Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2008


31.12.08
aftellen


De laatste uren van 2008 zijn geslaan, het aftellen is begonnen.  Straks gaan heel veel mensen zich opdossen voor een feest vol glamour en glitter, er zal gedronken en gegeten worden, getoast op het nieuwe jaar en iedereen zal iedereen geluk wensen.  Of er van die wensen veel in huis zal komen, dat is een ander paar mouwen, laten we het tenminste een beetje hopen.  Echtgenoot en ik cocoonen vandaag, lekker knus in de zetel voor de buis (zoals bijna elke doordeweekse avond).  Ik zal eens kijken hoe ik nichtje Caro haar examen een beetje de beloofde glans kan geven, zo zullen mijn laatste 2008 uren tenminste zinvol verstrijken.  Een klein hapje, een slokje schuimwijn (gisteren kreeg mijn wederhelft nog een fles champagne kadoo van zijn werkgever, maar die houden we in reserve voor meer  ingrijpender momenten) en de overgang van oud en nieuw is in één stap gezet.  Morgen zwaait iedereen iedereen een tof, gelukkig, positief, rijkgevuld twaalf maanden termijn toe en overmorgen vergeten we al, dat het nieuwe jaar van start is gegaan.  Het zal volgens mij overigens niet veel verschil maken met wat voorbij is.  De crisis zal voortduren, de regering zal vallen over futiliteiten, mensen zullen ziek worden en sterven, oorlog blijft een optie ... het leven zal gewoon zijn gang gaan.  Toch wens ik iedereen, die deze spinsels leest een 'hart' verwarmend nieuw jaar toe.  Dat jullie allemaal mensen op je weg mogen vinden, die het waard zijn om te koesteren.  Dat jullie allemaal momenten mogen kennen van intens geluk en daarnaast draagkracht zullen vinden op ogenblikken van intens verdriet. Dat we vooral allemaal 'mens zijn' en 'mens blijven' in de komende 365 dagen, die in een zucht weer tot het verleden zullen behoren.  Niet méér dan dat!
Sedert begin deze week klinkt op Radio 2 de top 1000 van klassiekers aller tijden.  Van nostalgie gesproken.  Zoveel mooie liedjes, die het leven kleurden en kleuren.  MelodieŽn met een romantische bijsmaak, teksten om in te verdrinken. Jeugdliefdes, verbroken relaties, verloren vriendschappen ... de muziek van jaren terug brengt alles in kaart. Met weemoed luister ik naar het Duitse 'Du', naar Ann Christy, Michel Sardou ... puur verlangen naar vroeger en jong zijn en zorgeloos genieten. Heimwee op notenbalken. 
 


gepost door admin 31.12.08 17:50 | permalink | reacties (0) | General
30.12.08
ter plaatse rust


