootje,  hun vocaal geluid ten beste gaven, stond op de eerste halte een jongeman cello te spelen in één van de huisjes aan het water.  Verder op het traject blies een trompettist en op de volgende locatie zat een accordeonist.  De drie jonge dames voeren van locatie naar locatie voor een samenzang met de muziek van elk van hen.  Overal brandden kaarsen, een feeŽriek gezicht.  Je kon over de koppen lopen, zoveel volk was er op de been voor dit gebeuren.  't Was opletten geblazen elkaar niet uit het oog te verliezen in het nachtelijk donker en middenin die zwarte massa.  We sloten ons dagje af met een late wandeling langs de verlichte etalages in kerststemming.  Zalig genieten van al dat moois en weten dat je geen euro zult uitgeven, want alles is gesloten.  Een heerlijk gevoel!  Vooral Cinéma LumiŤre stal ons hart, we komen er zeker nog terug.  Eén van onze goede voornemens voor 2011!


gepost door admin 18.11.10 19:14 | permalink | reacties (0) | General
16.11.10
mini standup comedian


Onze kroost kwam zaterdag een beetje gezonde lucht happen en bracht samen met kleine Hebe, de lach en het plezier in huis.  Van veel zuivere lucht inademen kwam er niet veel in huis, het regende immers het ganse weekend.  't Was al een tijdje geleden en ons Prinsesje moest even bekomen en wennen, maar dat duurde niet lang.  Na een  portie spaghetti en de afwas, had Zoonlief zin in ijs en wandelden we naar 't stad met als eindpunt het Sneukelhuisje.  Waar ik voor gevreesd had, bleek waarheid: het huisje zat tjokvol en wij konden er dus niet meer bij.  Wachten tot iemand vlug-vlug zijn/haar ijscoupe zou naar binnenwerken en zijn/haar tafel en stoel zou afstaan, is voor mij geen optie, dus trapten we het zonder één tongstreling sneukelijs weer af.  Dan maar vijf minuutjes gewacht op de volgende tram naar 't Bad.  De tramhalte in Nieuwpoort is een futuristisch opgevat gedrocht, waar de regendruppels zo in je hals stromen als je niet oplet waar je gaat staan.  Zoonlief en Veerle kozen voor een zitje en kleine Hebe volgde parmantig hun voorbeeld.  Een minidametje met verfijnde maniertjes!  Lang is het niet trammen naar 't Bad, ondertussen was het serieus beginnen regenen en we haastten ons naar tearoom Quo Vadis, waar je lekkere wafels en pannenkoeken kunt smikkelen.  Bovendien is er daar altijd wel een plaatsje vrij.  De uitbaters houden steeds een aantal tafels gereserveerd voor de lokale en door hen gekende klanten.  Gelukkig behoor ik tot dit VIP groepje! Zoonlief en Veerle kozen voor pannenkoeken en ik voor een Brusselse wafel.  Prinsesje zat braaf tussen ons in op de bank, knabbelend aan een speculooskoekje.  Met grote ogen keek ze rond, terwijl twee oude dametjes aan het tafeltje naast ons, haar bewonderend in de gaten hielden.  