Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2007


31.12.07
laatste dag


De laatste dag van 2007 zit er bijna op.  Terwijl veel mensen zich mooi maken en vrolijk uitkijken naar een spetterend en sprankelend eindejaarsfeest, nestelen Echtgenoot en ik ons knus in de zetel voor een gezellig, gewoon avondje.  Echte feestneuzen zijn we nooit geweest en zullen we ook nooit meer worden.  Iedereen zijn meug!
Mijn nieuwe kalender (gekregen van Vera) hangt al aan de muur in de keuken.  Gisteren schreef ik alle belangrijke en niet te vergeten gegevens over.  Verjaardagen, trouwdata, afspraken, maar vooral ook veel sterfdata van kinderen, die we gekend hebben (en soms ook niet gekend hebben).  Het zijn vooral deze data die bij mij prioriteit krijgen, omdat ik weet, hoe deugddoend het is voor ouders van overleden kinderen, een kaartje te ontvangen en te voelen, dat wat hen het liefste was, nog lang niet vergeten is.  Zelfs na jaren kan een klein berichtje voor hen vaak een groot lichtpunt zijn.
De voorbije week stonden op radio BRT 2 de uitzendingen in het teken van 1000 klassiekers.  Zoveel fantastische liedjes werden gedraaid.  Nostalgie alom!  Ik was in mijn jeugdjaren nogal fan van het franse chanson en dan vooral van Michel Sardou ('la maladie d'amour' is één van mijn favorieten), maar ook de toenmalige kleinkunst kon ik best smaken: Boudewijn De Groot (zestien lentes, vlinder ... ) en Robert Long vormden de frontlinie van mijn top vijf.  
Al die liedjes terug beluisteren, melancholie troef.  Ze mogen dat van mij ieder jaar doen, zo'n top 1000.
Sedert maandag zijn we vogelliefhebbers geworden, vogelspotters op kleine schaal.  Niet dat we iets tegen deze diertjes hadden, maar het kwam nooit eerder in me op, om eens zo'n vogelbol op het terras te hangen.  Sedert ik bij elk bezoek aan Fabienne, het komen en gaan van koolmeesjes, distelvinken, vlaamse gaaien, bonte en groene spechten kan bewonderen, heb ik besloten van ook hier wat meer leven in de brouwerij te halen.  En zo kunnen we sedert enkele dagen genieten van een vrolijk schouwspel op ons terras.  Koolmeesjes die distelvinken wegjagen, een roodborstje dat rondborstig de baas speelt over al wat graan komt pikken en een merel, die de allergrootste moeite had om aan de bollen te geraken en het hele hebben en houden dan maar versleurde, zodat het ook spek voor zijn bek werd.  Van intelligente wezens gesproken!  Feit is, dat zowel Echtgenoot als ik er veel plezier aan beleven.  Goede raad voor mensen in de ban van het lege nestsyndroom: lok de vogels in je tuin en op je terras!  Je zult zien, de wondere wereld der natuur zal je doen opleven.
Tot zover dit laatste spinselwerk op de laatste avond van het jaar.  Voor allen, die de moeite doen om hier eens te komen piepen en mijn pennegewrochten lezen, volgende tekst stond op mijn nieuwjaarskaartjes en telt dus ook voor jullie:
 
hopen op ...
verlangen naar ...
 
goed - beter - best
 
in 2008!
 
Met warmte,
 
Doris en Co


gepost door admin 31.12.07 19:35 | permalink | reacties (0) | General
30.12.07
kerstmarkt


