Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2016


30.12.16
winterprik ...


Deze namiddag tot bij Moeder gereden.  Ze is nu anderhalve maand bewoonster van het zorgcentrum en ze baart me de nodige zorgen.  Als 's nachts iedereen slaapt, komt Moeder in actie.  Ze kruipt het bed uit, kleed zich aan en gaat op stap. Opent elke deur, steekt het licht aan en maakt iedere bewoner klaarwakker of jaagt ze de stuipen op het lijf.  Het houdt me bezig, want hoe lossen we dit op? Hoofdbrekens!  

Gisteren en vandaag leefden we als het ware met het hoofd in de wolken.  Niet figuurlijk, maar letterlijk.  Een hardnekkige mist bleef onverstoorbaar rond en boven ons hangen, want de wind gaf voor één keer forfait, ook hier aan de kust.  Niet normaal, geen wind in onze contreien.  De eerste vrieskou boetseerde bomen en struiken tot pure kunst.  Zo mooi, de in gesponnen suiker verpakte takken en blaadjes.  Om met verwondering en bewondering naar te kijken.  Deze middag piepte de zon even door laaghangend wolkendek en zie ... het als tot kant gesponnen ijs had geen enkel verweer meer en moest het hoofd buigen voor de plotselinge warmte.  Het zingen van smeltend water bracht me wat troost, net als twee jaar geleden blijkt uit onderstaande tekst.

 

een eerste

vrieskou ochtend

boetseert versuikerde natuur

tot ware kunst

 

bij de eerste zon

tussen de takken

laat de dooi zich horen

 

want bomen huilen

de rijp weg

plengen tranen

op verdord bladtapijt

 

als een lied

klinkt dit smelten

in de vroege morgen

een tingeltangelen

 

rondom mij

lengt muziek zich

met flarden nevel

het oogt zo mooi

 

... dat het ontroert

 

Doris Dorné - 2014

 

 

 

 

 



gepost door admin 30.12.16 19:02 | permalink | reacties (0) | General
28.12.16
eindejaarsimpressies ...


Achter glas leek het deze morgen feest in onze tuin.  Nu struiken bladloos de winter doorkomen, hangen de takken vol vogelleven.  Vinken, roodborstjes, koolmezen en zelfs een verdwaald waterhoentje fuiven er op los. Elke dag zorgt Echtgenoot voor een feestdis.  Het was vandaag een drukte van jewelste, een gaan en komen van allerlei gevederte en een getjilpt van jewelste.  Een mens zou, moest hij niet beter weten, al in de lente beginnen geloven.  Op 't Bad liep het zwart van het volk (winterkledij bekent jammer genoeg nooit veel kleur).  In dichte drommen zochten wintertoeristen hun weg langs de eindejaarsetalages.  Vooral nu zijn die versierde zaken een lust voor het oog.  Op het plein speelde een gelegenheidsorkest deuntjes uit vervlogen tijden, men zegge en schrijve: uit onze voorbije jeugd.  Nostalgie alom!  Het jaar loopt op zijn laatste benen, straks valt het doek over 2016 en beginnen we naarstig te breien aan 2017.

 

ze ziet ...

 

weinig verandering

in zicht

 

enkel het jaartal

rekent zich nieuw

 

seizoenen bekennen

gewoontegetrouw kleur

 

in sneltempo vervliegen

dagen tot weken tot maanden

 

elke morgen leest

zich de obligate krant

 

over onrecht en lijden

mensenoorlog en haat

 

mediageil in inkt gegoten

op een blaadje papier

 

een traan zal rollen

om de dingen gebeurd

 

als straks niet

mooier kleurt dan nu

 

en enkel het jaartal

een duwtje kreeg

 

in de rug

 

Doris Dorné - 2012

 

 



gepost door admin 28.12.16 19:06 | permalink | reacties (0) | General
26.12.16
oef ...


Oef ... kerst hebben we gehad, nu nieuw nog.  Ik zou het vroeger niet geloofd hebben, maar nu weet ik het zeker: met het ouder worden hou je het liefst het feesten 'rustig'. Nou ja, 'feesten', heeft voor elk van ons blijkbaar een andere invulling.  Waar de éne helemaal uit de bol kan gaan, kijkt de andere daar met een weemarig trekje om de mond naar.  Feesten als de beesten, fuiven tot je bijna omvalt ... niks voor mij.  Voel me dan een vreemde eend in de bijt. Als de sfeer maar gezellig zit, dan ben ik al dik tevreden.  Waarom 'nep' doen, als het anders voelt? Geef me maar een mooie zonsondergang, een schitterende sterrenhemel of een omfloerste maan, een koffietje met vriendin, een namiddagje animatiefilm met de kleinkinderen ... die dingen maken de dagen tot één groot feest en méér hoeft niet voor mijn hoofd en hart, die altijd te kampen hebben met een gevoel van 'tekort'. 

