Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2012


29.11.12
autowildplasser


In de nasleep van mijn 'flaterkoop' (de Spiekpietjes), reden Echtgenoot en ik dinsdagnamiddag tot aan het Walhalla van het speelgoed, zijnde Dreamland te Veurne.  Niet te geloven wat er allemaal uitgestald staat.  Zeker geen goed idee, om voor de lol daar eens door te lopen met een kind aan je hand, want dan ben je sowieso tureluurs bij het buitenkomen.  Echt om knettergek te worden!  Er liepen verschillende ouders rond met winkelwagentjes Ťn Sinterklaasbrief, geschreven door hun kroost, in de hand.  Je zal maar zeker zijn, dat je de juiste doos of pop of auto, die op het verlanglijstje staat, koopt.  Zo niet is er alleen maar teleurstelling bij het kleine grut.  De overal aanwezige reclameblaadjes en -beelden laten een volwassenvergissing niet toe. Ouders krijgen genoeg 'brainwashings' via televisie en kranten, teneinde fatale miskopen te vermijden.  Blijkbaar maken kleutertjes, die nog geen handgeschreven lijst meester zijn, dan maar hun wensen kenbaar door het kleven van de prentjes waar hun voorkeur naar uit gaat.  Voor alles is er een oplossing.  Ik liep de rekken langs en werd zowaar 'speelgoedziek'.  Even een telefoontje gepleegd naar Zoonlief, teneinde toch niet helemaal als 'stomme Do' te moeten doorgaan.  Iets kleins voor kleine Koning Arthur gevonden (met batterijen, de 'must' in babyspeelgoed, dan kan het oplichten, lawaai maken, muziekjes produceren) en iets groters voor Prinsesje, maar dat mag als je al 'grote zus' bent. Ik denk niet, dat Sinterklaas echt last heeft van de crisis.  Misschien kan hij daar in Spanje de mensen er een beetje bovenop helpen, nu zijn inkomsten deze maand toch de pan uitswingen?
Van het speelgoed naar het werkmateriaal.  Onze volgende stop was de Hubo, zo'n vijftig meter verder.  Veel bezielends viel er daar niet te rapen.  Een iets oudere man stond voor ons aan de kassa, een kar met wat houten planken in zijn zog meetrekkend.  Blijkbaar had hij zijn wagen juist naast de onze geparkeerd, want toen we buitenkwamen stond hij te autowildplassen.  Dan wel tegen zijn eigen voertuig, maar net naast het portier waar Manlief als autobestuurder
moest instappen.  Dat is proper, riep mijn boze Wederhelft, want er vormde zich een grote plas tussen de twee wagens.  Ik kon het niet meer ophouden, zei de dader, zonder enige vorm van schuldgevoel of schaamte.  Er was anders wel plaats en struikgewas genoeg, om nu juist daar niet te moeten plassen.  Zonder nog op of om te kijken begon hij zijn koffer te vullen.  Kous af voor hem.  Echtgenoot vertikte het om door die nattigheid te lopen (en gelijk had hij) en kroop dus langs mijn portier in de wagen.  Over de zetel, met benen die je niet meer zomaar over elk obstakel gooit, wegens verkrampte spieren en ouderdomsstijfheid in tal van gewrichten.  Al sakkerend belandde hij toch waar hij moest zijn.  De boosdoener naast ons deed alsof zijn neus bloedde en gaf geen krimp.  En ik ... ik begreep Manlief, echt waar, maar kreeg toch de slappe lach.  Ach ja, er zijn ergere dingen in het leven. Misschien was die man één van de velen, die na een operatie zelf niet meer te beslissen hebben over waar en wanneer er geplast moet worden.
Maar ... proper en beleefd, dat was het helemaal niet!
 


gepost door admin 29.11.12 17:18 | permalink | reacties (0) | General
25.11.12
flaterkoop