Op de voorlaatste dag van 2007 nog vlug even het winters vuil van onze wagen gewassen.  Amai, 't was de moeite!  Niet dat het veel opbrengt dezer dagen, want zodra er weer gestrooid moet worden tegen gladheid, kleeft het zout als het ware aan je carrosserie, maar voor het ogenblik blinkt ons autootje als een spiegel.
Door al dat gepoets was het laat eten deze middag.  Daarna wandelden we eens tot aan de Nieuwpoortse kerstmarkt.  'Sneeuw in de stad (en nu ook in bad)' is een jaarlijks terugkerend fenomeen.  Op de markt wordt een schans opgesteld (waar je in autobanden kunt afglijden) en daarna komt een firma, die voor de nodige 'nepsneeuw' zorgt.  Ze spuiten het goedje waar het hoort te zijn met een soortement sneeuwkanon.  Nadeel van dat spul is, dat het heel vlug in ijs verandert onder de vele kindervoetjes.  Als de jeugd er dan sneeuw- of beter ijsballen van maakt, kun je maar hopen geen zo'n projectiel tegen je oog of hoofd te krijgen, want echt deugddoend is het niet.  Vermits we dit jaar nog niet tot op de kerstmarkt geraakt waren en er deze namiddag een optreden was van één of andere groep, namen we de kans te baat.  Bovendien was het prachtig weer: zacht en geen zuchtje wind.  Op deze kerstmarkt staan er kersthuisjes, gehuurd door Nieuwpoortse verenigingen.  Gedurende twaalf dagen wordt er glwhein, jenever, chocorum, achoufkes, friesengeist (ho,ho,ho ... gevaarlijk goedje) aangeboden, teneinde handen en voeten warm te houden.  We hielden halt aan de kerststal uitgebaat door de pingpongclub, vielen middenin een bekendengroepje en ... bleven hangen en babbelen. Er was veel volk op de been en de prachtig verlichte markt zag er bepaald sfeervol uit.  Drie chocorums verder keerden we huiswaarts, want ondanks dat drankje begonnen mijn tenen te protesteren (echt!).


gepost door admin 30.12.07 19:12 | permalink | reacties (0) | General
29.12.07
wintertoerisme


Op een zonnige zaterdagmorgen bezoek krijgen van Ellen, dat is een tof einde breien aan het laatste weekend van 2007.  Ellen, buurmeisje van rechtover, kind aan huis bij ons sedert ze kan lopen (bij wijze van spreken), van kleinsaf vriendinnetje en speelkameraad van Alexander (ze zijn even oud) en later hartsvriendin van Benjamin, beetje dochter van mij .... altijd welkom op nummer zes!  Ze had een mooi boeket bloemen mee, een ruiker om bij Benjamins foto te plaatsen en ook nog een pracht van een kerstcadeau voor mij.  Een juweeltje van een theepot met vier heel aparte theekoppen, waar de speciale thee in zijden zakjes, gekregen van Zoonlief, zeker zijn gading zal in vinden.  Langs deze weg, nog een dikke, dikke dankjewel voor dit geschenk, Ellentje. Samen met Fabienne zal ik er zeker gebruik van maken, maar met mate, want eigenlijk is het een beetje een 'kunstcreatie'.  De theepot lijkt wel de wonderlamp van Alladin!
Moeder was deze namiddag in alle staten, enkel en alleen, omdat ze problemen had met de verwarming op één van de appartementen boven.  Vierenveertig jaar geleden, landden we in Nieuwpoort-Bad.  Mijn ouders ruilden (wegens familieperikelen) hun riante en eigenhandig gebouwde woning, voor woonst in de kelderverdieping van een nieuw appartementsgebouw op de zeedijk. De dag waarop we verhuisden regende het pijpestelen, hadden mijn twee zussen en ik de waterpokken, was er nog geen aansluiting van water, gas en elektriciteit in ons nieuwe 'stulpje'. Een dramatisch begin!  In de jaren die volgden was mijn moeder 'concirge' ofte 'huisbewaardster' en werd ze verondersteld van vierentwintig op vierentwintig uur bereikbaar te zijn voor de dames en heren eigenaars van de twintig appartementen boven ons hoofd.  Ze nam dat letterlijk en legde hen veel te veel in de watten.  Ondertussen zijn we vierenveertig lichtjaren verder en zijn de eigenaars van het eerste uur allemaal oud en krakkemikkig of overleden.  De jonge garde van toen sterft langzaam uit.  Veel appartementen wisselden van eigenaar, wisselden nog eens van eigenaar ... vaste constante in dat gebouw bleef ... mijn moeder.  Nog steeds staat ze paraat als er gebeld wordt, nog steeds houdt ze controle in het gebouw, nog steeds rekenen de inwoners van 'upstairs' op haar.  In maart wordt ze zevenenzeventig, tijd om in te binden (volgens mij dan toch).  Het maakt me kwaad, dat ze nog op haar knien gaat zitten om ontregelde en slecht onderhouden oude gasketels in gang te zetten.  Het maakt me kwaad, dat ze nog loopt en vliegt voor mensen, die hun appartement belabberd achterlaten, enkel en alleen omdat ze weten, dat ze op haar kunnen rekenen. Noem het maar 'upstairs, downstairs' in Nieuwpoort-Bad.  Zij heeft er voor gekozen en ze kiest er nog altijd voor.  Wie ben ik dan om die keuze in vraag te stellen? Zij leeft haar leven, ik kijk het met lede ogen aan en begrijp er geen jota van.


