Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2013


27.11.13
over wetenschap en afvoerperikelen


Zondag liep de 'Dag van de Wetenschap' en dat was een mooie gelegenheid om eens tot in het Gentse te rijden naar de werkvloer van Zoonlief.  Hij verdient zijn dagelijks brood als graficus in het Museum van de Geschiedenis van de Wetenschap, verbonden aan de Universiteit Gent.  Momenteel loopt er de tentoonstelling 'Wetenschap zet de toon', over muziek en wetenschap.  Een smaakmaker, naar de zin van Echtgenoot, die grote interesse heeft in alles wat draait om leren, kennen, weten.  Het moet gezegd, dat zijn wetenschappelijke bagage bijzonder groot is.  De mijne daarentegen is de moeite van het vermelden niet waard, maar ik ben best fier op wat Zoonlief en het Museumteam telkens weer uit hun hoed toveren.  Het was dus uitsluitend 'moedertrots', die me zondag in Gent deed belanden.  De tentoonstelling rond muziek was met veel zorg opgesteld en oogde uitnodigend.  Terwijl Manlief in zijn nopjes naar een uiteenzetting van zijn oudste luisterde, bekeek ik met verwondering de evolutie van het hooraparaat. Er lag er zelfs ééntje bij dat me deed denken aan de Jommeke strips, waarin het dove begijntje met de hoorn een rol speelde.  Wat een geluk, dat hedentendage zo'n oordingetje miniem van afmetingen, bijna niet meer zichtbaar is.  Het raakt me altijd, hoe groot en immens de veranderingen in een klein aantal jaar kunnen zijn.  Denk maar aan de bandrecorder, een hot item in mijn jeugd, waarmee muziek van televisie werd opgenomen of de favoriete casettespeler waarmee Benjamin dagen en dagen na elkaar luisterde naar zijn geliefde luistersprookjes.  Allemaal verleden tijd!  En dan te zeggen, dat wij nog niet eens zo oud zijn (maar ook niet meer piep, zo veel is duidelijk).  Er kwam zondag heel wat volk kijken naar de tonen gezet in het museum en het moet gezegd: er was echte interesse!
Daags voordien had Moeder, na het eten van lekkere kroketjes, het plan opgevat om het oude frituurvet uit haar frietpot te verwijderen, maar dat liep uit op een sisser.  Blijkbaar ontglipte de pot haar en liep een groot deel van de nog niet gestolde olie in het afwasbekken, hup, de afvoer in.  Paniek ten huize Moeder!  Natuurlijk stolde het vet in de afvoer zelf en kon het water uit de gootsteen geen kant meer op.  Volledig over haar toeren, dan maar allerlei middeltjes uitgeprobeerd, echter zonder resultaat.  Zo kwam het, dat ik haar zondagmorgen vond, op van de zenuwen, de haren ten berge gerezen (echt, ze leek wel Einstein).  Slim hoor, zulke goocheltoeren.  Gelukkig kwamen die middag Zus en Schoonbroer Nico langs, de loodgieterhulptroepen.  Maar ondanks het serieus sterke goedje, nochtans eigen aan loodgietertovenarij, wou het vet in de afvoer van geen wijken weten.  Dat de verstopping alleen maar bij haar in de keuken zat, kregen we er met geen stokken in bij Moeder.  Ze zag al de verschrikkelijkste scenario's voor zich: van volledig verstopte pas vernieuwde riolen tot overlopende wasbakken in de bovenliggende appartementen.  Leg maar eens iets uit aan iemand die niet wil luisteren!  Zo kwam het, dat Zus en Schoonbroer er maandagmorgen terug stonden, om een nieuwe afvoer te plaatsen.  Het werkje was in no time gefikst en we slaakten allemaal een zucht van verlichting.  Maar ... wie zat er vanmorgen op de knieŽn bij de algemene afvoer in de kelder van het gebouw?  Wie had het deksel opengelegd en zat met een meterslang stuk metaaldraad te prutsen in het zwarte gat?  Juist, onze Moeder van bijna drieŽntachtig.  Ik kreeg het! Ze beweerde geen water te hebben in de douche, had er al de hete inhoud van zo'n viertal waterkokers ingegoten, om te zien of het water wel wegliep.  Draai ik aan de douchekraan, loopt er probleemloos nattigheid uit.  Ach, is er hier toch water, vroeg ze.
Haar daarna nog duizend en één keer verzekerd, dat alles in orde is en ze zich geen zorgen meer moet maken, zonder haar echter te kunnen overtuigen.  Ik gaf het op, de afvoer- en rioolperikelen werden me een beetje te veel en vooral ook dat rotgebouw, waar we ons hele leven ondergronds spendeerden in dienst van de 'appartement aan zee eigenaars/rijken'.  Na vijftig jaar heb ik het wel gehad met het gevoel van 'upstairs - downstairs', maar jammer genoeg is Moeder daar volledig mee vergroeid en draagt ze nog altijd een verontrustende verantwoordelijkheid voor de achttien appartementen, die niet de hare zijn.
 


