Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2012


31.12.12
2013


 
 
 
Straks valt het doek over 2012 en gaat 2013 van start.
 
Voor de trouwe lezers en toevallige passanten van mijn bloguitspattingen, volgende wens :
 
 
vanuit Nieuwpoort ...
 
waait de wind
stuift het strand
golft de zee
 
                    ... zandkorrels geluk
 
naar jullie toe in 2013!
 
 
Doris
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


gepost door admin 31.12.12 19:08 | permalink | reacties (1) | General
29.12.12
kerstvrouwtje van drieŽnhalf


Naar jaarlijkse gewoonte bracht vriendin Fabienne kerstavond bij ons door.  Met zijn drietjes aan het nog uit te proberen, nieuw gekochte gourmetstel.  Gelukkig werkte het ding zoals het hoort, de stukjes vlees op de arduinen steengrill kregen zonder probleem een mooi, bruin korstje.  Een pak van mijn hart, want we hadden al andere katjes te geselen.  Je zult maar met een gourmetschotel om u tegen te zeggen zitten, terwijl het apparaat van dienst weigert te bakken zoals het hoort.  Bijzonder frustrerend moet ik zeggen! 
Op Kerstdag zelf reden we met Moeder naar Zus en Schoonbroer Nico, voor een reŁnie met de ganse familie.  Prinsesje stond al te springen van enthoesiasme en kon bijna het verlangen om de lokkende geschenkjes uit te delen of zelf te openen, niet intomen.  Oooh, tien kleine vingertjes kriebelden, twee paar voetjes vonden geen rust en één klein hartje klopte popelend. Je zult maar te midden van een woonkamer vol leuke pakjes staan en de opdracht krijgen te wachten tot iedereen aanwezig is.  Een hele opgave voor zo'n kind.  Toen de bende voltallig was, kon de pret voor haar beginnen.  Het kon niet vlug genoeg gaan, in sneltempo ledigde ze de volle zakken. Of het nu voor haar was of voor een ander, het maakte niet uit.  Ze had evenveel plezier in geven als in krijgen.  Kleine Koning Arthur keek het allemaal met grote ogen aan en berustte.  Onze kadootjesfee kende geen rust voor alle geschenken papier- en strikloos waren.  Ze ging helemaal op in haar rol van wilde weldoenster. Een Kerstvrouwtje van drieŽnhalf.
's Avonds mocht ze met ons mee op logement naar de zee.  Drie dagen met ons Minimeisje, we keken er naar uit.  Drie gevulde dagen, drie superkorte nachten.  Slapen in een groot bed, in een vreemde kamer en dat net na Sinterklaas en Kerst, niet zo evident als je denkt.  De eerste nacht klokte pas halfvier, toen ze me het hele verhaal vertelde van de 'kleine boem', die ze gehoord had.  En wat dat dan wel zou geweest zijn, vroeg ze zich luidop en klaarwakker af.  Ik had geen afdoende uitleg voor de 'kleine boem' en trachtte haar te sussen en weer te doen inslapen, maar dat was buiten Prinsesje gerekend.  Ze vond het maar wat fijn, om een spraakwaterval te zijn tijdens de nacht.  Het belooft voor later ... qua nachtelijke escapades. De tweede nacht, om vijf uur, was slechts een knuffelroep en daarna sliep ze weer rustig in.  Nacht drie, iets over halfzes, bracht de verklaring van de 'kleine boem'.  Bleek het, volgens mijn fantastische kleindochter, Zwarte Piet te zijn geweest, die van zijn brommer gevallen was.  Oef, nu hadden we dus de oplossing van het raadsel.  Van verder slapen was geen sprake, van een rateluurtje des te meer.  En of ze even haar zaklamp mocht nemen, om te kijken of alles nog pluis was in haar slaapkamer?  En of ze dicht tegen me aan mocht kruipen of beter nog, in me mocht kruipen?  Terwijl ze me al die vragen stelde, pakte ze me stevig beet en knuffelde me bijna murw.  Als je als mens smelten kan, dan blijft er van mij niet veel meer over.