gepost door admin 29.12.07 22:11 | permalink | reacties (0) | General
27.12.07
kaartjes


Ben dezer dagen druk aan het werk met het versturen van mijn wenskaarten voor 2008.  Geen kerstwensen van mijnentwege, maar wel warme woorden voor het nieuwe jaar. Ik ben er nu al een week of twee zoet mee en het einde is in zicht (moet wel, want de eindmeet van 2007 meldt zich aan en seffens gaat 2008 uit de startblokken).  
Ik hou van kaartjes, voor welke gelegenheid ook, er bestaat voor alles een gepast exemplaar (het vereist enig zoekwerk, maar daar heb ik een beetje mijn hobby van gemaakt). Wat mijn nieuwjaarskaarten betreft, het kostte dit jaar bloed, zweet en tranen om een sprekende tekst (die ik goed vond) uit mijn pen te schudden.  Dagen, weken, maanden heb ik lopen denken, schrijven, schrappen, om een niet alledaags kaartje naar familie, vrienden en kennissen te kunnen sturen.  Het is altijd hartverwarmend te horen, dat mensen echt aan die kaartjes en teksten houden.  Bij de Muurkrant liggen ook tal van  mooie kaarten, maar heel vaak speelt het geloof er een rol in en dat is niet aan mij besteed.  Voor elk wat wils, niet?  Ondertussen zijn er hier al zo'n 170 kaartjes in de brievenbus gevallen.  Ik behang er de muur in onze inkom mee, leuk voor de bezoekers, die vaak met open mond mijn collectie bewonderen.  Veel warme woorden van mensen die ik nog nooit ontmoet heb, maar waarmee contact gelegd werd via mijn dichtbundels en die me na al die jaren nog steeds blijven schrijven.  Iedereen krijgt antwoord en zo komt het, dat ik jaarlijks om en bij de 250 nieuwjaarsstuks verstuur. 
Je kunt met een kleine tekst, met zo weinig woorden, zoveel goeds doen. Toen Benjamin in behandeling was en wij een jaar lang (met onderbrekingen) in het UZ vertoefden, was er een dierbare vriendin, die het zelf heel erg moeilijk had, die iedere keer weer liet weten, dat ze aan ons dacht bij middel van een kaart.  Ze is ondertussen overleden, maar ik vergeet nooit, hoe ze zichzelf wegcijferde, ons een hart onder de riem stak en ervoor zorgde, dat Benjamin iedere keer weer post ontving in dat kleine glazen kamertje. Haar warme hart, het begaan zijn met ... blijft een waardevolle herinnering aan iemand, waar ik nog dagelijks aan denk.
Onderschat de waarde van een kaartje niet. Met weinig moeite laat je mensen weten, dat je aan hen denkt, met hen meeleeft, hen niet vergeten bent, ook al zit je mijlen van elkaar vandaan, zie je elkaar zelden of nooit.  Dat is toch mooi? Méér moet dat niet zijn.


gepost door admin 27.12.07 14:29 | permalink | reacties (0) | General
25.12.07
voorbij