Gedaan met werken voor Echtgenoot! Vanaf vandaag krijgt hij 'ter plaatse rust', maar of dat wel zo zal zijn, dat valt nog af te wachten. In mijn vrouwenhoofdje ligt er al een lijstje met klussen klaar.  We zullen het ijzer smeden terwijl het warm is, want je weet maar nooit wat morgen brengen kan.  Eerst laat ik manlief een beetje sudderen, zodat hij zich daarna met de nodige energie op mijn huiselijke, met vrouwelijk inzicht, uitgekiende projecten gooien gaat.  Ook de eerste regels van het 'op rust zijn' vastgelegd., van begin af klare wijn schenken is nooit slecht.  Mijn sociaal leven gaat gewoon door: shoppen met Fabienne als we er zin in hebben, winkelen met Moeder op dinsdagmorgen, om de veertien dagen koffiedrinken met Ludwina, af en toe eens naar Gent om bij te kletsen met Zus.  Het zijn door de jaren heen gegroeide waarden, die ik echt in eer wens te houden, man in huis of niet.  Als we elkaar de ruimte geven, dan zal het hier wel loslopen (denk ik toch).  Vandaag moest Echtgenoot zijn bedrijfswagen inleveren en ging ik hem ophalen in Ieper.  We namen de gelegenheid te baat om eens tot in het centrum te lopen en daarna een kop koffie te drinken ... een goede start van ons nieuwe leven!
Fabienne bezocht gisteren met Ettore, haar kleinzoon van tien, de kerstmarkt hier in Nieuwpoort.  Onze stadse kerstmarkt bestaat uit een schans, bedolven onder een pak aangevoerde sneeuw, waarlangs het jonge grut met glijbanden naar beneden kan glijden, donderen, rollen ... je kiest maar.  Ettore kreeg zo'n band te pakken (je moet er bijna een moord voor doen om  zo'n ding in handen te krijgen) en was twee keer de schans afgegleden, toen een volwassen man (waarschijnlijk een hyperbegane vader) hem uit de band kieperde en het ding aansloeg voor zijn kroost.  Fabienne, superoma, zag het gebeuren en vloog erop af.  Twee volwassenen vochten verbeten voor het glijding, de vader moest het onderspit delven en droop af.  Tof, zo'n vriendin met 'haar op haar tanden'!  Vind het echt jammer, dat ik er niet bij was.  Ettore nam nog één keer de schans en gaf dan zijn glijband, zoals eerder beloofd, door aan een mevrouw, die met haar kinderen op haar beurt stond te wachten.  Superdesuperoma, die Fabienne!  's Avonds zei haar kleinzoon: 'Nu weet ik waarom jij niet bang bent van inbrekers!'.  Ach ja, een grootmoeder met spierballen, die vind je niet overal.  Zijn tienjarige neus glom van trots en met reden.  Tja, kerstmarkten zijn mooi, maar er gebeuren daar niet altijd 'heilige dingen'.  Bovendien staan er op onze markt alleen maar kraampjes met benevelend vocht en dat werkt soms mensonterend, als je begrijpt wat ik bedoel.  Als de drank is in de man/vrouw, is de wijsheid in de kan (zoiets)!


gepost door admin 30.12.08 17:54 | permalink | reacties (0) | General
29.12.08
koud


Vrijdagavond was het bitter koud op de club, de vriezeman deed zijn intrede.  Zelfs het wegen van de wagentjes stuitte (vorige week al) op problemen. Wegens te koud lieten de weegschaaltjes het afweten met als gevolg, dat de autootjes onder hun gewicht vielen en de helft van de mannen eigenlijk moest gediskwalificeerd worden.  Wat dan weer voor verhitte discussies zorgde en de racers daaardoor gelukkig terug op temperatuur kwamen. De cirkel was rond!  Claire en ik, dames van wekelijkse dienst, hadden het lekker warm in de cafetaria. Voor een hobby moet je toch iets over hebben en gezien de mannen het sterke geslacht vertegenwoordigen moeten ze niet teveel komen klagen.  In lang vervlogen tijden, sprongen de gevulde bierflesjes kapot van de vorst, het water bevroor in de flessen en onze neuzen hadden precies de kleur van worteltjes.  Goeie, oude tijd, brrrrrr. 
Zaterdag was het prachtig weer, de zon scheen en de staalblauwe lucht nodigde uit tot een fietsritje naar 't Bad.  Met de muts diep over mijn oren, goed ingeduffeld op mijn spiksplinternieuw stalen ros een bijtend windje getrotseerd.  Amai, die fiets rijdt als een trein.  In een mum van tijd stond ik, zonder veel fysieke inspanning, waar ik zijn moest.  Fantastisch!  Echtgenoot zat op de club voor de laatste race van dit jaar met de juniors (zes- tot zestienjarigen).  De groep blijft groeien, er waren vijftien enthousiaste miniracertjes ... mijn wederhelft ziet het wel zitten.  En ondertussen zakken de vriestemperaturen verder, het blijft nog wel veertien dagen koud, volgens ons allerliefste Sabientje.
Gisterenmorgen stierf, onverwacht, de vader van Annie, de opa van Ellen en Glenn. Groot verdriet en onbegrip. Opeens iemand verliezen die je bijzonder lief is, daar kun je met je hoofd en je hart niet bij.  Het is een plotse confrontatie met de eindigheid van het leven, onvoorbereid moeten aanvaarden, dat 'nooit meer ... voor altijd' wordt.  Verdriet is de schaduwzijde van geluk, geen geluk zonder verdriet.  Geen houden van ... zonder verdriet. Verdriet maakt deel uit van een mensenleven, maar we staan er bijna nooit bij stil, tot op het ogenblik van groot verlies. Lieve Ellen, Glenn, Annie, Oma, we leven intens met jullie mee, we zullen Opa nooit vergeten.
 