 

het voelt

als ontheemd

 

zoals de schaduw

van het verleden

zich verbeten hecht

aan intense momenten

 

de blije ogenblikken

met altijd dat randje grijs

 

het voelt 

als gehavend

 

de scheurtjes in het hart

die geen verdwijnen kennen

en nooit meer volledig

te dichten zijn

 

tranen die ogen vullen

niet te stuiten in hun val

 

mens met nooit

te verhelpen verdriet

zoekend naar verder

van dag tot dag

 

... ontheemd en gehavend

 

Doris Dorné - 2012

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 26.12.16 18:50 | permalink | reacties (0) | General
22.12.16
kerst en nieuw ...


Ze liggen in het verschiet, de jaarlijks terugkerende 'feestdagen'.  We kijken nog maar eens pal met onze neus tegen kerst en nieuw aan.  Voor mij hoeft het niet, de rust van het gewone kan me veel meer bekoren, dan al het hectische in de laatste weken van het lopende jaar.  Met Moeder in het zorgcentrum houden we het sowieso kalmpjes. Ik ben ook pas gisteren begonnen met wat sfeer scheppen. Kerstbomen zijn hier al drieëntwintig jaar niet meer aan de orde, maar ik heb wel twee 'kerstkasten', die met sprekende kerstatributen de nodige warmte afstralen. Uren ben ik bezig geweest, om alles een (in mijn ogen) juiste plaats te geven en zo een kunstig plaatje te creëren.  Ook de omslagen voor het versturen van de nieuwjaarskaarten zijn geschreven, zo'n tweehonderd stuks.  Die kunnen dus volgende week op de post. Er vielen hier overigens al tal van warme wensen in onze brievenbus.  Voor het komende jaar gun ik al mijn 'blezertjes', wat de volgende tekst vertelt.

 

net als je denkt

het noorden te verliezen

komt de zon veelbelovend

op in het oosten

 

juist als de orkaan

jou te krachtig wordt

gaat de storm liggen

tot ter plaatse rust

 

het ogenblik dat

je vreest te stranden

krijg je wind in de zeilen

vaar je een nieuwe koers

 

buiten verwachting vind je

verloren pedalen terug

raak je recht op de trappers

uit het dal weer bergop

 

... ommekeer

 

Doris Dorné - 2006 



gepost door admin 22.12.16 19:01 | permalink | reacties (0) | General
19.12.16
een zee van warmte


Gedragen op een zee van warmte, zo voelde ik mij dit weekend.  Dat er zo veel mensen Benjamin in hoofd en hart nog met zich meedragen na tal van jaren en me dat ook tonen, zeggen, laten voelen, schrijven ... het zou iedereen gegeven moeten zijn.  

 

de morgen 

kleefde nevel

in haar haren

 

vochtigheid alom

toen ze wandelend

in laaghangend wolkendek

 

de weg zocht naar zee

 

door stilte omarmd

en gewiegd op de roep

van de misthoorn

 

kregen haar voeten

wadend door gebreid grijs

plotseling vleugels

 

op zoek naar de zee

 

door geen mens 

haar pad gekruist

in sneltempo

 

zacht neuriënd

het hart licht van warmte

met de meeuwen mee

 

richting eindeloze zee

 

Doris Dorné - 2005

 

 

 

 



gepost door admin 19.12.16 14:48 | permalink | reacties (0) | General
17.12.16
jouw dood ...


Benjamin, jouw dood is vandaag jarig.  Hij wordt drieëntwintig en dat telt.  In een mensenleven hoor je dan al bij de 'jonge oudjes' ofte 'jeugd op jaren'.  Jouw dood is dus ook al 'op leeftijd', maar de ons omringende warmte blijft 'eeuwig jong'.  Ik wens voor 2017, dat alle mensen, die zo'n groot (of nog groter) verdriet torsen, diezelfde warmte mogen ervaren.  Jij werd vandaag, zelfs na drieëntwintig lange jaren, in de kaartjes, de bloemen en de knuffels gezet.  Ik noem het 'de warmste dag'.  We leerden leven met het gemis, de pijn en het verdriet, maar je bent nooit ver weg en vaak steekt het verlangen naar jou de kop op, want we hadden je zo veel méér gegund dan alleen dat korte stukje 'moeilijk leven'.

