Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: NOVEMBER 2017


21.11.17
één jaar in een vreemde wereld ...


Sedert vorige zaterdag woont Moeder al één jaar in een haar totaal vreemde wereld en is het woonzorgcentrum St. Anna haar thuis.  Al ligt Bulskamp, gesitueerd even buiten Veurne, voor haar op een andere planeet.  Eén jaar, twaalf maanden, tweeënvijftig weken, driehonderdvijfenzestig dagen ... het stelt omzeggens niks voor, daar waar tijd verloren loopt tussen ochtenden en avonden.  Het valt me nog altijd moeilijk haar daar te zien zitten.  Broos, breekbaar, kwetsbaar, afhankelijk en onmachtig tot begrijpen wat haar allemaal overkomt.  Wat speelt er zich af in haar hoofd, vraag ik mezelf vaak.  Ja, er zijn humoristische momenten, waarbij we soms zelfs de slappe lach krijgen en Moeder met ons, het is niet allemaal tranendal, maar makkelijk is anders. Gisteren zei ze, dat ze daar niet zal blijven tot ze tachtig is (ondertussen draagt ze al het cijfer zesentachtig).  Om de twee minuten vroeg ze me welke dag het wel was.  Haar blik kijkt ver weg, ze ziet andere dingen dan wij.  Ik ben haar dochter niet meer, ik ben haar zus.  Vreemd toch, hoe ze in mij, die het dichtst bij haar stond en dagelijks over de vloer kwam, nu de zus ziet die haar leerde breien en dansen. En ik lijk dan nog in de verste verte niet op mijn tante.  Het vergt enig balanceerwerk, om haar te kunnen volgen in haar hersenspinsels en om mee te stappen in het verhaal, dat ze voor ogen heeft.  Het altijd alert proberen te reageren vraagt veel energie en maakt me soms doodmoe.  Maar ... er wordt goed voor haar gezorgd, ze is veilig en dat is een grote geruststelling. Het woonzorgcentrum is bovendien 'top'.  De zorg voor 'verloren mensen' is niet evident. Het zijn net kleine kinderen, maar geboetseerd tot volwassenen, plooien ze niet makkelijk meer.  Ik heb niets dan bewondering voor het verplegend personeel, dat zich ten volle inzet, maar vaak weinig respons krijgt en van hot naar her moet vliegen. Dus van hieruit een spreekwoordelijke bloemetje voor al wie van St. Anna een warm toevluchtsoord maakt!  Eén jaar ... leven in een wereld waar omzeggens iedereen zijn weg niet meer vindt, het hakt er stevig in bij mij, maar zolang ik samen met Moeder in de cafetaria een kriekje kan drinken mag ik niet klagen, toch?  Minder was het nieuws over een zorgcentrum hier in Nieuwpoort, verleden week. Goed, dat die dingen aan de oppervlakte komen en naar buiten gebracht worden.  Een 'wake up call' voor allen, die de zorg op zich nemen voor kwetsbare mensenlevens.  Gisterenavond een filmpje meegepikt, samen met vriendin Louisa  'Zeven hemels' gaan zien.  Over jezelf altijd wegcijferen voor anderen, trachten goed te doen, anderen graag zien om jezelf graag gezien te denken.  Om op een gegeven ogenblik vast te moeten stellen, dat wat je ook doet of probeert voor anderen, uiteindelijk alleen maar bedoeld is om je zelf goed te voelen.  Noem het gerust een soort van egoïsme.  Maar het verlangen, om evenveel terug te krijgen als wat gegeven werd, verzandt vaak in ongoocheling.  Dus ... denk ook eens aan jezelf, geef zo nu en dan jezelf eens een pluimpje ... dan moet een ander het niet doen!

 

de tijd

nam me 

bij de hand

 

trok mij mee

gaf me geen

kans tot dralen

 

één jaar vloog

als in een flits

razendsnel voorbij

 

de dagen

niet bij te benen

namen een loopje

 

... met mij

 

maar altijd

reisde jij mee

naar overal en nergens

 

los van en toch weer niet

verankerd aan elkaar

nooit meer echt samen

 

jij en ik ...

doorheen dat éne jaar

 

Doris - 2017

 

       



gepost door admin 21.11.17 16:59 | permalink | reacties (1) | General
11.11.17
te veel van het goede ...