Qua tijdverdrijf hadden we een bezoekje aan het kleine kermisje op 't Bad.  Gelinkt aan de kerstmarkt staat daar momenteel, een octopusgevaarte, waar ze als ze later groooooooooot is, samen met haar papa mooie sier zal maken, want nu is ze volgens eigen zeggen, nog wat te klein en te bang.  Verder een oliebollenkraam, een ballenkraam, een verkopen van cuberdons (neuzen), een schietkraam, het eendjesvissen en een oubollig traject met autootjes, die hun beste tijd hebben gehad, maar waar kinderen staan te springen om een rondje te rijden.  Zo ook Prinsesje, fier als een pauw in de vehikels, die traag maar zeker hun weg zochten in telkens het zelfde ritje.  Je wordt er warm van, van zo'n klein groot geluk.  Daarna nog even een aanval gedaan op de zwemmende eendjes en een stukje speelgoed (een kinderhand is graag gauw gevuld) gekozen.  Blij en gelukkig stapte ze even later als kleine snelwandelaar met ons mee tot aan de wagen, die aan de andere kant van onze badstad geparkeerd stond.  Met dank aan de vele toeristen, die blijkbaar de dag na Kerstmis in grote getale naar Nieuwpoort afgezakt waren.  Op donderdag wilden we de Kerstparade in Koksijde gaan zien, maar het regende en ook hier vonden we slechts parkeergelegenheid op grote loopafstand van de plaats van het gebeuren.  Ik gaf forfait en vertelde ons Minimeisje, dat de beloofde verrassing in het water was gevallen.  Dat we dan maar goed moesten oppassen, dat onze auto niet in het water reed, want dan zou het blubblubblub zijn, antwoordde het dametje in kwestie.  Echt, ik heb me drie dagen rot geamuseerd met dat kleine ding.  We zijn dan maar wat gaan rondrijden met de wagen, langs alle mooie kerstlichtversieringen.  We zagen een grote Kerstman, die aan het golfen was, de slee en de rendieren, twee muzikale clowns, de molen, een duo ijsberen ijsschaatstend onder een zee van blauwe lichtjes ... Koksijde is prachtig tijdens de kerstperiode.
En toen kwam de inlossing van haar supergrote wens, een avondje miniracing op onze vrijdagse clubavond.  Niet te geloven, maar dat kleine ding is bezeten van het slotracen.  Haar geluk kon niet op, toen ze gisteren, samen met Echtgenoot rondjes reed op de kleine piste en daarna ook op het grote circuit. Bovendien kreeg ze van Manlief haar eigen autootje met groene streep en een slotracekoffertje.  Ze voelde zich als een visje in het water.  Na een stukje racen, begon ze de halve club te herschikken en op te ruimen.  De vuilnisbakjes kregen een andere plaats, de stoelen wereden verschoven, iedereen aan de bar moest wijken, want ook de barkrukken stonden niet hoe ze moesten staan.  Een ware herinrichting van de clubaccomodatie. Deze morgen vroeg ze me, waarom Pet (Echtgenoot) niet met ons naar huis gekomen was.  Omdat hij de baas is van de club en de deur altijd als laatste moet sluiten, vertelde ik haar.  Ik ben ook de baas van de minirace, zei ze.  Van een statement gesproken! 
Vandaag kwamen Papa en Mama en Broertje haar ophalen.  Drie dagen uit logeren is leuk, maar toch lang genoeg, om weer blij en dolgelukkig in het liefdevol, ouderlijk omarmen te kruipen. 
Voor ons was het drie dagen lang puur genieten van een zelfstandig dametje van drieŽnhalf, een zalig energievretertje, een babbelend nachtuiltje, een 'I love you' knuffeldiertje.  Hier kijken twee oudjes al uit naar de volgende logeerpartij.

 


gepost door admin 29.12.12 20:14 | permalink | reacties (0) | General
21.12.12
van toen en nu ...


