Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2011


27.12.11
kerstblues


Kerst hebben we achter de rug.  Het eten is verorberd, de kadootjes zijn uitgepakt, een gulle hand deed de financiŽn ferm slinken.  Iedereen tevreden (of dat denk je toch), nu nog even de hindernis van Oud naar Nieuw nemen en we kunnen weer in het gareel van onze dagelijkse gewoonten lopen.  Oef!
Op kerstavond kwam Fabienne meetafelen.  Altijd uit op iets nieuws, gingen we dit jaar voor de 'teppanyaki' uit de Aldi (ho, ho, ho ... de Kerstman kan dichten!).  Volgens onze commercieel ingestelde maatschappij, heb je voor het braden van de op zijn Japans/Belgisch gemarineerde stukjes vlees, een teppanyakitoestel nodig.  Wij (Echtgenoot en ik) zijn nog 'oldfashioned' (niet meegaande met de moderne tijd) en willen onder geen beding, voor één keer gek doen, zo'n specialleke in huis halen.  Volgens de Aldislager zorgde dat voor geen enkel probleem en mochten we gerust gebruik maken van ons vertrouwde gourmetstel.  Zo gedacht, zo gedaan!  Het eigenhandig te bakken vlees was vergezeld van gekruide noedels met grote garnalen.  Voor de opwarming van dit gegeven, namen we de bijhorende pannetjes ter hand.  En ... ze bakten en bakten, tot op een gegeven moment Fabienne zei: 'Amai, er hangt hier nogal veel rook'.  Tja, ons huis was herschapen in één walm teppanyaki.  Deuren opengegooid, dampkap ingeschakeld, geurkaarsen hun werk laten doen.  Zonder veel resultaat overigens.  Zelfs onze kleren waren doorbakken (bij wijze van spreken).  Dat wordt wassen!
's Anderendaags vlug een dweiltje geslaan, de schuiframen wijd open en nog een dozijn kaarsen in de aanval gezet.  Niks aan te doen, het werd een Kerstdag met een teppanyaki reukje.  Iedereen was mooi op tijd.  Manlief had de koude schotels al in huis gehaald en 't werd rustig genieten van een glaasje bubbels.
Prinsesje zag het helemaal zitten.  Zoveel kadootjes, de pret kon niet op.  Ze was de ster van het plein, de spil van hartverwarmende hilariteit, een kleine koningin op haar troon midden haar fans.  De koude schotels voldeden aan elke verwachting, de taart was subliem, het ijs smaakte naar meer.  Kleine Hebe had haar handen vol aan het openen van alle geschenkjes.  Ze kon er maar niet genoeg van krijgen.  Moe en voldaan vielen Echtgenoot en ik 's avonds languit in de zetel.  Kerst hebben we gehad!
Deze namiddag trokken we, samen met Claire en Ronny, naar de kerstmarkt in De Panne, waar onze favoriete bluesgroep 'Dark Rose' een optreden gaf. De buitentemperatuur had een hoge aaibaarheidsgraad, er was geen zuchtje wind en ook de regen gaf forfait. Het feeŽrieke verlichte plein, de geur van oliebollen en wafels, de schaatspiste, de romantische paardemolen, de winterhutjes met warmedranklekkers, de kunstig versierde chalets ... prachtig.
Voeg daarbij een bluesgroep waar wij al een eeuwigheid fan van zijn en je krijgt een namiddagje om je vingertjes af te likken.  Claire en ik dronken een Weense eierpunch, njam, njam, ... super!  Deze kerstmarkt heeft klasse, we komen er zeker terug. Om af te sluiten, zakten we af naar het 'Koffiemoment' op het Sloepenplein.  In dit koffiehuis word je dik in de watten gelegd.  Je krijgt er bij je kopje warm, een pasgebakken cakeje, een chocolademousse en een advokaatje met slagroom.  Onze vrienden waren dik tevreden over hun uitje naar De Panne (en wij ook).  Nog een paar dagen tweeduizendenelf en daarna maken we de sprong naar tweeduizendentwaalf!


gepost door admin 27.12.11 22:13 | permalink | reacties (0) | General
22.12.11
kerststress