gepost door admin 27.11.13 18:36 | permalink | reacties (0) | General
20.11.13
grootscheepse werken


Grootscheeps, zo zou mijn vriend Rudolf Siffer de werken noemen, die momenteel aan de gang zijn voor Moeders deur.  De aanleg van de nieuwe zeedijk is geen klein bier. Er wordt gegraven en gedrild, terwijl alles open en bloot ligt, zijn er ook nieuwe rioleringen voorzien.  We vonden al, dat de werken vlot vooruitgingen, maar kijk, éénmaal de nieuwe leidingen geplaatst en toegedekt, komen ze tot de vaststelling, dat er ergens iets niet klopt.  Resultaat: alles wat al dicht lag weer open en nog diepere putten en meer gedril.  Moeder krijgt elke dag een gratis massage en ze moet er zelfs haar zetel niet voor uit.  De glazen dansen de boogie woogie in de kast, het getinkel klinkt vrolijk achter gesloten deuren.  Stof zoekt zijn weg en vindt die ook.  Het is elke dag een raden, hoe ik de bewuste voordeur zal kunnen bereiken.  Waar gisteren een put zat, vind je er vandaag geen meer en omgekeerd.  De graafmachines werken vervaarlijk dicht bij de gebouwen en halfweg ontdek ik dan, dat rechtsomkeer maken en een andere kant nemen, de beste oplossing is.  Klagen doen we niet, het is mij een raadsel hoe die mannen er nog aan uit geraken waar en hoe diep er putten moeten gemaakt worden en welke riolering of leiding ergens thuishoort. 't Is een mierennest!  Enfin, beter nu alles nog eens ondergraven, dan weer moeten openbreken wanneer de nieuwe betegeling er ligt.  Moeder geraakt bijna haar dorpel niet meer op.  Je zal maar stramme tachtigjarige beentjes hebben, het is iedere dag een turnoefening met de nodige risico's.  Maar klagen doen we niet, want straks ligt er een spiksplinternieuwe zeedijk voor de deur.  Zo ééntje met van die gele tegeltjes waar je bij zonnig weer nauwelijks op kunt kijken, wegens te fel.  We zullen ons dus best een zonnebril aanschaffen.  Er komt ook een soortement sportterrein, hoorde ik vertellen.  Goed voor al de senioren en de stramheid van het Nieuwpoort-Badse bestaan.  Op het strand zelf, zijn alle bomen en struiken verdwenen.  Gedaan met verstoppertje spelen tussen het groen,  één van Prinsesjes fovoriete bezigheden bij strandbezoek.  Terwijl de rioolgravers zich verliezen in tonnen zand, wordt de oude zeedijk opgebroken en krijgen de tegels van jaren terug waarschijnlijk een andere bestemming, vermits enkele mannen zich bezighouden met het stapelen en het inpakken ervan.  Ja, zo'n monsterwerken zijn best interessant en leerrijk.  Had Vader nog geleefd, hij zat waarschijnlijk de ganse dag op een stoel aan de deur, om de mannen in de gaten te houden.  Ooit als veertienjarige in de bouw begonnen, kende hij de knepen van het vak.  Hij zou nogal oogjes trekken!  We kijken uit naar het voorjaar en de zomer, benieuwd hoe het eindresultaat van die grootscheepse werken zal uitdraaien. Ondertussen houdt een beetje leven in de brouwerij Moeder wakker en alert.  Alles heeft zo zijn voordelen, hé.
 


gepost door admin 20.11.13 18:22 | permalink | reacties (0) | General
14.11.13
visite