Met het oog op de komst van een sterk bebaarde man met mijter, één dezer dagen, is het uitkijken naar iets leuks voor Prinsesje en kleine koning Arthur.  Ja, Sinterklaas is op weg en we moeten onze voorzorgen nemen, zodat er bij klein bezoek uit het binnenland, toch iets te rapen valt.  Het probleem is, dat ze bijna verdrinken in het vele speelgoed en dat het steeds moeilijker wordt om iets origineels te vinden.  Als je pas drie bent, dan krijg je het liefst kadootjes.  Ons Minimeisje was de laatste tijd drukdoende met het samenstellen van haar verlanglijstje, dat mede door de toffe reclameblokken op televisie, met de dag langer wordt.  Er is nog zoveel te kiezen en te krijgen!  Na een subliem koffiebordje, gisteren in het Sneukelhuisje, liepen Fabienne en ik het teveel aan gesnoepte kalorieŽn af in een uitgeregend De Panne.  De Standaardboekhandel is altijd één van mijn favoriete winkels, dus paraplu dicht en binnen.  Zag ik daar een leuk voorleesboek staan: De Spiekpietjes (voor kinderen vanaf drie jaar).  Bovendien hoorde bij het boek een Knuffelspiekpietpop, die me onmiddellijk aansprak.  Subliem, dacht ik, deze pak ik mee.
Dik tevreden met mijn aankoop, thuisgekomen eens goed gelezen wat er op de doos stond.  Grote ontgoocheling!  Blijkbaar is die Knuffelspiekpietpop niet bedoeld voor kinderhandjes.  Van een 'flaterkoop' gesproken.  Er staat letterlijk te lezen: de Spiekpietjes worden niet graag aangeraakt door kleine kinderen, want dan blijft hun schoentje leeg ... Bovendien is het schrijven gericht aan mama's en papa's, oma's en opa's, juffen en meesters. Ik had goesting om het hele geval stantepede (op staande voet) terug te brengen, maar ja, eigen schuld, dikke bult, ik had eerst moeten lezen en dan uitpakken.  Enfin, dat leuke Spiekpietje is dus eigenlijk bedoeld als 'spion'.  Gewoon verschrikkelijk!  Het Spiekpietje moet een plaatsje krijgen in huis of klaslokaal, van waaruit hij de kindjes elk moment van de dag kan bespieden, waarna hij dan een brief zal schrijven (of met zijn klein GSMmetje bellen)  naar de goedheilig man, zodat de Sint weet of de bewuste kindjes wel geschenkjes verdienen of niet.  Er wordt ook aangeraden, om de Spiekpietspion af en toe van plaats te veranderen in huis, zonder dat je kroost er weet van heeft.  Tja, spioneren moet van alle kanten en uit alle hoeken kunnen.  Zit ik me hier mee opgescheept en hoe zal ik dat nu oplossen?  Zelf ben ik altijd een mama geweest, die er niet van hield mijn kinderen bang te maken voor iets dat onbestaande is.  En kijk, nu koop ik met mijn domme kop zoiets!  Na enig denkwerk, besliste ik het volgende:  Prinsesje krijgt haar Spiekpietje, maar niet om haar of kleine koning Arthur te bespieden, oh nee.  Altijd brave kindjes ... dat hoeft ook niet.  Ik voeg er een briefje bij, dat dit Pietje eigenlijk een beetje een speciaal spiekventje is, dat nood heeft aan heel veel knuffels en warmte.  Ons Minimeisje moet met veel liefde voor hem zorgen, zodat hij volgend jaar blij en gelukkig terug naar Spanje kan, om de kadootjes te gaan halen voor haar en broertje. Voilŗ,
Amai, dat ik, zevenenvijftigplusser, nu nog problemen moet krijgen met Sinterklaasgedoe.  Je zou toch denken, dat het verstand met de jaren komt.  Blijkbaar ben je als mens nooit te oud om te blunderen! 
 


gepost door admin 25.11.12 12:05 | permalink | reacties (4) | General
20.11.12
bedankt