Bijna veertig jaar terug, in 1973, studeerden Dorine, Frieda en ik af aan het Koninklijk Atheneum te Veurne.  We waren achttien toen en dachten onszelf de wereld wijs.  Dinsdag zaten we met zijn drietjes aan de thee bij Dorine, onze gastvrouw.  Met het oog op een reŁnie van onze vroegere medestudenten , zondag 27 januari a.s., was het ogenblik gekomen om efkens bij te praten over toen en nu.  Vreemd, hoe elk van ons verschillende herinneringen bergt aan dezelfde tijdspanne van onze glorierijke jeugd.  Mijn medetheedrinksters en ik zaten dan wel tal van lesuren van bepaalde vakken samen in één klas, zij waren toch een ietske 'hersenrijker' dan ik. Volgden zij allebei de wetenschappelijke richting, dan zat ik in de economische richting.  Met dank aan het PMS (CLB) van toen, die mijn capaciteiten zwaar onderschat hebben en mijn Moeder bijna verplichtten me in de handelsstudie te duwen, omdat zij de mening toegedaan waren, dat ik te 'stom' was voor een iets gesofisticeerder richting.  Je moet namelijk weten, dat de economische in die tijd, een beetje de vuilnisbak was van het hogere humaniora.  Wie geen vermeende knobbel had voor Latijn, chemie, wiskunde ... kreeg een handelsmissie.  Veel meer keuze was er niet toendertijd.  Dat mijn economische inzichten ook niet om over te roepen waren, het zij zo, maar we kregen veel taal (Nederlands, Engels en Duits) en dat maakte mijn Moeders en PMS keuze toch iets goed.  We startten in de beginfase van onze hogere studies met méér dan twintig leerlingen in onze klas.  Op dat ogenblik ging de nieuwe richting 'Menswetenschappen' van start en kijk ... velen lieten de economie voor wat hij was, om zich met meer menselijke aspecten bezig te houden.  Wij bleven met zijn twaalven, elf meisjes en één doodbrave jongen.
Drie jaar later eindigden we met zeven overblijvers.  Ik was de primus (niet dat dat veel voorstelde), maar ook de enige die niet verder studeerde, gewoon omdat ik mijn eigen keuze niet mocht volgen.  Academie, zei mijn moeder, geen sprake van en zo kwam het, dat ik uit frustratie en woede een job ging zoeken en uit het studentcircuit verdween vooraleer het eigenlijk interessant begon te worden.  Maar ja, je bent achttien en je denkt je de wereld wijs.  Nu weet ik natuurlijk, dat ik toen nog een dom, jong ding was (en blond op de koop toe). Nu weet ik ook, dat ik verder had moeten studeren in Nederlands/Engels, vijgen na Pasen natuurlijk!  Echte wijsheid komt altijd te laat.  Het werd een gezellige namiddag bij Dorine.  Frieda had de foto meegebracht, genomen op het einde van ons laatste studiejaar.  We haalden hilarische momenten op, want we maakten toen alledrie al deel uit van een groepje, dat vaak buiten school om, samen kwam.  Veertig jaar later zijn we benieuwd hoe iedereen er, na een leven op zich, uitziet.  Vele watertjes zijn doorzwommen, liefdes gebroken, haartjes gegrijsd en verdwenen, slanke tailles uitgedijd.  Velen van ons zijn getekend door één of ander groot of klein verdriet. Anderen zullen gelukkig het geluk gehad hebben, de sporen te kunnen trekken en verwezenlijken, die ze ooit droomden toen ze achttien waren. Benieuwd hoeveel gegadigden er de oversteek maken in januari, naar hun oude, vertrouwde Athenéétje.  Dorine, Frieda en ik ... wij zullen er alvast zijn!


gepost door admin 21.12.12 18:37 | permalink | reacties (0) | General
17.12.12
negentien jaar later ...


