Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2014


26.11.14
niets wereldschokkends


Geen wereldschokkend nieuws op het thuisfront en blijkbaar zijn we al slapend nog maar eens veertien dagen ouder geworden.  Geen telefoon, geen mails, geen post ... winterse stilte. Al mogen we niet klagen wat het weer betreft: het blijft vooralsnog bijzonder zacht.  Wat doet een op rust gesteld echtpaar, zoals Manlief en ik, dan wel om de dagen door te komen?  Verleden week samen eens gaan luisteren hoe het met mijn toekomstig pensioentje zit.  Wie de zestig nadert wordt door ons stadsbestuur aangeraden toch eens poolshoogte te nemen.  Zo wij dus ook.  We offerden er twee uur van onze pensioengerechtigde dag aan op.  De geïmproviseerde wachtkamer voor gepensioneerden bevond zich in de inkomhal van het stadhuis, vlakbij de inkomdeur.  We zater er als een bende misdadigers, in het zicht van elke bezoeker. Het leidde toch tot wat hilariteit, toen een jong meisje ons vroeg: zitten jullie allemaal te wachten?  Hoe kon ze het raden?  Tien minuten later, wou ze tussen ons plaatsnemen, maar ik wees haar er fijntjes op met welk volk ze van doen had.  Als gebeten sprong ze weer recht: 'Ach, neen!' riep ze 'Ik ben nog maar pas beginnen werken'.  De grijze wachtenden allemaal lachen natuurlijk.  Was er zo ééntje die zei: 'Ik zou ze toch een kwartiertje hebben laten zitten'.  Gepensioneerden met zin voor humor!  Na zo'n twee uur was het aan ons. De verantwoordelijke achter het bureau moest eerst even een plasje plaatsen en stond ons daarna te woord.  Daar ik maar een schamele acht jaar 'werken' met me meedraag, wist ik niet veel te moeten verwachten (wat maar normaal is ook). Speurde ik daar een meewarige blik bij de man achter de tafel?  Gezien ik samen met Echtgenoot geniet van een gezinspensioentje, zal er van de luttele honderdvijftig berekende euro, niks niemandal te rapen vallen binnen hier en zes jaar.  Ik kon het niet laten, toch nog even fijntjes mee te geven: dat mijn kindjes altijd voorrang hadden gekregen.  Het blijft een hekel punt: thuisblijfmama's worden nog steeds gezien als een soort parasieten of luie, werkonwillige vrouwtjes.  Ik heb er nog geen minuut spijt van, van mijn keuze indertijd.  Zou het zo wéér doen!  Enfin, we zijn dus gerustgesteld.  Ik hoef me geen zorgen te maken, ik hoef niet meer aan mijn pensioentje te denken, ik hoef me er zelfs niet meer voor te verplaatsen en ik hoef ook niet meer in wachtkamers te gaan zitten. Zondag liep Echtgenoot op racersvoeten en al vroeg in de morgen ging het richting Frankrijk.  De dag lag voor me open en na wat rommelen in de kasten, trok ik naar het strand voor een eindje wandelen in mijn ééntje. Efkens het hoofd vrij maken, langs de vloedlijn.  Het weer was windloos zacht met af en toe een zonnetje. Heerlijk!  Nu en dan bukken voor het rapen van een mooi gekleurd schelpje, maar met hoog tij is de buit nooit groot. Het geruis van die immense wateroppervlakte zo dichtbij klonk als muziek in mijn oren.  Daarna met Moeder een eindje winkels afgelopen, tot ze schuin begon te marcheren (schuinsmarcheerder, hi,hi!).  Last van haar bijna vierentachtigjarige heup deed haar lopen zoals krabben dat doen. Gelukkig op tijd een leeg tafeltje gevonden in de tearoom waar we thuis zijn.  Bleek er een volkstoeloop gaande, want het plotse regenen deed vluchten en reppen. Bovendien bleken veel zaken gesloten wegens 'jaarlijkse vakantie'.  Het personeel haastte zich van hot naar her, kwam ogen en handen tekort.  De bestelde pannenkoeken lieten een beetje op zich wachten (alle begrip daarvoor), wat Moeder het volgende ontlokte: 'bij mij waren ze al gebakken'.  Blijkbaar krimpt het menselijk geduld met het ouder worden. Op maandag met mijn twee 'oudjes': Fabienne en Moeder, het Westfront museum bezocht.  Beiden wilden het wel eens zien en momenteel is de toegang voor inwoners van Nieuwpoort gratis, dus dat moesten we meepikken.  Kijk, bij zo'n dingen valt het verschil in leeftijd meer dan anders op.  Terwijl ik met het nodige enthoesiasme wat uitleg gaf, bleek de éne dame duizelig te worden van het prachtige filmpanorama en moest de andere dame, nog niet halfweg het museum, willens nillens, dringend op zoek naar een toilet. De interesse van de twee was ook niet om over naar huis te schrijven, want zoals Moeder zei: 'ik weet veel meer van de oorlog!'.  Ja, dat zou ik nu niet durven tegenspreken, ze was negen toen de tweede oorlog uitbrak, maar van de eerste heeft ze toch geen kaas gegeten. We sloten het blitzbezoek af met een koffietje in nog maar eens een door grijs overbevolkte tearoom.  Cultuur snuiven, noemen ze dat!