We naderen de vijfentwintigste en dat wil wat zeggen!  In de etalages liggen de vele verlokkingen van Kerst (men zegge 'eten' in al zijn gedaantes), op elegante  paspoppen zijn zwarte feestjurkjes gestreken, mauwloos en diep halsgesneden (ik krijg het al koud als ik er naar kijk).  Wij, de feestneuzen van de komende weken, haasten ons als gestresste kippen om toch maar al de nodige ingrediŽnten in huis te halen, breken onze mooie (hm) hoofdjes over dat éne passende geschenk voor die bijzondere dierbare, raken in discussie verzeild met inwonende partner over hoe en wat.  Nog drie dagen en dan is het leed weer geleden. Kadootjes zullen verdwenen zijn, alleen het gescheurde  inpakpapier, de glanzende strikken, de bontgekleurde naamkaartjes vertegenwoordigen dan nog de restanten van gulle handen en portemonnees. De weegschaal zal door het overaanbod aan lekkernijen, de verkeerde kant uitslaan en ons tot inkeer manen. Met een zucht van verlichting vallen de dagen na Kerst toch weer een beetje in hun gewone plooi.  Eindejaar is vooral het feest van de fuivende jongeren.  Geef mij maar een warm dekentje, een zetel, een hapje voor de buis ... van oud naar nieuw maakt voor mij niet veel verschil.  We gaan dan wel vuurwerkknallend van 2011 naar 2012, maar zelf maken we daar weinig heisa over. 
Op kerstavond houden we het knus, samen met Fabienne.  Kerstdag zelf is voor de familie.  Als alles goed gaat, dan zitten we hier met elf aan tafel, Prinsesje meegerekend.  Er is aan mij geen 'superchef' verloren gegaan.  De keuken is niet echt mijn habitat ofte werkvloer.  Koken voor zo'n bende zie ik me al helemaal niet doen, want dan sla ik gegarandeerd in een knoop of tien.  Neen, we kiezen de gemakkelijkste weg en rekenen erop, dat anderen goed voor ons zullen zorgen.  Wat een geluk, dat je hedentendage overal prachtige en lekkere schotels kunt bestellen,  zonder jezelf in veel bochten te moeten wringen.  Morgen nog even naar de winkel toe voor 't één en 't ander en dan zondagavond opgelucht met het handje zwaaien naar de 'kerststress'. Blij zijn, dat de geschenken aansloegen, dat het eten iedereen beviel en dat het toetje tongstrelend was.  Weer driehonderzesenzestig (schrikkeljaar) dagen de tijd krijgen om om je hoofd te breken over de volgende lading geschenken en wie, wat, hoe, waar. 
Aan al mijn bloglezertjes: veel warmte de komende dagen!


gepost door admin 22.12.11 22:44 | permalink | reacties (0) | General
19.12.11
zonder veel woorden


Een mens zou denken, dat na al die jaren, alles geschreven is en er geen woorden meer te vinden zijn, die nog niet gebruikt werden.  Niets is minder waar.  Met telkens dezelfde woorden kun je een leven lang steeds anders groeiende of blijvende gevoelens op papier zetten.  Hieronder twee tekstjes, naar aanleiding van achttien jaar 'moeten missen'.
 
jij en ik
 
wij
 
er is nog
altijd ik
 
zonder jou
nooit meer
 
wij
 
het blijft
een struikelblok
 
... de eenzaamheid
 
----------------
 
hoe
zou het leven
met jou zijn geweest
 
dubbel zo leuk
dubbel zo kleurrijk
dubbel zo liefdevol
 
denk ik
weet ik
 
geen pen
die de weg vindt
tot omschrijven van
 
hangende leegte
op momenten als nu
 
ik denk
ik weet
 
jouw armpjes
om mijn hals
en jij die zegt
 
mama
ik zie jou
toch zo graag
 
ik weet
ik voel
 
mijn moederhart
boordevol van jou
 
Doris
 
 
 
 
 


gepost door admin 19.12.11 22:57 | permalink | reacties (1) | General
17.12.11
ontroerend