Benjamin, je was amper zes toen je stierf, je zou nu vijfentwintig moeten zijn.  Negentien jaar later, lijkt pas gisteren.  De tijd krijgt niet echt vat op gemis en pijn.  Bij momenten voelt het verdriet om jou groter dan ooit.  En toch ... ik prijs me vandaag gelukkig, dat heel wat mensen me met warmte blijven omarmen.  Niet iedereen krijgt nog, na negentien jaar, een huis vol bloemen, een twaalftal kaartjes op de kast, berichtjes en mails met zachte woorden, een peperkoeken hart en pralines die naar jou verwijzen, kleuterjuffen die je niet vergeten.  Ik voel me op handen gedragen en de troost, daaruit geput, is niet te omschrijven.  Kon iedere ouder het maar zo ervaren, het maakt de zware rugzak, op een dag als vandaag, een stukje lichter.
Er is grote dankbaarheid, een hartverwarmend voelen, naar elk van hen toe, die vandaag aan jou, aan ons dachten.
 
een eenzame traan
krijgt gezelschap
van nog één
en nog één
 
weerloos verdriet
balt zich
tot niet te stelpen
hardnekkkige stroom
 
wassend water
zoekt wild zijn weg
maar de pijn
blijft vlotjes drijven
 
... weigert kopje onder
 
Doris
 
------
 
jouw dood
kan nooit
evidentie zijn
 
slechts een voetnoot
in de annalen
van een mensenleven
 
jouw sterven
mag nooit
vanzelfsprekend worden
 
gedoemd tot vergeten
door de tijd bestoft
niet meer te achterhalen
 
sterk is de pen
waarvan de inkt vloeiend
jou nog steeds in taal giet
 
tot vervelens toe
volgens sommigen
die niet begrijpen
 
dat je blijven moet
 
Doris
 
 
 
  


gepost door admin 17.12.12 21:39 | permalink | reacties (3) | General
14.12.12
piepmiserie


Al een tijdje kamp ik met 'piepmiserie'.  Nooit van gehoord?  Sedert een paar maanden lijk ik wel allergisch aan winkelalarm.  Telkens ik het plaatselijk Kruidvat binnen of buiten wandel, gaat het ding in de verdedigingsfase.  Het piept bij het binnen komen, maar evengoed bij het naar buiten gaan.  Ik denk, dat het alarmsignaal een oogje op me heeft.  Alles had ik al geprobeerd: andere jas, andere tas, maar niks hielp, het ding bleef piepen.  Erger nog, ook in de speelgoedwinkel had ik verleden week prijs bij het verlaten van het Kinderwalhalla.  Vervelend, vooral bij het verlaten van de zaak, want dan denkt elke omstaander, dat de inhoud van je tas uit gestolen goederen bestaat.  Verleden dinsdag moest Echtgenoot voor zijn nieuwe bril in Veurne zijn.  Terwijl hij twee uurtjes zoet was met het uittesten van ogen en brillen, liep ik de winkels langs.  Ook daar bleek het belletje van het Kruidvat een struikelblok.  Het ding schoot in alarm toen ik binnen ging, de verkoopster keek me wantrouwig aan.  Tja, zei ik, ik ben de Piepmadame, telkens ik zo'n ding passeer heb ik 'touche' (beet).  Laten we even kijken, antwoordde ze vriendelijk, of we kunnen achterhalen wat de boosdoener is.  Mijn tas afgegeven en zonder hebben en houden het ding langsgelopen.  Joepie, geen piep te horen!  Aan mijn kledij lag het dus niet.  Ze hield mijn tas even voor het spiedende oogje en ja, daar hadden we het piepen weer.  Wacht zei ze, ik zal het 'ontwaarden' en na drie keer mijn handtas langs de kassa te hebben gescand, hoorden we iets dat op een doodskreet leek.  We hebben hem, knikte ze tevreden en ik mocht even uitproberen of de test gelukt was.  Hoera, mét jas en mét tas bleek ik, tot mijn grote opluchting, volledig pieploos.  Het was een verademing de winkel te kunnen verlaten zonder beschuldigende priemogen in mijn rug.  Woensdag een dagje Gent met Zus en nichtje Scarlet.  's Morgens lieten we de hoofdwinkelstraat links liggen en focusten we ons op de aanpalende zijstraten.  Na een lekkere snack, trokken we in de namiddag dan toch even naar het shopcenter, waar we bij het betreden van de eerste kledingzaak, onmiddellijk een onvervalste pieptoon te horen kregen.  Ik begreep er geen snars van.  Wat was er mis met mij?  De drie volgende winkels kenden het zelfde scenario: piep-piep-piep.  Ik gebaarde van krommenaas en deed alsof mijn neus bloedde.  Niet, dat de verkoopsters nu massaal de winkels kwamen uit lopen, om te kijken, waar en hoe de dief (dievegge) met een deel van hun inboedel het hazenpad koos.  Neen, er kwam overigens nergens reactie van het personeel.  Het gepiep begon danig op mijn zenuwstelstel te werken en Zus nam de taak op zich, om het personeel al bij voorbaat in te lichten.  Als we hier buiten gaan, vertelde ze de verkoopster met een priemvinger in mijn richting, dan zal ZIJ piepen!  En ze wees naar mij, het piepkuiken.  Nichtje Scarlet kwam met het superidee, om nog eens te checken waar het probleem zat.  Ik naar buiten zonder handtas, geen gepiep.  Nichtje naar buiten mét mijn handtas: geen gepiep.  Oplossing: bij de volgende winkel overhandigde ik mijn hebben en houden aan Zus of Scarlet en zo raakte ik probleemloos en zonder pieperdepiep, de winkelzaken binnen.
Vandaag geen enkele piepwinkel gedaan, ben dus nog niet zeker, dat ik van mijn piepallergie af ben.  Bij een volgende bezoek aan het Kruidvat zal de waarheid aan het licht komen.  Als er dan nog gepiept wordt ... sta ik niet in voor mijn daden!


