Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2009


29.12.09
banjogekte


De banjokoorts slaat toe!  Apetrots met zijn nieuwe instrument, neemt Echtgenoot de nodige stappen om het basisvingerwerk onder de knie te krijgen.  Deze namiddag gingen we shoppen in Oostende.  Hij naar de muziekwinkel op zoektocht naar een boek of dvd met praktische richtlijnen voor de banjobeginner en ik ondertussen in de kledingzaken.  Mijn wederhelft zijn speurwerk had resultaat, dat van mij niet, want volgende zaterdag beginnen de koopjes en dus wacht ik af.  In verschillende zaken kreeg je overigens al korting en wat me opviel, was dat heel veel winkels totale uitverkoop houden.  Als die allemaal het loodje gaan leggen, dan zal het shoppingcentrum van de Koningin der Badsteden er desolaat bij liggen.  Crisis?  Je zou het anders niet zeggen, het was letterlijk koppenlopen in de Kapellestraat.  De mensenmassa oogde nog erger dan een kudde zwarte schapen!  Veel volk ook in de winkels, niet echt komfortabel.  Al die opeengepakte lijven, die niet van wijken willen weten.  Al die vreemde, soms storende mensengeurtjes ... er zijn toffere dingen in 't leven.  Manlief was dik tevreden met zijn aankoop en we namen de gelegenheid te baat, om binnen te springen in de Salvatore, mijn favoriete adresje.  Hij ging voor een kop koffie en ik voor ... een spaghetti-ijsje natuurlijk!  Je kan er ook heerlijke pasta's en pizza's eten.  We liepen daarna nog even door tot op het einde van de winkelstraat en brachten een bezoekje aan 'Oil en Vinegar', waar Veroniek werkt.  Mooie zaak, met tal van specialiteiten en unieke geschenkideetjes.  Ik kocht er een potje bosbessenhoning voor in mijn thee.  Ondertussen zit Echtgenoot te tokkeloefenen op zijn drie snaren.  Ik op de computer en hij op de banjo, een mooi duo (ha,ha).
Zondagavond waren we gevraagd bij Nadine (die de borden schrijft) en Willy.  Ze wonen drie hoog, in een prachtig appartement met zicht op de duinen en het hinterland.  Er kwam een verzorgde kaasschotel op tafel en we lieten het ons smaken. Met dank aan onze gastheer en gastvrouw!
De voorbije dagen hield ik me onledig met het schrijven van mijn nieuwjaarswensen.  Tweehonderzeventig kaartjes gingen er tot nu toe de deur uit.  De Post mag me gedenken in zijn gebeden.  De talrijk ontvangen wensen hangen in onze inkom, leuk voor de bezoekers en voor ons. Elke dag, na het langskomen van de postbode, ligt er een pakketje kaarten op de tafel (Echtgenoot rept zich om de eerste bij de brievenbus te zijn) en dan moet ik hem vertellen, van wie ze afkomstig zijn.  Veel van de mensen, die me schrijven, heb ik nog nooit ontmoet.  Ik ken ze alleen van naam, doordat ze iedere keer mijn bundels bestelden. Wie is dat, vraagt mijn wederhelft dan en ik moet  antwoorden, dat ik de schrijvers ook niet persoonlijk ken.  Het is hartverwarmend, hoeveel van die 'fans' mij elk jaar weer trouw in hun adressenbestand houden en me af en toe vragen of er nog geen nieuw boekje op komst is.  Wat wil een mens méér, dan de erkenning voor wat je doet en waar je voor staat?  Al die mensen zijn, door de jaren heen, een beetje onbekende bekenden geworden. 
Onze Pastoorke Patou is gestorven.  Niet dat ik nu zo gelovig ben, maar hij noemde me altijd 'onze zon' en vond, dat ik prachtige dingen schreef.  Jammer genoeg motiveerde hem dat nooit tot het kopen van mijn schrijfsels, noch voor het steunen van het Kinderkankerfonds. Ach, 't is hem vergeven, 't was een vriendelijk manneke.  Ooit bestelde de deken van Zoutleeuw eens tien dichtbundels en vergat ze dan te betalen.  Zoiets vind ik veel erger, hypocriet tot en met.  Een andere pastoor vroeg ook een paar uitgaven, maar geld op tafel leggen ...  ging even aan hem voorbij.  Misschien zit het in de katholiek pastorale genen, de boter bij de vis vergeten te doen.  Ja, mijn geloof was al niet veel soeps, maar door zo'n dingen, ging het nog verder de dieperik in!


gepost door admin 29.12.09 22:28 | permalink | reacties (0) | General
26.12.09
voorbij