De vraag 'mag ik komen logeren?' bleef Prinsesje vorige week parten spelen.  Zo erg zelfs, dat ze haar ouders de oren van het hoofd zeurde en Zoonlief zaterdagmorgen de telefoon nam (wat al een uitzonderlijk feit is), om te vragen of zijn geliefde dochter hier toch niet een paar nachten op logement mocht.  Daar zeggen we natuurlijk geen neen tegen.  Het doorzettertje kreeg haar zin en mocht hier blijven tot maandag, want het was toch verlengd weekend.  Ze was er zo op gebrand, dat haar ouders en broertje zaterdag niet vlug genoeg de deur konden uit zijn.  Na het uitzwaaien en uitzoenen gingen we gezamenlijk het logeerbed opmaken, hŗŗr bed.
En daarna was het speeltijd ... samen spelen, zonder gestoord te worden door kleine Koning Arthur, die ondertussen ook al goed weet wat hij wil.  Net als haar papa indertijd, bezit onze kleindochter de gave van het fantaseren.  Ze maakt haar verhaal ter plaatse en zonder erover te moeten nadenken.  Ik moest wel weerwoord geven en geloof me, na anderhalf uur fantasiespel
voelde het als vijf kilometer in looppas afgelegd.  Prinsesje wist van geen ophouden.  Allé, zei ze, jij moet nu praten en zo liet ik de juf (een lieve pluchen kikker) en haar zogezegde kleuters (een schaapje, een hond en een aapje) hun ding doen, terwijl zij zich ontfermde over het lieve, maar doodzieke speelgoedkonijntje, dat gauw dood zou gaan net zoals Benjamin. En dat daarna zijn velletje zou afvallen en het beestje een skelet zou worden.  Benjamins verhaal gemixed met beelden uit de film 'Pirates of the Caraiben' ... niet te vergelijken met mijn fantasie toen ik vier was.  Toen het bedtijd werd, wou ze toch liever niet alleen in de kamer blijven, want al het speelgoed zou even later tot leven komen door de magische krachten.   Ik probeerde haar ervan te overtuigen, dat zoiets niet bestond en blijkbaar ging ze toch een beetje mee in mijn betoog.  De nacht was rustig, om kwart voor zeven 's morgens werd ik gewekt door een klaarwakker meisjsesstemmetje.  Nog even 'tukken' zei ik, 't is nog te vroeg.  Daar kwam niks van in huis, want we gingen volgens haar weer samen spelen.  Ter informatie kreeg ik nog mee, dat het speelgoed die nacht wel tot leven gekomen was (met dank aan de film 'Toy Story').  Ik heb eens gezucht en verder gezwegen, want wie ben ik om alle  moderne kinderwaarden onderuit te halen?  Toch vind ik het niet verantwoord, dat ze daardoor schrik te pakken krijgt, maar ja, ik schreef het al, haar fantasie is grenzeloos.  Ons Minimeisje had ook haar Sinterklaaswensen meegebracht, zodat we de nodige bestellingen konden plaatsen bij de goede man.  't Was geen kort lijstje, ze had er serieus werk van gemaakt.  Er stond zo'n halve speelgoedwinkel op.  Ze had de Sinterklaasboekjes omzeggens leeggeknipt.  En die heilige Sint is dus haar beste vriend, zegt ze vol overtuiging en van je beste vriend krijg je hééél veel kadootjes.  Snap je hem?  Gelukkig nog geen schrik voor die lange baard met de man die er achter schuil gaat.  Over Piet werd er met geen woord gerept.  Gisteren zijn Echtgenoot en ik vlug-vlug de nodige inkopen gaan doen, vooraleer het speelgoedarsenaal gaten begint te vertonen.  Telkens weer ben ik overrompeld door het immense aanbod, die grote overdaad in de winkelzaken die momenteel gouden zaken doen.  De beelden uit de Filippijnen worden er des te schrijnender door.  Wat een geluk, dat Minimeisje en Minimakkertje hier geboren zijn.  Misschien moeten we bij de volgende logeerpartij daar eens een fantasiespel over spelen.


gepost door admin 14.11.13 17:24 | permalink | reacties (0) | General
07.11.13
nog eens tien jaar later ...


