Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2014


18.12.14
verdronken ...


ze kwamen ... 

er was geen

stelpen aan

 

nu ken ik

het onpeilbare 

van oud verdriet

 

na tal van jaren

verdronk ik gisteren

in een zee van tranen

 

om jou

 

het voelde

als het rauwe rouwen

van het eerste ogenblik

 

het verraste

zij die naast me stonden

en geen woorden vonden

 

tot troost

 

van die bijtgrage pijn

van dit ontembaar gemis

 

gisteren ...

 

 

huilde ik

zoals je alleen maar

om een verloren kind

huilen kan

 

Doris

 

 



gepost door admin 18.12.14 19:23 | permalink | reacties (3) | General
17.12.14
éénentwintig jaar verdriet


Lieve Benjamin,

Gisteren, aan de vooravond van jouw éénentwintig jaar oud sterven, golfden de beelden van toen als een tsunami door mijn hoofd en in mijn hart.  Niet dat ze, na al die jaren, tijdens het doordeweekse leven ver weg zijn, maar op dit moment lijnen ze zich scherper af en projecteren ze jouw eindeloos lijden van toen nog steeds glashelder.  Ik zie nog, hoe ik het machteloos toekijken op het volledig aftakelen van wat mij het liefst was, jij, niet meer dragen kon.  Ik hoor je nog huilen van de pijn, niettegenstaande torenhoge dosissen morfine en je kinderstem die zei: 'zo kan het toch niet langer, mama'.  Je was zes en stervende, maar de dood nam jou tot speelbal, mijn kleine lieve jongen.  Ik weet nog, hoe uiteindelijk elk van ons inzag, dat geen enkel kind op zo'n manier mag sterven. Ik weet nog, hoe moeilijk het was de moed te vinden om dit aan te kaarten. En daarna, het schuldbesef, dat ik de mensen die ons omringden, meenam in ons verhaal. Ook zij zouden dit hun verdere leven meedragen, de impact van 'helpen sterven' is enorm, ook al gaat het om een noodlijdend stervend kind en ook al ben je overtuigd, dat er geen andere optie is.  Telkens ik jouw kamer binnenkwam, waar je broos en bijna nog slechts doorkijkkind lag, brak mijn moederhart, tot er enkel nog puin overbleef. Hoe méér brokstukken, hoe groter en dieper mijn liefde voor jou. Groot was de opluchting, toen er jou eindelijk rust werd gegund en je voor altijd ging slapen, de pijn ontvlucht.  Nooit voelde ik groter liefde, dan het moment waarop jij insliep. Het verdriet en het gemis waren/zijn er niet minder om.  Het 'wegen' wordt zelfs zwaarder met het lengen van de tijd tussen toen en nu.  Vandaag veel bloemen, kaartjes, berichtjes.  Veel liefde, vriendschap, warmte.  Eénentwintig jaar later ben jij nog steeds goud waard, mijn lieve Benjamin.

 

je was ... het kleine leven

 

naar maatstaven

veel te vroeg

begonnen met

 

paukenslagen

trompetgeschal

cimbalen

 

op de notenbalk

schreef de toekomst

zich beloftevol

 

van zacht melodieus

tot vrolijk onbezonnen

en hartstochtelijk lief

 

om daarna meeslepend

hard en meedogenloos

de noten te kraken

 

terwijl met gebroken

solsleutel jouw lied

eindigde in mineur

 

werd jij ... de kleine dood

 

Doris

 

 



gepost door admin 17.12.14 13:29 | permalink | reacties (1) | General
10.12.14
Sinterklaaspret


De Sinterklaaspret is voorbij, onze kleinkroost kwam zondag kijken wat er hier te rapen viel.  Oef, eindelijk weer wat plaats in onze kasten!  De Sinterklaasprooi leek wel in de smaak te vallen.  Oef, want op den duur weet je het als volwassene ook niet zo goed meer.  Bovendien had Echtgenoot in de namiddag nog een verrassing achter de hand.  Terwijl Prinsesje de gekregen film 'Koemba, de zebra zonder strepen', ademloos aan het volgen was, viel Kleine Koning Arthur in een verkwikkende slaap.  Alle commotie van de voorbije dagen werd hem eventjes te veel.  Daardoor liep Manlief op hete kolen, want hij wou zo graag het door hem gekochte kadootje tonen.  Maar ja, een aandachtig bekeken film en een Prinsje in diepe slaap, daar mag je niet aan tornen.  Zo komt het, dat ook een bijna vijfenzestigjarige wel vier keer kan vragen of de film nog lang zal duren en of die kleine nog lang zal slapen.  Mannen ... het blijven kleine jongetjes.  Echtgenoot slaakte een zucht van opluchting toen de generiek op het scherm verscheen en hij eindelijk met Prinsesje richting garage kon trekken.  Daar had hij, tot niet te schatten eigen plezier en groot jolijt van ons Minimeisje, een kleine racebaan opgesteld.  Naast de twee bijgeleverde autootjes, kocht hij ook nog eens twee exemplaren van super Mario Bross.  De pret kon niet op!  Het mag best gezegd, dat dit kadootje het summum was.  Onze kleindochter gaf onmiddellijk vol gas en terwijl ze haar rondjes reed voorzag ze het gebeuren van nodige sportieve commentaar.  De blijdschap van ons Minimeisje toverde sterretjes van trots in Manliefs ogen.  Het was hem echt gegund!  Kleine Koning Arthur heeft het zo niet met autootjes.  Hij glimlachte berustend en daarmee was de kous voor hem af.  Hij stond wel in volle bewondering voor het kadootje van Katootje, die ondertussen de slaap der zaligen sliep.  Het voor haar gekochte nachtlampje, toverde in vier kleuren de maan en de sterren op het plafond.  Arthurke vond het prachtig en ging na het doven van het lampje nog door met het zoeken naar de maan en de sterren, die plotseling nergens meer te vinden waren. Voor elk wat wils, iedereen tevreden. Maandag mocht Echtgenoot dan een kaarsje méér uitblazen op zijn virtuele verjaardagstaart. Feestjes zijn niet aan hem besteed (zegt hij) en knorrend en morrend wordt een mens ook een jaartje ouder.  Vijfenzestig ... bijna zeventig (ha,ha)!  's Avonds breide het aangename gezelschap van enkele vrienden toch nog een leuk einde aan Manliefs jarig zijn, niettegenstaande zijn mannelijk flegma en brombeergehalte! 