gepost door admin 14.12.12 18:41 | permalink | reacties (0) | General
11.12.12
voorbij


We zijn de Sint voorbij en nu komt Kerst en Nieuw aan de beurt.  Vorige zondag was Prinsesje met haar gevolg ten huize Jonckheere.  De Goede Man bracht hier allemaal pakjes met strikjes, zoals ons Minimeisje verwacht had.  Eerst werd het grootste geschenk ontmanteld en ontstrikt: een supermarktje.  Wat ze toch allemaal maken tegenwoordig!  Onze kroost had ook zoiets in die trant, maar nu kun je je aankopen scannen, heb je een kassa die lawaai maakt en een bel, die aangeeft, dat er een tweede kassajuffrouw van doen is.  De andere kadootjes zaten in een juten zak, waarop een Pietenhoofd geschilderd.  Ooit kocht ik dat ding om de wensen van mijn eigen kinderen er in te stoppen en kijk, zoveel jaren later is hij weer van nut.  Prinsesje haalde de eerste pakjes eruit, maar daarna vond ze het een beetje te lastig.  Ze pakte de zak van onderen vast en kieperde met zwier en zwaai de ganse inhoud zonder veel misbaar op de vloer.  Niet dat het veel kwaad kon, want breekbare dingen zaten er niet in.  Ze was heel blij met haar nieuwe muts, een kleurboek van Uki, een slakkenverhaal van Spongebob, het Spiekpietje, haar hippe pyama en vooral ook met de brooddoos gevuld met choladeletters.  Kleine Koning Arthur keek met grote ogen toe en gaf geen kik.  Hij is dan ook nog maar pas acht maanden en heeft nog geen flauw benul van dat hele Sinterklaasgedoe.  's Namiddags mocht Zoonlief het supermarktje op poten zetten.  Prinsesje stelde ook haar diensten ter beschikking en hielp waar ze kon, om daarna vol vuur te eisen, dat we met haar mee speelden en inkopen kwamen doen.  En zo laten we de speelgoedgolf achter ons en duiken we in het kerstbad.  In alle steden ging de betoverende kerstverlichting aan, worden ijspistes op poten gezet en kerstmarkten gebouwd.  In Brussel tooit een futuristische kerstboom de Grote Markt, tot ergernis van velen.  Hasselt pronkt dan weer met een boom gemaakt van porseleinen borden.  Benieuwd hoeveel er daar zullen van over blijven na Kerst en Nieuw.  Iedereen wil bijzonder creatief uit de hoek komen, maar mooier dan in Koksijde vind je het toch bijna nergens, daar zijn elk jaar weer echte kunstenaars aan het werk.  Tussen de feestdagen komt ons Minimeisje even op vakantie en dan rijden we zeker 's avonds eens met haar langs de feeŽrieke verlichtingen.  Ik weet nog hoe groot de verwondering en bewondering van onze jongens was, toen we met hen lichtjes gingen kijken, de laatste Kerst met Benjamin.  Het was een rit vol 'oooohs' en 'aaaaahs' en van de ogen uit kijken en momenten van stil genieten, gelukzalig zuchten over die donkere wereld prachtig in kleur gegoten door duizenden lampjes.  Om nooit meer te vergeten en elk jaar weer te herinneren.
Morgen een dagje Gent, samen met Zus!