Voilà, tweede kerstdag zit er zo goed als op ... Kerst 2009 is 'passé'.  Na het gehol en geren en gezoek naar en weggeven van de passende kadootjes, daalt de rust over huize Jonckheere! Ik ben er niet echt rouwig om, want alhoewel ik dat geschenkjesjagen elk jaar weer 'top' vind, zo gauw elk zijn pakje heeft ontvangen, mag voor mij de stilte van het dagdagelijkse weer in de plooi vallen.  Kerstavond hadden we Fabienne op bezoek.  Het crisismenuutje van de Aldi was een succes ... men zegge het voort.  Bijzonder aardig voor de portemonnee en ontzettend lekker!  De helft van de warme hapjes staat nog in onze ijskast.  Hadden we ze allemaal in de oven gestoken, dan was verder tafelen geen referentie meer, want we konden nu al geen 'pap' meer zeggen.  Bij het scampipotje als voorgerecht, likten we onze vingers af en  na het lamskroontje met warme peertjes en gevulde aardappelen waren we méér dan voldaan, zodat we eerst de kadootjes uitgedeeld hebben en daarna de afwas deden, voor we aan het dessert begonnen.  In die tijd was ons crisismenuutje al ietwat gezakt en kon er nog een stukje taart bij.  Een kerststronkje gevuld met een mousse van passionele vruchten (passievruchten).  Licht en fris en speciaal van smaak.  Een lekkernij van bakkerij Verhelst uit Nieuwpoort.  Allen daarheen!  In plaats van een soortement blog wordt dat hier een ware reclamecampagne voor de regionale handelaars.  Denk niet, dat we die avond geen panieksituaties kenden.  Echtgenoot, altijd bereid tot keukenbezigheden en zich voordoen als chefkok, lag telkens hij iets moest opwarmen in de clinch met onze oven.  Een microgolf/hete lucht ovencombinatie, die overigens weinig aan de verbeelding over laat, maar in handen van mijn wederhelft rare kuren vertoonde.  Dames en Heren, er is iets gaande met Manlief! Iets bovennatuurlijks, denk ik.  Zowel de GPSdame als onze oven slaan volgens hem tilt als hij er wil mee werken ... en het ligt zeker niet aan hem, zegt hij met volle overtuiging.  Fabienne en ik keken naar elkaar, trachtten onze lach in te houden en lieten hem betijen en sakkeren. Altijd overtuigd van zijn gelijk, is er toch geen land mee te bezeilen en valt er niet te redeneren.  Maar ... de twee dames dachten er het hunne van en zwegen.  Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil!
Kerstdag zelf kwamen Zoonlief en Veerle, samen met Prinsesje naar de kust afgezakt.
In de namiddag reden we om Moeder en even later vervoegden Zus en gevolg de bende.  Eerst was er koffietafel met nog maar eens taartjes van dezelfde bakker en een prachtig ijsgebak van het Sneukelhuisje.  Het ijs van Christophe en Stephanie ... zàààààlig.  Geschenkjes vlogen heen en weer, voor elk wat wils.  Zoonlief hield zijn pakje voor Echtgenoot als 'top of the bill'.  Iedereen benieuwd natuurlijk.  Zonder een tip van de sluier op te lichten, had mijn kroost me al voorzichtige waarschuwingsseintjes gezonden en ik dacht: iets met slotracing en mijn haren rezen me al ten berge, want er staan hier al vijftien circuits in de garage.  't Was bang afwachten, maar de apotheose was groot: een banjo!  Amai, daar had Echtgenoot het echt niet van thuis.  Om te kunnen begrijpen moet je een beetje het emotionele verhaal achter dit geschenk kennen.  Manlief was amper negen jaar oud toen zijn vader stierf en hij zegt altijd: had mijn vader langer geleefd, dan was ik banjo gaan spelen.  Dit gegeven komt af en toe geregeld ter sprake en nu maakte Zoonlief die droom een stukje waar.  Wat wil dat nu zeggen?  Er staan hier dus twee keyboards waarop Echtgenoot af en toe zijn vingers vrij spel geeft en bij deze dus ook een banjo waar hij naar hartelust kan op tokkelen.  Voor de gelegenheid kreeg ik oordopjes als ludiek kadootje, maar ik zal die niet gebruiken, ik laat de muzikant rustig en lustig zijn gang gaan en ik maak dat ik ribbedie ben! Hij moet nog veel leren en mijn muzikaal talent is immers nog minder dan 'miniem'.  Er is geen twijfel aan, dit kado was een schot in de roos.  Zelf kreeg ik van Zoonlief en Veerle een 'Zoete Zonde' bon en een kadocheck voor een aantal nummers van een zelf te kiezen tijdschrift.  Moeder wou helemaal geen geschenken.  Zus kocht haar twee flessen advocaat en ik een doosje koekjes van Destrooper (nu was ze vandaag al overtuigd, dat ze die koekjes ook van Zus gekregen had).  Ja, geef dan eens iets hé! 
Ster van de dag was ons Minimeisje ... lachebekje, nieuwsgierig aagje, wonderlijk geurend mensje.  Ze stal de show en iedereen wou haar wel eens vastpakken en knuffelen.  Zoveel zachtheid, zoveel liefde, zoveel warmte in zo'n klein lijfje.  Als je naar haar kijkt, dan wordt bij wijze van spreken je hart dubbel zo groot.  Ze was het mooiste kadootje op deze Kerstdag!


gepost door admin 26.12.09 19:25 | permalink | reacties (0) | General
23.12.09
vooravond