't Is een aanbiddelijk ding, je smelt als het ware als je haar ziet en zo legt een mens nog eens contacten, hé.  Van daaruit ging het naar Moeders stek, waar ook Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet op bezoek waren.  Alle aandacht ging natuurlijk naar ons minimeisje, ze stal de show.  Een halfuurtje later haalde Echtgenoot ons met de wagen op, want hij moest die avond nog met Ronny en Claire naar de blues in Haringe.  Aan mij is zo'n uitje niet besteed, veel te geweldige muziek.  Hardrock in plaats van blues!  Zoonlief en Veerle waren van plan om wat later een bioscoopje mee te pikken, maar de gespeelde films bleken niet veel soeps en dus bleven ze lekker thuis.  Prinsesje had ondertussen haar draai gevonden en gaf ons een gratis 'standup comedian' optreden.  We kregen alledrie de slappe lach bij de mimiek en de gebaren van die kleine pruts!  Lang geleden, dat ik nog zo genoten heb.  Onze kroost bleef overnachten en het werd bedtijd voor ons minimeisje.  Terwijl Zoonlief en ik ons voor het kleine scherm nestelden, werkte Veerle aan haar cursussen.  Veel verstrooiends was er echter niet op televisie en we kozen voor de animatiefilm 'Up', die al maanden in mijn kast ligt, maar nog nooit het daglicht aanschouwde.  Toen mijn Wederhelft om halftwee 's nachts in bed kroop, was zijn eerste vraag: hebben jullie een feestje gebouwd?  Ja, als de kat van huis is, dan dansen de muizen op tafel.  Onze collectie streekbieren (gratis gekregen tijdens de zomermaanden bij ons dagelijks krantje) was aardig geslonken, getuige de vele lege flesjes op het keukenaanrecht.  De kleine geneugten van het leven, nietwaar? Prinsesje sliep de ganse nacht als een roosje en ik ook (met dank aan twee glazen 'Brugse Zot' Ťn de bruisende energie van ons schattig kleindochtertje).  Zondagmorgen regende het nog altijd en terwijl wij hier niet bijkwamen van het lachen de avond voordien, liep de helft van BelgÔe onder water.  Ellende troef voor tal van gezinnen.  Er vielen ook drie doden te betreuren.  Ik weet hoe het voelt, als je huis onder water loopt.  Jaren geleden maakten we hier in de wijk ook zo'n toestanden mee, maar gelukkig bleef, buiten onze kruipkelder, de rest van onze huisraad op het nippertje nog droog.  Het scheelde niet veel, vijf centimeter hoger en het water zou uit de stopcontacten lopen.  Zo ver kwam het gelukkig niet, de regen hield op en de civiele bescherming van Liedekerke pompte de ganse nacht lang/
Ik kan je verzekeren, dat ik die dag en de volgende dagen rondliep als een kip zonder kop.  De beelden van de overstroomde gebieden heb ik laffelijk zoveel mogelijk vermeden te bekijken!
Gisteren werd nichtje Scarlet een toffe twintiger, vandaag zou mijn vader drieŽntachtig lentes geteld hebben.  Feesten en gedenken ... het ligt allemaal dicht bij elkaar.
 


