Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2011


30.11.11
met dank aan ...


In het toevallig langsrijden deze namiddag, waren we toevallige getuigen van het plaatsen van gedichten op het Leopoldplein te Nieuwpoort-Bad (aan de kerk).  Nieuwsgierige aagjes als we zijn, konden we het niet laten de wagen even te stationeren, om de het geheel van dichtbij te 'checken'.  Ja, er hangt/staat immers ook een tekst van mij en na alle besognes rond schikking en plaatsen van punten, hield ik mijn hart al vast.  Met een zucht van verlichting kon ik vaststellen, dat het resultaat was wat het moest zijn.  Het is een eer aan zo'n dingen te mogen meewerken, maar schrijf-, taal- of schikkingsfouten zijn vaak een addertje onder het gras.  Sedert vandaag is één van mijn schrijfsels dus vereeuwigd (hm) op glas en voor elke, in poëzie(?) geïnteresseerde voorbijganger/toerist/inwoner, leesbaar.  Ik hang/sta tussen dertien andere mensen, die vaak met de pen een weg zoeken op het papier.  Het scheelde niet veel, of er was van mijn tekst geen sprake, wegens niet gevraagd.  Mijn dank gaat naar Annemie, de echtgenote van onze Cultuurschepen, die voor mij in de bres sprong en vond, dat ik toch ook een plaatsje verdiende op het overigens mooi vernieuwde plein.  Tja, je moet maar één 'fan' hebben, die het voor je op wilt nemen en gelukkig heb ik dat dus. Dankjewel, Annemie!
Zo staan/hangen er dus al vier teksten van mij verspreid in Belgenland.  Eén in Neerpelt op de engelenweide, één in Bellem langs de fietsroute, één in het Vredegerecht te Veurne en nu deze op de thuisbasis. Hartverwarmend!
Ook in tearoom Chagall kennen de 'warme woorden' veel bijval, alhoewel ze verdriet vertalen gaan mensen er toch in mee.  Her en der kreeg ik al vaak de reactie: schrijf toch eens over wat anders, niet altijd over die pijn, het gemis.  Het ligt bij veel mensen moeilijk, 'leven' hoort immers speels en blij te zijn.  Hier krijg ik die opmerking niet, maar ons 'tentoonstellingske' kadert dan ook in het teken van het Kinderkankerfonds UZ Gent, mijn gedichten sluiten daar naadloos bij aan.  Waarom zou ik niet blijven schrijven over dat grote verdriet, dat zoveel facetten kent, waar buitenstaanders geen weet van hebben.  Bovendien kunnen mijn schrijfsels ook voor anderen een bron van troost zijn, verdriet komt immers niet enkel voort uit 'sterven'. Er zijn zoveel soorten verdriet waar mijn gedichten van toepassisng op kunnen zijn.  Wat is er mooier dan iemand die ontroerd wordt door wat hij leest? Wat is er waardevoller dan het weten, dat anderen troost vinden in wat ik neerpen?  Niets.  Tentoonstellen in de Chagall geeft me waarderende blikken, het positieve gevoel van 'thuiskomen' en weten dat het goed is.  Méér moet dat niet zijn.
 
 
 


gepost door admin 30.11.11 18:50 | permalink | reacties (0) | General
29.11.11
Prinsesje