 

ik had het jou

zo graag gegund

 

een kot in Gent

of wie weet waar

 

het proeven van 

het studentenleven

 

jouw thuiskomst

met de wekelijkse was

 

de grootse plannen

in je zware tas

 

die verliefde blik

eigen aan jeugd

 

ik had het jou

zo graag gegund ...

 

----

 

je kunt jezelf

wel wapenen

 

je dekt jezelf

wel in

 

tegen

 

overal en altijd

herinnering

 

maar

 

vaak maakt

het herkennen

 

het leven 

dubbel moeilijk

 

doet verlangen

welig groeien

 

breekt je hart

laat tranen vloeien

 

om die éne

grote liefde

 

die niet meer

tastbaar is

 

Doris Dorné - 2005



gepost door admin 17.12.16 17:52 | permalink | reacties (2) | General
14.12.16
waar ik woonde ...


Zo om de twee dagen loop ik de woonst binnen, waar mijn moeder drieënvijftig jaar van haar leven sleet en ik samen met haar, mijn kind- en jeugdjaren. We huren nog tot eind maart, dan moet alles leeggemaakt.  Haar paradijs op aarde, noemde ze het. Blij toe voor haar, dat ze zo graag woonde in een ondergronds appartement, zonder veel comfort.  We trokken er in toen ik acht was en het gebouw nog in ruwbouw stond.  Het begin van een leven ten dienste van, waar ik altijd een hekel aan heb gehad.  Niettegenstaande een riante eigen woonst, door mijn vader met eigen handen gebouwd, koos ze voor een bestaan van 'Upstairs, downstairs' en dat door een, naar horen vertellen, familieruzie.  Zo lieten we de vrijheid achter ons, om gekneveld en gebonden te leven in een appartementsgebouw, waar achttien eigenaars verwachtten, dat mijn moeder zowel overdag als 's nachts te bereiken was (en ik, als kind, voor een groot deel samen met haar). Wanneer ik er nu binnenkom, terwijl het al zo'n twee maanden onbewoond is, dan overvalt mij een gevoel van grote tristesse.  Hoe is het mogelijk, dat mijn moeder hier met geen stokken weg te krijgen was?  Waarom weigerde ze wel tot drie keer toe een riant, sociaal appartementje met veel licht, verwarming en alle comfort?  Ik ben er nooit gelukkig geweest, ondergronds, maar blijkbaar bleek en bleef het voor haar de hemel op aarde.

 

de woonst

een paar weken terug

nog geleefd

oogt donker en koud

 

hier sleet

mijn moeder

langer dan vijftig jaar

een ondergronds bestaan

 

en ik met haar

 

een kind

krijgt immers nooit

een eigen keuze

als het om wonen gaat

 

ik heb

het vaak vervloekt

dit huizen hier

als mol in het duister

 

de zee letterlijk

op een boogscheut

aan mijn voeten

bracht nooit soelaas

 

Doris Dorné - 2016 

 



gepost door admin 14.12.16 18:53 | permalink | reacties (0) | General
11.12.16
zomerkou


Nooit had ik het zo koud, als die warme julidag elf jaar geleden, toen we mijn vader terugvonden bij de begrafenisondernemer.  Nooit zag ik een dode zo zonder veel poeha afgelegd als mijn vader.  Elk greintje respect ontbrak.  We kregen ook geen aandeel, laat staan zeg, in de manier waarop.  Het was niet de eerste keer, dat ik bij een gestorven mens op bezoek ging en ik had daar ook geen moeite mee, maar hier leek alle logica van de pot gerukt.  De eerste gedachte, die toen bij me op kwam was: ze hebben van hem een clown gemaakt.  En ... het brak ook mijn moeders hart, hem daar zo te zien liggen.  Zelfs dode mensen verdienen het een beetje waardigheid te behouden.  Sedertdien ga ik nooit meer op bezoek bij iemand die het leven liet.  Ik hou de gedachte aan hen liever 'warm'.

