Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2010


27.12.10
voorbij


We zijn de grens van de kerstdagen voorbij, het geschenkenfeest ligt achter ons.  Straks nog even de kaap van Nieuwjaar nemen en hop ... we zijn weer vertrokken voor driehonderdvijfenzestig doordeweekse dagen.  Gelukkig, zou ik zo zeggen!
Zoals elk jaar was het gezellig op kerstavond, achter het gourmetstel, samen met Fabienne.  We kregen allebei een sneeuwruimschop als kadootje van Echtgenoot.  Hilarisch moment, wij twee op de foto met dat ding in de aanslag.  Laten we hopen, dat dit geschenk ons voor verdere sneeuwval behoedt!  Maar ... we vonden het een sublieme inval van Manlief, zo'n schep is handiger dan een borstel of bezem om komaf te maken met het witte goedje. Het echte pakje kwam wat later, ik kreeg een minilaptop ofte notebook.  Volgens mijn Wederhelft een handig ding, om mee te werken aan tafel of zelfs in de zetel tijdens het televisiekijken.  We zullen zien, het beestje moet nog geprogrammeerd worden en dat is werk voor de Heer des Huizes, want ik ken er de ballen van.
Op Kerstmis zelf trokken we met Moeder naar Zus en Schoonbroer Nico.  Waren onze contreien volledig sneeuwvrij, dan lag er in Oostakker nog een redelijke laag en waren de straten spiegelglad.  Gelukkig was er op de autostrade van glijmiddel (ijs) niks te merken, zodat we rond de middag, zonder kleerscheuren aanbelden ten huize van ... Ook Zoonlief, Veerle en Prinsesje waren van de partij.  Het was toch al zo'n zes weken geleden, dat we elkaar nog gezien hadden.  Kleine Hebe bleek een klein beetje gegroeid, maar niet echt veel veranderd.  Wat een lief ding is dat toch!  Een schatje! Het regende geschenken, maar echt onder de indruk van al die overdaad was ze niet.  Ik vond het t-shirtje met opschrift: 99% engeltje en 1% bengeltje en de rugvleugeltjes, gewoon prachtig.  Ook het badjasje, gekregen van Moeder, was een schot in de roos.  Zalig, die leuke dingen voor zo'n kleintje.
Tweede kerstdag, gisteren, was het aangenaam wandelweer en we namen de benenwagen naar 't Bad.  Veel volk over de vloer in de winkelzaken.  Raar gegeven, als je bedenkt, dat er de avond voordien nog bijna geen kat te bespeuren viel in ons badplaatsje.  Het thuiskomen was minder aangenaam.  Zoonlief meldde ons telefonisch, dat hij met zijn auto de wagen die voor hem reed een ferme opdoffer had gegeven.  Eén moment onoplettendheid en ... 't was gebeurd.  Midden in stad Gent, op een uur dat iedereen zowat het hazenpad naar huis kiest.  Zoonliefs auto in de prak, de aangereden wagen vooraan (tik tegen de wagen die voor hem reed) en achteraan geblutst.  Gelukkig waren er geen gewonden!  Terwijl Veerle met Prinsesje naar het ziekenhuis reed voor een checkup, bleef de dader van het misdrijf bij zijn vehikel tot de politie en de takeldienst er was. Wat een opluchting, ons Minimeisje kreeg carte blanche op de spoedafdeling.  Een uurtje later was de in te vullen papierberg ook in orde, had Touring het kadaver weggetakeld en kon onze kroost een beetje op adem komen.  Voor mij en Echtgenoot werd het een slapeloze nacht.  Zo'n dingen gaan toch echt wel in je kleren kruipen.  Het autowrak bleek deze morgen een hopeloos geval te zijn, goed voor de schroothoop.  Je kunt niet geloven hoe gelukkig een mens kan zijn met alleen maar blikschade!


gepost door admin 27.12.10 22:10 | permalink | reacties (1) | General
23.12.10
dooi