Achttien jaar ... het lijkt lang (en dat is het ook), maar het voelt als de dag van gisteren.  De beelden blijven op mijn netvlies gebrand: een kleine jongen van zes, de helft van mijn twee grootste liefdes, die geen kansen tot leven meer kreeg, het onderspit moest delven na drie jaar vechten tegen kanker en volledige aftakeling.  Lief ventje, allemansvriend, rechtvaardig mannetje ... zo was hij.  Achttien jaar later ... de blijken van gebleven medeleven en warme gedachten zijn ontroerend.  Tal van kaartjes op de kast, hartverwarmende mailtjes en smsberichtjes, een huis vol bloemen gebracht door: Moeder, Ellenlief, Zus en Co, overbuurtjes Annie en Alain, vriendin Fabienne, Josiane en Lucienne de kleuterjuffen van toen, een telefoontje van Zoonlief ... zachte balsem op niet te wissen gemis en pijn. Het voelt goed, te weten, dat er nog zoveel mensen Benjamin in hart en gedachten meedragen. 'Dank' is een te klein woord, om te omschrijven hoe waardevol en deugddoend elk gebaar is.  Ik voel me gedragen, gekoesterd en ik hoop, wens, dat elke ouder van een gestorven kind dit mag ervaren. 
In de schaduw van het sterven van Benjamin, die vrijdag 17 december, leeft de herinnering aan onze huwelijksdag, nu vijfendertig jaar geleden.  Echtgenoot en ik huwden op 17 december, maar een 'feestgevoel' zit er voor ons niet echt meer in.  Als je kind op je 'jawoorddatum' sterft, dan verdwijnt het belang van een huwelijksdatum ver naar de achtergrond.  Twintig, vijfentwintig, dertig, vijfendertig ... het maakt niet veel uit.  Feesten op de sterfdag van je kind, het gaat me niet af en het hoeft ook niet.  Vandaag echter waren Zus en Schoonbroer Nico, nichtje Caro en vriend Kristof, overgekomen met een warme gedachte voor Benjamin, maar ook voor de vermeldde vijfendertig jaren.  We maakten er een gezellige namiddag van.  Een taartjestraktatie bij Moeder, een bezoek aan de Chagall waar morgen ons 'tentoonstellingske' teneinde loopt en een aangenaam etentje bij Ingrid in de Sailors als afsluiter.  Geen fuifgedoe, maar veel warmte ... en zo is het méér dan goed. 
Voor Echtgenoot was het een drukke namiddag in de slotraceclub, waar hij éénentwintig 'juniors' (tussen de zes en de zestien) onder zijn vleugels had.
Ja, het leven gaat zijn gewone gang op dagen als deze, maar het gedragen worden door mensen, die veel om je geven en Benjamin een stukje levend houden, is gewoon 'hartverwarmend'.


gepost door admin 17.12.11 22:51 | permalink | reacties (1) | General
14.12.11
speciale dagen


De maand december kent heel wat 'speciale dagen'.  Eerst is er die sterk bebaarde man, die de daken afschuimt en de kinderen allemaal een beetje tilt doet slaan.  De dag nadien was Andres jarig, mijn vroegere oppaskindje.  Acht ondertussen al, niet te geloven.  Na mijn bezoek bij de tandarts ('t was al drie jaar geleden en enkele bijtertjes waren aan een opknapbeurt toe), liep ik eens langs voor een glaasje water (mijn halve mond was nog in diepe slaap) en een ministukje taart (het smolt op mijn tong).  Isabelle en ik hadden afgesproken, om de volgende vrijdag met het feestbeest en enkele uitgenodigde vriendjes naar de film (Arthur's Christmas) te gaan kijken. Jammer genoeg, toen we die bewuste dag met een sliert kinderen achter ons aan ter plaatse raakten, bleken ze die film niet meer te spelen.  Ik had me er nochtans op verheugd, want een voorstukje enkele maanden geleden, voorspelde bakken humor.  Beetje ontgoocheld stonden we aan de kassa, maar ja, er moest gehandeld worden, want het kleine grut was bijna niet te houden.  Dan maar voor 'De gelaarsde kat' gekozen.  Héél mooi en ontroerend.  Fantastisch toch wat ze met animatie kunnen tevoorschijn toveren.  Hier was Fabienne nog tekort, poezenfanate als ze is, zou ze zeker in de ban van die mooie poezenogen geweest zijn.  De jonge garde zat muisstil te genieten, we hadden er geen kinderen aan. Tja, wat wil je als je met een grote doos popcorn of een zak snoepgoed, annex drankje, in de ban bent van zoveel kattenplezier. Bovendien hadden we zaal acht in de Kinepolis Oostende, volledig ter onzer beschikking. Enkel twee volwassenen en zeven kinderen in zo'n immense ruimte, veel brengt dat natuurlijk niet in het laatje.  Iedereen keerde tevreden huiswaarts, de jarige incluis.
Ook Echtgenoot mocht een jaartje méér op zijn palmares schrijven en naar jaarlijkse gewoonte nam hij zijn 'harem'(Fabienne, Rita en ik) mee uiteten.  Hij trakteerde ons op een lunch in de Nieuwpoort, een etablissement op de hoek van de markt, waar de dagschotels echte kunstwerkjes zijn.  En ... heerlijk Ťn betaalbaar.  Na de eindejaarsfeesten breken ze het interieur helemaal af voor vernieuwing.  Alles wat er staat of hangt is momenteel voor een prikje te koop, alleen het personeel niet.
Op zaterdag stak onze kroost over, voor zoals Prinsesje het zo leuk verwoordde: het feestje van Pet!  Als verrassing voor Veerle raclette (gesmolten kaas) op het menu gezet.  Zoonlief haalt daar zijn neus voor op, dus voorzagen we voor hem wat stukjes vlees.  In de namiddag eens bij Moeder langsgelopen, die het altijd enig vindt om kleine Hebe eens te zien.  Prinsesje steelt echt alle harten!  Jammer toch, dat zo snel groot wordt, want nu is ze echt om op te eten.
Zondagavond samen met Jurgen en Conny gegeten in de Chagall.  Nooit gedacht, dat ons 'tentoonstellingske' daar zo'n overdonderend succes zou kennen.  Toen we boven een  kijkje gingen nemen, bleken de borden voor een groot deel 'geplunderd' (verkocht).  's Nachts de gevolgen moeten dragen van: een apéritiefje, twee Irish Coffees en een cola light.  Slechte combinatie, blijkbaar., die zorgde voor een slapeloze nacht. Of zou het misschien te maken hebben met het ouder worden?
Volgende week zondag is het Kerstmis.  Er moeten nog heel wat geschenkjes gekocht worden en plannen gesmeed.  Manlief vroeg me gisteren wanneer ik  begin met het scheppen van 'kerstsfeer scheppen in huis'.  Maandag en dinsdag vlieg ik er eens in, niet eerder.  Eerst moet de sterfdatum van Benjamin achter de rug zijn, dan pas kan ik denken aan de 'feestdagen'.   
Zijn overlijden wordt dit jaar 'volwassen', achttien jaar.  Zo lang al en toch nog zo kort bij. Verdriet, pijn en gemis verdwijnen niet, maar groeien ongezien in stilte, tot steeds groter en dieper. 
 