gepost door admin 11.12.12 20:50 | permalink | reacties (0) | General
08.12.12
tussen sint en kerst


Terwijl de Sint op kousenvoeten richting Spanje is vertrokken (of toch bijna), komen we in de sperperiode tussen Sint en Kerst.  Wie denkt rustig aan te kunnen doen, heeft het natuurlijk volledig mis.  Na het shophoppen van de klaaskadootjes, is het nu aan het snuisteren naar kerstgeschenken.  Zo blijft een mens bezig!  Tussenin zijn er dan nog enkele leukerds. die hun verjaardag mogen vieren.  Kleine Andres op zeven en Echtgenoot op acht december.  Een ietsje pechvogels, want door al die geheimzinnigheid rond de Sint en de mediagekte rond Kerst en Nieuw, is hun jaartje méér slechts een luttele voetnoot in het dagelijks gebeuren.  Vergeten worden ze echter niet, al gaat het intensieve zoekwerk naar een geschikte verrassing voor de jarigen een beetje verloren op de speurtocht naar al die andere eindejaarsbenodigdheden. Toch leuk om kaartjes en kleine attenties te ontvangen.  Zo kwamen Zus en Schoonbroer Nico vandaag over en dat speciaal voor Manlief!
Hier en daar is de komst van de Sint zijn vervaldag al voorbij.  Hij dropte al een tijdje geleden het één en ander op dit adres, maar Prinsesje en Kleine Koning Arthur komen pas morgen kijken wat er hier te rapen valt.  Eergisteren werd alles mooi ingepakt en voorzien van een leuke strik.  Benieuwd wat dat zal geven bij het grut.  Maar goed, dat er dan een einde komt aan dit stukje avontuur, want de kindjes beginnen als het ware over hun toeren te draaien.  De verhalen worden ook hoe langer, hoe gekker.  In Veurne hadden ze een Zwarte Piet in de gevangenis achter de tralies gezet en de kleuters zijn hem dan maar gaan bevrijden, zodat hij ook geschenkjes kon uitdelen aan arme kindjes (had hij moeten beloven).  Waar halen ze het?  Met de jaren groeit ook de heisa rond de Zwarte Pieten.  Sommigen noemen het 'racisme', terwijl ze deze morgen op de radio verkondigden, dat hij gewoon roetzwart geworden is door al het geklim in de schoorstenen.  Ja, daar houden volwassenen zich mee bezig in dit decennium.  Straks valt Gaia nog over Rudolf, het vliegende rendier van de Kerstman.  Bestempelen zij dat dan gewoon als dierenmishandeling en moet er daar ook komaf mee gemaakt worden. Het kan hoor!  En zo ondergaan tal van verhalen een totale 'make over'. 
Enfin, ik hoop, dat ons Minimeisje morgen tevreden en blij zal zijn met wat ze hier vindt.  Ons Makkertje (Arthur) is nog te klein, om al die dingen te vatten en heeft van al dat gedoe nog geen weet.  Terwijl bij Grote Zus de pakjesgekte zal toeslaan, zie ik hem al met grote ogen kijken en denken: amai, wat is me dat hier voor zottekot? Grapje!
 