 
 
 


gepost door admin 29.12.08 20:57 | permalink | reacties (0) | General
26.12.08
voorbij kerstmis


We zijn al een dag voorbij Kerstmis, deze middag alle restjes van 'teveel besteld eten' weggewerkt. Met de crisis in ons achterhoofd moeten we toch een beetje onze 'uitspattingen' beperken.  Woensdag, kerstavond, was zoals elk jaar, Fabienne van de partij.  Zoonlief trok met Veerle naar haar familie en nicht Raymonde had haar schoonzus op bezoek.  We lieten het niet aan ons hart komen en de gourmetschotel smaakte heerlijk (zo'n schotel heeft veel voordelen: er moet niet gekookt worden, geen fornuisstress, je zit gezellig samen aan tafel en het blijft betaalbaar).  Fabienne trakteerde met een ijstaart van het Sneukelhuisje, als toetje.  Moet je zeker eens proeven.  Tijdens de koffie vonden de kadootjes hun nieuwe eigenaar.  Voor mij een splinternieuwe telefoon (de laatste dagen liet ons communicatiemiddel het afweten) van Echtgenoot (maar daartoe had hij opdracht van mij gekregen) en het nodige werkmateriaal om mijn huis proper te houden van Fabienne (komt altijd van pas).  Om elf uur stonden Zoonlief en Veerle gisteren al in Nieuwpoort.  Na de middag haalde ik Moeder op en even later arriveerden Zus en Schoonbroer Nico met de twee nichtjes.  Nog maar eens ijstaart en gewone taart, petit fours, 'lukken' (boterwafeltjes) en chocolaatjes op de tafel getoverd.  Kaloriebommen alom!  Geschenken uitgewisseld en veel plezier gehad.  Van Zoonlief en Veerle kregen we een design vogelvoederbakje, heel mooi!  Het zal een speciaal plaatsje krijgen op ons terras. Zoals gevraagd, bezorgden ze mij ook de nodige theelichtjes, als reserve (twee dozen van hondertwintig) voor de komende maanden.  Ik ben nogal een kaarsjesbrander (heeft niks te maken met geloof), het zorgt voor sfeer en warmte. Ook Zus voorzag me van zo'n tweehonderd stuks, mijn winter kan niet meer stuk. Kreeg ook nog een bon voor Ikea, dat keukentafeltje komt er dus echt!  Wim reageerde op mijn vorige spinsel, hij krijgt liever goedkope niemandalletjes waar je eens goed mee kunt lachen als kadoo.  Vroeger gaf ik daar ook mijn geld aan, maar die leuke niemandalletjes zijn de dag van vandaag ook zo goedkoop niet meer en met het ouder worden vind je dat dan verloren geld.  Nu geef ik liever een beetje contanten aan de jonge gasten, dan kunnen ze zelf kiezen waar ze het willen aan besteden en heb je geen miskopen, die de dag nadien ergens in een godvergeten hoek van een kast belanden.  Wat Schoonbroer Nico met zijn geschenk gaat doen, dat is nog een groot vraagteken.  Groot, ja, Zus kreeg het bijna aan haar hart toen ze het zag.  Ik kocht bij Mario, waar we elke vrijdagmorgen iets drinken, een authentiek houten kraam waar je elf bierglazen kunt in deponeren (een meter bier).  Om die elf glazen te vullen kreeg hij zes flessen (van een liter) kerstbier.  Origineel toch?  Zoiets vind je niet in de winkel, het komt uit een café.  Ben eens benieuwd waar Zus dit stukje 'antiek' zal deponeren (ze was nu al aan het zuchten).
's Avonds aten we belegde broodjes en laat me hier nu maar eens reclame maken voor de Normandie te Nieuwpoort-Bad. Lekker, lekker, lekker!  Daarna bezochten we in sneltempo de kerstmarkt, om de grootste kerstman (onze reus Jan Turpijn) van Europa eens te monsteren.  De dames van de reuzengilde zullen daar serieus wat werk gehad hebben aan het maken van dit metersgrote kerstkostuum.  Chapeau! Als afsluiter van deze kerstdag had Echtgenoot overigens nog een lichte aanvaring met Ellens autootje, dat rechtover onze oprit geparkeerd stond (was ik eventjes blij dat hij achter het stuur zat en niet ik).  Resultaat: Echtgenoot in alle staten, je zou voor minder!  Al bij al viel het nog mee, maar lieve Ellen, als je dit leest, laat het ons gerust weten als de schade groter blijkt dan gedacht ... verzekeringen zijn gemaakt om zo'n dingen te vergoeden.  Met nog eens onze gemeende excuses!