Op de vooravond van kerstavond, kan ik met een zucht van verlichting vaststellen, dat na enig getreuzel mijnentwege, alles in kannen en kruiken is, om Kerstmisdag de glans te geven die hij moet hebben.  Het duurde even, maar de geschenkjes liggen nu gepakt en gestrikt te wachten op gretige handen.  Er zitten er een paar tussen, die bij mij alvast een glimlach tevoorschijn toveren, omdat ik weet, dat de 'krijgers' er echt mee in hun nopjes zullen zijn.  En is dat nu eigenlijk niet de èchte bedoeling:  het zelf warm krijgen bij het geven van de door jou gekozen kadootjes?  Niet uit schaamte, gewoon door het gevoel, dat je iets op de kop kon tikken, dat bij de persoonlijkheid en smaak van de gelukkige past.  Leuk!
Ondertussen zijn ook de eerste kerstwensen op kaart gearriveerd.  Net als vorig jaar hang ik ze allemaal aan de muur in de inkom, zodat elke beller bij het openen van deur, ziet, hoe goed wij zorgen voor het reilen en zeilen bij de Post.  't Zal zeker aan ons niet liggen als ze failliet gaan!  Deze avond ben ik begonnen met het schrijven van mijn omslagen, zodat ik onze wensen voor 2010 volgende week op de bus kan doen.  Een hele klus, het zijn er zo'n tweehonderd.  Geen nood, dit weekend staat in het teken van schrijven, schrijven en nog eens schrijven ... 't is een hobby, hé. 
Gewoontegetrouw komt Fabienne morgen, op kerstavond, bij ons eten.  Vroeger, toen Zoonlief nog niet met Veerle samen woonde, vond hij dat ook altijd gezellig.  Jaren gingen we voor gourmet (verschillende soorten vlees zelf bakken aan tafel in kleine pannetjes) en we lachten wat af.  Nu blijven we met zijn drieën en dit keer opteren we voor een menuutje van de Aldi (tja, 't is crisis, nietwaar?).  't Ziet er toch serieus appetijtelijk uit op papier!  Verslag volgt later.
De dag erna verwachten we Zoonlief, Veerle en Hebe tegen de middag.  In de namiddag vervoegen Moeder en Zus met man en kroost de rangen.  't Lief van nichtje Caro is ook van de partij en daar moest ik toch ook een geschenkje voor hebben, want je laat zo'n jongen toch niet met lege handen zitten tussen de anderen. Niet makkelijk, want ik zag de jongeman nog maar pas twee keer en weet van toeten noch blazen over zijn hobbies of interesses.  Ik dacht: Caro rookt, hij zal dan ook wel een sigaretje lusten.  De slimmerik hier koopt dus een aansteker en belt 's avonds voor alle zekerheid toch eens naar Zus, teneinde zeker te zijn van mijn kadootje.  Blijkt dat de jongeman in kwestie helemaal niet rookt!  Daar stond ik dan met mijn slimme koop.  Deze morgen dan maar weer op geschenkenjacht en ... ha,ha, iets op de kop kunnen tikken, dat ten eerste: past bij een jongen van éénentwintig, die je van haar noch poten kent en ten tweede:  iets speciaals, geen ding van dertien in een dozijn.  Ik blij ... Christophe of Kristof ook blij (hoop ik).  Laten we hopen, dat er niemand anders op hetzelfde idee kwam.
Geen takken of kerstbomen (is al eeuwen geleden) in ons huis.  Geen lichtjes die elektriciteit vreten.  Amai, zul je wel denken, wat een saaie bedoening is dat daar in die Elf juliwijk 6.  Ho, ho, ho ... zou de Kerstman verontwaardigd roepen.  Dit jaar veel theelichtjes en met kleine kerstornamenten leuke tafereeltjes gemaakt op mijn kasten.  Een prachtig kerstmannetje gekocht in zaak Zonnebloem, bij Linda en Mark.  Iets wat ik nergens anders zag, een pièce unique als het ware en bovendien héél betaalbaar.  Als je er met je vinger tegen tikt dan wiebelt het ventje heen en weer.  Prinsesje Hebe zal haar oogjes uitkijken!
Aan allen, die hier even halt houden, een Kerst met veel warme harten gewenst!


gepost door admin 23.12.09 19:41 | permalink | reacties (0) | General
20.12.09
ingesneeuwd


Het was deze morgen menens ... een tien centimeter dikke sneeuwlaag had zich over onze contreien genesteld.  Echtgenoot, die plannen had om vandaag naar Dison te tuffen voor een slotracedagje, had bij nader inzien toch maar wijselijk beslist om thuis te blijven, zodat hij zijn wekelijkse zondagstrip naar de bakker kon maken.  Hij liet de wagen waar hij was (ondergesneeuwd) en wandelde door ongerept winterlandschap om broodjes.  Ondertussen ziet Sabientje Hagedoorn voor deze nacht geen nieuwe sneeuwval in haar glazen bol, maar de avondspits morgen kan weer gevaarlijk glad worden met verse aanvoer van nieuwe kristallen en eventueel smeltende en aanvriezende regen.  Een gewaarschuwd man/vrouw telt voor twee!
Deze dame is morgen van plan geen voet buiten te zetten.  Met Kerstmis in het vooruitzicht moet er hier nog het één en ander gebeuren, teneinde een beetje de sfeer van de dagen te creëren.  Daarvoor zullen een paar 'kastornamenten' plaats maken voor 'kerstornamenten'.  Zo'n dingen vind ik wel leuk, sfeer scheppen met speciale hebbedingetjes, die jaar na jaar uit de kast kunnen komen zonder dat je ze moe wordt.
Mijn nieuwjaarskaarten liggen nog ongeschreven in de lade, maar die gaan pas na volgende week op de post.  Het was dit jaar even zoeken naar een mooie tekst ... schrijven, schrappen, herschrijven, piekeren, veranderen.  Ben best tevreden met het resultaat, dat tot stand kwam in samenwerking met drukker Frank Dewaele.  Eenvoudig en sober, maar sprekend.  Toch leuk, spelen met woorden en bovendien een erg goedkope hobby ... een pen, een blad papier en een beetje inspiratie volstaan!
Deze namiddag tot bij Moeder gereden.  Er woei een haarscherp snijdende wind op de zeedijk, van wandelen had ik geen kaas gegeten.  Later toch nog natte voeten gekregen door eventjes tot aan 't stad te stappen.  Het werd al donker en er stond nogal wat volk op de kerstmarkt, waar de 'opwarmertjes' vlot van de hand gingen.  Echtgenoot en ik liepen er los door, ik had geen zin in blijven staan in de sneeuw, dat doen we volgende zondag wel eens, als het mogelijk wat warmer en droger is. De kerststalletjes zijn immers bevolkt door Nieuwpoortse verenigingen, die drankjes verkopen om de kas van hun club bij te spijzen.  We willen wel sponsoren, maar met mate!
 