Gisterenmorgen wakker geworden, zoals altijd, met Radio 2.  Op het nieuws van zeven, de kreet van zestien kinderartsen, die werk willen gemaakt zien van de euthanasiewet voor minderjarige kinderen.  Eindelijk, was mijn eerste gedachte, eindelijk komen artsen met dit beklijvend gegeven naar buiten en nemen ze stelling in.  Geen dag te vroeg, als je het mij vraagt.
De dag was nog jong, toen ik om mosselen reed, want we hadden 's middags hoog bezoek.  Moeder en vriendin Fabienne kwamen hun jaarlijkse weekdiertjes met friet eten.  Terug thuis aan het schoonmaken van de beestjes geslagen.  Alles afkrabben, het vergt wat tijd en inspanning.  Natuurlijk ging toen de telefoon over.  Als dat ding het anders vertikt om te bellen, dan doet hij het wel op zo'n handenarbeidsintensief moment.  Radio 2 aan de andere kant van de lijn.  Of ik wou reageren op het eerdere nieuws omtrent euthanasie en of de reporter eens tot in Nieuwpoort mocht komen?  Even was er twijfel, maar het gevoel dat het moest, was groter en sterker.  Ja, dus.  Terwijl de man van dienst, Stefaan Struyve, zich haastte richting kust, schraapte ik dapper verder aan ons middageten.  Echtgenoot was niet bepaald enthousiast over mijn beslissing, maar (en dat is niet zo mooi van mij) ik negeerde zijn opmerkingen.  Even later ging de bel, gelukkig was het gros van de mosselhoop al netjes gepoetst, zodat Manlief de laatste exemplaren voor zijn rekening nam, terwijl het 'blitsintervieuw' afgenomen werd. Natuurlijk begrijp ik hem wel.  Tien jaar geleden werden we opgepakt door de gerechtspolitie na mijn getuigenis in Telefacts.  Toen schreeuwden politici ook moord en brand en dat ze er een mouw zouden aan passen, maar waar staan we nu tien jaar later?  Nog helemaal nergens.  Ik deed nog maar eens ons verhaal.  Over het eindeloos lijden, het aftakelen, het kindonwaardig sterven van Benjamin.  Over de angst, de schuldgevoelens en een zekere vorm van lafheid, omdat we wisten dat het niet mocht, dat het een strafbaar feit was (en is en blijft).  Over de machteloosheid van een gebroken moederhart, over het kind dat moet sterven, maar niet mag. De boomlange Radio 2 reporter was diep onder de indruk. Het was een 'mooi' intervieuw, later die middag op de radio.  Er kwamen verschillende mailtjes in mijn box, allemaal positieve reacties.
Vanavond belde Zoonlief, Prinsesje wou me spreken.  Ze had me op de radio gehoord en begreep niet, dat ze op dat moment niet met me kon praten.  Dan maar de telefoon genomen. De eerste vraag was wanneer ze mocht komen logeren, daarna bedankte ze me voor de halloweenzaklamp en de lolly van vorige week en toen ... dankjewel, Do, om te praten over Benjamin op de radio.  Mijn kleindochter van vier, een pareltje!
 


gepost door admin 07.11.13 21:43 | permalink | reacties (1) | General
05.11.13
achter de rug