gepost door admin 26.12.08 18:22 | permalink | reacties (0) | General
23.12.08
kerstkadootjes


Het leukste aan de komende dagen vind ik de kadootjes.  Niet echt het krijgen, maar vooral het geven en verrassen nemen bij mij een belangrijke plaats in.  Naar het schijnt waren Zus en ik tijdens de loop van het jaar het eens geworden, deze Kerst geen geschenken te kopen voor de volwassenen onderling.  Laat mijn geheugen nu toch eens af en toe een paar gaten vertonen, waardoor ik zulke beloftens volledig uit het oog verlies.  Toen Zus me eraan herinnerde, had ik al de grote zonde begaan om voor iedereen een kerstverrassing te voorzien.  Mea culpa, mea culpa ... de beslissing om kadoloos Kerst te vieren, zal voor volgend jaar zijn.  Daarmee zat Zus met de gebakken peren, zich moreel verplicht voelend toch te moeten kerstshoppen, want zeg nu zelf, geschenken krijgen doet pakjes geven.  Veel mensen houden er niet van, van het zoeken naar een passend kadootje, maar ik vind het zalig om iets leuks te vinden voor precies die éne persoon.  Inderdaad, het vergt enig talent en inventiviteit, je kan er als het ware een hobby van maken en ... de voldoening wordt er des te groter door.  Geven maakt je hart rijk (en je geldbeugel een groot stuk armer, maar laat dat me nu niet tegenhouden)!  Gisteren was het 'inpakdag' en ook dat is een niet te onderschatten inspanning.  Nu ligt alles op zijn plaats mooi te wezen.  Morgen worden de eerste pakjes geplunderd en de dag erna volgt de rest.  Het verdwijnen van de kerstgeschenken zorgt altijd voor een leegte, de glans is dan een beetje van het feest af, alsof alles al voorbij is.  Ik moet toch nog eens met Zus overleggen, stel je voor, dat er hier volgende Kerst niks te blinkeren ligt.  Het zou geen zicht zijn!
Vandaag gaf Echtgenoot een afscheidsdrink voor de collega's.  Nog drie dagen 'werken' en dan gaat hij in tijdskrediet.  Niet echt met pensioen dus, daarvoor moet hij wachten tot eind 2009, maar toch al op rust, bij wijze van spreken.  De drink ging door bij Serge en Belinda, in de Cappucino. Geen stormloop, wel een gezellige bedoening met de mensen, die Echtgenoot het liefst zag komen.  Dus al bij al een succes.  Als wederhelft kreeg ik een prachtig boeket, ik moest er mijn grootste vaas voor uit de kast halen en nu staat het te pronken midden onze woonkamer.  Eén ding is zeker, Echtgenoot wordt/werd bijzonder gewaardeerd op de werkvloer bij collega's en chefs!


gepost door admin 23.12.08 23:25 | permalink | reacties (1) | General
21.12.08
even overlopen