Lieve Hilde, bedankt voor de 'beterschapswensen'.  Zou je mij eens jouw mailadres willen sturen, zodat ik jouw berichtjes kan beantwoorden? Alvast bedankt.
Vandaag niets anders gedaan, dan in de zetel gehangen.  Gelukkig loopt er hier een mannelijk exemplaar rond, dat boodschappen doet en zorgt voor het eten.  De Nieuwe Man!
Een beetje ziek zijn, geeft me altijd schuldgevoelens.  Als je al zo flauw op je stelten staat van een legertje griepvirussen, hoe moet dat dan voelen als je in behandeling bent voor kanker? Op zo'n dagen kijk ik terug naar nu al tweeŽntwintig jaar geleden, het moment waarop we met Benjamin de kinderkankerafdeling binnenwandelden en in een wereld terechtkwamen, waar de meesten van ons geen flauw benul van hebben.  Het voelt niet goed, in de zetel of op bed liggen met een gewoon griepje, als je langer dan een jaar inkijk had op de vecht- en veerkracht van doodzieke kinderen.  Dat het al zo lang geleden is, doet niets ter zake.  Wat heb ik te klagen over pijnlijke haarwortels, bonzend hoofd, rasperige keel, het honderd kilogevoel in de benen?
Ik schaam me dood en toch moet ik me vooruit 'slepen', gewoon omdat mijn lichaam niet echt meewilt.  Uitzieken is de boodschap, ik geef mezelf nog één dag.
Twee weken terug vielen we zonder vaste telefoon en kreeg onze televisie bijzonder rare kuren. Bleek er een fout te zitten op het net.  Woensdag gebeld, vrijdag iemand komen kijken.  Die iemand kon er niks aan verhelpen, er moest een ploeg gevraagd.  Dinsdag teruggebeld (met GSM), van een voorziene ploeg was nog geen sprake, de man aan de andere kant van de lijn ging daar snel eens voor zorgen. Op donderdag nog niemand in zicht, terug de centrale gecontacteerd. Nu een vrouw aan de lijn.  'Maar, Mijnheer, uw telefoon werkt!'. Niks van dus.  Vrijdag toch eindelijk de bewuste ploeg aan onze voordeur.  Doorgewerkt van 's morgens tot 's avonds, met positief resultaat.  We konden weer bellen en de televisiebeelden hielden gewoon stand.  Hoera!
Gisterenmorgen nog eens de Belgacomman  aan de deurbel.  Blijkbaar zat er toch nog een fout op de lijn en moesten er grove middelen aan te pas komen: een stuk van onze oprit en grasvoetpaden
opengelegd.  Halfweg de middag zat het werk erop, met dank aan de Belgacommannen.
Drie jaar geleden vroegen we een firma ons dak te isoleren en te vernieuwen.  Twee jaar later stonden we nog nergens, zodat we de overeenkomst annuleerden en een andere daklegger contacteerden.  We zijn weer bijna een jaar verder en dacht je dat er hier al iets veranderd was boven onze hoofden?  Neen hoor, we zijn nog altijd in blijde verwachting.  Het is een werk, dat we gedaan willen hebben, zodat we ons daarover geen zorgen meer moeten maken, zo lang we hier nog 'rondpikkelen'.  Ja, geduld is echt een mooie gave. 
 
 


gepost door admin 20.11.12 16:56 | permalink | reacties (0) | General
19.11.12
in het water


Mijn namiddagje uit met Claire viel in het water, wegens een lappenmandgevoel.  Griepje onder de lendenen. Zelfs mijn haarwortels roepen om hulp!  Dan maar in plaats van te winkelen, een vier uurtjes languit op het bed in alle rust.  Alhoewel ... Manlief toch zo'n vijf keer kwam checken of de Schone Slaapster (sic) nog aan het dutten was.  Enfin, morgen misschien weer zo fris als een hoentje.  Verder geen fut om nog veel te spinselen, de rest volgt één dezer dagen.
 


gepost door admin 19.11.12 18:24 | permalink | reacties (1) | General
14.11.12
toch nog


