Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2017


30.12.17
eindejaarssprint ...


Op de voorlaatste dag van het jaar 2017 zetten velen van ons een eindejaarssprint in.  De parking van de nabijgelegen Colruyt staat tjokvol, een ware rush op hapjes, drankjes en vééél eten.  Nogal wat mensen hebben de oversteek van binnenland naar kust gemaakt en het is hier dus momenteel superdruk.  Gezegend zijn de dagen na al dat feestgewoel!  Ondertussen ligt kerstmis al een week achter ons.  Ook dat feest hielden wij klein. Samen met Zoonlief en gezinnetje, Moeder, Zus en Broer Nico, nichtje Caro en haar man en hun twee kleintjes gingen we simpelweg voor alleen maar taart met koffie.  Méér hoeft dat niet te zijn.  Onze minimeisje Kato blieef hier logeren en deze week stond dan ook ter harer beschikking.  We gingen op bezoek bij de kerstman in zijn huis hier op de markt.  Of ze even op zijn schoot wou zitten voor het nemen van een fotootje? Neen, daar had ze niet zo'n zin in en tot onze schade en schande moesten we bekennen, dat wij geen fotofreaks zijn (Echtgenoot noch ik willen ons verdiepen in het gebruik van onze GSM als fototoestel).  We zijn van de oude stempel, zei ik tegen de kerstman.  Hij vond daar niks verkeerd aan en we kregen zijn zegen, samen met een lolly waar onze parel van een kleindochter superblij mee was.  Op die manier stonden we ook veel vlugger buiten het kerstmanhuis dan menig ander grootouder of ouder, die geduldig aanschoof in de lange rij. Tot grote tevredenheid van de nog vele wachtenden.  Alles hep zo zijn voordeel!  De volgende dag reden we, na een blitzbezoekje aan Moeder, richting 't Bad.  Het strand lonkte, maar het zand was doorweekt en het begon te regenen.  Dan maar naar het kermiskraam op de kerstmarkt aan zee, voor een portie eendjes vissen.  Minimeisje had node haar buit binnen of het weer keerde zich woest tegen alles en iedereen.  De wind gierde als bezeten, de regen viel met bakken uit de lucht, vuilnisbakken gingen aan de haal, de jasjes van de kermisautootjes namen hoge vlucht ... iedereen in paniek.  In allerijl pakte ik mijn kleindochter in de armen en trotseerde wind en regen, om in veiliger oorden te geraken.  Op dat moment waaide, door de méér dan hevige windstoten, een torenkraan op het einde van de zeedijk omver, pal op twee appartementsgebouwen.  Trieste balans: één dodelijk slachtoffer, haar man zwaargewond en een immense schade, waardoor verschillende gezinnen niet meer naar hun appartement mochten/konden.  Dit verschrikkelijke nieuws hoorden we bij onze doorweekte thuiskomst.  De natuur had zich nog maar eens van zijn slechtste kant getoond.  Hulpdiensten waren onmiddellijk ter plaatse, de dag nadien was er niet anders dan lof over hun optreden.  Onze Burgemeester, Geert Vanden Broucke, heeft tijdens zijn korte ambtsperiode al het één en ander moeten verduren, hij verdient een pluim voor de manier waarop hij zijn taak waarneemt.  Gisteren was Nieuwpoort groot nieuws op alle mediakanalen, jammer genoeg.  Veel ramptoeristen repten zich richting gevallen kraan en gebouwellende, om daarna de sprint naar het eindejaar te nemen in een winkelstraat vol verleidingen.  Of hoe diepe ellende en de hang naar feestroes decadent tegen elkaar aanleunen dezer dagen.  Tussen alle drukte in, moesten er hier nog 200 wenskaarten geschreven worden.  Mijn blog kreeg even geen kans, maar nu ben ik bijna klaar met mijn nieuwjaarsklus.  Zelf vond ik 2017 een zwaar jaar.  De zorgen om Moeder en schuldgevoelens (die ik, volgens elk weldenkend mens, niet moet hebben, maar die er toch maar zijn en blijven) wogen de voorbije twaalf maanden door.  Er waren gevallen woorden die kwetsten en vriendschappen die vergingen, er was de orkaan op St. Maarten en de angstige onzekerheid om nichtje Scarlet.  Er was veel om over te tobben, want ik ben een 'tobbenmens'.  Tja, niks aan te doen, ik ben zo geboren!  Laten we voor iedereen in 2018 het volgende hopen :

 

het zachte gloeien

van kleine momenten

met zilveren randje

 

- lichtpuntjes -

 

Doris Dorné



gepost door admin 30.12.17 17:03 | permalink | reacties (0) | General
17.12.17
lieve Benjamin ...