Drie dagen zijn voorbij gevlogen.  Even overlopen, want er in die tijdspanne in mijn leven gebeurde (niet zoveel soeps).  Vrijdag viel ik in panne met mijn stalen ros (fiets).  Het kettinkje van mijn versnellingen, waar ik zelden of nooit gebruik van maak, was gebroken en veel kon Echtgenoot daar niet aan veranderen, hoe handig hij anders ook is.  Dan maar zo naar 't stad gereden, maar wel op grote steek en mensen, dat is lastig.  De fietsenhersteller keek bedenkelijk naar mijn oud, versleten rijtuigje (Benjamin koos ooit nog de kleur) en verwittigde me: de reparatie zou mogelijks veel geld kosten.  Bij mijn vorige bezoek (een maand of twee geleden), gaf hij me al te kennen, dat ik toch eens zou moeten beginnen denken aan een nieuw exemplaar.  Goed, 't was dus het 'moment suprŤme' om tot een investering over te gaan!  De koe bij de horens gevat, enkele fietsen bekeken (maar vooral ook de prijs) en in vijf minuten was de koop geklonken.  Sedert gisteren ben ik de trotse eigenaar van een blinkende tweewieler en als het beestje een beetje mee wilt (het vorige reed zeventien jaar lang), dan wordt het wellicht mijn laatste geldverspilling (aan een fiets, bedoel ik natuurlijk) bij leven en welzijn.
Lieve Ellen kwam langs met een prachtig boeket bloemen voor Benjamin en bleef een uurtje hangen voor een gezellige babbel.
's Avonds kon ik Jenna (één van onze miniracermeisjes) blij maken met een Australische vlag waar ze al vijf jaar naar op zoek is.  Een warm hart op reis bracht de vlag mee en zorgde zo voor een brede glimlach en groot geluksgevoel. Met dank aan Hilde!
Echtgenoot vertrok gisteren nog voor het ochtendgloren naar Dison, om er een dagje te miniracen en zich kostelijk te amuseren.  Ik ging over tot het kerstversieren en was daar enkele uurtjes zoet mee.  Bovendien lapte ik in allerijl voor de allerlaatste keer dit jaar, mijn ruiten binnenshuis. Ze blinken als spiegeltjes, laat 2009 maar komen!
's Avonds stak ik alle theelichtjes aan (zorgen ook voor een gat in mijn portemonnee), gezelligheid alom.  In alle rust ben ik ook aan mijn nieuwjaarskaarten begonnen.  Een werkje naar mijn hart, Echtgenoot zal me een paar avonden niet horen of zien.  Voor je hobby moet je wat over hebben, leerde ik van mijn wederhelft. 
Deze namiddag naar Moeder gereden, om nadien met Echtgenoot een filmpje mee te pikken (Loft) in de bioscoop te Koksijde.  Ik kan de tijd niet meer noemen, dat wij samen in een cinema zaten.  Mooie film, maar voor mij mocht de muziek gerust een stuk stiller.  Al ben ik niet doof, ik moest soms echt wel mijn best doen om de gesprekken te verstaan.  Toch ga ik liever naar een animantiefilm met één of ander klein grut.  Een unieke gelegenheid om van een grote zak popcorn te genieten en me weer een beetje kind te voelen.  Binnenkort komt er een nieuwe uit (iets met een muisje met grote oren), ik zal zeker van de partij zijn!
 


gepost door admin 21.12.08 23:17 | permalink | reacties (0) | General
19.12.08
vroeg dag