Eén van de laatste, mooie herfstdagen maakt dat het gras hier toch nog eens wordt gekortwiekt;
Echtgenoot duwt zich momenteel een aantal spierbundels bij, dwars door het kletsnatte groen.  En dat allemaal om de vrouw des huizes tevreden te stellen.  Méér om van mijn gezaag af te zijn dan uit goesting.  Ondertussen heb ik de wagen gewassen, zo zijn we allebei eventjes zoet geweest.  Sinterklaas zal het graag zien!  Terwijl Manlief zich nog even bezighoudt buiten, zit ik hier achter mijn klavier te kijken op de seringen, die het gros van hun blaadjes verloren en nu het spel van de vinken en koolmezen prijsgeven.  De voederbakjes vonden ondertussen hun jaarlijks winterse bestemming terug en de vogeltjes lieten niet op zich wachten.  Blijkbaar (volgens de alwetende kranten en media) mogen we ons aan een volkstoestroom van vinken en koolmezen verwachten en dit naar aanleiding van de mislukte notenoogst door het veel te natte weer in 2012.  Voor mij niet gelaten, die diertjes geven de koude en donkere wintermaanden een warme toets.  Ook het roodborstje is al gespot in onze tuin, net als het winterkoninkje. Voorts krijgen we dagelijks drie kinderboerderijkippen over de vloer.  Handige beestjes, die het gras verticuteren en bemesten.  Ze nemen ons als het ware het tuinwerk uit handen en verdienen een dikke pluim!
Gisteren Marijke op bezoek gehad.  Fijne namiddag op 't Bad.  Beetje winkelen en daarna een kopje koffie met warme appeltaart.  De kleine, maar leuke dingen des levens.  Later nog op verjaardagsvisite geweest bij Annie en Alain, onze overburen-vrienden.  Een glaasje bubbels gedronken en een stukje van de immense St. Honorétaart, bestaande uit welgeteld zestig soezen, gesnoept.  De bakker had zijn best gedaan.  De jarigen zullen enkele dagen eetwerk hebben aan dit kunstwerk. 
Terwijl de motor van de grasmachine is stilgevallen, komen twee lefgozers van koolmezen tonen hoeveel moed ze wel hebben, om de lokkende zonnebloempitten weg te snavelen.  Fantastisch!
 
 
 
 


gepost door admin 14.11.12 15:00 | permalink | reacties (0) | General
12.11.12
beterschap


De kikker in mijn keel koos het hazenpad, zodat verbaal communiceren weer vlotjes verloopt.  Ondertussen werd de helft van BelgÔe verkouden, van nationale eensgezindheid gesproken!  Moeder had het serieus te pakken, wat wil je, een dametje van bijna tweeŽntachtig is zo vlug niet weer de oude als wij, de jonge bijna zestigers.  Ook Zus kreeg haar portie, Zoonlief was eveneens van de partij en Echtgenoot sloot de rangen.  Hoesten en proesten, snotteren en snuiten ... in tal van persoonlijke uitvoeringen.  Je zet er een waar orkest mee op poten. 
Enfin, er is beterschap op komst en er zijn veel ergere dingen in het leven, dan een kuchje, hoestje of snotneus.  
Hadden we gisteren een afspraak voor een leuk namiddagje met Conny en webmastertje Jurgen, dan viel dat onverwachts in het water.  Maker van deze website belandde zaterdag op spoed met hartritmestoornissen.  Gelukkig mocht hij zondagavond terug naar huis.  We pinnen zo snel mogelijk een nieuwe datum vast voor een paar gezellige uurtjes.  Onze planning werd aangepast. Zus en Schoonbroer Nico zakten af naar de kust en samen met Moeder, gingen we 's middags eten in't Ponton, een restaurantje-tearoom gelegen op de Kaai.  Het eten is er erg lekker en de uitbaters bijzonder vriendelijk.  Jonge mensen, die niet bang zijn om iets op te starten, daar heb ik bewondering voor.  Na de koffie, Moeder thuisgebracht en een half uurtje later met Zus en Schoonbroer de winkelstraat van 'the place to be', Nieuwpoort-Bad, afgewandeld. 
Echtgenoot, die niet houdt van flaneren, maar liever fullspeed zijn weg zoekt tussen de vele zondagstoeristen, trok er in zijn ééntje op uit.  Wij waren nog maar halfweg, toen hij al op de terugweg bleek.  Tja!
Later die avond nog pizza met een staartje gegeten.  Manlief onderschatte zijn snijkracht op pizza's en zette daarmee zijn handtekening op mijn geliefde tafelblad.  Ach, het doorleefde van zo'n stukje meubel heeft ook zijn charmes!  Littekens in hout ... vertellen jaren later nog altijd hun eigen verhaal over menselijke fouten.  Waaruit mensen dan weer leren ...