gepost door admin 26.11.14 16:40 | permalink | reacties (0) | General
12.11.14
uit het leven gegrepen


November laat zich niet kennen, de temperaturen scoren veel hoger dan het gemiddelde en de zon is vaak van de partij.  Goed voor de veelbesproken energiebesparing!  Amai, wat een heisa elke dag in alle kranten en op het journaal. Het angstzweet breekt je 's morgens uit, als je al die negatieve dingen over je heen krijgt.  Pffft, dan heeft een mens zo af en toe nood aan een dagje uit.  Dus lieten vriendin Louisa en ik het vorige week niet aan ons hart komen en zetten we de gps op richting Brugge.  Als Manlief zegt, dat ik nooit thuis ben, dan moet je daar niks van geloven.  Ons vorige uitje dateerde al van in maart, dus zo veel uithuizig ben ik nu ook niet.  Na ons obligate etentje, liepen we enkele winkels af, waar we al een paar kerstgeschenkjes op de kop mochten tikken.  Daarna lieten we ons zakken in de rode pluchen bioscoopzeteltjes van Cinema Lumière, waar de nostalgie je omwikkelt tot warm.  We verslindden twee films, zoals het echte (hum) cinefielen past.  Van de eerste kregen we blozende wangen èn zenuwen.  Ik mag het niet gedroomd zijn, dat ik als vrouw geboren werd in Israël en een echtscheiding zou willen.  Je zult er maar vijf jaar over doen, om dan uiteindelijk op het ultieme moment nog te moeten toegeven aan een eis van je ex in wording, die je al die tijd de scheiding ontzegde en weigerde.  Tenenkrullend!   Na de film efkens iets gaan drinken, om onze frustratie door te spoelen.  Een uurtje later terug de rode pluche opgezocht, om ons te verbazen over een film, die te ingewikkeld voor woorden was. En zo hadden wij weer de nodige vitamientjes binnen om de komende drukke, donkere maanden te doorspartelen.