Het was nog vroeg dag, toen ik gisteren Nieuwpoort achter me liet met een 'afspraakje Zus' in het vooruitzicht. Het duisterde over de autostrade,  we zitten in de zes donkere weken, nietwaar.  Langzaam kreeg het morgenlicht de overhand en eens Beernem voorbij, zag ik al wat beter uit mijn ogen.  Ja, acht uur 's morgens is wel Ťcht vroeg om op stap te gaan.  Alle hens aan dek, want ik wou eerst langs bij het Kinderkankerfonds in het UZ Gent.  't Was maanden geleden, méér dan een jaar, om eerlijk te zijn.  Ach ja, je groeit er een beetje uit, de contacten verwateren en ondertussen blijf je toch maar bezig.  Catherina (de supersecretaresse) vroeg me laatst of ik al mijn tweede reeks troostkaarten had.  Tja, ondertussen werden die bijna allemaal verkocht en is er nog maar eens een mooi bedrag weg te schenken.   Nadine en ik zijn sedert enkele maanden met de kalligrafie op porseleinen schalen bezig en dat wilden ze ook wel eens zien.  Enthousiasme alom!  Ondertussen groeide in mijn 'creatieve geest' (ha,ha) een prachtidee voor de tentoonstelling.  Ik kijk er al naar uit om op die manier met heel mijn hart voor de laatste keer naar buiten te komen en zo de kinderkankerafdeling nog een zacht duwtje in de rug te geven.  Maar goed, lang ben ik op het secretariaat niet blijven hangen, het is daar immers altijd een drukte van jewelste.  Een half uurtje later stond ik op Zus op te wachten.  De afspraak was, dat we met ons tweetjes 't stad Gent gingen onveilig maken.  Meestal zijn de nichtjes van de partij, maar nu hielden we eens voet bij stuk en eisten een dag voor onszelf.  Ik hoor de meisjes al denken: 'dikke egoÔsten' en gelijk hebben ze, maar af en toe met Zus alleen op stap moet kunnen, egoÔst of niet.  We parkeerden de wagen in zo'n draaitorenparking en wandelden voor de verandering eens naar 't Zuid.  Over de middag aten we een lekker broodje met zalm en kruidenkaas in de Pagos, onze gebruikelijke 'stop'.  Daarna ging het richting Hema en Blokker en vandaar naar de kerstmarkt.  Ondertussen had Caro (oudste nichtje) al een paar keer gesmst (lepe truc!) om uit te vissen waar we zaten, maar de volwassen meisjes lieten zich niet vangen.  Neen bleef neen (ze zal het ons niet in dank afgenomen hebben).  Een paar mislukte pogingen tot het kopen van een jeans later, brachten ons terug in de Pagos, wegens grote dorst (later realiseerde ik me, dat de gerookte zalm waarschijnlijk de boosdoener was).  Rond half vijf (vier uur dertig) viel het ons op, bij het verlaten van een winkel, dat het al serieus aan 't donkeren was.  Zus vroeg me of ik niet naar huis moest, maar Echtgenoot zat in St. Niklaas, op een pensioenafscheid van een grote chef, ik moest me dus absoluut niet haasten.  Een half uur later reden we de auto, draaisgewijs de parking uit en belandden in een tjokvol stadscentrum, middenin stapvoets verkeer.  Alles heeft een keerzijde, de straten zijn prachtig in kersttenue en -verlichting, een beetje sightseeing (stad bezichtigen) vanuit een warme auto is dezer dagen ook mooi meegenomen.  Anderhalf uur later stond ik met huid en haar op Nieuwpoortse bodem.  Voor mij dit jaar geen kerstshoppen meer!



gepost door admin 19.12.08 19:51 | permalink | reacties (0) | General
17.12.08
vijftien jaar verder


Vijftien jaar geleden zat ik op de rand van het bed, waarin mijn kind stervende was.  Een jongetje van zes, dat geen enkele kans meer tot leven had.  Mijn vechtertje, zonnekind, hartendief ... verloor de strijd tegen de kanker, die hem al drie jaar in zijn macht had.  Slechts enkele vrienden en familieleden weten hoe zwaar de lijdensweg was, hoe machteloos het toekijken.  Eerder dit jaar vroeg een Franse vrouw euthanasie, ze kreeg geen toestemming.  Haar beeld en dat van Benjamin kun je als het ware aan elkaar spiegelen.  Er is in de voorbije vijftien jaar weinig veranderd op het gebied van recht op waardig sterven.  Oh ja, er wordt veel over gepraat en geschreven als Hugo Claus de moed vindt om op eigen vraag te sterven, maar wie kent het echte verhaal achter dat van mijn kind en zoveel anderen?  Het maakt me nog steeds boos als ik denk aan de manier waarop ze moeten 'doodgaan'.  Ja, zo is het, ze gŗŗn letterlijk dood na volledig aftakelen in helse pijn.  Je staat er bij en kijkt er naar en niemand, niemand weet zich raad met dat kleine mensje dat onnoemelijk lijdt en zelf aangeeft, op die manier niet langer verder te kunnen/willen. Zes jaar oud ... en vragen om te mogen sterven.  Ach, het lijkt wel gisteren, de beelden zijn er nog steeds, net als het verdriet, maar evengoed ook het gevoel van opluchting, toen eindelijk het mensonwaardig leven voorbij was.  De allesverterende pijn was er niet minder om.  Vijftien jaar verder ... één zeker weten: die pijn gaat nooit weg, de liefde voor je kind blijft.  Benjamin was er, is er, zal er altijd zijn.  Vijftien jaar verder ... zijn er nog heel veel mensen begaan met ons.  Deze morgen kreeg ik bezoek van kleuterjuf Lucienne, van Fabienne, van Annie, Zus belde, Ellen stuurde een lief kaartje en ook Ann, Peter, Ludwina en nog verschillende andere mensen ... hartverwarmend!  Ik hoop, dat iedereen die groot verdriet moet dragen, ook zo'n blijvende warmte mag ondervinden, want het is niet evident, dat mensen jaren later nog de inspanning doen om te tonen, te laten voelen en weten dat ze nog altijd meeleven en niet vergeten.
Het is een beetje als 'op handen gedragen worden'.  Ik weet het, ik ben een bevoorrecht mens op dat vlak en ben dan ook bijzonder dankbaar.