Tien dagen ouder ... ai, ai, wat slaat de tijd zijn vleugels uit!  Het zachte weer en de hoge temperaturen houden stand.  Er valt weinig te klagen over de weergoden op dit ogenblik.  Fijn, de winter wordt alsmaar korter en daar maal ik niet om.  Ons 'tentoonstellingske' in tearoom Chagall blijft hoge ogen gooien.  Mijn teksten trekken echt lezers aan en laat ik daar nu toch zo tevreden over zijn.  Ja, een mens heeft soms eens nood aan bevestiging en dat krijg ik daar wel. Het doet mijn hart bijzonder veel deugd.
Vrijdagavond kregen we Prinsesje op logement.  Drie volle dagen mocht ze ons huis onveilig maken en wij blij natuurlijk.  Zoonlief en Veerle trokken een weekendje naar Rotterdam, een kadobon die nodig verzilverd moest worden.  Ons kleine meisje is ondertussen zo klein niet meer.  Twee jaar en vier maanden oud, groeide ze uit tot een minidametje.  Lief en schattig, vertederend, hartveroverend en ... slim!  Amper een turf hoog ook al verbijsterend zelfstandig.  Kijk, zegt ze dan, Hebe kan dat zelf.  Met bewondering zie ik hoe handig ze al is en als het al eens niet goed lukt, dan mag ik een 'klein beetje helpen' (een aanvaardbare overeenkomst voor haar, heb ik ondertussen geleerd).  Jammer toch, dat bij het opgroeien, dat schattige verloren gaat.  Ze laat aan tafel een boertje, slaat haar handje voor haar mond en haar oogjes ten plafond (ongewild op rijm) en zegt parmantig 'sorry'.  Hilarisch!  Bij een bezoekje aan Moeder (Mémé Zee) pakt ze Echtgenoot bij de hand, alsof hij daar een onbekende is, leidt hem tot voor de zetel van Moeder en stelt hem als het ware aan haar voor.  't Is me der ééntje.  Zaterdagnamiddag had Manlief racingwedstrijd voor de jeugd, wij gingen dus ook een kijkje nemen, want Prinsesje is hevige fan van 'slotracing'.  Het was er druk. Zeventien jongeren, tussen de zeven en de zestien, vormden een uitgelaten bende.  Voeg daar nog bij, 'het heetst van de strijd' en er is ambiance verzekerd.  Hebe keek haar oogjes uit, maar wou het liefst zelf eens met een wagentje rijden (onder begeleiding van Manlief, natuurlijk).  Haar kleine geduld werd een beetje op proef gesteld, want ze moest wachten tot de race voorbij was.  Zo lief toen ze vroeg: 'Petje (Pet = Echtgenoot), mag ik met de autootjes rijden?'  en dat vergezeld met de meest verleidelijke kinderblik, waar een mens geen enkele weerstand tegen kan bieden.  Je smelt gewoon.  Gisterenmorgen dan nog een bezoekje gebracht aan de kinderboerderij, waar we met zijn tweetjes het rijk alleen hadden.  Prinsesje is toppezot van de pauw.  Die had op zaterdag haar suikerwafel in het oog, maar waar zijn oma's voor?  Om die pauw het pikken te beletten natuurlijk!  Ons minimeisje wou, willens nillens, Papa Pauw opzadelen met Mama Pauw en kon maar niet begrijpen, dat die twee elk hun weegs in de boerderij gingen.  Ze viel ook voor de zwanen, die dezer dagen geen zin hebben in 'poep omhoog', zoals ik haar deze zomer leerde, toen het koppel diep in het water moest tasten naar de nodige maagvulling.  In het konijnenhok had ze meer interesse voor het grote bord, waarop met krijt getekend kon worden, dan voor de aanwezige bewoners.  Prinsesje liet haar sporen na in de moderne roze krijtversie van een varkentje (op zijn Picasso's).  Kunst tussen de diertjes, gesigneerd: Hebe!
Na het middagdutje, was het met pak en zak richting Oostakker rijden. We hielden eerst nog even halt bij Catharina (secretaresse Kinderkankerfonds) en kroost, om daarna ons waardevol pakketje veilig af te zetten bij Mama en Papa, die blij waren hun oogappel weer onder hun vleugels te hebben.  Zo moet dat zijn!
 


gepost door admin 29.11.11 16:45 | permalink | reacties (0) | General
19.11.11
chagall