Kleine kindjes hebben blijkbaar vlug de dingen door en zo ook onze kleine Koning Arthur. Hij had het gauw in de smiezen, dat Prinsesje hier een paar daagjes vakantie liep en onze tweeëneenhalfjarige was van mening, dat hij daar ook recht op had.  Wat natuurlijk waar is!  Dus was het dit weekend zijn beurt om hier te resideren.  Voor het eerst in het grote, dubbele bed slapen ... ik zag hem al meer uit de sponde liggen dan er in.  Maar neen, het ging prima en bovendien is ons ventje een kereltje om op te eten.  De aanpalende kinderboerderij is een ware zegen voor onze kleinkindjes (en ook voor ons).  We weten altijd waar lopen en ons Minimannetje valt voor al wat dier is, zij het dan vanop veilige afstand. Eergisteren kwamen Zoonlief en Veerle hun kostbare parel weer ophalen, maar vanmorgen wou hij al terug naar Nieuwpoort.  We doen het dus wel goed als de ver weg grootouders.  Ondertussen zit ons Minimeisje in de derde kleuterklas en bracht ze haar map met werkjes mee.  Niet te schatten wat die kinderen al leren!  Ze doet het overigens prima, volgens de kleuterjuf.  

Gisteren dan een namiddagje ontspanning met Jurgen en Conny.  Onze laatste afspraak dateerde van juni.  Maar ja, de tijd vliegt en de agenda's staan altijd overvol.  We wandelden naar het gloednieuwe Westfront, een museum gelegen onder het Koning Albertmonument, waar je alles kunt lezen en zien over de veelbesproken honderdjarige Eerste Wereldoorlog.  Veel volk aan de kassa, maar het liep vlot.  Prachtig ingericht, groot, zodat je eigenlijk geen hinder hebt van de massale toeloop.  Pas een maand open tekende het museum vandaag overigens voor een tienduizendste bezoeker!  Je wordt er wel eventjes stil bij, maar de beelden zijn niet nieuw.  We kregen ondertussen al zo veel feedback over dit onmenselijke vechten, dat ik soms denk: overdaad schaadt.  Het museum op zich is echt een bezoekje waard.  De lift bracht ons bovenop het monument, waar we dankzij het mooie weer, een fantastisch uitzicht hadden over het panorama van zee en hinterland.  Toerist onder de toeristen!  Als dorstlesser, een drankje genuttigd op een terras op de markt (nog nooit gedaan op een novemberavond). Later een lekker hapje gegeten in 't Ponton bij Kelly en Dayo (ook een echte aanrader).  Het teveel aan calorieën verbrand met een korte, maar aangename avondwandeling.  Een mooie afsluiter van een gezellige namiddag!



gepost door admin 12.11.14 21:44 | permalink | reacties (0) | General
02.11.14
herfstvakantie