gepost door admin 17.12.08 19:50 | permalink | reacties (1) | General
15.12.08
waterperikelen


Er waren vandaag nogal wat waterperikelen in Belgenland.  Eén of andere watertoevoer in St. Pietersleeuw had de pijp aan Maarten gegeven en daardoor stonden een aantal huizen onder water, terwijl het herstellen de nodige hindernissen opliep, omdat de gasleiding onveilig dicht nabij lag.  Door het uitlopen van de herstellingswerken kwamen verschillende gemeenten in watersnood.  Vooral in ziekenhuizen en scholen gaf dat moeilijkheden.  Vanavond waren de problemen opgelost, maar het duurt nog tot woensdag om weer helder en zuiver water te krijgen.  Hier in de Elf juliwijk nummer zes, zag ik vanmorgen mijn verslankende watervoorraad tot bijna helemaal geslonken ... er bleven nog vier eenzame flessen over.  Tijd om naar Auchan te trekken!  Fabienne opgetrommeld en kort na de middag de Franse contreien ingetrokken. Je zou voor minder eens naar ginder rijden, het verschil op één pak verslankend water is méér dan twee euro.  Eerst een volle winkelkar water ingeladen en naar de auto gebracht.  Het viel me op, dat er in de andere karretjes ook nogal wat drank versleept werd, maar dan geen smaakloos, kleurloos en reukloos vocht zoals bij ons.  Neen, het was een ware rush naar Kerstmis en Nieuwjaar toe.  Dozen champagne, kratten bier, vele flessen wijn ... de goede voornemens zijn er alleszins!  't Zijn niet allemaal geheelonthouders zoals wij (af en toe spring ik wel eens uit de band, maar die uitspattingen kan ik op de vingers van één hand tellen).  Na het droppen van onze watervoorraad in de wagen, keerden we terug naar de al druk bevolkte winkel.  Ze hadden in een tijdspanne van een maand of twee, de zaak volledig heringericht, zodat wij een beetje op apegapen liepen (je moet alles weer gaan zoeken).  Een verborgen verkoopstrategie noem ik dat.  Je vindt niets meer terug, moet alle rekken aflopen en ondertussen zie je vanalles staan, dat je niet echt nodig hebt, maar toch gretig meepikt en hop ... je karretje vult zich als het ware vanzelf.  Ja, die winkelketens zijn ook niet op hun achterhoofd gevallen en wij tuimelen daar in!   Nu, door de drukte hadden we allebei het fut niet om veel omweggetjes te maken en zo bleef de aanslag op onze geldbeugel nog binnen de perken.
Nadine is volop bezig met schalen schrijven voor onze tentoonstelling tijdens de krokusvakantie.  Ze worden alsmaar mooier!  Echt waar, het zijn pareltjes en uniek als geschenk.  Drie vliegen in één klap: je kunt ze nergens anders vinden, prijzig zijn ze niet en je steunt er het Kinderkankerfonds UZ Gent mee.  Het is een cadeau dat blijft en waar je jaren genot van hebt (als je het natuurlijk niet aan diggelen laat vallen of gooit).  Warme woorden in kalligrafie op porselein ... je kunt er iemand blij en gelukkig mee maken (mij ook, door ze te kopen, ha,ha!).
 