gepost door admin 16.11.10 19:36 | permalink | reacties (0) | General
10.11.10
wetenschap op je bord


Vanmorgen de auto genomen voor een ritje naar Gent.  Eerst een bezoekje gebracht aan het Kinderkankerfonds.  Topsecretaresse, Catharina, had het heel erg druk, wegens morgen en overmorgen verlengd weekend naar aanleiding van 11 november.  Uit ervaring weet ik hoe hectisch het eraan toe kan gaan op de kinderkankerafdeling en ik nam dus niet veel van haar tijd in beslag.  Twintig minuutjes later stond ik waar ik wezen moest, namelijk daar waar Zus geduldig op me wachtte in haar wagen.  We hadden het voornemen de winkelstraat onveilig te maken, maar eerst wou ik eens tot bij Zoonlief.  Het museum waar hij werkt ligt op een boogscheut van het UZ Gent, in een wip stonden we er.  Ik was nieuwsgierig naar de nieuwe tentoonstelling, 'Wetenschap op je bord', die hij samen met het ganse team op poten zette.  Het had wat voeten in de aarde, maar het mag gezien zijn!  Terwijl Zus een babbeltje sloeg, leidde Zoonlief me rond en gaf me de nodige uitleg.  Het geheel oogt bijzonder mooi en spreekt bovendien echt aan.  Weten wat er chemisch met je eten gebeurd, voor het op je bord komt ... interessant, maar niet altijd erg smakelijk.  Bovendien wordt deze tentoonstelling gelinkt aan diverse randactiviteiten: een bierproeverij, een wijnvoordracht, moleculair eten ... een echte aanrader dus! 
Een uurtje ouder landden we in de Veldstraat, gewapend met het voornemen wat koopjes aan de haak te slaan.  Ja, je leest het goed, 'koopjes'.  In bijna alle winkels werden herfstkortingen aangeboden.  Bah, we kunnen  er maar wel bij varen.  Volgende zondag zijn zelfs alle winkels open en is het 'koopzondag' in Gent.  Wie interesse heeft ... laat het niet aan je hart komen.  Zoals het meestal gaat bij plannen maken, kwam er van 'een slag slaan' niet veel terecht.  Onze mannequinmaatjes zijn immers al lang vervlogen tijd, de helft van de kledingwinkels kunnen we links laten liggen, wegens te 'krap' van maaksel.  Ja, ze maken tegenwoordig alles veel te klein, zoals in ItaliŽ en Frankrijk.  Alsof het daar allemaal slanke deerntjes zijn!
Het was rond spÓtsuur toen Zus me terugreed naar mijn wagen, gestationeerd aan het UZ.  Nichtje Caro belde, of we haar konden komen oppikken aan één of andere Gentse brug.  Natýýrlijk stonden we op de verkeerde brug!  Zus sjeesde door het masaverkeer, schoot zich ongegeneerd tussen aankomende auto's (zowel van links als van rechts), terwijl ik constant met beide voeten zat af te remmen en bijwijlen mijn ogen sloot.  Voor geen goud ter wereld ga ik in Gent wonen.  Op zo'n momenten weet ik waarom we ons hier, in deze rustige uithoek van klein Belgenland, zo gelukkig voelen.  Ik zie me nog zo vlug niet manoeuvreren in zo'n verkeerswespennest!  Enfin, als schoonbroer Nico twee gaten in zijn wagen vindt, dan zijn het mijn remsporen.  Het was een opluchting de stad achter ons te laten en veilig bij mijn voertuigje te belanden.  Ook daar was het filerijden en op de autostrade was het één sliert auto's richting kust.  Even vergeten, dat het verlengde weekend voor velen deze namiddag al begon.  In het vervolg de kalender een beetje beter in het oog houden.  Al bij al vlot de thuishaven bereikt.


gepost door admin 10.11.10 21:11 | permalink | reacties (0) | General
06.11.10
dikke proficiat!