 


gepost door admin 14.12.11 19:35 | permalink | reacties (0) | General
07.12.11
sterk!


Terwijl de heilige Sint gisteren op zijn verjaardag al die brave kindjes vrijgevig met geschenkjes overlaadde, zat ik met Moeder in het ziekenhuis te Veurne voor een bezoek aan de longarts.  Sedert een veertiental dagen klaagt ze over ademtekort en schreef de huisarts haar een pneumologisch briefje voor.  Ik had haar de raad gegeven toch even te wachten met het maken van een afspraak, want volgens mij ligt het 'luchthappen' gewoon aan een iets teveel stress en te diep nadenken over vanalles en nog wat.  Bovendien wordt Moeder in maart éénentachtig en dat zal er ook wel voor iets tussen zitten.  Wat ik vooral beoogde, was haar geruststellen, maar het draaide verkeerd uit.  Hoe méér ik haar zei, dat ze het wat rustiger aan moest doen, hoe meer klachten ze kreeg of dacht te hebben.  Er bleef maar één oplossing: een raadpleging bij de longarts, zodat ze gerustgesteld zou zijn door iemand die het beter kan weten dan ik.  Rond halfelf vatten we post in de voorziene wachtzaal en tweeŽnhalf uur later verlieten we het ziekenhuis met de gestelde diagnose van 'kerngezond'en 'leeftijdgebonden'.  Natuurlijk begrijp ik, dat met het ouder worden je angsten groeien.  Het alleenzijn werkt dat nog meer in de hand.  Je hersenen gaan op fullspeed draaien en je gedachten zijn niet in toom te houden.  Toch vond ik het een beetje beschamend, die longspecialiste lastig te moeten vallen, terwijl ik wel wist (ik ken Moeder), dat er niets ernstig aan de hand was.  Enfin, ze is gerustgesteld wat betreft het ademen.  Benieuwd wat het volgende euvel wordt! 
Tijdens mijn verblijf in de wachtzaal, hoorde ik op het nieuws, dat Prinses Claire het tegen de journalisten opgenomen had voor haar man.  's Avonds een hot item in het televisienieuws.  Het raakte me tot diep in mijn hart, hoe ze moedig en liefdevol in de bres sprong voor haar echtgenoot.  Sterk staaltje van een supervrouw!  Nog nooit gebeurd in Belgenland sedert het bestaan van de Monarchie.  Chapeau, voor deze dame.  Weinigen zullen het haar nadoen, mijn bewondering is groot.  Mensen in de zaal applaudiseerden, de journalisten ... zwegen.  Zo'n dingen mogen méér gebeuren. 
Buiten giert een zuidwesterstorm.  Het zand zocht vanmorgen op't Bad overal zijn weg door en in.  De stadswerklui zullen er weer een zware klus aan hebben,  om al die overtollige zandkorrels op te scheppen en naar de bron van herkomst (strand) terug te voeren.  Een ondankbaar, onbegonnen werkje als het mij vraagt.  Zo giet je je kruiwagen uit en zo kun je hem nog maar eens gaan opvullen.  Eerlijk gezegd ben ik geen voorstander van zo'n windwoede.  Het waait letterlijk overal doorheen.  Ze voorspellen vannacht nog sterkere windstoten.  Ik hou mijn hart vast, mijn ogen dicht en mijn oren toe (als ik niet halfweg de nacht wakker 'waai'). 
 
 
   


gepost door admin 07.12.11 19:24 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)