gepost door admin 12.11.12 17:16 | permalink | reacties (0) | General
06.11.12
half herfst


We zijn bijna halfweg de herfst ...
 
 
 
zo veel dood
is hartverscheurend
al knispert er
een lied
 
onder de voet
die zijn weg zoekt
naar wie weet waar
 
verslagen troept
gevallen bruin
samen in de goot
- hangbladeren -
 
late nazomerzon
giet alles tot goud
wat kleur verloor
 
herfst
slaat en zalft
 
 
Doris Dorné
 
 
 


gepost door admin 06.11.12 21:49 | permalink | reacties (1) | General
04.11.12
kikker


Verbaal even buiten dienst, kikker in de keel.  Niet ziek, maar de helft van mijn lettergrepen blijft ergens achterin hangen, terwijl de andere helft gedempt wordt door een 'sigarettenheesheid' en dat terwijl ik van mijn leven nog geen enkele sigaret rookte!  Enfin, in simpele omschrijving: een vallingkse op mijn stembandjes.  Niet erg hoor, ik voel me kiplekker en best in staat tot shoppen en hoppen.  Een verkoudheid stelt immers niks voor.  Toch kunnen veel mensen daar een heisa over maken.  Natuurlijk, het vele hoesten bewerkt al je spieren en dat doet geen deugd, maar we moeten niet kleinzerig zijn, hé.  Wat dan met de mensen, die ernstig ziek zijn?  Over een verkoudheid maken we ons zorgen, over borstkanker en leukemie praten we als een 'fluitje van een cent'.  De wereld op zijn kop, zou ik zo zeggen.  Laten we alsjeblieft niet overdrijven, waar het niet nodig is en de dingen die nood hebben aan 'begaan zijn met' niet onder het tapijt vegen.  Het verdict 'kanker' op je bord krijgen en terzelfdertijd meegegeven worden, dat er geen problemen zijn, dat met een vingerknip alles op te lossen valt .... daar krijg ik het apenzuur van.  Niet alleen de chemotherapie en de bestralingen zijn bijzonder belastend, maar vooral het latente gevoel van onzekerheid en angst, is een zware schouderlast.  Laten we dus niet denigrerend doen over een ziekte waar nog niemand vat op heeft en laten we vooral niet zeuren over een simpele kikker in de keel of nies in de neus.
Gisteren met mijn kikker toch richting De Panne getramt, samen met Fabienne. Manlief was uit racen naar Charleroi, ik had dus nergens omkijken naar.  Zalig, zo'n ouderwetsd dagje alles kan, niets moet. 's Morgens was ik al naar 't Bad gefietst, waar Moeder ook al in de ban van de verkoudheden geslagen was.  Een wandeling tot bij de lokale apotheker bracht ons doorweekt terug thuis.  Het water viel met bakken uit de hemel, een mens zou van minder nat zijn.  Gelukkig vielen er bij het naar huis rijden nog maar enkele schaarse regendruppels, ik fietste er als het ware tussendoor. 
Vandaag rustig aan gedaan.  Een telefoontje naar en van Oostakker liet weten, dat ook daar de virussen en bacteriŽn feest vieren en dat hoesten en niezen een algemeen gegeven is.  We voelen ons dus unaniem een beetje mottig, maar weten, dat we binnen enkele dagen, die beestjes weer onder controle hebben.  Niet getreurd dus,  hoest en nies er maar lustig op los!
 