Mijn bezoekje, tijdens de herfstvakantie met kleinkroost, aan een speelgoedgigant was de aanleiding tot het even kwijtraken van het noorden.  Te veel van het goede geeft vaak oprispingen, nietwaar?   Aanstoker tot dit alles: ons aller geliefde Sinterklaas.  Zoals elk ander jaar, vielen ook nu de speelgoedboekjes enkele weken geleden al in de brievenbus.  Kleinzoon was er zo van onder de indruk, dat hij niet meer aan slapen toekwam, want zijn hoofdje zat te vol met dat boekje.  Je zal maar vijf zijn en belangrijke keuzes moeten maken.  Enfin, tijdens de vakantie stond er een namiddagje speelgoedwalhalla op het programma.  Tot mijn grote ontsteltenis bleek de inkom, met het vooruitzicht op de kerstdagen, toen al een dennenbos.  Vlak achter de deur, verloren we ons in een Halloweenomgeving met alle griezelbenodigdheden, die je je maar kunt bedenken.  Een boogscheut verder lachte de goede Sint ons minzaam toe.  Het werd me even zwart voor de ogen.  Onze kleinkroost had er minder last van.  Wat is er immers leuker dan van rayon naar rayon te spurten en al de dingen uit het speelgoedboekje te aanschouwen?  Al bij al hadden ze vlug een keuze gemaakt, maar makkelijk was dat niet.  Een kinderhartje dat vol verwachting klopt en bij het zien van zo veel moois net dat tikkertje harder gaat slaan.  Je houdt je eigen, volwassen hart vast!  Ik kwam alvast een stukje wijzer buiten.  Kleinzoon had me zijn sinterklaaswensen getoond, zo weet ik wat ik moet weten én moet kopen.  Nu zijn we zo'n twee weken verder.  Ondertussen kon ik al wat 'huiswerk' maken en het één en ander aanschaffen.  Hier en daar waren er al lege vakken in de rekken en een moedige, maar laattijdige papa kreeg te horen, dat wat hij zocht uitverkocht en niet meer te verkrijgen was.  Tot zijn grote ontgoocheling, je wilt je kind immers gelukkig zien.  Niettegenstaande het nog een maand duurt vooraleer de goed heilig man op de deur klopt, is hij toch al op de terugweg en wordt hij verplicht plaats te ruimen voor de in aantocht zijnde kerstdagen.  Ja, het wordt me allemaal een beetje te veel!  Mijn sinterklaaslijst is immers nog niet volledig afgewerkt en de tekst voor mijn kerstkaart ligt ook nog te sudderen in mijn achterhoofd.  Ik voel het, net zoals vorige jaren ben ik tussen al dat commerciële gedoe, efkens het noorden aan het verliezen.  Ik kijk smachtend uit naar 1 januari 2018, de dag van de bevrijding, het moment waarop we geschenken en alle andere toestanden achter ons kunnen laten en de kans krijgen om weer rustig te ademen. Iets wat momenteel in televisieland niet aan de orde is.  Sedert eergisteren praat iedereen over 'grensoverschrijdend gedrag' en volgen we met argusogen én oren het verdere verhaal van een televisie icoon en zijn entourage.  Amerika in het klein, zullen we maar zeggen.  Ach, had ik nog maar een kinderhartje, ééntje dat net een tikkertje harder slaat wanneer zes december nadert, maar voor de rest geen weet heeft van de grote, boze wereld.  Een onschuldig hartje, vol vertrouwen in later.  Tja, die tijd is natuurlijk al lang voltooid verleden!