Het spinselen schoot er wat bij in, wegens te drukke agenda en 'tijdstekort'.  Echtgenoot voelt zich bijna een 'sleutelman', heelder dagen alleen en aan zijn lot overgelaten.  Maar ... laat ik me daardoor geen schuldgevoelens aanpraten!
Alhoewel. Moeder vindt het maar niks, dat ik mijn Wederhelft zo vaak in de steek laat, wat ze dan ook met verve en goed hoorbaar laat blijken. Als kind van de jaren vijftig, ben ik zwaar gehoorzaam en als veel te braaf opgevoed.
Luisteren en zwijgen was toendertijd de boodschap.  Het zat niet in mijn genen om de rebel uit te hangen.  Jammer, want zij die weerwerk bieden krijgen niettemin de meeste kansen.  Ik ben er dus niet echt gelukkig mee, zo'n braaf kind te zijn en te blijven. Nu de leeftijd van zestig nadert (nog vier jaar te gaan) wil ik bewust een beetje voor mijn eigen 'ik' kiezen en minder rekening houden met hetgeen anderen van me verwachten (moet je daarvoor zo oud geworden zijn?).
Vorige zondag spendeerden we in Gent.  Ik 's morgens op de kinderbeurs in het ICC en Manlief bij Zoonlief, om er samen het elektriciteitsnet uit te tekenen. Na de middag mochten we op de koffie bij Zus en Schoonbroer Nico.  Nichtje Scarlet werd deze week éénentwintig.  Vroeger was dat een mijlpaal in ons jonge leven, het ogenblik waarop je het label 'volwassen' kreeg.  Nu draag je dat etiket al vanaf je achttiende of je het wilt of niet.  Zoonlief, Veerle en Prinsesje waren ook van de partij.  De toen nog toekomstige jarige straalde!
Dinsdagnamiddag mochten Nadine, Echtgenoot en ik, onze tentoonstelling  'Warme Woorden' (teksten van mij, kalligrafie van Nadine), ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent in tearoom Chagall opstellen. We waren er langer dan twee uur zoet mee.  Het eindresultaat mag gezien zijn, het geheel is het bekijken waard. En of het bekeken en gelezen wordt!  Ja, de belangstelling is groot en de reacties hartverwarmend.  Woensdag brachten vier tieners mij de opbrengst van hun geleegde spaarpotten, een gul gebaar naar het Kinderkankerfonds UZ Gent toe. Een bijzonder moment van erkenning en waardering.
Een dagje Brugge is nooit ver weg en donderdag was het zover.  Samen met Louisa geshopt, bij gebrek aan filmvertoning in onze geliefde cinema Lumière.
Normaal gezien, spelen er in de namiddag twee films.  Nu stond er maar ééntje op het programma, waardoor we een andere tijdinvulling moesten zoeken tot de klok halfzes sloeg.  Na de stomme (klankloze) zwartwit film over de hoogmoed van een op handen gedragen en daarna verguisde Casanova, tuften we richting 'De Werf', voor het smaken van een fantastische toneelpremière.
Even over elven stak ik de sleutel in het slot van ons nederig stulpje en plofte in de zetel, om nog te genieten van mijn gemiste 'Man bijt hond', 'Thuis', 'Rang 1' en een reportage op Canvas over een in Nieuwpoort wonende visser.  Neen, wij kijken niet digitaal.  Manlief had alles netjes voor me opgenomen op ouderwetse tape.  Zo kwam het, dat de wijzers twee uur 's nachts klokten, toen we in ons bed rolden.  En dat midden in de week!  Gelukkig zijn we allebei met pensioen ...


gepost door admin 19.11.11 17:22 | permalink | reacties (0) | General
10.11.11
Die Fremde