 
 


gepost door admin 20.12.09 19:37 | permalink | reacties (0) | General
19.12.09
spaghettikluwen


Sedert een dag of drie kreunt ons kleine landje onder een overwachte winterprik (en dat met het opwarmen van de aarde!).  Lage temperaturen en het zeldzame verschijnsel 'sneeuw' wijzen er ons nog maar eens op, dat de natuur zich lekker niet op zijn kop laat zitten.  Mensen, nietige wezens die zichzelf slim denken, moeten en zullen buigen voor de oerkrachtelementen.  Resultaat: vier centimeter sneeuw en het wegennet omgetoverd tot een spaghettikluwen files.  Mens ... nederigheid is een schone deugd!  Tja, al onze hersenen en intelligentie ten spijt, zijn we bij momenten slechts kleine dwergen als het tot een confrontatie komt met natuurtoverkunsten. Een lesje in nederigheid zou je het kunnen noemen. De televisiebeelden logen er niet om.  Vrachtwagens raakten de bruggen niet op en strandden in de vangrails.  Personenauto's gingen aan het slippen en legden zich slagzij in de grachten.  Lijnbussen bleven hangen in een handvol sneeuw, bromfietsen draaiden ter plaatse dol, tramlijnen begaven het onder wintergewicht, treinverkeer liep in de war.  Tal van werknemers kwamen te laat op hun werk of geraakten er helemaal niet.  Chaos in Belgenland, dankzij het witte wonder!  We zouden ons moeten schamen.  Ja, dat ze in Italië en Spanje het noorden verliezen bij temperaturen onder nul en zware sneeuwval, daar kan ik begrip voor opbrengen, ze zijn enkel warmte gewoon.  Hier bij ons, land-van-alles-wat, zouden we toch in staat moeten zijn om zo'n toestanden te vermijden.  Maar wie ben ik?  Sneeuwtoestanden zijn niet aan mij besteed.  Oh ja, ik sta in bewondering voor die witte vlakte, parelend in de zon, duizenden en duizenden kristallen, schitterende diamantjes.  Ik laat de sneeuw op mijn handschoen vallen en bekijk de fijne kunstwerkjes, Brugs kant, als het ware.  Inderdaad, het is genieten, een korte termijn genieten.  De gladde wegen, de vuilbruine papperige brij na het zoutstrooien, het gaatjes zoeken van smeltende sneeuw ... ik heb het er niet op begrepen.  Gisteren zei iemand op televisie: België is een leuk land, maar het zou overdekt moeten zijn!  Wie er wel tevreden is met dit weertje?  De politici van Nieuwpoort, bijvoorbeeld.  Er werd immers weer een sneeuwschans op de markt geplaatst, waar je kunt van afglijden: met sleeën, in autobanden, op skatebord of gewoon op je achterste.  Ieder jaar, wordt er na een paar dagen nieuwe sneeuw aangevoerd.  Als de natuur zijn gang gaat, zullen ze er deze keer niet teveel geld moeten tegengooien, vermits de sneeuwlaag 'natuurlijk' op peil zal gehouden worden.  Rond de sneeuwschans kun je veertien dagen lang, lijf en leden verwarmen, door het nuttigen van glühwein, jenever, warme chocolade mèt, bier met pit ... aan de kerststalletjes.  'Kerstmarkt' noemen ze dat!  Enfin, de jeugd kan er zijn hartje op halen en de ouders kunnen zich met elkaar meten in het vechten voor een gegeerde slee of autoband ter gelukkig maken van hun kroost.  Efkes op de vuist gaan, elkaar uitschelden, bedreigingen uiten ... niets is dit ultieme gebeuren vreemd na vernoemde hartversterkertjes.  Alles voor het goede doel, nietwaar? Radio 2 was aanwezig op de opening van het gebeuren, alsof zo'n sneeuwschans van een paar luttele metertjes het zoveelste wereldwonder is!  Ach, misschien ligt het aan mij ...
 


gepost door admin 19.12.09 20:35 | permalink | reacties (0) | General
17.12.09
elk jaar


