Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2015


29.11.15
buiten ...


Buiten houdt de wind lelijk huis.  Met momenten zwelt de kracht van het waaien aan tot beangstigend.  Je kunt dan wel denken: ha, ha, ik zit hier lekker veilig binnen, maar bij mij werkt dat niet altijd zo.  Twee weekends op rij laat dit natuurfenomeen zijn duivels los.   Ik heb het niet met storm, nog nooit gehad.   Verleden week reed ik in vliegende wind en plensende regen naar vriendin Claire, die toch zo'n half uurtje weg woont.  Niks aan de hand op klaarlichte dag, maar bij het huiswaarts keren was de avond al gevallen en bezorgde het apenweer me de nodige stress.  Zat zo gespannen achter het stuur, dat ik spierpijn in mijn armen kreeg. Ik kon niet vlug genoeg, opgelucht dat de voordeur achter me dichtviel, in mijn zetel ploffen, een diepe zucht slaken en wel tien keer herhalen, hoe blij ik wel was veilig in mijn nestje te zijn.  Kwam daar nog bij, dat we nu al zo'n twee weken met een vervangwagentje rijden.  Een sardineblik op wielen, die me het gevoel heeft een héél klein visje te zijn in het monsterlijke wegverkeer.  Ja, een paaltje rammen heeft zo zijn gevolgen en de dader moet dan maar op de blaren zitten.  De komende week moeten we onze eigen wagen nog niet terug verwachten, want er waren problemen met de te vervangen deur(en), dus het wordt nog even watertrappelen met onze noodauto.  Ach ja, natuurlijk mag een mens blij zijn over zo'n vervangertje te beschikken en valt er al bij al niks te klagen.  't Zijn overigens drukke tijden met de Sint in het vooruitzicht en Kerst op een boogscheut van vandaag.  Gelukkig geraak ik als sardientje ook overal waar ik zijn moet wat betreft de gesmaakte geschenkjes.  Ondertussen, terwijl ik over mijn visgevoel blog, blaast de wind steeds harder achter het gesloten gordijn.  't Zijn turbulente tijden buitenshuis.  Deze middag Thaï's gegeten met Zus en Schoonbroer.  Een ietwat verlaat etentje naar aanleiding van mijn zestigste, deze zomer.  Beter laat dan nooit, moet je maar denken.  Ondertussen zitten we al een half jaar ouder achter dit klavier.  Net als de wind buiten, razen de maanden in sneltempo voorbij. Gisterenavond ook een gezellig uitje op uitnodiging van 'partners in crime', Freddy en Marleen.  Samen met hen en tal van vrijwilligers verzetten we tien jaar lang bergen bloemen in herinnering aan Benjamin.  Duizenden en duizenden azalea's gingen onze deuren uit ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  We sloegen de handen in elkaar en lieten wat klein begon, uitgroeien tot iets uniek en groots. Het mooiste is, dat we daar allemaal warme herinneringen aan overhouden, dat elk die meewerkte aan dit jaarlijks gebeuren er nog altijd een goed gevoel bij heeft, ook al zijn we ondertussen twaalf jaar verder.  Prachtig, toch?  En de wind ... blaast buiten woedend zijn ongenoegen.  Laten we hopen, dat het morgen wat rustiger oogt.



gepost door admin 29.11.15 19:02 | permalink | reacties (0) | General
19.11.15
over een uitstervend ras en ...