't Is weer voorbij, die mooie herfstvakantie en ook Halloween kreeg het nakijken. Een viertal dagen bruiste ons huis van jong leven.  Prinsesje kwam logeren en zette haar vrolijke stempel op de najaarse dagen.  Wat zeg ik?  Najaarse dagen?  Zomerse dagen waren het, met temperaturen die de pan uitswingden.  Pure fun! Maandag trokken we naar zee.  De vloedlijn kleurde zwart van de toeristen en op de dijk was het uit je doppen kijken voor twee-, drie- of vierwielers.  De kust kende zijn topmoment.  Het was heerlijk toeven op het strand.  Prinsesje vond dat ook, ze woog nadien zo'n drie kilo zwaarder: een berg(je) zand in rubberlaarzen, jas, broek, trui en sokken.  Niets leuker toch dan te rollebollen in mul zand of met je handen een geul te graven in de veronderstelling dat het wegtrekkende water daar toch nog zal in lopen. Leg maar eens aan een vijfjarige uit hoe de getijden in elkaar zitten, waarom het water wegtrekt en na zo'n zes uur terugkomt.  Haar ogen werden groter dan schoteltjes!  En dan het schelpjes rapen, ook zo'n zalige bezigheid waarmee jij en je gevolg uren zoet zijn en waardoor je gewoon de tijd, maar ook de afgelegde afstand uit het oog verliest.  Een heerlijke namiddag dus.  's Anderendaags bleek de kusttemperatuur op zijn retour.  Het voelde koud en onaangenaam, maar ja, we zijn dan wel verwend geweest de laatste tijd.  Met het oog op het Koninklijk bezoek aan Nieuwpoort (de oorlogsherdenking) werd ons stadje omzeggens hermetisch afgesloten.  Kon de modale man in Ieper alles van dichtbij volgen, dan werd de gewone mens hier serieus op afstand gehouden en kreeg enkel een klein aantal plaatselijke 'Vips', de mogelijkheid tot de entourage van ons Vorstenpaar en andere hoge notabelen.  Beetje triest.  Niet dat wij van de partij waren of wilden zijn.  Neen, samen met ons Minimeisje trok ik naar de bioscoop in Koksijde, waar de de film: 'Het pratende paard van Sinterklaas' speelde. In de aanloop naar 's Mans feestdag, een mooi meegenomen gelegenheid.  Het zal je maar gebeuren, dat je pratende paard gestolen wordt. Naast me zat een kleine blonde schoonheid, zakje snoep in de handjes, colaatje tegen de dorst, intens te genieten.  De zeven minuten pauze was goed voor even een uitje naar het toilet, al verdenk ik haar ervan, alleen maar een beetje volwassen te willen doen, want alles moest op eigen initiatief.  Er werd me opgedragen heerlijk te relaxen in mijn cinemastoel, ze zou de weg wel terugvinden.  En dat deed ze ook, met een bravoure, die ik zelf pas kende na mijn veertigste of zo.  Er zijn geen kinderen meer!  Tussen al onze escapades in probeerde ze me ook nog te bekeren, want ze gelooft in God én in Jezus.  Ah ja, iedere morgen wordt er in de kleuterklas een kaarsje gebrand (ik dacht: ja, in het vooruitzicht van één november), niets bleek minder waar.  Het is een dagelijks kaarsje voor God en er is blijkbaar ook een oplichtende steen.  Kindje van de Dag mag dan het kaarsje uitblazen, maar met de nodige voorzichtigheid.  Wat de steen betreft is er minder gevaar, die werkt met een knopje.  Enfin, ook het verhaal van de Ark van Noah werd me met veel overtuiging voorgeschoteld.  Ons Minimeisje vond het alleen een beetje raar, dat er niemand anders in God gelooft en zij wel.  Zo ontroerend.  Ach, ooit was Manlief kindje Jezus in hoogsteigen persoon en later werd hij misdienaar en tuimelde hij, in al zijn enthoesiasme, met zijn klikken en klakken achterwaarts van het altaar. Ergens is hij zijn geloof in God verloren, toen hij merkte, dat de lievelingetjes van mijnheer Pastoor altijd de beste diensten kregen (versta: met een beetje drinkgeld, zoals toen bij een huwelijk).  Het is nooit meer goedgekomen met het geloof van Echtgenoot.  Ik liet Prinsesje in haar overtuiging, ze zoekt het later zelf wel uit. Woensdag hadden we onze vrienden Lydia en Roland, de slakkenkunstenaar, op bezoek.  We gingen samen gezellig iets eten in 't Ponton, een aan te raden restaurantje op de kaai.  Onze kleinkroost hield zich bezig met het plakken van stickertjes in een nieuw prinsessenboek en vroeg Lydia honderduit over Legoland in Denemarken, want daar wou ze ook wel eens naartoe.  We hadden er geen kind aan en de gekregen lolly, gepresenteerd met de afrekening, smaakte sùùùùùùperlekker.  't Is een schatje.  Op donderdag reden we haar terug naar huis. Ze wou de Halloweenstoet op vrijdagavond voor geen geld missen en mens moet keuzes maken in zijn leven, nietwaar?  Vandaag gingen Manlief en ik op 'sinterklaaspakjesjacht'.  Tot mijn grote blijdschap alles gevonden wat ik hebben wou.  De goede man mag zijn pratende paard in gereedheid brengen!  



gepost door admin 02.11.14 20:23 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)