Zoals zoveel dingen elk jaar terugkeren, zo is het vandaag de sterfdag van Benjamin, die me telkens weer naar de keel grijpt.  Niet te beschrijven, hoe beelden en herinneringen in je hart en hoofd blijven zitten.  Zestien jaar geleden ...'t was een grijze, droge vrijdagmorgen toen we afscheid namen van het jongetje, dat ons zoveel méér dan liefde bracht.  Hij leerde ons immers wat moed en doorzettingsvermogen betekenen, toonde ons hoe rechtvaardig je kunt zijn als zesjarige en gaf ons een lesje in mededogen naar anderen toe ... een schat van een kind.  Nog steeds kijk ik met ontzag terug op die dertien maanden lange ziekenhuisperiode, hoe hij zich daar als het ware probleemloos in stelde en stilletjes aanvaardde wat moest en niet meer mocht.  Met tederheid en trots denk ik aan die grote liefde tussen twee broers, dikke vrienden.  Zoonlief, die zonder morren een grote stap achteruit deed, toen ik veel in Gent verbleef en hij het met zijn vader alleen moest rooien.  Zoonlief, die zijn jongste broer op handen droeg en de allerbeste broer ter wereld bleek.  Zonder overdrijven ... een duo, een stel, een tweetal.  Dag op dag zestien jaar geleden kwam daar een einde aan en werd alles anders.  Hoe voelt het voor een jongen van twaalf, om plots eenzaam en alleen achter te blijven?  Hoeveel tranen zijn er ongeweten gevloeid?  Hoe groot was en is het verlangen en het gemis?  Zoveel vragen zonder antwoord.
Natuurlijk ken je als ouder de omvang van je eigen verdriet en gebruik je die als waardemeter voor de pijn van je kind, maar voor elk van ons is het beleven anders.  Je kunt je nooit een plaats toeëigenen in het hoofd en het hart van een ander, zelfs niet van je eigen kind.  Je zou het wel willen, maar 't is onmogelijk.  Eén ding is zeker, beter broer dan Zoonlief bestaat er niet.
Zo'n dag als vandaag begint nooit pijnloos.  Deze morgen dan maar vlug emmer en dweil ter hand genomen, kwestie van een beetje het verstand op nul te zetten en ondertussen naar de Madammenradio geluisterd, waar tot mijn grote ergernis Ingeborg voor de zoveelste keer haar zeg mocht doen.  Over spiritueel zuchten, yoga, stressontspanning, reizen naar India ... voor het verwerken van eindeloos verdriet.  Alsof je daarmee iets oplost!  Met alle respect voor elke vorm van beleven, maar is deze manier van omgaan met verdriet, niet een beetje schuilgaan in jezelf?  Het klinkt me nogal egoïstisch in de oren: geen schuldgevoelens meer, weg er mee, alleen aan jezelf denken, jezelf verzorgen, kijken in jezelf ... Niet, dat je jezelf met onnodige schuldgevoelens moet opzadelen, maar als we elke vorm van schuldig voelen bannen, als elk van ons maar alleen aan zichzelf gaat denken, dan belooft het hier een prachtige maatschappij te worden.  Ik ergerde me dood aan Ingeborgs uitspraken en besliste dan maar eens te mailen naar de Madammen.  Ondertussen kreeg ik al een berichtje terug (binnen het kwartier), maar zo vlug kunnen de drie vrouwen zelf mijn mail niet gelezen hebben, want het programma liep nog volop.  Dat ze mijn mailtje zullen doorsturen naar Ingeborg en dat ik dan een antwoordje zal krijgen, wel efkens wachten tot na Nieuwjaar.  Je kunt een computer soms verwensen, maar op zo'n momenten is het een handig ding.  Vlug geantwoord, dat ik een berichtje van deze spirituele dame totaal overbodig vind en dat ik liefst zou zien, dat ze mijn emailadres niet doorgestuurd krijgt.  Ben eens benieuwd wat het vervolg hierop zal zijn.  Ook zonder spirituele inbreng, kun je een weg vinden om immens verdriet een beetje te plaatsen.  Als ik de bedragen zie, die alles wat we deden voor het Kinderkankerfonds gedurende de voorbije zestien jaar opbrachten, dan ga ik sowieso een beetje zweven, maar op een andere manier dan die van Ingeborg.  Je kunt goed doen voor anderen en jezelf er beter in je vel door voelen.  Véél realistischer dan al dat goeroegedoe.
De kast staat vol met kaartjes van mensen, die laten weten, dat ze Benjamin nog niet vergeten zijn, die meeleven, zelfs na zo'n lange tijd.  Bloemen van Zus, Fabienne en Annie, GSMberichtjes, mailtjes ... warmte alom!  En dat allemaal zonder yoga, chakra, aura en andere dinges, maar puur menselijk ... zoveel waardevoller!
 
voor Benjamin ... zestien jaar later ...
 
't valt moeilijk
te omschrijven
hoe verweesd
het achterblijven voelt
 
nu al ettelijke jaren
 
verdriet kruipt immers
in de kleren
vreet als motten
gaten in je hart
 
er is geen ontkomen aan
 
en groeit de gedachte
van toch maar verder
zonder jou mèt de pijn
dan sta jij eerstdaags
 
onaangekondigd pal voor mij
 
vloeit weer
het onstelpbare missen
van kruin tot teen
dwars door alle laagjes heen
 
Doris


gepost door admin 17.12.09 14:54 | permalink | reacties (1) | General
15.12.09
scherven