Dinsdagnamiddag was het ontzettend druk op het containerpark. Alsof velen ons goede voorbeeld, het uitmesten van garage of zolder, hadden gevolgd.  Uiteindelijk is er toch wat meer ademruimte gekomen in onze parkeerkamer en heb ik alle hoekjes en kantjes eens netjes met sop onder handen genomen.  Ik kan er voor een tijdje weer mee leven (als ik af en toe een oogje dichtknijp).
Daarna met Fabienne de begraafplaats afgewandeld.  De wind hield lelijk huis in de massaal neergeplantte chrysanten.  Tal van exemplaren waren weg- of omgewaaid en zelfs volledig uit hun pot gevallen.  Triest zicht.  Je herkent er het hart van de mensen in.  Wie met liefde komt, maakt een put of zet de chrysanten in een iets zwaardere bloempot, zodat de wind geen kans krijgt om ermee vandoor te gaan.  Wie gehaast is en voor het ophouden van de schone schijn eventjes zijn neus toont en vlug-vlug weer weg wilt, posteert de planten gewoon op of naast de graven, zodat ze, als de wind vrij spel krijgt. rapper dan rap hun positie verlaten en gaan rollebollen.  Zo leest zich een begraafplaats.
Voor de eerste keer mosselen gegeten met als genodigden Moeder en Fabienne.  De Man des Huizes verzorgde de bereiding van de diertjes, nadat ik ze een supergrondige poetsbeurt had gegeven. Ben twee uur zoet geweest met het afkrabben van kokers en groen.  Toen ze op tafel kwamen, blonken ze in hun vel (schelp)!  En lekker waren ze ook ...
's Avonds een filmpje meegepikt met Louisa.   'Die Fremde', een Duitse film over de plaats van de vrouw binnenin een Turks gezin.  Bangelijk beanstigend!
Je zult maar als meisje geboren worden, mogen wij onze handjes kussen van Belgische origine te zijn.  Het verhaal begint in Turkije, waar een moeder van één zoontje, geslagen en mishandeld wordt door haar man.  Ze beslist te vluchten en terug te keren naar haar familie in Duitsland, waar ze opgroeide.  Als ze al gedacht had van daar steun en troost te vinden, dan had ze het lelijk mis.  De ouders voelen zich verraden en in hun eer gekwetst, om nog van de broers en zus maar te zwijgen.  Zij hoopt, dat alles in orde zal komen.  Ze is moeder en al haar liefde gaat naar haar kind, waarvoor ze vecht als een leeuwin.  De familie stoot haar af en verbant haar.  De filmmomenten tussen Moeder en dochter zijn ademafsnijdend.  Verschrikkelijk, hoe die hun vrouwen brainwashen, zodat ze zelfs hun kind gaan verloochenen en dat allemaal om 'gekrenkte trots'.  Je voelt het worstelen van die vader met het dilemma van te nemen beslissingen, die ook hem opgedrongen worden door de gemeenschap.  Uiteindelijk moeten de zoons hun zus vermoorden, maar de jongste kan het niet en vlucht, terwijl de oudste broer dan maar de taak op zich neemt, maar niet zijn zus, dan wel haar kind doodt.  Was het zo bedoeld?  Als kijker blijf je verslagen met die vraag zitten en ook met het zeker weten, dat je geen vrouw zou willen zijn binnen een mannenbastion, waar ouder- en kinderliefde niet echt een kans krijgen. 


gepost door admin 10.11.11 19:22 | permalink | reacties (0) | General
07.11.11
cultuursnuifje