Nog een week voorbij ... het eindejaar begint te wenken.  Elke avond al bezig geweest met het zoeken van een passende tekst voor mijn nieuwjaarskaart van 2011.  Niet zo evident, na een al bestaande reeks van vier, om met iets origineels op de proppen te komen.  Wie zoekt, die vindt!  Ik ben er zodanig op aan 't denken, dat de mensen me zien denken, zo ben ik in gedachten verzonken en met het husselen van woorden bezig, iedere passant negerende.  Elk zijn hobby, nietwaar?
Dinsdagnamiddag, na ons bezoek aan de begraafplaatsen, namen Fabienne en ik de gelegenheid te baat, om een lekker stukje warme appeltaart met ijs en slagroom te verorberen in het etablissement 'Nieuwpoort', op de markt.  Het was er druk, de herfstvakantie nog in volle gang, maar gelukkig vonden we een tafeltje vrij.  Even later (we moesten wat geduld oefenen voor de bestelling kwam) stapten vier Nieuwpoortse tachtigjarige dametjes binnen.  Ze vonden niet direkt een plaatsje om te zitten, maar enkele welwillende Antwerpse toeristen, stonden hun stoel af, zodat ze zich konden nestelen. Vier op een rij, zou je het kunnen noemen.  En neen, de dames dronken geen koffie of thee, maar kriek en duvel en trappist en gelijk hebben ze!  Het was volop genieten voor het kwartet en de pret werd nog groter, toen ze elk op hun beurt gekust werden door de lokale Cassanova.  Als dat niet mooi is!
In Veurne opende de megaspeelgoedwinkel 'Dreamland', Echtgenoot wou er eens een kijkje gaan nemen.  Een overvolle parking beloofde een stampvolle winkel.  Volgende week is het St. Maarten in Veurne en omstreken, de tegenhanger van St. Niklaas.  Kinderen die in en om de Boetestad wonen, krijgen vrijdag alles wat ze gevraagd hebben (?).  Een drukte van jewelste natuurlijk, in dit splinternieuwe speelgoedmekka.
Huilende kinderen, ja wat wil je, die zichzelf verloren in het overaanbod van leuke hebbedingen.  De slimste mama en papa's maakten samen met de kindjes een lijstje op, kwestie van die dan in huis te leggen zodat de goede man toch weet wat de lokale kinderwensen zijn.  'Ik vind dit een héél leuke winkel', hoorden we een jongetje tot zijn mama zeggen.  't Zal wel, Echtgenoot en ik kregen er de slappe lach bij.
Deze morgen was er dan de inhuldiging van het kunstwerk 'Opspringende kinderen in een golf', een ontwerp van ons aller Ivan Peel, uitgewerkt op zes meter grootte door de kunstenaar Beuselinck uit Beernem.  Het prachtige beeld staat te pronken op de rotonde aan de af- en oprit van de autostrade. Laat ik nog maar eens beide kunstenaars een dikke proficiat wensen.  Het mag gezien worden!  De drie kinderen wenken als het ware de toekomende toeristen uitnodigend toe en wuiven ze bij het wegrijden ook weer uit.  Magnifiek!  Na een woordje van de Schepen van Cultuur, kwam de Burgemeester even achter de microfoon te staan, een fotootje met de vertegenwoordigers van het Schepencollege en de zaak was geklonken.  Jammer, dat er voor de liefelijke kunstenaarsechtgenotes geen tuiltje bloemen was voorzien.  Ze moeten hier nog veel leren.  Er werd nog wat nagepraat bij een jeneverke of een glas fruitsap, onder de muzikale noten van de Poldercowboys.  Ze speelden het liedje 'Benjamin' van Louis Neefs ... alsof het zo hoorde.  Een mij bekende, politiek gerichte jongeman kwam naast me staan.  Mooi hé, zei ik, duidend op het sculptuur.  Ja, wel leuk, antwoordde hij, maar wie is Ivan Peel?  Hola, komen ze de inhuldiging bijwonen (kwestie van je te laten zien en je PR te onderhouden), maar wie dan wel die mens achter dat gebeuren is, blijkt één groot vraagteken.  Het praat in zijn voordeel, dat hij het durfde te vragen.  Nog maar eens een bewijs, dat niets is wat het lijkt en deze wereld vooral draait rond 'ik, ik en nog eens ik'.
Ivan, telkens we de autostrade nemen, zullen we intens genieten van de wuivende kindjes in jouw golf.  Rij jij maar rustig je rondjes op de rotonde, het is je van harte gegund!
 
 


gepost door admin 06.11.10 19:24 | permalink | reacties (0) | General
03.11.10
begraafplaats