Kerstavond en Kerstmis zelf zitten er weer op, we kunnen ons lanceren voor Oudejaar en Nieuwjaarsdag. Onze Kerstavond was erg gezellig met zijn vijven.  Zoonlief kwam ons vervoegen (vriendin Veerle koos voor haar familie, maar stak vandaag over naar Nieuwpoort), vriendin Fabienne is al jaren van de partij sedert ze alleen is en nicht Raymonde, die twee loodzware jaren achter de rug heeft, vond de moed en de kracht, om er ook bij te zijn. Verdriet zorgt vaak voor verbondenheid, je vindt maar rust en begrip bij mensen, die hetzelfde meemaakten en die je de vrijheid voor het voelen van dat verdriet, gunnen.  Enfin, de gourmet viel in de smaak (kan ook niet anders), gewoon wat verschillende vleessoorten en een keuze aan rauwe groentjes en sausjes ... en we waren vertrokken.  Het is ook het lievelingsritueel van Zoon. Al een moeilijke eter van geboorte af aan, zijn diners en etentjes niet echt aan hem besteed. Na het gourmetten kwam het dessert en de kadootjes.  Het leukste moment van de avond.  Echtgenoot gaf me een kleine thermos (modern en rondbuikig) voor warm water bij het theedrinken.  Zoon had zijn uiterste best gedaan en kocht me verschillende soorten thee ('t was nochtans niet afgesproken, die thee en die thermos bedoel ik) van hoog allure.  Heerlijke thee in zijden zakjes (dat is nog wat anders dan dat papieren gedoe van Lipton en Pickwick).  Je kunt met gemak drie koppen uit één zakje halen.  Zlig! 
Deze middag gingen we uit eten met de ganse familie.  't Was erg lekker, maar we hebben daar toch een paar uur gespendeerd (en een serieus bedrag ook).  Het voordeel ervan is natuurlijk, dat niemand er thuiswerk moet van maken.  Tja, zo'n gourmet of fondue of racletteavond, dat is mijn ding, maar veel andere culinaire kwaliteiten eigen ik mezelf niet toe.  Een ganse dag in de keuken ploeteren, om daarna te zien, dat alles in een mum van tijd via gretige monden in de magen terechtkomt ... het ontmoedigt me.  Bij mij moet alles snel en gemakkelijk gaan, niet teveel heisa en liefst iets met de zekerheid, dat iedereen aan tafel het zal lusten. Een keukenprinses kun je me dus moeilijk noemen, eerder een keukentornado.
Ondertussen keerde iedereen, beladen met geschenken, huiswaarts en daalde de rust weer in ons stulpje en zo is het goed.
Het is niet allemaal peis en vree op Kerstmis.  In een dorpje bij Middelburg (Nederland) verloor een echtpaar vier kindjes, vier zusjes tussen één en acht jaar oud, in een brand.  Als er al een God is, dan is die wel echt ver weg! Ik stond ook even stil, bij de jongen van zestien uit Nieuwpoort, die zich van het leven beroofde.  Wat bezielt zo'n jongen, een kind nog?  Wat ging er in zijn hoofd en hart om?  Neen, niet iedereen is blij en gelukkig met Kerstmis ... zoveel mensen, zoveel verdriet.  Ik sta er vandaag eens extra bij stil.
 


gepost door admin 25.12.07 22:58 | permalink | reacties (1) | General
23.12.07
naakte waarheid