Jullie zullen je wel afvragen, waarom ik vorige zaterdag niet in mijn ééntje naar Ardooie reed, maar Echtgenoot het stuur in handen had.  Wel, terwijl Fabienne en ik de schalen aan de man/vrouw brachten, nam mijn wederhelft de kans om eventjes tot in Charleroi te rijden, waar een slotracingwedstrijd plaats vond.  Gelukkig had hij toen wel zijn automatische begeleidster goed ingesteld, anders was hij waarschijnlijk in andere oorden versukkeld (ha, ha) en hadden we hem die avond niet meer terug gezien.  Halverwege de middag kreeg ik toen ook een belletje van Zus, die wou weten waar ik zat.  Ze waren van plan tot aan de kust te rijden voor een blitzbezoekje bij Moeder.  Een ommetje via Ardooie (ze komen van Oostakker) bleek voor hen klein bier en zo zag ik hen nog eens.  Bovendien trakteerden ze ons op koffie en pannenkoeken! Er is dit jaar niet veel in huis gekomen van naar Gent rijden tot bij Zus.  Op en al een viertal keer, veel te weinig natuurlijk ... één van mijn goede voornemens voor volgend jaar ... méér zusbezoekjes. 
Zondagmiddag namen we dan Moeder en nicht Raymonde mee uit voor een etentje in de Markt op de Nieuwpoortse markt.  Maanden geleden kreeg ik van Ivan en Gerda een bon voor een smakelijk hapje in vermeld restaurant.  We moesten het bedrag wel opsmikkelen voor eind 2009, dus veel tijd hadden we niet meer.  Ik wou deze zomer mijn verjaardag ermee bezegelen, maar toen zag Echtgenoot het niet zitten en de maanden vlogen voorbij.  Ter gelegenheid van onze nieuwe zestigplusser, gingen we ervoor, met in ons kielzog twee krasse dametjes op leeftijd.  We hebben genoten!
De werken bij nicht Raymonde naderen hun einde.  Alle ramen zijn vernieuwd, idem dito voor de garagepoort en de voordeur.  Twee mannen zorgden in sneltempo voor een proper behangpapiertje aan de woonkamermuren en langzaam, maar zeker valt het huis en de eigenares weer een beetje in de plooi.  Of Echtgenoot wat tijd had om de boxen van de radio terug te hangen en hier en daar een gaatje te boren?  Ja, dat had hij, vermits de heersende vriestemperaturen buitenwerk onmogelijk maken.  Even vlug dit klusje klaren, zag ik hem denken.  Buiten de waard gerekend natuurlijk, want nicht Ramona sleurde hem van keuken naar living en van living naar slaapkamer en van slaapkamer naar inkomhal.  Ondertussen was ik daar ook gearriveerd en gedienstig als ik ben, wou ik een helpend handje toesteken.  Het eerste wat ik in mijn handen kreeg, een glazen ding, zat niet vast in elkaar en hupsakee ... daar ging één van de honderden prullaria's tegen de vlakte.  Scherven alom, mijn wederhelft in alle staten en ik ... ach ja, zo is er eens plaats voor iets nieuws.  Mijn zestigplusser gaf me de goede raad nergens meer aan te komen, wat ik natuurlijk volledig in de wind sloeg.  Vliegensvlug alle scherven bijeen geraapt, mogelijks heb ik in de nakende toekomst bergen geluk!  Daarna de tapijten terug op hun plaats helpen leggen, zodat ze zich weer op haar gemak voelt in haar stulpje.  Kerst en Nieuw mogen komen, nicht Raymonde zit te schitteren!


gepost door admin 15.12.09 20:02 | permalink | reacties (0) | General
13.12.09
vruchtbaar