gepost door admin 15.12.08 21:45 | permalink | reacties (0) | General
13.12.08
de hort op


Gisteren de hort op met Isabelle, richting Ikea Gent.  Tijdens het verjaardagsfeestje verleden woensdag, vertelde ze, dat ze de vrijdag van plan was om naar Ikea te rijden.  Mijn oortjes spitsten zich en ik vroeg of ze er in haar ééntje naartoe wou.  Of ik mee wilde misschien?  Ja, als er niemand anders haar vergezelde, dan wou ik wel van de partij zijn.  Ik drong aan bij Fabienne om ook mee te gaan, maar ik zag haar twijfelen.  Op televisie had ze gehoord, dat de meubelvestiging zo'n zeven voetbalvelden groot is en bij dat vooruitzicht zonk de moed har al een beetje in de schoenen.  Enfin, we spraken af om met zijn drieŽn, volgens Isabelle zou er toch niet veel volk zijn, want iedereen moet op vrijdag werken.  Ik zag het zitten, maar had het gevoel, dat Fabienne zich eerder verplicht voelde om ons te vergezellen, dan dat ze het deed uit goesting.  De dag erna nog even gebeld, om haar te zeggen dat het geen 'moetes' was.  Dan liever niet, verzuchtte ze, zeven voetbalvelden, ik zie dat niet goed zitten. Zo kwam het dus, dat Isabelle en ik gisterenmorgenvroeg naar Gent reden.  Echtgenoot had vrijaf, maar die kan zijn plan trekken (hij zal dat volgend jaar soms ook moeten kunnen) en hij mocht van mij een beetje langer in bed blijven liggen.  Rond tien uur draaiden we de Ikeaparking op. De deuren waren pas open, er stonden nog drommen mensen aan te schuiven.  Wie had er ook weer gezegd, dat het niet druk zou zijn?  Kleine misrekening!  Al bij al viel het toch nog mee.  We liepen eerst drieŽneenhalve voetbalvelden af en gingen daarna iets eten (beetje vroeg en maar goed ook).  Lang moesten we niet aanschuiven, het eten was lekker en supergoedkoop. We kozen voor een Prinsessentaartje (raar genoeg begint het buffet bij de taartjes), Gentse waterzooi en cola.  Eten voor twee aan minder dan dertien euro (samen hé).  Bovendien mag je zoveel drinken als je wilt, waar vind je dat de dag van vandaag nog?  Het Prinsessentaartje was een streling voor het oog en de smaakpapillen, maar een ware aanslag op onze lijn, want volgens mij een kaloriebom van jewelste.  Het teveel aan vetten liepen we daarna af op de volgende drieŽneenhalve voetbalvelden.  Toen we klaar waren met eten, stond er een meterslange rij hongerige wachtenden/  't Was een ware overrompeling. Twee slimme dames (wij dus) kozen het hazenpad naar de lift, opgelucht de menigte achter hen te kunnen laten.  Isabelle vond haar tapijt in koehuid (we zochten een prachtexemplaar uit, met de nodige transpiratie tot gevolg), kocht nog een poef in dezelfde uitvoering en allerlei andere kleinigheden, terwijl ik niet echt vond wat ik zocht (buiten een paar onnozelheden, die ik niet echt nodig heb).  Mijn ogen vielen wel op een speciaal keukentafeltje en daar ga ik na de kerst- en nieuwjaarsdrukte eens mijn centjes aan uitgeven.  We zagen veel speciale dingen: vernuftige trucjes in meubels, mooie lampen, fleecedekens, kussens, knuffeldieren van onbekend allooi, mooie tapijten .... en dat alles aan meestal betaalbare prijzen.  Zeker een aanrader!


gepost door admin 13.12.08 20:08 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)