 


gepost door admin 08.12.12 18:06 | permalink | reacties (0) | General
02.12.12
eindelijk


't Was lang geleden, maar gisteren zijn we toch nog eens in het verre Limburg geraakt.  De ochtend was nog jong, toen we onze gps op Alken instelden en gas gaven richting binnenland. Onze eerste afspraak hadden we bij Roland en Lydia. Netjes op afgesproken tijdstip, parkeerden we onze wagen voor hun huis.  We konden niet missen, in de voortuin lag een reusachtige slak mooi te wezen.  Het handelsmerk van de heer des huizes, die slakken in zijn kunst verheft tot edele diertjes.  Na veertig jaar kruisen onze wegen zich, dankzij een alerte Echtgenoot, opnieuw.  Ooit leerden we elkaar kennen in de plaatselijke jeugdclub, waarna we elkaar uit het oog verloren.  En kijk ... nu werden we warm onthaald in hun knusse stek.
Twee uurtjes bleken inderdaad wat kort, we doen dit zeker nog eens over en dan wat langer, maar een afgesproken bezoekje aan onze vrienden, Lut en Frans in Houthalen, noopte tot afscheid nemen.  Na tal van rode stoplichten, bereikten we zonder kleerscheuren hun oprit.
De vrouw des huizes had, zoals gewoonlijk, weer haar beste koksbeentje voorgezet en verwende ons met een lekker etentje.  Daarna ging het richting Hasselt, met het oog op een luchtje happen en beetje de beentjes strekken.  Deze bruisende stad staat momenteel in het teken van de 'wintermarkt' (men zegge: kerstmarkt), die overigens van een heel ander allooi is dan die van ons steedse stadje. Waar bij ons enkel drankkabientjes te vinden zijn en de markt niet echt 'kerst' oogt, kun je je daar te goed doen aan allerlei snoepgoed, wafels, pannenkoeken en eten uit allerhande windstreken.  Er staat een volwaardige 'kerstkermis' waarin duizenden lichtjes twinkelen en in de verwarmde winkeltjes vind je originele geschenken uit tal van vreemde landen (Hongarije, Thailand, ...).  Op de ijspiste van serieuze afmeting kun je je benen breken of trachten recht te blijven op je schaatsen.  Er komt vaak nogal wat kunst- en vliegwerk aan te pas bij sommige sportievelingen, als ik zie hoe ze zich willens nillens proberen in balans te houden.
Een superromantische ziel nam zelfs de moeite, om een huwelijksaanzoek te doen op deze niet alledaagse locatie.  Op één knie op het ijs zitten met een ring in zijn hand, ik zie en zag het Manlief niet doen.  Het was bitter koud en we besloten om de stad in te trekken, tussen de winkels is het altijd wat warmer, ware het alleen maar door de stijlvolle kerstetalages.  Toch vreemd hoor, hoe de Kerstman de goede Sint zonder veel moeite overtroeft.  Beetje triest ook.
Om onze oude knoken op te warmen, liepen we een trendy zaak binnen.  Groots opgevat, met reuzenluchters en blauw licht.  We zaten ons zo'n beetje te vergapen aan de stijl en het imponerende van dit pand.  Dit was klasse!  Jammer genoeg had de machine voor het maken van mijn geliefde latté machiato er de brui aan gegeven, zodat ik dan maar voor een warme chocolademelk koos (die halflauw was).  De dienster was precies ook van haar melk, ze vergat de muffins (trendy cakeje) bij de koffie (maar bracht ze dan wel) en rekende slechts drie koffies in plaats van vier.  Gelukkig zijn wij goudeerlijke mensen!  Manlief stelde vast, dat wij de oudjes onder het aanwezige publiek waren.  Geeft niet, zei ik, ik voel me hier jaren jonger dan ik eigenlijk ben.  Of hoe een trendy Hasseltse zaak, je het gevoel van jeugd kan terugbezorgen.  Na het opwarmen nog een paar winkeltjes vereerd met ons bezoek, om daarna in een bruin café nog eens tussen het jong zijn te duiken en gewoon te genieten van het moment.
Om halftien, na het verorberen van een lekkere pastaschotel, namen we afscheid van Lut en Frans.  Twee uur later strandden we heelhuids in Nieuwpoort.  Met dank aan Lydia, Roland, Lut en Frans voor de warme, Limburgse ontvangst! 


gepost door admin 02.12.12 19:25 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)