 

midden juli

lijkt ijskoud

 

vannacht stierf

de man 

die mijn vader was

 

deze morgen

biedt de anonimiteit

van een kille diepvrieskamer

de gelegenheid

tot een laatste groet

 

mijn blik gelijmd

op bewegingloze handen

ooit bezige bijen

nu voor altijd stil

 

verzinkt mijn zuchten

in niet te negeren sporen

van overmaat aan

bloedverdunners en cortisone

 

getekend en ontsierd

vond mijn vader

na zo veel jaren pijn

eindelijk rust

 

niettegenstaande

het gelaten aanvaarden

lijkt midden juli

toch ijskoud

 

het boekje in de hoek

met luttele woorden medeleven

blijft bij mijn vertrek

... onaangeroerd

 

Doris Dorné - 2005

 



gepost door admin 11.12.16 19:10 | permalink | reacties (1) | General
05.12.16
pen en papier


Sedert Benjamin stierf, werden pen en papier mijn trouwe bondgenoten.  Een poëziewedstrijd hier te Nieuwpoort (1994) gaf me het nodige duwtje in de rug en ... we waren vetrokken.  Tijdens die tweeëntwintig jaar, schreef en schrijf ik nog steeds voor een aantal boekjes.  Onbekend bij het grote publiek weliswaar, maar voor mij de broodnodige motivatie tot 'pennen'.  Niet iedereen valt overigens voor 'gedichten', de lezers van dit soort teksten zijn eerder zeldzaam.  Geen probleem, zo lang ik er me goed bij voel en tevreden ben over wat ik op papier zet, wil ik er best mee doorgaan. Mijn laatste bundel dateert al van 2005, de tijd vliegt.  Ondertussen zijn er al tal van teksten, die nooit meer in een eigen uitgave zullen gegoten worden (de drukkers van mijn zeven bundels bezorgden me héél veel slaaploze nachten).  Daarom heb ik beslist, om alles hier op mijn blog te plaatsen.  Een werkje waar ik nog een tijdje zoet mee zal zijn.

 

Elf jaar geleden, in juli 2005 stierf mijn vader.

 

het was

de laatste dag

 

de laatste dag

van jouw leven

 

toen je

 

met zoekende stem

de ogen gesloten

 

tegen me zei

'je kunt hier eigenlijk niks doen'

 

'alleen een beetje naar jou kijken'

was mijn antwoord

 

je knikte zwijgend

nog van ja

 

en nu ... nu ben ik blij

 

dat ik zo veel naar jou

ben komen kijken

 

al was er slechts

pijn te zien

 

ik wist het

jij hebt het ook geweten

 

vandaag kan het nog

morgen niet meer misschien

 

Doris Dorné - 2005



gepost door admin 05.12.16 19:27 | permalink | reacties (0) | General
04.12.16
december ...


We zijn de laatste maand van het jaar in gegaan.  Gisteren is de Sint hier zijn jaarlijkse spulletjes komen droppen en maakte daarmee drie kinderhartjes blij (allé, dat denk ik toch).  Je zou als liefhebbende kindervriend bij god bijna niet meer weten wat in hun schoentje te leggen.  Hun huisje barst bijna uit zijn voegen van het speelgoed, maar de inspiratie van de Goede Man blijkt toch nog niet helemaal uitgeput.  Gelukkig helpen de kleine, brave zieltjes hem op de juiste weg, door alles waar hun geoefende oogjes op vallen, uit de sinterklaascatalogussen te knippen en in een brief te plakken.  Veel handen maken licht werk!  En nu ... op naar Kerstmis. Ondertussen heb ik het nog steeds moeilijk met het feit, dat ik Moeder achter gesloten deuren heb geplaatst of liever, verplicht was te plaatsen.  Het voelt als een vrije vogel te hebben gekooid of het stuivend zand van strand aan banden te hebben gelegd. Gekooide vogels kunnen hartbrekend krijsen, zand kan ontzettend hard schuren!  

 

ze had nooit

dat praatgrage

over geleden verdriet

 

alsof de pijn

en verwondingen

haar de mond snoerden

 

bleef in stilte gedragen leed

verborgen achter

opgetrokken façade

 

met het ouder worden

brokkelen zeldzame momenten

de gevel een beetje af

 

vertelt ze over verlies

alleen maar door haar gekend

zonder te vergeten

 

een broer

twee kinderen

een kleinkind

 

... moeten missen

 

ondanks niet praatgraag

en verborgen voelen

een diep verwond dier

 

mijn moeder

 

Doris Dorné - 2012

  



gepost door admin 04.12.16 19:05 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)