Niettegenstaande we morgen al de achtste van de elfde maand zijn, scoort de buitentemperatuur nog hoge toppen.  Zaterdag was het zestien graden warm, een mens weet niet meer welke kledij aan te trekken 's morgens.  Gisteren, zondag, viel het weer wat minder mee.  Aan zee blies een strakke wind en aangenaam was anders.  Echtgenoot had zich al verheugd op een sportieve wandeling, maar zelf zag ik dat niet zitten.  Dan maar ons 'cultuursnuifje' met de wagen genomen.  Onze eerste halte was de Vismijn hier ter stede.  Daar hangen, in een wreed tochtige en naar vis stinkende gang, een dertigtal geschilderde zeemanskoppen.  Het werk van deze kunstenaar zorgt altijd voor verhitte discussies tussen mij en mijn Wederhelft.  De schilder maakt een foto van zijn model, projecteert die foto op doek en verft dan zo zijn 'kunstwerk'.  Tja, toen ik kind was, nam ik een boek, legde er een blaadje doorkijkpapier op en tekende vlotjes over wat ik hebben wou.  Hier noemen wij dat: kallekeren (Nieuwpoorts voor: kopiëren).  Niet moeilijk en niet echt creatief.  Laat ik dat nu ook vinden van die dertig zeemanskoppen of eerder gemaakte boerenhoofden van dezelfde schildershand.  Echtgenoot springt dan onmiddellijk in de bres voor de door mij verguisde schilder.  En dat ik dat zelf maar eens moet doen, dan zal ik wel ondervinden, dat het niet zo makkelijk is.  En dat vroegere grootmeesters ook zo werkten, dat het van alle tijden is ... dat 'kallekeerwerk' (kopieerwerk). Bijna was ik mijn neus kwijt! 
Ja, ik zeg toch maar wat ik ervan denk en vind, of heb ik daar het recht niet toe? Geef mij maar iemand, die los uit de hand weg een mooi doek maakt, zonder projecteren. 
Na de zeemanskoppen ging het richting Stadshalle, waar de tentoonstelling
'Afspraak in Nieuwpoort' loopt.  Een historisch stripverhaal over de Eerste Wereldoorlog.  Hier stak ik mijn bewondering niet onder stoelen of banken.  Prachtige tekeningen over het verre en voor ons onbekende verleden, brachten me resoluut met beide voetjes op de grond.  Een aanrader!
In het cultuurcentrum Ysara bezochten we 'Nieuwpoort gestript'.  De tweejaarlijkse kunstprijs M.J. Moortgat - Keukelinck, gaf deze keer 'tekenaars' de kans om mee te dingen.  Het onderwerp was 'Nieuwpoort' en zowel stripverhaal, cartoons, gags of graphic novel (?) ... alles kon.  Ja, ook deze tentoonstelling kon me bekoren.  Veel leuke en grappige dingen, kleine verborgen glimlachjes, een uurtje (je moet de nodige tijd nemen om alles te lezen) genieten.  Zo hoort het! Ons lokale cultuursnuifje had ons goed gedaan, de discussie over de zeemanskoppen daar gelaten.


gepost door admin 07.11.11 19:36 | permalink | reacties (0) | General
05.11.11
garageveldslag


Niet te geloven, maar Echtgenoot is al bijna (volgende maand) drie jaar dagelijks constant in mijn buurt aanwezig, t.t.z. een man op rust.  In die tijdspanne heeft hij al menig werkje verzet, zoals het vernieuwen van ons terras en het aanleggen van een nieuwe oprit.  Chapeau daarvoor!  Je mag het een 'groot geluk' noemen, als je Wederhelft zelf de handen uit de mouwen kan steken en het uitgevoerde werk ook nog eens professioneel oogt.  Bij ons is dat zo en ik kan er alleen maar mee 'stoeven' (boffen).  Maar ... Manlief kent ook een ander kantje, een wanordelijk kantje.  Zo vinden borstels, dozen, gebruikt materiaal, restjes zand en cement ... na de geleverde arbeid nooit echt meer de plaats waar ze horen.  Resultaat: een garage, die méér weg heeft van een slagveld, dan van een bergplaats voor ons wagentje.  Niet dat ik me ook maar één seconde de illusie maak, dat onze vierwieler ooit nog in die garage terecht kan, maar nu liep het toch echt de spuigaten uit.  Het kriebelde al enkele weken, het moest er dus van komen, van die hoognodige opruimaktie.  Zo geschiedde!  Woensdagmorgen ging ik aan de slag en trachtte me een weg te banen tussen plastieken zakken, dozen vol formulieren, parasols, Zoonliefs overjaarse bromfiets, een kinderfietsje voor Hebe (waar ze hopeloos verliefd op is en dat ze, telkens ze hier komt, met liefde omarmt, wachtend tot ze groot genoeg is om er zelf op te gaan racen), resten hout, planken, teveel aan laminaat, een slee, het eerste skateboard, een kapotte versterker van neef Manuel ... en tal van spinnewebben en bijhorende bewoners.  Zweet, zweet, zweet.  Ik ging mijn eigen gang tot Manlief terugkwam van zijn dagdagelijkse trip naar de krantenwinkel.  Zoals gevreesd in mijn nachtelijke dromen, gingen niet lang daarna de 'opkuispoppen' aan het dansen.  Wat ik weg wou en totaal niet meer van nut zag, kon of wilde mijn Wederhelft niet missen.  Ambiance in de garage! Na veel luide woorden en boze gezichten, toch enigszins tot een compromis gekomen met als resultaat wat meer orde en ademruimte. Ik dreigde zelfs met de VTM ( blijkbaar schakelen vrouwen deze zender in, om hun mannelijke klussers of hobbyfanaten even flink op de vingers te tikken), waar je in een programma kunt eisen: jouw hobby of ik.  Grapje!  Na twee dagen garageperikelen zijn we er echter nog niet.  Rest nog de hoek waar Echtgenoot alle werkmateriaal ordeloos dumpt, daar zal ik het nog wel warm bij krijgen.
Volgende week wacht me dus een ritje naar het containerpark, al zou ik van dat kleine beetje 'weggooivuil' best een grote berg kunnen make, moest ik het voor het zeggen hebben in onze parkeerkamer.  Maar ja, sedert een drietal jaar ben ik mijn alleenheerschappij op de nummer zes kwijt.  Zucht ...
Gisteren Christa, Jan en Femke op bezoek gehad.  Altijd hartverwarmend, om mensen, die samen met ons op de kinderkankerafdeling zaten, eens terug te zien.  Benjamin en hun zoontje, Driesje, waren allebei in behandeling voor een neuroblastoom (een tumor uitgaande van het zenuwstelsel).  Ze waren even oud en stierven in hetzelfde jaar.  Hetgeen we meemaakten schept een blijvende band, want wie kan beter begrijpen wat er in je omgaat, hoe het voelt?  We zien elkaar niet zoveel meer als vroeger, maar elk ontmoeten is warm.  Ondertussen zijn ze ook de trotse grootouders geworden van een kleinzoontje, Bent. En zo vallen we, de één na de ander, in de rol van 'oma en opa'!
 