In een gesmaakte reactie op mijn vorige spinsel, maakt vriend Rudi Siffer mij er attent op, dat hetgeen waar ik zo in bewondering en verwondering voor stond, eigenlijk niks met de natuur te maken heeft, als wel met het nieuw fenomeen 'fijn stof'.  Lap, daar gaat nog één van mijn dromen aan diggelen!  Hoe ouder een mens wordt, hoe kleiner het geloof in mooie dingen.  Ja, achter elk 'fantastisch' iets schuilt er dezer dagen een lelijk kantje en een mens zou van minder chagrijnig worden.  En toch ... ik heb genoten en laat ik dat gevoel nu niet echt willen verknallen door doemdenken.  Maar, Rudi heeft gelijk, er valt nogal wat vuiligheid uit de lucht.  't Is niet van vandaag, dat onze auto na een regenvlaag vol 'zand' ofte 'stof' ligt.  Het is ook de reden waarom ik mijn was niet meer buitenhang.  Je haalt hem vuiler binnen dan hij aan de draad gehangen werd.  Ook op het terras eten zonder een 'partytent' (stel je daar maar niet te veel van voor), doe ik niet meer.  Zonder tentje boven de tafel kun je iedere dag je schotelvod bij het afvegen roetzwart maken.  Dus ja, ik geloof Rudi als hij me laat weten, dat het prachtigste panorama dat ik in jaren zag, veroorzaakt wordt door 'fijn stof'.  Kom maar op met de bewijzen Rudi! Ondertussen blijft er van het 'stoffenomeen' niets meer over.  De dooi is ingetreden, de thermometer wijst weer positieve waarden, het wordt dus sowieso geen witte Kerst, maar wel een mistige en dat is dan ook weer te danken aan onze vervuiling. Amai, mens zijn ... 't is ook niet van 't gemakkelijkste.  
Morgen is het kerstavond, we gaan het een beetje gezellig maken.  Veel sfeer met theelichtjes, ook iets waar je het milieu niet veel goeds mee doet, maar ik hou er zo van.  Zoon komt naar huis en Fabienne en Raymonde vervoegen de gelederen.  Na een apéritiefje gaan we lekker gourmetten en daarna is het pakjespluk terwijl we desserten (klinkt goed hé).  Op Kerstdag zelf gaan we eten met de familie en dan zit het 'feesten' er weer op, want met oudejaar doen wij dus lekker helemaal niks, buiten met zijn tween gewoontegewijs in de zetel hangen en verveeld afwachten tot de klok vermoeid twaalf slaat.  Eén seconde later beginnen we zonder veel poeha aan 2008.  
 


gepost door admin 23.12.07 14:59 | permalink | reacties (0) | General
21.12.07
verstild


Nog nooit zag ik de wereld zo mooi.  Ben deze morgen te voet naar 't stad getrokken (op en al tien minuten stappen), me vergapend van verwondering en bewondering aan Moeder Natuur.  Achter ons huis en de kinderboerderij loopt er een weggetje (het zwart wegeltje, noemen wij het), dat onze wijk met stad verbindt.  Aan weerszijden afgeboord door nu al metershoge bomen en verschillend struikgewas.  Het leek alsof de wereld was verstild, alsof een toverstaf alles plotseling in wit had veranderd.  De vorst, die al enkele dagen aanhoudt en de mist van gisteren, tooiden de bomen met kristal.  De blaadjes van de struiken waren als poederbesuikerd en fijn omrand met blinkend rijp.  De natuur was één prachtig kunstwerk en ik liep er middenin, gelukzak die ik was.  Dubbel zo mooi werd het rond de middag, toen de maagdelijk witte bomen zich scherp aftekenden tegen een azuurblauwe lucht en de zon het panorama liet blinken als zuiver diamant  Mijn hart en mijn mond liepen er van over, ik genoot van elke minuut.  Echtgenoot vond me maar 'een rare', hij verklaarde me voor gek, maar dat kon me niks schelen.  Oog hebben voor dit uniek schouwspel maakte me alleen maar blij.  Geluk ligt in kleine dingen, nietwaar?
Op televisie deze week zo'n beetje het Groot Nederlands Dictee gevolgd.  De Belgen waren de Nederlanders weer maar eens een voetje voor.  Enkele jaren geleden ging ik met Louisa naar Theater aan Zee in Oostende (moet je eens doen, echt de moeite waard) en namen we deel aan het Klein Nederlands Dictee, voorgelezen door Wouter Deprez.  Die dag werd ik fan van hem, er zat beslist pit in dat ventje. Nu, we hadden er echt zin in en we deden het allebei bijzonder goed (zonder overdrijven).  Het moet lukken, dat we allebei negen fouten maakten (maar niet dezelfde, geen sprake van spieken) en dat we één van de beste scores hadden.  De pluim die we kregen (bij wijze van spreken), deed ons bijna naast ons schoeisel lopen van trots.  Een kinderhand is gauw gevuld, maar het is iets waar ik vaak lachend aan terug denk.  Misschien komt het er ooit nog wel eens van, om deel te nemen aan zo'n echt dictee.  Wie weet!
De kerstcadeaus zijn binnen, de portemonnee bijna leeg. Laat die dagen maar komen, blij toe als alles weer zijn normale gangetje zal gaan.  Al dat opgefokte en hypocriete gedoe, doe maar gewoon, dat is al erg genoeg!  Grapje hoor, ik hou wel van die geschenkjesdagen, meer om te geven dan te krijgen.
Seffens valt Claire hier binnen, de laatste miniracingwedstrijd van het jaar 2007 wordt vanavond verreden.  Het zal weer 'bibberen' zijn in de grote zaal, maar ja, voor de hobby moet je iets over hebben en welke 'sportman' laat zich nu klein krijgen door een beetje vriestemperatuur?