Ze hadden er oog voor de media, verleden week, voor de huisvrouw als uitstervend ras. Tja, steeds minder dames kiezen er voor, om thuis te blijven voor man en kinderen.  Alsof dat een nieuwtje is!  Vierendertig jaar geleden nam ik de beslissing om mijn job in een immobiliënkantoor te laten voor wat die was en de scepter te zwaaien ten huize.  Niemand anders uit mijn nabije omgeving, de vriendinnen van toen, ging voor het thuisblijven.  Ik voelde me toen al een vreemde eend in de bijt. De verwonderde blikken, wanneer ik zei dat ik niet meer werkte, maar zelf voor mijn kind wou zorgen, spraken boekdelen.  En ja, het voelde als de stempel 'lui' krijgen. Het was inderdaad financieel niet makkelijk met een twintig jaar lang lopende lening voor ons met eigen handen gebouwde huis, maar het is ons toch maar gelukt.  De mooiste beloning krijg ik vaak van Zoonlief.  Nog niet zo lang geleden zei hij, dat ik prachtwerk had verricht, door zelf zorg te dragen voor hem en zijn broer. Ja, dat ik nooit sleutelkinderen had, dat niemand anders de verantwoordelijkheid moest nemen voor wat mij het kostbaarst was/is, daar ben ik best trots op.  Bij het lezen van de krant was er toch weer dat woordje dat me altijd al stoorde: huisvrouw.  Het voelt nogal goedkoop aan.  Ik noemde mezelf: mama, moeder, thuisblijfmama. Met voorsprong het mooiste beroep ter wereld!  Hoeveel mama's zouden het leven gelaten hebben bij de aanslag in Parijs?  Ik las daarnet een klein artikeltje van Sven Ornelis, die de woorden aanhaalde van een Franse journalist, wiens vrouw slachtoffer was van de schietpartij en hem en een zoontje van zeventien maanden achterlaat.  Een grote man en een klein ventje, die de liefde van hun leven verloren en alleen verder moeten.  En al die andere doden, al dat andere verdriet?  Het is niet te vatten.  Een machteloos gevoel van ontzetting en afschuw, dat ons ook te beurt viel bij het bekijken van de film 'Black'.  Prachtige film overigens, waarheidsgetrouw volgens insiders, maar hard, zo hard.  Je zal maar in zo'n bende verzeild raken.  Moeten veertienjarigen deze film mogen bekijken?  Binnen hier en twee weken ligt de dvd sowieso in de winkelzaken en dan is er geen controle meer mogelijk.  Volgens mij kan deze film naar jongeren toe juist een waarschuwing zijn, om niet in de val van zo'n bende te lopen.  Wij waren opgelucht en blij, dat we in onze geliefde Westhoek wonen en slaakten een diepe zucht bij het buitenkomen.  Maar ... de film is een aanrader!



gepost door admin 19.11.15 15:50 | permalink | reacties (1) | General
13.11.15
herdenken ... gedenken


het kent geen ophouden

 

overal ter wereld

herdenken en gedenken

duizenden de duizenden doden

van honderd jaar eerder

 

met recht ...

mensonterende oorlogen

moeten wars zijn van vergeten

 

maar ...

 

wie houdt de datum bij

de juiste dag van welk jaar

van het kind dat stierf

de buur die overleed

of de vriend die het leven liet

 

wie schrijft op dat moment

een kaartje warme woorden

wie koopt sprekende bloemen

wie glimlacht een stukje troost

voor zij die achterblijven

 

om een hart te raken

hoeft het wachten

geen honderd jaar

 

Doris Dorné

 

 

 

 



gepost door admin 13.11.15 17:30 | permalink | reacties (0) | General
08.11.15
een warme herfstvakantie