De dooi deed zijn werk en het gras kreeg weer kleur.  Hier en daar liggen er nog restanten sneeuw.  In de volksmond heet dat: wachten op méér.  Iedereen heeft de mond vol van een 'witte kerst', maar voor mij hoeft dat nu niet echt.  Zaterdag rijden we immers naar Zus in Oostakker, om daar de kadootjes uit te delen en het huis onveilig te maken.  Dus ... liever geen spekgladde wegen.  Momenteel stormt het hier zowaar.  Het voelt tien graden kouder dan toen het stenen uit de grond vroor.  En de ochtend blijft veel te lang donker, voor tienen zie je geen steek voor je ogen.  Maar er is beterschap op komst, vanaf nu lengen de dagen met mondjesmaat (al is het nog even wachten voor we daar iets zullen van merken, maar het idee alléén al!).
Het kadootjes zoeken is verleden tijd, alles netjes ingepakt, alleen nog onthouden voor wat bij wie hoort.  Ja, mijn grijze celletjes laten me soms al eens in de steek wat memorie betreft.  Geen paniek, 't is nog niet alarmerend.  Ik betrap mezelf erop, dat ik vaker dan vroeger moet nadenken over namen en dingen, die ik in een jonger stadium probleemloos in mijn menselijk geheugenbestand kon terugvinden..  Het vergt af en toe wat inspanning, beetje geheugentraining!  Nieuwjaarswensen verzenden is daarvoor een mega goeie oefening.  Men neme twee adressenboeken, schrijft handsgewijs zo'n driehonderd kaartjes, leest bij die gelegenheid alle namen van bekenden en nobele onbekenden met een warm hart en zie ... het mensenbrein is voor een tijdje weer 'up to date'.  Ook een prima oefening voor het vingerwerk, al dat letterzetten.  Bovendien vul je er de lange winteravonden mee op, ik was gisteren en eergisteren bezig tot na middernacht.  Echtgenoot werd gebombardeerd tot postbode en liep gans stad en buitenwijken af.  Zo staat zijn fysiek ook weer op punt.  Zie je wel, niks dan voordelen aan het versturen van tweeduizendenelfwensen.
Zoonlief belde gisteren (allé, hij belde me terug, nadat ik vruchteloos had geprobeerd hen te bereiken).  Prinsesje was in form, ze zit in de 'neen' fase.  Benieuwd of ze zoveel (of zelfs méér) doorzettingsvermogen zal hebben als haar papa.  Als die néén zei, dan bleef het ook néén.  Vaak tot frustratie van ons, zijn ouders.  Later ben ik die karaktertrek ten zeerste gaan waarderen, toen het me duidelijk werd, dat hij niet te beïnvloeden was door anderen in zijn denken.  Waarmee ik maar bedoel: ik ben blij te weten, dat hij zijn mannetje kon en kan staan.  Mijn wens voor ons Prinsesje: word jij maar een meisje met een eigen willetje en veel doorzettingsvermogen, dan kom je er wel (al zal dat Zoonlief en Veerle de nodige grijze haren bezorgen, trots zullen ze des te meer zijn).
Op naar Kerstmis!  Morgen, kerstavond, zitten we met Fabienne rond het gourmetstel, altijd leuk en gezellig.  Overmorgen spreken we al niet meer over Kerstmis, maar is het uitkijken naar Oudejaars (wij gezellig in de sofa voor de televisie) en nog eens twee dagen later zitten we al in de routine van 2011.  Zo vlug gaat dat in het leven!


gepost door admin 23.12.10 19:03 | permalink | reacties (0) | General
19.12.10
stilte