gepost door admin 21.12.07 19:14 | permalink | reacties (2) | General
20.12.07
samen


Nog een keer panne gehad met mijn spinselpagina, dus gauw de webmasterdokter er bij gehaald. Volgens zijn diagnose, zou het euvel nu de wereld moeten uit zijn en mag het spinselen geen problemen meer opleveren.  Voor een goeie webmaster(dokter) wend je je tot Jurgen ofte www.xenanet.be!
We zijn ondertussen een paar dagen verder en door al dat gedoe, vergat ik te vermelden, dat we (Echtgenoot en ik) sedert maandag (de dag van Benjamins overlijden, veertien jaar geleden) éénendertig jaar samen in het zelfde bootje varen. Het stormt soms al eens ('t is stil waar het nooit waait), maar de wind gaat toch altijd weer liggen.  Eénendertig jaar geleden zei mijn vader: 'je bent de eerste die in december huwt (we waren met drie zussen), maar je zult ook de laatste zijn!  Zo stralend zonnig als de dag voordien was, zo nat en koud was onze huwelijksdag.  We kregen van alles een portie: sneeuw, regen, ijzel ... keus te over.  Iedereen stond stijf van de zenuwen (wij niet in het minst), het weer viel tegen, de wegen lagen gevaarlijk glad, onze zetels moesten diezelfde dag nog geleverd worden (en wij maar wachten), de fotograaf zijn batterijen vielen leeg (hij mocht geen grote reportage maken, we hadden er het geld niet voor, vandaar dat hij er een beetje zijn voeten aan veegde).  Later stelden we vast, dat de meeste foto's van onze 'huisfotograaf' mislukt waren.  Toen vond ik dat erg, maar nu niet meer.  Wie kijkt er nog naar die foto's?  Het feest zelf viel mee, veel ambiance, lekker eten. 
Al bij al een geslaagde dag, waar ik monkelend op terugblik. Gelukkig weet een mens niet wat de toekomst in petto heeft. Zeventien jaar later zou onze jongste, onze benjamin, Benjamin, op onze huwelijksdag sterven. Sedertdien is er geen behoefte meer aan 'feeststemming' op 17 december, het verlies van Benjamin weegt daarvoor veel te zwaar door.  Maar ... we (Echtgenoot en ik) zijn nog altijd samen, we varen nog altijd in het zelfde bootje!


gepost door admin 20.12.07 22:13 | permalink | reacties (0) | General
18.12.07
veertien jaar