De morgen begon geweldig!  Onze radio, het ding dat onze dagen muzikaal kleurt met het immer opstaande Radio 2, gaf de geest.  Ontbijt in totale stilte, want zoveel hebben we elkaar, vooral met de slaap nog in onze ogen, nu ook weer niet meer te vertellen na bijna vierendertig jaar.  Het muzikaal wonder was ondertussen al zo"n twintig lentes oud en hield het dus voor gezien (of gehoord).  Ja, twintig jaar lang elke dag je peer afdraaien van 's morgens zeven uur tot 's avonds, zonder pauzeren, gaat serieus in je muzikale kleren zitten.  We zijn dus aan een nieuw muziekorgel toe, maar laat het nog maar even rustig blijven, mijn inspiratie vaart er des te beter bij (hoe stiller het hier is, hoe vlotter mijn pen zijn weg vindt over smetteloos papier).
Echtgenoot en ik hebben elkaar misschien niet veel te vertellen, maar wat ik hem een uurtje later liet weten, schoot bepaald niet in het juiste keelgat.  Sedert enkele dagen heb ik 'garagetitis' en hou ik me intensief bezig met het aan de kant zetten en schoonmaken van wat hier voor garage doorgaat, maar meer weg heeft van een groot tuinhuis.  Gezien wij geen eigenaars zijn van zo'n buitenverblijfje, vindt alles zijn weg naar het autoverblijf (waar onze nieuwe wagen nog geen wiel in heeft neergezet).  Af en toe een beetje orde op zaken stellen is dan ook broodnodig.  Al maanden maakt het me zenuwachtig, maar omdat we nu dagdagelijks met twee in dit huis wonen, hield ik me een beetje koest.  Tot vanmorgen dus, na het ontbijt en de vaststelling hoe stil de stilte wel kan wegen, begon ik over het opruimen en 't één en ander naar het containerpark brengen.  Zoals verwacht kreeg ik de wind van voren!  Volgens Manlief begrijp ik er niks van, want al wat hij verzamelt is en blijft bruikbaar en moet tot in den treure zijn standplaats behouden.  Waar ik het dan weer niet mee eens was.  En kijk ... wat ben ik toch een moeilijk mens om mee te leven en zŗŗŗŗŗŗŗŗgen dat ik kan!  En dat ik me van die garage niks moet aantrekken en genoeg vleugelslag krijg in de woonkamer en de keuken en de slaapkamers.  Amai, geef mij dan 's ochtends maar de radio, in plaats van zo'n tirade.  Terwijl Echtgenoot even later zijn krantje ging halen, trok ik naar de bewuste ruimte en begon met veel enthoesiasme wat orde te scheppen.  Ja, ja, deze namiddag een volle koffer naar het containerpark gereden en de garage geurt fris, het stof is halvelings verdwenen.  Ik ben een tevreden mens!
Fabienne reed deze namiddag mee en na het dumpen van onze afval, tuften we tot in Mannekensvere. Ze wou nog het graf van haar ouders bezoeken. We liepen langs de graven op het minikerkhofje rond het Huis van God.  Het viel me op, dat er daar veel Jonckheeres (Manlief is ook een Jonckheere) een laatste rustplaats vonden en ook dat de strooiweide in dit gehucht niet echt populair isDaarna ging het naar de begraafplaats in Nieuwpoort, waar ook de as van Benjamin verstrooid werd.  We gingen de paadjes af tot op het urneveld en ik zag aan het graf van kleine Jana (ze was zeven toen ze stierf aan kanker) een jong meisje op de grond zitten. We wilden haar niet storen, ze bleef er nog een tijdje.  Ze had er een roos neergelegd met een briefje: ik denk nog steeds aan jou, ... Zes jaar na datum nog zoveel verdriet in die paar woorden, die bloem, het even toeven aan dat grafje ... en dat voor zo'n jong ding.  Het raakte me diep, het is een zeldzaam beeld op een begraafplaats.  We kuierden verder, liepen langs de strooiweide, waar tussen anonieme bloemenpracht de as van verschillende gestorvenen lag. Het boompje, al jaren bladloos en volledig van leven beroofd, tekende even doods als de stilte om ons heen.  De vele chrysanten in tal van tinten hadden hun plaats gekregen, de meeste bezoekers blijven weer een jaartje weg, licht van hart, want ze hebben hun plicht gedaan.  Een aantal bloempotten kreeg door de harde wind al een andere bestemming, lagen naast of op een ander graf.  De natuur heeft weinig respect voor de hypocrisie van vele mensen.  Bij het verlaten van het kerkhof, zag ik opeens een klein tuiltje keramieken bloemen staan op een al jarenoud graf.  Zo mooi, vond ik dat.  Pure kunst (dacht ik), maar even verder bleken zo'n stenen bloempjes weinig met kunst te maken te hebben, eerder meer met een modeverschijnsel van toen.  Je vindt de keramieken rozen, viooltjes, chrysanten ... op bijna elke verweerde zerk, in allerlei uitvoeringen.  Op een kruis, in een mandje, losweg, per twee of drie.  Het allerkleinste vond ik toch het allermooiste.  Net als bij zoveel dingen wordt dat éne unieke stukje dan een algemeen verschijnsel.  Iedereen moet het hebben.  Jammer!


gepost door admin 03.11.10 19:36 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)