gepost door admin 10.12.14 14:45 | permalink | reacties (0) | General
06.12.14
eerste december week


De eerste december week zit er op!  Goedheilig Man Sinterklaas loopt op zijn laatste benen.  De vorige dagen en nachten kostten hem bloed, zweet en tranen, om alle ellenlange kinderverlanglijsten af te werken.  Morgen komt de kroost hierheen, de laatste halte voor nog een paar Klaaskadootjes en daarna worden de kinderlijke voelsprieten gericht op Kerst die komt.  Zo blijft het jonge volkje nog een tijdje zoet met het bedenken van allerlei hartenwensen, die ze zo graag in vervulling willen zien gaan.  Benieuwd hoe onze kleinkroost zal reageren, wanneer ze zien, dat er wel geschenkjes zijn, maar geen chocolade figuurtjes.  Je weet, een kind speurt altijd eerst wat er niet is!  Enfin, de voorraad snoepgoed was blijkbaar helemaal op, zodat ze het hier alleen maar met pakjes zullen moeten stellen. Ik kijk al uit naar hun snoetjes en hoe ze ook nu weer veranderd zullen zijn in die afgelopen dertig dagen. Ondertussen is de jacht op kerstgeschenkjes geopend. Altijd een fijne periode.  Ik hou van de zoektocht naar een persoonlijk passend kado.  Voor mezelf kocht ik twee nieuwe kussentjes met print van poes en bambi. Een mens mag zichzelf ook wel eens in de watten (ofte: kussens) leggen.  Het was echter buiten Echtgenoot gerekend, die kreeg de kriebels van de bambi- en poezenogen en dus verdwenen ze willens nillens in de kast.  Doe je dan eens aan 'micro renovatie', krijg je nog een 'macro njet'.  Maar ... als ik heel eerlijk ben, dan moet ik bekennen, dat die diertjes me ook niet echt lekker zaten. Een beetje een verstoring van het 'zengevoel' in huis of een verkeerd karma en een tegenstribbelend aura (grapje)! Een luxeprobleem als 't ware, om echt het schaamrood van te krijgen. Bij een bezoek aan het Damiaanziekenhuis in Oostende, hadden we allebei ook zo'n gevoel.  De te duur ogende buitentegels en enorme kunstwerken, een grootse en imponerende inkomhall ... mensen, het kan toch best met iets minder?  Grote sier beneden, maar op de afdeling zelf:  kille gangen, niks warmte, niks kleur.  Mijn ziekenhuistrauma sloeg genadeloos toe. In Gent stierf de op handen gedragen zanger, Luc De Vos.  Tweeënvijftig, veel te jong volgens media, collega's en fans. Natuurlijk is dat jong, maar er zijn zo veel mensen, die nog veel jonger sterven.  Zoals de kindjes, die ik kende op de kinderkankerafdeling van UZ Gent.  Zoals Benjamin.  Zoals mijn broer, amper zes maanden oud.  Zoals mijn zus, die pas achtenveertig was.  Zoals de vader van mijn vriendin, net tweeënveertig.  Vandaag werd de man van 'Mia' begraven, onder grote publieke belangstelling.  Het zal wel aan mij liggen, wars van elke idolatie, val ik niet voor dit massale verdriet. Ik twijfel er niet aan, dat hij een goed en warm mens was, dat blijkt uit de vele reacties, maar met iets minder loftrompetgeschal had het ook gekund.  Vandaag werd ook het vermoorde meisje, Beatrice, begraven. En hier breekt mijn hart dan wel.  Veertien jaar oud, gekneveld en mishandeld, gedood.  Hoe ga je daar als ouder mee om?  Er zijn geen woorden voor, alleen stil begrip voor zo'n allesverterend verdriet.  Gisteren stierf Koningin Fabiola, zevenentachtig oud.  Ook haar dood beroert mensen tot in het diepst van hun hart, maar haar hoge leeftijd is toch iedereen tot warme troost.  Ik buig vooral het hoofd voor het meisje van veertien, de sterretjes in haar ogen gedoofd, het hart in volle bloei gedood, de speelse glimlach gewist ... een kind. 



gepost door admin 06.12.14 18:27 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)