 

een sprekend artikel

in de krant

 

... slik

 

een pijnlijk bericht

in de brievenbus

 

... slik

 

een ontroerende film

op televisie

 

... slik

 

een beklijvende reportage

in een damesblad

 

... slik

 

een hartbrekend mailtje

in de box

 

... slik

 

ouder worden ...

steeds vaker tot

tranen toe bewogen

 

heimelijk alles wegslikken

 

Doris Dorné - 2016

 

 



gepost door admin 11.11.17 19:25 | permalink | reacties (0) | General
04.11.17
novemberintrede ...


Zoals jullie al gemerkt hebben, is er tijdens de voorbije herfstvakantie van schrijven niks in huis gekomen.  Kindervreugde gaat dan voor alles en om 's avonds laat dan nog achter dit klavier te kruipen (jàààà ... kruipen!), ontbrak het me aan de nodige energie.  Twee van onze superkleinkinderen in huis deden de luikjes van mijn ogen zonder enige moeite dichtvallen terwijl ik de gebruikelijke televisieprogramma's trachtte te volgen.  Ik viel zelfs in slaap tijdens ' Tabula Rasa', de bejubelde reeks met en van Veerle Baetens, mijn nummer één actrice.  Dat zegt veel over mezelf en over het gestaag groeien van het aantal jaartjes ouderdom.  Niet, dat die twee pareltjes van kindjes het mij moeilijk maaakten, het zijn echte schatjes, het lag gewoon aan mezelf.  Het waren vier dagen om in te kaderen.  Ons minimannetje en jongste minimeisje zijn immers één en al liefde.  Grote Zus maakte de keuze tussen logeren aan zee en de halloweenstoet op het thuisfront.  Ze ging voor Halloween. We maken voor haar het logeerbed op in de kerstvakantie.  Ik smolt, toen tijdens het snuiten van mijn neus, onze jongste vroeg: 'Heb jij ook een snottenbelletje?' en toen vijfjarige kleinzoon me met zijn fantastisch blauwe ogen ernstig aankeek, na een stukje jeugdverhaal van mijnentwege: 'Jij hebt ook al je problemen gehad'.  Zoveel tederheid in die kleine lijfjes!  We hebben die vier dagen goed gevuld met speelpleintjes, Dreamland, een bezoekje aan Mémé Zee, strand, pannenkoeken eten ... de kleine geneugten in een mensenleventje.  Woensdag reden we hen terug naar Oostakker en sloten af met een gezellig uitje naar de wokchinees.  Een goeie 'gok', lekker en ook fun voor de kindjes.  Zullen we nog eens doen.  Ondertussen ging ook één november voorbij.  De week voorafgaand reed ik met vriendin Fabienne naar het kerkhof in Mannekensvere (Middelkerke), om er bloemen te plaatsen bij het graf van haar ouders.  Terzelfdertijd hielden we halt in Nieuwpoort, waar de as van haar man jaren geleden werd verstrooid, net als die van Benjamin, mijn vader en mijn grootvader.  Het raakt me telkens weer, dat er zoveel vervallen graven zijn.  Schots en scheef, gebroken en verwaarloosd. Getekend door het geselen van de tijd.  Graven, waar nooit iemand nog komt naar kijken, omdat er gewoon niemand meer overblijft, om om te kijken naar die doden.  Neen, geef mij dan maar als as de vrijheid van het gras, de lucht, de wind en dat niemand zich belast moet voelen om elk jaar weer met de 'verplichte' bloemen te komen.  Ik had het er vrijdagmorgen nog over met een vriendin.  Bij een lekker kopje koffie praten over wel of niet begraven willen worden, het moet kunnen.  Blijkbaar is zij er nog niet uit wat ze wil, het graf, een urne of de vrijheid.  De dood ... niet zo evident.

 

neen ...

 

ik liep niet

tussen de doden

met plichtsbewust

in mijn handen

de obligate bloemen

 

neen ...

 

ik bezocht niet

de plaats waar

as ooit uitgestrooid

woorden deed stokken

 ogen verdronken in tranen

 

neen ...

 

alle liefde

alle warmte

ligt te rapen in ons huis

dat ook altijd

het jouwe is gebleven

 

altijd het jouwe blijft

 

Doris Dorné - 2015    



gepost door admin 04.11.17 18:55 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)