De buitenthermometer tekent al de ganse week zo'n achttien tot twintig graden en zelfs de nachten ogen 'lente'achtig!  Binnenshuis was het ook warm met de eerste drie dagen kleine Koning Arthur in ons vizier en halfweg de week wisseling van de wacht toen Prinses Hebe aan de beurt was.  Misschien denken mijn blezertjes (bloglezertjes) wel: waarom neemt ze die kindjes nu niet samen in huis?  Wel, zo af en toe eens ééntje in zijn ééntje is ook bijzonder leuk.  Dan kunnen ze eens alle aandacht voor zichzelf opeisen en krijgen.  Wees gerust, ons Minimannetje reserveerde al een paar dagen tussen Kerst en Nieuw voor hem en zijn oudste zus samen.  De jongste moet nog wat wachten, want Katootje Kadootje zit in de ontdekkingsfase van een éénjarige en is geen moment uit het oog te verliezen. Met ons Minimannetje trokken we maandagnamiddag naar het strand, waar een snedige wind stond en de wolken laag hingen en er van zon geen sprake meer bleek.  Lang hebben we het daar niet volgehouden. Gelukkig kunnen we altijd even bij Mémé Zee (mijn moeder) binnenwippen voor een stukje chocolade of een koekje en om wat op te warmen.  Daarna ging het richting Kruidvat ofte 'de bollenwinkel' (naam gegeven door kleine Koning Arthur vanwege de bollen met foto's op de etalage), want hij had bij zijn Mama in de krant gelezen, dat er diertjes in plastieken zakjes te koop waren.  Je moet weten, onze kleinzoon is zot van beestjes, maar dan wel in pluche, plastiek of hout.  Hij vond onmiddellijk zijn gading en was in zijn nopjes met één zakje safaridieren.  'Daar heb ik genoeg mee' sprak onze driejarige, die het kleine begeert en het grote dus zeker waard is.  Je vindt er niet veel uit dat hout gesneden!  's Anderendaags hielden we het bij de kinderboerderij en dat was een schot in de roos.  Méér vraagt ons ventje niet.  Op woensdag wisselde de wacht en gingen we Prinsesje ophalen.  Al zes en één tand armer, een zalig dametje in de dop.  Zo rustig als Broer is, zo energiek is Zus. Televisiekijken gebeurt dan ook in verschillende standen: ondersteboven, ruggelings, achterstevoren ... je kunt het zo gek niet bedenken.  In de bioscoop echter, verroert ze geen vin.  De animatiefilm 'Transylvania', over vampiertjes en mensjes, was een schot in de roos.  Ook nichtje Scarlet en ik hebben ontzettend genoten.  Van een ontspannende namiddag gesproken!  Vrijdagmorgen is marktmorgen, dus samen met ons Minimeisje te voet naar 't Stad en op de middag frietjes gaan smullen in de frituur.  De regen nam het over van de wolken, maar gelukkig was het warm genoeg, om met de step te racen op de zeedijk.  De nattigheid bood één voordeel: Prinsesje had bijna de ganse dijk voor haar alleen. Raar toch, hoe snel mensen op de vlucht slaan voor een paar regendruppels.  En weer was Mémé Zee de gedroomde toevlucht, om de kletsnatte jas wat te drogen (na een duik in een plas water) en een beetje op adem te komen.  's Avonds, na een kort bezoekje en een paar rondjes oefenen op de slotraceclub van Manlief, nestelden we ons (kleindochter en ik) in de zetels voor de finale van 's lands grootste verkiezing: de nieuwe K3tjes.  Ons Minimeisje was niet onverdeeld gelukkig met de uitslag, maar ja, een mens moet zich in het onvermijdelijke schikken, al zal ze toch efkens moeite hebben met dit nieuwbakken trio (volgens haar eigen zeggen).  Maar ... alles went, alles went snel!  Zo is de herfstvakantie dus verleden tijd en wordt er al uitgekeken naar: eerst de Sint en daarna het Rudolfgedoe.  Hectisch!  



gepost door admin 08.11.15 19:37 | permalink | reacties (0) | General
08.11.15
voor Emmanuella


Lieve Emmanuella,  hartelijk dank voor jouw warme reactie op mijn vorige spinsel. Het voelt altijd deugddoend, te weten dat er mensen zijn, die een vleugje troost vinden in wat ik vroeger en nu nog steeds, schrijf.  Sommigen vragen me, of ik niet beter over 'geluk' zou pennen.  Ze begrijpen niet, dat ons verdriet zo'n lang leven beschoren is.  Eénentwintig jaar is lang, maar terzelfdertijd ook zo kort.  Ik weet, hoe moeilijk jij het hebt.  Verleden jaar, éénentwintig jaar na Benjamins sterven, spoelden de tranen langs mijn wangen tot een eindeloze zee.  Niemand die begreep wat er gebeurde, want zoiets zijn ze van mij niet gewoon.  Er was die dag geen houden aan, aan dat immense verdriet.  Er is dus niks mis met jou, niks mis met verdriet, niks mis met tranen om dat immer lege vak in jouw leven.  Zoals mijn kleindochter van zes het deze week zo lief verwoordde: 'zo lang Benjamin in je hoofd en je hart zit, zullen er herinneringen zijn.'  En zo etste ze ook die dag weer tranen in mijn ogen.  We moeten en mogen ons niet schamen voor ons hartzeer en gemis.  Weet, dat er hier iemand voor het scherm zit en aan jou denkt.

Hieronder een tekstje, enkele maanden geleden geschreven.  

Hartengroetjes!

 

 

het voelt

als noodgedwongen

 

de tijd

 

die verplicht

tot stilzwijgen

 

tot niet al te vaak

meer vernoemen

 

van jouw naam

 

het maakt

soms opstandig

 

maar evengoed

intens weemoedig

 

en telkens

 

teken ik volhardend

verzet aan

 

tegen het snoeren

van mijn mond

 

het sluiten 

van mijn lippen

 

gun ik tijd geen vat

 

op het verhalen

van mijn liefde

 

... voor jou

 

Doris Dorné

 



gepost door admin 08.11.15 19:07 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)