De tentoonstellingsweek ligt al twee dagen achter ons.  Zo vlug gaat dat.  We, Roland, Ivan en ik, sloten het gebeuren af met een immens tevreden gevoel.  Een hartverwarmend nazinderen.  Zevenhonderd bezoekers ... veel tranen, veel verborgen verdriet, veel verzuchtingen, maar ook veel bewondering, hartelijkheid, dankbaarheid.  Het maakte dan ook grote indruk, de werken van Ivan en Roland, gelinkt aan mijn teksten.  Hang één zo'n tekst op en het zegt niet veel, combineer meer dan dertig teksten en het grijpt je naar de keel.  Op die manier ga je het verdriet ook letterlijk voelen als je aan het lezen slaat.  Wie dacht het verleden achter zich te hebben gelaten, kwam met zijn voetjes op de grond terecht.  Oud verdriet, misschien een beetje ingedommeld, werd wakker geschud.  We kunnen dan allemaal wel zeggen, dat het al ver verleden is, dat we het ergens een plaatsje hebben gegeven, maar mijn teksten maakten veel los en toonden hoe diep de pijn van groot verlies wel blijft.  Je merkt het niet, we tonen het niet, dat de wonden geslaan, nooit helen, maar het voelt wel zo.  En dat er ook mensen waren, die niet echt verdriet kennen en toch tranen in de ogen hadden ... het zegt zoveel.  
Veel vrienden van vroeger kwamen langs.  Een lang niet gezien werd een hartelijk weerzien, een stukje bijpraten en terugkeren in de tijd.  Bovendien moesten velen van hen een heel stuk rijden tot aan de kust.  Dat ze zoiets over hadden voor mij, gewoon ontroerend!
Zaterdagnamiddag stelde ik opeens vast, dat het mooie bloemstukje, gekregen van Ellenlief, verdwenen was.  Gestolen!  Ik kreeg er kippenvel van.  Wie doet nu zoiets?  
Zondagavond, na nog een drukke bezoekersdag, kon het opruimen beginnen.  Iets wat veel sneller gaat dan het opstellen van een tentoonstelling.  We lieten de zaal keurig netjes achter.  Roland en Lydia trakteerden ons nog op een lekker afscheidsetentje, vooraleer ze richting Limburg reden.  Het was voor hen nog een lange rit van tweeŽnhalf uur rijden tot in Alken en ze hadden de twee voorgaande dagen op en af naar Rotterdam gereden, je zou van minder moe worden.  Zelf hadden we ook nood aan onze zetel.  Na een uurtje televisiekijken toch nog de energie gevonden om ons huis een beetje op orde te zetten en alle tentoonstellingsspullen van inkom naar logeerkamer te verhuizen, de niet gestolen bloemen een plaatsje te geven en daarna, moe, maar intens tevreden het bed in te duiken.
Bij deze wil ik Roland (www.kunstvanhetonthaasten.be) en Ivan nog eens hartelijk bedanken voor de fantastische samenwerking en ook voor Louisa (woordkunstenares) en webmastertje Jurgen een dikke merci!
 


gepost door admin 05.11.13 16:00 | permalink | reacties (0) | General
01.11.13
in een mum van ...


In een mum van tijd zal onze tentoonstelling achter ons liggen.  Nog twee dagen te gaan en 't zit erop.  Gisteren viel het stadskrantje met de vermelding van onze tentoonweek gelukkig in de Nieuwpoortse brievenbussen, zodat we misschien nog wat extra bezoekers mogen verwachten.
Vandaag, een ongewone vrijdagse 1 november marktdag, kregen we deze morgen een stroom van mannen en vrouwen binnen, die weliswaar eens rondliepen, maar even snel weer het hazenpad kozen.  Echte interesse was ver te zoeken.  Toch zijn er al heel wat kinderkankerlogobeeldjes,  van de hand van kunstenaar Roland (Menten), verkocht.  't Is een mooi hebbeding en helemaal niet prijzig.  Ook de verkoop van mijn boekje loopt vlot.  Mijn teksten maken verdriet los, laten tranen vloeien, doen mensen hun verhaal brengen.  Het mag, het moet, het kan.
Achter de werken van Ivan gaat grote warmte en diepere gedachten schuil.  Hij is dan ook de aangewezen man, om het allemaal te verwoorden naar zij die interesse tonen.  En hij kan dat zo goed!  Ik heb al jaren iets met zijn werken, er staan er hier zo'n stuk of zes in huis (waarvan enkele stukken zomaar gekregen van Ivan).
Na de ontstellend drukke morgen, waren we ook in de namiddag niet zonder bezoekers.  Carine, Bart en Charlotte kwamen uit het Brusselse om een kijkje te nemen en Veroniek uit Lokeren.  In de loop van de week maakten ook Emilienne en Dirk al de oversteek vanuit Wilrijk naar Nieuwpoort.  Zowat halfweg werden ze een uurtje file voorgeschoteld.  Johan en Katelijn uit Wijnegem, Christine uit Izegem ... allemaal mensen, die me al die jaren steunden en vertrouwden, die de boekjes kochten, maar van wie ik de gezichten niet kende.  Zo leuk om eindelijke eens kennis te maken!  En gisteren ... kwam Zus over met Prinsesje in haar kielzog.  Loopt er opeens zo'n parmantig klein ding helemaal alleen de zaal binnen.  Een superverrassing, noem ik dat. 
Minimeisje Hebe nam al snel de touwtjes in handen.  Iedere binnenkomer kreeg van haar, willen of niet, een foldertje van het Kinderkankerfonds UZ Gent en een kaart met tekst en uitleg over het werk van Roland.  Het werd hen overhandigd met een luid 'asjeblieft' en een brede glimlach.  Er zit pit in mijn kleindochter! 


gepost door admin 01.11.13 18:21 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)