We leven in een witte wereld, onder een sneeuwtapijt van miljoenen ijskristallen.  Alles is stilte, gevallen rust.  Elk geluid wordt gedempt door die dikke laag winter.  Geen wind die huilt, geen vogels te horen, geen mensentaal te bespeuren ... alsof alles zijn stem heeft verloren.  De koolmezen laten het echter niet aan hun hartje komen.  Terwijl ik hier mijn vingertoetsenwerk verricht, vliegen ze af en aan tot tegen het raam, om een graantje mee te pikken uit het voederbakje, verleden jaar als kerstkadootje gekregen van Ellenlief.  Ze worden zowaar een beetje overmoedig, maar toch weer niet teveel.  Tussen de takken van de ingesneeuwde seringenstruik spelen ze verstoppertje en zorgen ze voor wat kleur.  Momenteel zit er een winterkoninkje in mijn gezichtsveld, klein maar dapper beestje.  Mussen zijn er hier nooit te zien.  Zou het te maken hebben met het afbakenen van vogelterritoria?
Ik wou gisteren eigenlijk naar Oostakker rijden en ons Prinsesje 's avonds op logement meenemen, maar met al dat gladde wou ik toch de verantwoordelijkheid niet pakken en ben ik maar gebleven waar ik was ... thuis.  Jammer, want het is ondertussen al langer dan een maand geleden, dat ik haar nog eens zag.  Ze zal wel al veel veranderd zijn, op die leeftijd (bijna anderhalf) wordt hun wereld  vliegensvlug groter en leren ze elke dag iets nieuws. 't Zijn kleine ontdekkingsreizigers! Blijkbaar kreeg ons Prinsesje toch een paar genen van mij toebedeeld.  Ze doet niets liever dan poetsen en is de ganse dag in de weer met schoonmaken van alles wat op haar weg komt.  Zoonlief en Veerle kunnen er maar van genieten, want of die poetswoede zal blijven, dat is nog maar de vraag.
Enfin, zaterdag met Kerst zitten we allemaal bij Zus (hoop ik toch), of 't zou moeten zijn, dat we helemaal ingesneeuwd raken. Onze kerstversiering moet er nog komen, daar maak ik volgende week werk van.  Niet te overdadig, gewoon een beetje sfeer scheppen.  Méér moet dat niet zijn.
De geschenkjes zijn ingepakt en staan vertrekkensklaar.  Als ik deze periode van het jaar al leuk vind, dan is het alleen maar voor het aankopen en uitdelen van kadootjes. Waar heb je meer plezier van, dan van het blij maken van de mensen rondom je?
Ook mijn nieuwjaarskaarten liggen paraat. Het was geen makkie, maar ben best tevreden over het resultaat.  Alleen nog even zo'n tweehonderd omslagen schrijven en dan kunnen ze op de Post.  't Zal zeker aan mij niet liggen moest deze instelling failliet gaan!


gepost door admin 19.12.10 13:44 | permalink | reacties (0) | General
17.12.10
moeilijk


Zeventien december ... het blijft moeilijk en het is dan ook altijd acrobatenwerk om deze dag door te komen.  Zeventien jaar geleden, op vrijdag de zeventiende, stierf Benjamin.  Zes maanden lang, van mei tot december, wisten we dat we op een dag afscheid van hem zouden moeten nemen.  Met die wetenschap was het leven op de toppen van onze tenen, angstig, radeloos, machteloos.  Elke dag bang zijn voor wat komen zou en toch door moeten gaan.  Elke dag een stukje minder, elke dag een stukje gebroken hart méér.  Het was een verschrikkelijk aftakelingsproces: van schitterend kind tot weerloos stervend elfje.  En wij, wij stonden er hulpeloos bij. 
Zoveel jaren later zijn de beelden nog altijd even scherp, de contouren vervagen niet. Vandaag was één slippartij van herinnering naar herinnering.
Zeventien december ... vierendertig jaar geleden, op vrijdag de zeventiende, stapten Echtgenoot en ik in het huwelijksbootje.  Feesten is er niet meer bij, Benjamin is belangrijker geworden dan wij 'samen'.  Hij verdient het ook, want hij leerde me wat kracht, moed en sterkte betekenen.
Vandaag was ook: warmte en vriendschap en liefde.  Berichtjes, telefoontjes, bloemen, kaartjes ... onze jongste is nog lang niet vergeten, zoveel is zeker.  Het voelt als een warme wollen wikkeldeken op een sneeuwse winterdag.  Duizendmaal dank voor al die hartverwarmende blijken van genegenheid.  Zo deugddoend!
 