Vruchtbaar weekendje achter de rug!  Naar gewoonte, nam Echtgenoot, Rita, Fabienne en mij vrijdagmiddag mee voor een dagschotel ter gelegenheid van zijn verjaardag.  Een gegeven, dat ooit groeide tussen de wekelijkse vrijdagmarkters (Maurits, Rita en ik), waar later mijn wederhelft ook aan mocht deelnemen.  Sedert maanden is Maurits op vrijdagmorgen niet meer van de partij.  Hij werd opgenomen in het rusthuis (hoorden we), wegens niet meer geschikt om alleen te wonen.  Niemand bracht ons op de hoogte van zijn opname.  Via-via kwam het ons ter ore.  We missen hem nog vaak, zijn huisje is al maanden verkocht en neen, we zijn hem nog niet gaan bezoeken, want we hebben het gevoel, dat zijn familie niet zo happig is op ons. Maar, uit het oog is daarom niet uit het hart, we hebben veel plezier met hem gehad, er zijn veel warme herinneringen en we praten nog vaak over hem.  De vraag is alleen, of hij ons nu nog zou herkennen.  Er hangt een dikke mist in zijn hoofd ... dementie.
De jaarlijkse kerstmarkt in Ardooie stond gisteren op de agenda.  Zo'n vier jaar geleden nam ik er aan deel, maar daarna niet meer.  Toen ik deze zomer op de kunstmarkt in Gijverinckhove stond met mijn 'warme woorden op keramieken schalen' t.b.v. het Kinderkankerfonds, kwam de organisatrice langs en vroeg of ik dit jaar niet eens opnieuw wou deelnemen.  Gezien die prachtige schalen (als zeg ik het zelf) een mooi gegeven zijn voor een kadootje met Kerst of Nieuw, hapte ik toe.  Nadine, de kalligrafe van dienst, werd aan het werk gezet, zodat ik er toch een voorraadje te verkopen had.  Gisterenmorgen reed Echtgenoot, Fabienne (opgetrommeld als steun en toeverlaat) en mij naar het cultuurcentrum 't Hofland in Ardooie.  Dat mijn wederhelft een haat-liefde verhouding heeft met zijn GPS, was me al bekend, maar dat het zo diep zat ... Even voor het vertrek checkte hij onze reisroute (ik rij hem met mijn ogen dicht, zonder vrouwelijk mechanisme aan mijn zij) en stelde zijn dame in op het te bereiken eindpunt.  Op een gegeven moment leek het parcours dat we reden, ons toch niet je dàt.  Onze mannelijke chauffeur, reageerde flegmatisch: tja, die Madame zend je soms langs een omweg naar je einddoel (?????).  Beide, lijfelijk aanwezige vrouwen, zwegen als vermoord.  Tot op het moment, dat we een richtingswijzer zagen, die Ardooie 3 kilometer rechtsaf wees.  De metalenstemdame stuurde ons naar 'tweede linksaf', richting Tielt.  Tijd om in te grijpen!  Zowel Fabienne als ik, maanden Echtgenoot aan te stoppen en zijn computerdame te raadplegen.  Wat bleek?  Zij stond ingesteld op Pittem-Tielt in plaats van op Ardooie.  Geen wonder, dat we een omweg aan het maken waren, de techniek staat voor niets.  Volgens de man des huizes sloeg zijn GPSdame tilt (Tielt en tilt ... snap je?) en had hij met het ganse gebeuren niks in de pap te brokken.  Ja, wij geloven nog in sprookjes zulle!  Volgens mij heeft hij gewoonweg een verkeerde knop gehanteerd, maar ja, dat zal en wil hij in geen miljoen jaar toegeven.  Uiteindelijk hebben we onze vierwieler gedraaid, de dame juist ingesteld en zijn we zonder verder verdwalen in Ardooie beland.  Niet zonder enig discussiewerk overigens, dat kan ik jullie verzekeren.  We hadden mooi de tijd om onze tafel klaar te zetten, de borden te schikken en alvast eens rond te neuzen op de kerstmarkt bij de andere standhouders.  Er waren prachtige dingen te koop.  Veel zelfgemaakte kaartjes, tal van kerststukjes (kocht er ééntje voor Moeder), hartveroverende keramiek (ai, mijn portemonnee), sjaals, kaarsen, beren, kussens, houtwerk ...  Onze stand, zonder te pochen, had de meeste aantrek.  Tja, één voordeel van de teksten op de schalen, is dat er nogal wat leeswerk aan te pas komt en dat geïnteresseerden hun tijd moeten nemen.  Er was ook niemand anders met het zelfde artikel en bovendien zijn de teksten uniek, want ze zijn van mijn persoonlijke hand.  Ook het kalligrafiewerk en de gekozen kleuren zijn top, Nadine verdient een dikke pluim!  Verschillende dames vertelden me, dat ze kalligrafielessen volgen en ook eens zoiets wilden proberen. Er was niets dan lof over het idee en de uitwerking ervan.  Misschien zijn er volgend jaar wel meer stands met teksten op schalen, je weet hoe dat gaat ... een mens is een kuddedier.  Tegen die tijd zal ik trachten iets nieuws uit te dokteren, je moet de anderen liefst altijd een stapje voor blijven. We zien wel! Ondertussen brachten 'warme woorden op keramiek' dit jaar drieduizend euro in het laatje van het Kinderkankerfonds UZ Gent. Ook in 2010 werk ik op een zacht pitje verder voor de kinderkankerafdeling 3K6, die me zo nauw aan het hart ligt.


gepost door admin 13.12.09 19:47 | permalink | reacties (0) | General
10.12.09
verjaardagsfeestje