 
 


gepost door admin 05.11.11 19:48 | permalink | reacties (0) | General
02.11.11
chrysanten


Eén november ... chrysantentijd.  Veel mensen wachten die dag zelfs niet meer af. Om de drukte te vermijden of om als eerste te pronken met een felgele, witte, paarse of okerbruine stronk bloemen?  Ik weet het niet.  Het heeft wel iets al die kleuren tussen de sombergrijze graven, maar bij ons is die drang om naar de begraafplaats te gaan in geen velden of wegen te bekennen.  Het zal ook wel te maken hebben met het feit, dat wij een familie van crematies zijn.  Dan zijn er geen zerken, die onderhouden moeten worden of waar je een bloemetje zet, al is het maar om niet uit te toon te vallen.  Ik heb ook niet echt iets met chrysanten, bloemen van de dood.  Alhoewel ik moet toegeven, dat er prachtige struiken tussen zitten en dat je er, als het weer wat mee zit, lang plezier kunt aan beleven.  Neen, één november is niet mijn ding.  Alsof je precies op die dag méér aan je geliefden denkt dan op andere dagen. Het lijkt wel alsof de mensen dan geprogrammeerd worden om aan de doden te denken, terwijl de graven er de rest van het jaar troosteloos bij liggen.  Het geeft me ook hartenpijn, als ik langs de verouderde zerken loop, die gebroken en schuingevallen als trieste getuigen van eenzaamheid, de tand des tijds niet overleven. De onherkenbare foto's boven de gebeitelde namen, die je nauwelijks nog kunt lezen wegens tekort aan verf.  De bloemenstukjes in keramiek, kleurige kunstwerkjes, gebarsten en gebroken door weer en wind. 
Laat mij dan maar liever één worden met het gras, zodat mijn asse in de lente kan meehelpen aan de heropbouw van de natuur. Neen, geen steen voor mij!
Straks is het achttien jaar geleden, dat Benjamin stierf.  Er brandt een lichtje bij zijn foto en er staan altijd verse bloemen naast hem.  Ik zou het niet anders kunnen.  Ik wil hem hier in de warmte van ons huis herinneren, waar hij zelf een onvergetelijk warm licht was en blijft.


gepost door admin 02.11.11 19:38 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)