ze werd
oneindige zee
 
trok weg
kwam terug
 
ze had
nergens vat op
 
woorden watervalden
los langs haar heen
 
terwijl verdriet
ongestoord meanderde
 
daar waar troost
geen optie was
 
bette ze haar tranen
met aangereikte zakdoek
 
Doris


gepost door admin 17.12.10 19:36 | permalink | reacties (1) | General
15.12.10
kleine kunst


De bekende kerstdagen naderen en daarmee groeit ook de 'pakjeskoorts'.  Veel koorts krijg ik daar echter niet van, want kadootjes uitzoeken, dat is voor mij een soortement hobby.  Voor iedereen een 'specialleke' staat er op mijn lijstje.  Natuurlijk wordt dit hoe langer, hoe moeilijker.  Volwassenen hebben na jaren samen echt wel genoeg kastenvulling en het is dan nog maar de vraag waar je hen echt plezier mee kunt doen.  Jonge mensen zijn voor mij nog een bron van creativiteit, al moet ik eerlijk bekennen, dat mijn jeugd vooral eurootjes onder de boom kan rapen.  Kwestie van ze de gelegenheid te geven, iets te kopen waar ze ècht iets aan hebben. 
Terwijl ik op de kerstmarkt in Ardooie stond, wist ik al twee kunstenaars te vinden, waar ik, blij als een kind, de nodige kerstuitgaven kon en wou doen.  Twee keramisten, die me met hun werk kunnen bekoren.  Beiden uit Izegem: San Oosterlynck en Didier Gesqueire (Djai).  Niet alleen zeer origineel, maar ook nog betaalbaar.  Ik blij al een kind naar huis met mijn aankopen, die op één of andere dag de juiste eigenaar zullen vinden (of ik moet alles voor mezelf houden).  Ook hier in Nieuwpoort zit er zo'n nobele onbekende keramiste: Arlette Legein.  Isabelle zag hier een werkje van haar staan en wou eens een kijkje gaan nemen, want ze had ook nood aan een niet alledaags kadootje voor haar moeder.  En ... gevonden! Zie je, wat die mensen maken is niet in winkels te kopen en daardoor ook zo bijzonder.  Bovendien heeft zo'n geschenkje nog een meerwaarde, jouw zoektocht maakt het dubbel gegeerd en zelf heb je er veel genoegdoening van.  Kleine kunst met een grote K!
Ondertussen heb ik zo ongeveer alles in huis wat 'geven' betreft voor de Kerst.  Morgen nog een namiddagje winkelen en dan zit de jacht er op. 
Zal ik even blij zijn als we straks de tweede week van januari ingaan en we weer voor een paar maanden vrijgesteld zijn van verplicht feestgedruis.  Het hoeft niet met toeters en bellen voor mij, gewoon is al gek genoeg. 


gepost door admin 15.12.10 19:15 | permalink | reacties (0) | General
13.12.10
sneltempo