Gisteren waren Fabienne en ik genodigden op het verjaardagsfeestje van ons vroegere oppaskindje Andres.  Hij werd maandag zes, tien keer jonger dan Echtgenoot!  De kinderparty vond plaats in het indoorspeelplein Babelou te Lombardsijde, gelegen op een steenworp van Nieuwpoort.  Alle mini-invités waren al aanwezig toen wij daar arriveerden.  En méér dan dat, er gingen op het zelfde ogenblik nog twee andere verjaardsfuifjes van start, wat meteen voor de nodige ambiance zorgde.  Het kleine grut leefde zich uit in het speelparadijs: ballenbad, klimrekken, springmatrassen ...  Acht jonge hartjes genoten van springen, lopen, roepen, schreeuwen.  Het was me daar een gekakel van jewelste.  Om potdoof van te worden!  Jong van inborst als we zijn, voelden we ons ook pas zes, niettegenstaande de vele geproduceerde decibels.  Na een uurtje, trokken de meesten hun trui uit, want van spelen ga je zweten.  Terwijl Fabienne, Isabel en ik van een kopje koffie genoten hadden we geen kind aan de bende.  Tot op een gegeven moment hun keeltjes dorstig werden en de hang naar pannenkoeken erg groot bleek. Onder het spelen van 'happy birthday to you!' werden de lekkernijen geserveerd.  Je kunt niet geloven wat een gedoe het is, om een bende van acht rond een tafel te krijgen.  Zit de één een ogenblik neer, dan is de ander er nog niet en omgekeerd.  Feestvarkentje van dienst, Andres, maakte geen enkele aanstalten om zijn geschenkjes te openen, zijn pannenkoek bleef onaangeroerd.  Alleen het bijgeleverde snoepje kon zijn goedkeuring wegdragen.  Ach ja, als middelpunt van het ganse gebeuren was hij een beetje het noorden kwijt. Ondertussen kregen we een klaardere kijk op de aanwezige karaktertjes. De jeugd van heden is zonder enige twijfel heel wat mondiger en zelfstandiger dan wij in onze jonge jaren.  Er zat er ééntje tussen, dat zeker haar kaas van haar brood niet zal laten eten.  Ze was de eerste om zichzelf de pot suiker toe te eigenen (en dan nog die van ons), de eerste die dorst had, de eerste die een pannenkoek wou, de eerste die om een ijsje kwam vragen, de enige die bovenop de toog kroop om servietten te eisen.  Van een pittig meisje gesproken!  Ik wou, dat ik zo'n nummer geweest was.  Niks schaamte, een haantje vooruit, een manager met een eigen willetje.  Fabienne wou een ander meisje helpen met het besuikeren van haar pannenkoek, maar dat was buiten de waard gerekend.  Het vrouwtje in spe kon dat zelf wel, zei ze, en weigerde pertinent alle hulp.  Drie uur later begon de vermoeidheid toe te slaan.  Er was sprake van bendevorming: de ene clan jarigen tegen de andere.  Isabel moest ingrijpen om de vrede te bewaren.  De mama's kwamen hun kroost ophalen en niets te vroeg, volgens mij.  De ballen uit het ballenbad lagen verloren onder onze tafel, de ballonnen aan de stoelen werden met een knal naar de vaantjes geholpen ... tijd om af te zakken!  Op de tafel lagen de vele geschenkjes nog verpakt in kleurig papier, de jarige zou thuis nog wat uitpakwerk hebben.  Wij hadden alvast een leuke namiddag en voelden ons bij het vertrek, twee keer zo jong als toen we binnenkwamen.  't Is iedereen aan te raden, zo'n verjaardagspartijtje. Veel beter dan al die dure ontstresstoestanden, die nu in de mode zijn!


gepost door admin 10.12.09 23:45 | permalink | reacties (0) | General
08.12.09
pril


Ja, lieve lezers en lezeressen van mijn pennevruchten, vanaf vandaag zit ik met een prille zestiger in huis.  Heden wisselde Echtgenoot zijn laatste vijf voor een eerste zes.  Dat kan tellen!  Eventjes, met de twee voetjes op de grond, erbij stilstaan, dat 'piep' nu niet meer zo 'piep' is, of dat alles toch een beetje begint te 'piepen'.  Eventjes er aan denken, dat toekomst korter wordt en verleden steeds een groter stuk van ons leven inneemt.  Eventjes mijmeren ... maar niet te lang, want dat is niet goed voor hoofd en hart.  Een feestje is aan mijn wederhelft niet besteed, hij houdt niet van feestjes (beweert hij), dus dat is al van mijn hart gewassen, alhoewel ik best zin had in een drink met hapjes.  Maar ja, de wens van het 'feestvarken' wordt gerespecteerd en laten we eerlijk zijn, we sparen er veel mee uit.  Volgende zomer organiseer ik dan wel iets voor mezelf ... hij tevreden, ik tevreden!  Aan verjaardagswensen overigens geen gebrek.   Een berichtje van Zus en Co deze morgen, kaartjes in de brievenbus (waaronder ééntje van mijn vierentachtigjarige, in Engeland wonende, tante), een kadootje van mijnentwege, zakgeld van Moeder, een gesmaakte Playboy en een bakske bier van Fabienne, drie zakken snoep van Isabelle en the Kids, een telefoontje van zijn Zus, Petekind en zijn nicht ...  er zijn mensen die het met minder moeten stellen.  Straks komen Annie en Alain nog iets drinken, als afsluiter voor deze eerste zestigerdag.  Voortaan mag Echtgenoot gratis met de Lijn rijden, ouder worden heeft zo ook zijn voordelen, al zie ik hem dat nog niet te vlug doen. 
Gisterenavond zijn we nog naar Handzame gereden, tot bij Claire en Wim.  Er moesten t-shirts en truien besteld worden voor de miniracingclub bij de lokale drukker. 't Was gezellig bij hen thuis.  Hun nieuw ingerichte woonkamer is prachtig!Mooi behang en toffe eetkamer ... stijlvol.  We namen ook een kijkje in het huis, dat ze nog niet zo lang geleden kochtten (naast de deur) en waar ze nu toch al ettelijke uurtjes werk hebben verzet.  Chapeau!
Ondertussen is Sinterklaas voorbij en komt Kerst in zicht.  Morgen zijn Fabienne en ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van ons vroegere oppaskindje, Andres.  Hij werd gisteren zes, tien keer jonger dan Echtgenoot.  Nog zoveel dromen te dromen, nog zoveel dingen te doen, nog zoveel toekomst!  Gaan we gezellig naar een binnenspeelplein, waar we de jonge genodigden in het oog kunnen houden, terwijl wij een babbeltje slaan.  Tja, als mijn wederhelft niet openstaat voor enige vorm van feestgedruis, dan kan ik gelukkig nog mijn hart ophalen op zo'n kinderfeestje ... ambiance verzekerd! Let's party!


gepost door admin 08.12.09 19:27 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)