 


gepost door admin 04.11.12 22:18 | permalink | reacties (1) | General
01.11.12
sneltreinvaart


Verleden zondag kregen wij Prinsesje voor drie dagen 'te leen'.  Niet te geloven, hoe zo'n kleine uk met sneltreinvaart een pienter en pront dametje wordt.  Heerlijk om naar te kijken en te luisteren, want praten kan ze.  En ze weet wat ze wilt, is overtuigd van haar eigen kunnen.  Zo hoort het!  Je kunt nooit genoeg in jezelf geloven.  Zelfvertrouwen is iets, dat mij zeker niet met de paplepel is gegeven.  Daarom vind ik het juist zo belangrijk, om het te zaaien bij kinderen, zodat het gestaag kan kiemen en groeien.  Ook Zoonlief en Veerle doen dat bij hun kroost.  Schattig, hoe zo'n meisje van drie met korenblauwe ogen en zachtblonde haren, al haar eigen weetjes met vuur verkondigt en verdedigd.  Het weer viel die drie logeerdagen wat tegen, maar we lieten het niet aan ons hart komen. Een bezoekje aan Mémé Zee (Moeder), op visite bij Fabienne (haar favoriete adres, gezien de vele poppen om mee te spelen), om boodschappen met nicht Raymonde (een heuse heksentoer om met een dame van tachtig en ééntje van drie, de nodige aankopen te doen in de Aldi).  Vaste stek is ook altijd de kinderboerderij naast onze deur. Het speelpleintje met zand en kapotte stukken speelgoed lag er wat verlaten en kletsnat bij.  De regen van de voorbije dagen zorgde ervoor, dat we dat stukje vertier links lieten liggen en ons focusten op de diertjes.  We begonnen bij de voliŤre, daarna de konijntjes, de zwanen, de eenden, de ezels, het immens grote proefvarken (op dat beestje is er serieus wat uitgeprobeerd), de kippen, de pauw ... en toen waren we bijna rond.  Prinsesje vond immers de hokjes, waarin eitjes van verschillende origine te bekijken waren.  Onder een bordje stond van wie ze afkomstig waren: de duif, de kip, de eend, de ganzen.  Ging ze dan even voor een kip staan en zei: hey, kippetje, heb jij die eitjes gelegd?  Dan mag jij in het groene gras lopen en een mooie kip worden.  Zo ook bij de eenden, de duiven en de ganzen.  Als een echte schooljuffrouw in wording: vingertje omhoog en dwingend stemmetje.  Ze wist niet van ophouden!  Die kip stond erbij en keek ernaar.  Gisteren was het al wat droger en kon er een beetje in het zand gespeeld worden.  Ook de glijbanen bleken watervrij en gebruiksvriendelijk.  Al bij al was Prinsesje dik tevreden met haar verblijf in Nieuwpoort en wij dik tevreden met haar in huis.  's Avonds reden we haar terug naar Oostakker, we waren de autosnelweg nog niet op of ze wandelde al in dromenland.  Eerst even binnengewipt bij Zus en daarna onze kostbare schat afgeleverd op haar thuisadres.  Kleine koning Arthur hoorde zijn zus en werd op slag supervrolijk.  Benieuwd hoe dat evolueert als hij zich straks heer en meester maakt van haar speelgoed.  Nu is het vooralsnog alleen maar dikke liefde tussen die twee. 
Vandaag één november, de dag van de chrysanten op de begraafplaatsen.  Deze morgen drie witte rozen gaan kopen, net zoals elke andere week, het ganse jaar door.  Voor thuis, bij de foto, voor Benjamin.


gepost door admin 01.11.12 18:57 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)