Het lijkt wel of de weken korter worden, de dagen vliegen in sneltempo voorbij en af en toe heb ik het gevoel mezelf voorbij te lopen.  Ligt het aan het tellen van de jaren?  Misschien moeten we de week een dagje of twee langer maken.  Wat natuurlijk ook geen te beste oplossing zou zijn, want dan zat er nog meer hooi op onze vork dan hedentendage.  Even kijken hoe ik me de voorbije tijdspanne heb bezig gehouden.
We beginnen met verleden woensdag, waarop éénenzestig jaar geleden Echtgenoot voor het eerst zijn stem liet horen en gewag maakte van nog een aardbewoner méér op deze planeet.  De jarige bleek niet echt in verjaardagsstemming te zijn en had iets weg van een uit zijn winterslaap gewekte brombeer.  Hij kreeg nochtans het nodige bezoek over de vloer.  Eerst was er Ivan (kunstenaar Peeltje), die hem een eigenhandig gemaakt, houten autootje bracht.  Een kunstig getransformeerde schaafblok met de allure van een formule I wagentje.  Daar was Manlief best mee in zijn nopjes. Even later volgde het trio Madoutjes (Raf, Vic en Andres) met twee dozen zure snoepjes (waar ze alvast een graantje van meepikten).  Fabienne zorgde voor de culinaire toets: een keukenschort met standing.  Echtgenoot toont effenaf eens zijn kookkunsten en kan zo'n kadootje best gebruiken.  In de namiddag mochten Fabienne en ik overigens van de partij zijn op het verjaardagsfeestje van Andres, die de dag voordien zeven werd.  Nog een geluk, dat we daar eens het partybeest mochten uithangen (ha,ha).  Mama Isabelle had er een minder goed oog in. Er zat nog een tafel met een jonge jarige en genodigden in het binnenspeeltuinpark en in een mum van tijd vormden er zich rond de twee fuifnummers aan weerszijden een 'clan', die elkaar letterlijk en figuurlijk te lijf gingen.  Je zal maar een feestje organiseren en dan de ganse tijd een oogje in het zeil moeten houden, bang dat er hier of daar een blauw oog of een verloren tand zou vallen.  Stressmomenten, noemen ze dat!  Gelukkig zijn we allemaal weer heelhuids thuis geraakt.  Oef!  Later op de avond kwam ook Guido nog eens langs met een attentie voor ons feestvarken.  Van mij kreeg mijn Wederhelft een nieuwe kijkbuis, kwestie van er ook iets aan te hebben, nietwaar?  We zijn nu de gelukkige bezitters van wat men noemt een 'flatscreen'.
Op donderdagt reden we met Marie-Claire en Nicole naar het ziekenhuis in Aalst, waar vriend Ronny (echtgenoot van Marie-claire) een operatie onderging.  Niet bij de deur, als je elke dag een kijkje wilt gaan nemen.
Vrijdagmiddag trakteerde Echtgenoot op zijn jaarlijks verjaardagsetentje in restaurant Lami.  Rita, Fabienne en ik waren zijn genodigden.  En of het gesmaakt heeft!
Zaterdag was het dan de beurt aan de kerstmarkt te Ardooie. We vertrokken rond negen uur, nadat we Fabienne hadden opgepikt.  Verleden jaar verkochten we er veertig keramieken borden, alleen is dat niet te doen, maar met zijn twee is dat peanuts.  En ja, peanuts zou het zijn, want de kerstmarktbezoekers bleken dit jaar schaarser dan ooit.  Niettegenstaande de minieme opkomst, was ons dagje toch goed voor twintig schalen.  Een bevredigend resultaat, er waren immers standhouders die helemaal niets hadden verdiend.
Zondag samen met Echtgenoot een stapje in de Diksmuidse wereld gezet.  Kerstsfeer gesnoven in het Begijnhof.  Leuke dingetjes gezien, maar wegens teveel volk en te weinig bewegingsruimte toch maar afgezien van kopen.  Tja, de Begijntjes waren dan ook bijzonder klein behuisd.  Wel leuk, al die foto's van bewoners met hun nieuwjaarswensen op de deuren!  Ook eens de ons onbekende kanten van dit boerenstadje bekeken.  Dit moet eens gebeuren tijdens de zomer, volgens ons méér dan de moeite waard.
Vandaag, maandag, naar Brugge gereden, op vraag van Rosa, mèt de borden.  Nog eens acht stuks verkocht.  Het Kinderkankerfonds UZ Gent kan er maar wel bij varen. Volgend jaar nog een jaartje doorgaan met de verkoop van de keramiek ten bate van het fonds en daarna zien we wel weer.  Wie weet wat 2011 voor ons in petto heeft!
 


gepost door admin 13.12.10 18:53 | permalink | reacties (0) | General
07.12.10
dag op dag