Een kink in de kabel wat mijn site betreft gisteren.  Ik kreeg geen toegang tot mijn spinselpagina.  Webmaster Jurgen dan maar gealarmeerd (laat op de avond) en vandaag kunnen we er weer tegenaan! 
Gisteren, 17 december, was het veertien jaar geleden dat Benjamin stierf.  Een klein jongetje van zes verloor het oneerlijke gevecht tegen kanker.  Ons jongetje, onze jongste, zoontje, broertje, neefje, kleinzoon ... van.  Zoveel verdriet was er al voorafgegaan aan zijn sterven.  Het is met geen woorden te beschrijven, hoe het voelt als de diagnose 'kanker' gesteld wordt bij je kind van drie.  Er zijn geen woorden om de veer- en vechtkracht van zo'n kind te omschrijven.  Er zijn geen woorden om weer te geven wat er door je heen gaat, als je te horen krijgt, dat je stralende, moedige kind hervallen is en in de terminale fase zit. Zoveel woorden tekort om al dat voelen, al die tranen, al dat verdriet, te omschrijven.  Nu, veertien jaar later, leeft hij nog in tal van harten.  De telefoontjes, de mailtjes, de kaartjes, de bloemen ... ontroerend.  In al die jaren, heeft mijn pen me geholpen om met dit bodemloos verdriet om te gaan.  Het ziek zijn en sterven van Benjamin, maakte ons tot andere mensen, vormde ons gezin tot anders.  Vanaf het moment van de diagnose tot nu zijn we niet meer de mensen, die we toen waren.  De pijn, de angst, het eindeloos verlangen, kneedde en boetseerde ons tot wie we nu zijn.  Hoe zou het leven mt hem geweest zijn?  Die vraag stel ik me vaak, maar het antwoord zal ik nooit weten.  Benjamin leerde me de echte waarde van een kind kennen.  Kinderen zijn zo kostbaar, we durven dat soms al eens vergeten.  Met het verlies van je kind, verlies je een groot stuk van jezelf en het komt nooit meer echt goed.  Altijd iemand te weinig, altijd een lege plaats, altijd dat verlangen en hunkeren ... nooit meer cht, cht ingelukkig. Zo voelt dat, zo is dat.
Veertien jaar geleden bleef er van mijn zonnekind niets anders meer over, dan een kriel vogelpootje in mijn hand en pijn, zoveel pijn. Ik weet zeker, dat ik met mijn kind grenzen heb overschreden, de menselijke kantjes waren verdwenen, het lijden had de bovenhand.  Zo je kind zien sterven, ook daar zijn geen woorden voor. Je kan (en mag) alleen maar zwijgen over zoveel onrecht!
 


gepost door admin 18.12.07 19:30 | permalink | reacties (0) | General
16.12.07
winter


Het weekend zit er weer eens op.  Bitter koud, de eerste winter liet zich voelen.  Gelukkig droog en zonnig!  Gisteren kwamen Zus Martine en schoonbroer Nico overgewaaid uit Oostakker.  Twee prachtige bloemstukjes gekregen van hen: ééntje voor Benjamin (morgen is het veertien jaar geleden, dat hij stierf) en ééntje voor onze huwelijksverjaardag (morgen zijn we éénendertig jaar gehuwd).  Ook al verschillende kaartjes en mails ontvangen met warme gedachten aan Benjamin (en terzelfdertijd aan ons).  Het doet verschrikkelijk veel deugd, dat zoveel mensen nog steeds met ons begaan zijn na zo'n lange tijd. Het is voor ouders van overleden kinderen van groot belang, dat er soms nog eens een teken van 'denken aan', van 'meevoelen met' komt van mensen rondom hen, maar vaak is dat niet het geval en dat doet pijn.  Toch wil het niet zeggen, dat er niet meer aan onze kinderen gedacht wordt, alleen staan de mensen er soms niet bij stil, dat een kaartje of een telefoontje of een mailtje ...  altijd hartverwarmend is en niet zoveel moeite kost.
In de vrieskou deze namiddag Echtgenoot meegetroond naar Duinkerke, een stadje juist over de franse grens.  Zelf was ik daar nog nooit geweest en ik wou de winkels daar wel eens bezichtigen nu ze op zondag open waren naar aanleiding van het kerstshoppen.  Okee, dat hebben we ook weer gehad!  Niks speciaals, doe geen moeite, allemaal winkels die je hier ook kunt vinden.  Bovendien stond gisteren in de krant, dat de gezelligste straat om te shoppen in Oostende ligt.  Waarom zouden we ons dan nog verplaatsen naar een ander land?  Identieke winkels, veel betere tearooms, gezelliger sfeer ... het aardsparadijs ligt in Belgi.  Laten we nu niet teveel reclame maken voor de genoemde badstad, seffens komen nog grotere hordes toeristen naar hier afgezakt en dan is de gezelligheid ook zoek.  We mogen ons gelukkig prijzen hier in deze contreien te wonen, wie dat niet inziet is een zuurpruim! Zeg dat ik het gezegd heb, na een winters bezoek aan onze franse buren.

 



gepost door admin 16.12.07 20:42 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)