Vandaag, dag op dag twintig jaar geleden, kregen we te horen, dat Benjamin, toen net nog geen vier, kanker had.  Twintig jaar, een zee van tijd, die toch de beelden niet deed vervagen en de pijn, het gemis en het verdriet niet wegnam.  Al die jaren kregen geen vat op mijn denken en voelen, op mijn liefde voor hem.  Ik zie ons nog zitten in de wachtkamer van de kinderarts te Oostende, ik weet nog hoe moeilijk ze het had om ons te vertellen wat ze vertellen moest.  Hoe ze de hoorn van de telefoon nam en onze komst aankondigde in het UZ Gent.  Hoe ze er op hamerde, dat we onmiddellijk naar ginder moesten rijden.  Ik herinner me bij onze thuiskomst, dat ik mijn ouders belde en ze niet thuis gaven.  Ik weet nog hoe Zus in paniek raakte en ik geen woorden meer had.  En Benjamin, die steeds maar zei: ' ik ben niet ziek, ik ben niet ziek'.  We reden naar de school van Broer, haalden hem op en namen hem mee op die eerste helse rit naar het UZ.  Wisten wij veel, dat een jongetje van negen niet binnen mocht op de kinderkankerafdeling.  De wurgende angst bij het binnen rijden van die immense blokkendozenstad die het UZ is, raak ik nooit meer kwijt, al ben ik er tijdens die voorbije jaren méér dan eens geweest. Ik weet nog hoe de receptioniste ons vergezelde naar de lift en met ons meeliep tot aan het onthaal op de afdeling zelf.  We moesten ons éne kind achterlaten in een lokaaltje naast de lift, terwijl we met ons andere kind de wereld van chemo, bestraling, chirurgie binnenstapten.  Het gevoel van 'reddeloos verloren' kan me nu nog steeds overvallen en niemand die het weet of ziet.  Ik herinner me hoe bang Benjamin voor de dokters was, hoe lelijk hij hoestte en hoe meewarig iedereen naar ons keek.  Ik ben niet vergeten, hoe mooi de lucht die dag kleurde.  Er was zon en de horizon had de roze tint van 'veelbelovend'.  En ik voel nog steeds die immense machteloosheid en het breken van onze wereld en het weten dat niets ooit meer hetzelfde zou zijn.  Buiten ging het leven gewoon verder.  's Anderendaags lag er een dikke laag sneeuw.  Ik keek door het raam naar buiten op de parking drie lager.  Zag mensen baggeren door het wit.  Wist ik veel, dat de kinderkankerafdeling langer dan een jaar ons tweede thuis zou zijn.  Wist ik veel, dat dit voor ons een veilige haven zou worden.  Wat ik toen al wel wist, is dat ik mijn kind maar één keer die hel van de therapie wilde aandoen.  Eén keer en bij herval niet meer, want wat wij vanaf de start voorgeschoteld kregen als prognose (20%), gaf me de zekerheid dat een tweede keer behandelen geen optie was.  Zo begon op 7 december 1990 het moedige gevecht van ons jongetje van net nog geen vier en zij die zoveel van hem hielden.
Onze zwartwitte vondeling verhuisde gisteren naar Zedelgem, waar hem/haar een paradijselijk leventje wacht.  Ja, Ellenlief en Raf zijn de adoptieouders van Pluizenbol.  Is hij even met zijn staartje in de boter gevallen!  Na twee dagen hier in huis, waren we dat kleine ding al gewoon.  Eerst nog wat angstig en schichtig, maar gaandeweg speelser en ondernemender.  Ik keek verwonderd toe, hoe vlug dat kleine bolletje zwart zich aanpaste en hoe snugger en slim dat beestje wel was.  De mens doet er stukken langer over om bepaalde dingen te leren!  De rust in huis is teruggekeerd en Echtgenoot haalt zichtbaar opgelucht adem.  Al bij al voelt het goed, dat ik babypoes uit de jungle (zegge: tuin) en bittere kou heb weten te redden.  Eén van mijn laatste goede daden van 2010.
 


gepost door admin 07.12.10 22:01 | permalink | reacties (0) | General
03.12.10
zwartwit


Het kleine ding op ons terras is letterlijk 'zwartwit' en wollig rond.  Een zwarte pluizebol met vier witte pootjes, badend in een sneeuwlaag van zo'n tien centimeter dik.  't Is alsof dit minikatje aan het zwemmen is, zo diep zakt het in de verstilde kristallen.  Drie dagen geleden zagen we het voor het eerst.  De kennismaking liep niet van een leien dakje, want blijkbaar had iets of iemand het beestje schrik aangejaagd.  Van zodra het één van ons in het vizier kreeg, spurtte het weg à la Kim Gevaert.
Woensdagmorgen was mijn eerste werk: kattekorreltjes voor 'juniors' gaan kopen.  Eten en drinken kregen een plaatsje onder de struiken, waar onze nieuwe aanwinst zich blijkbaar het veiligst voelde.  Het duurde niet lang voor er gebruik van gemaakt werd, zowel van poeslief als van de merels.  Blijkbaar lusten onze gevederde vrienden ook poezeneten.  Er volgde nog een rits katten, die al langer dan vandaag hun stek in één van de omliggende huizen hebben en hooghartig dachten, ook van de snoepjes te mogen smullen.  Een gelapte, een gestreepte, een zwartwitte ... wat een poezenjong allemaal kan teweegbrengen!  Ondertussen deed ik verwoede pogingen om in de gunst te komen bij onze gestrande gast.  Ik stond de laatste twee dagen meer buiten dan binnen en dat bij deze vriestemperaturen.  Echtgenoot sloeg meermaals zijn ogen ten hemel, waarmee hij duidelijk wilde maken: 'daar gaan we weer'.  Manlief is absoluut een tegenstander van dieren in huis.  Eén kattenhaar aan zijn trui, één lik van een hond ... en hij is op stervensna dood (denkt hij).  Laten we het een jeugdtrauma noemen.  Gisteren dan de schaaltjes met eten vanonder de struiken gehaald en op het terras geplaatst.  Met resultaat, het kleintje liep zijn korte pootjes vanonder zijn lijfje en at en dronk gretig, maar bij de geringste beweging mijnerzijds, ging het weer vliegensvlug richting struiken.  Echtgenoot wil dan wel geen dieren in huis, maar een dierenbeul is hij niet.  Een kartonnen doosje met een doekje erin op een houten ondergrond, moest dienen als buitenverblijf.  En ja, babypoes maakte er dankbaar gebruik van.  Toen ik gisteren Ellenlief aan de telefoon had, vroeg ik haar of ze geen poezenadoptie zag zitten.  Vanmorgen kwam ze langs (we gingen samen markten) en  kon ze onze logé bewonderen en ... verkocht!  Nu was er alleen nog de opdracht: vriendjes worden met onze pluizebol, zodat we hem/haar probleemloos kunnen versassen naar zijn/haar nieuwe woonst in Zedelgem.  Deze namiddag had ik eindelijk succes.  Na wat aarzelen besloot Zwartwit dan toch het onderspit te delven en toe te geven aan het verlangen naar warmte en liefde.  Hij/zij snorde er lustig op los.  Je zal maar zo'n klein ding zijn en al drie weken moederloos alleen rondzwerven.  Opdracht kat geslaagd!  Volgende week wordt dit schatje in de watten gelegd in Zedelgem, zeker weten. 
Koning Winter zet zijn offensief verder en wil van geen wijken weten.  Na de serieuze sneeuwval van woensdagavond, liep het verkeer donderdagmorgen aardig in de soep.  Honderden kilometers file, wagens die weigerden te starten, slippertjes.  Er is nog niet echt een kruid gewassen tegen de zotte kuren van Moeder Natuur.  Mede dankzij de vrieskou, laten we vanavond de raceclub voor wat hij is.  Veel te gevaarlijk op de weg en veel te koud om te racen ... door overmacht blijft de deur gesloten.  Een zeldzaamheid in de tweeënveertigjarige slotracingcarrière van Manlief.


gepost door admin 03.12.10 18:50 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)