Lieve Benjamin,

Vandaag, vierentwintig jaar geleden, zat ik op de rand van je bed, om na maanden van een oneerlijk en kindonwaardig gevecht, voor altijd afscheid van jou te nemen. Er bleef nog slechts een schim van mijn prachtige zoontje, van jou. Het handje in mijn hand, voelde als een klein, kriel vogelpootje.  Ik durfde je niet meer aan te raken, zo broos en breekbaar werd je.  De pijn was niet meer te harden en we schoten tekort in het verlichten ervan. Het maakt me nog altijd intens triest en kwaad, dat je zo hebt moeten lijden. Dààr aan denken valt me nog steeds zwaar, ik draag het voor altijd met me mee.  Er staan dit jaar nog maar eens twee rijen kaartjes op de kast, warmte van mensen, die jou en ons niet vergeten.  Ons huis staat dit jaar nog maar eens boordevol bloemen, tedere gedachten voor jou en voor ons.  En dat na vierentwintig jaar ... het is hartverwarmend.  Ik zou willen, dat alle mensen, die een groot verdriet torsen ook zo omarmd worden als wij, maar ik weet, dat dat niet altijd zo is.  Ik prijs me gelukkig met deze wollen wikkeldeken, die elk jaar weer over mijn schouders wordt gelegd.  Eens zal Benjamin vergeten zijn ... maar nu nog niet.  Als het ooit zo ver komt, dan zal ik me koesteren aan de in jaren opgespaarde warmte!

 

ik vond deze week

tussen bank- en winkelkaarten

een vonk verborgen geluk

 

in mijn geldbeugel ... 

 

twee foto's

van mijn jongens

de armen om elkaar

 

geen mooier beeld

dan mijn zonen

samen één

 

deze pagina

uit het sprookje

van lang geleden

 

goed voor ...

 

een intens warmen

van mijn moederhart

op een donkere winterdag

 

Doris Dorné - 2017   



gepost door admin 17.12.17 17:14 | permalink | reacties (2) | General
13.12.17
de donkerste week van het jaar ...


Nog tien keer slapen en dan mogen we ons verheugen op het stilletjesaan weer langer licht worden.  Deze week is letterlijk en figuurlijk de donkerste week van het jaar voor mij.  Vierentwintig jaar geleden schipperden we hier ontredderd door het huis, gevuld met immens verdriet en totale machteloosheid, om ons stervende kind, waar de dood zich niet over wou ontfermen.  Elk jaar weer voel ik hoe het toen voelde: als verscheurd door de kaken van het vreselijke monster kanker, dat meedogenloos mijn kind gijselde en geselde. Woedend, omdat wat mij het allerliefste was, mijn kind, zo ondraaglijk moest lijden.  Donkerder dan deze week, kan een week nooit meer worden en zo zal het altijd blijven.  Veel licht valt er vandaag ook niet te rapen, het is een grijze dag.  De sneeuw van maandag, het witte goud voor kinderen, verdween gisteren als sneeuw voor de zon (al viel er niet veel zon te bespeuren).  Tot grote spijt van de jeugd, tot grote opluchting van de volwassenen.  Zoonlief deed er eergisteren drie uur over om van zijn werk weer thuis te geraken en opa reed er even lang over, om met de kindjes van school weer veilig te landen in Gentbrugge.  Wij waren hier nog het beste af, want we hadden geen verplichtingen en bleven dus lekker binnen.  Gisteren bleken straten en autowegen al sneeuwvrij en zonder problemen berijdbaar, zodat we na de middag tot bij Moeder geraakten.  Vanmorgen, tijdens het ramen poetsen (binnen welteverstaan), was er plotseling een stukje hoorspel op de radio.  De nostalgie sloeg toe!  Het katapulteerde me naar toen ik pas zeven was.  Toen al luisterde ik naar de hoorspelen op de radio, herinner ik me.  Ik zat altijd aan het toestel gekluisterd en ging er helemaal in mee.  Fantastisch zo'n vervolgverhaal op de radio met verschillende stemmen, waar je zelf een gezicht aan kon geven. Van televisie was er ten huize nog geen sprake. Ik had op heel jonge leeftijd ook iets met een strip in een krant of weekblad (dat ontglipt me), over een vervelende mug of vlieg, die van geen wijken wou weten en allerlei deugnieterij uitstak.  En dan 'Nero', waar mijn vader me uit voorlas en waar ik later zelf aan verslingerd raakte.  Ja, ja, de tijd van toen ligt al een leven lang achter me.  De radio maakte me deze morgen toch weer even blij kind.  Een warm lichtje in mijn donkerste week.

 

het eindeloos ondergaan

van pijn en lijden

 

het stuiteren

van blij naar angstig

 

van traanloos

naar kwellend moment

 

de last van het ziek zijn

het verliezen van vrijheid

 

gebogen kleine schouders

onder veel te zware last

 

schokkend ...

 

het staat allemaal geschreven

in de palm van mijn hand

 

onuitwisbaar ...

 

een tattoo

voor het leven

 

Doris Dorné - 2017

 

       



gepost door admin 13.12.17 16:04 | permalink | reacties (0) | General
11.12.17
winterse aanslag ... wit intermezzo


Terwijl koolmeesjes en vinken allerhande tot tegen ons raam vliegen, om een lekkernij te pikken uit hun geliefd, tegen de ruit klevend voederbakje, valt de sneeuw hier dansend naar beneden.  Ja, vandaag gaan we gebukt onder een winterse aanslag van formaat! Bijna geen mens, die zich door dit weer waagt als het niet echt nodig is.  Normaal gezien moest ik op koffieklets, maar er is geen doorkomen aan, dus dat vroeg om uitstel.  Tijd om in alle rust een beetje te bloggen, terwijl buiten alles zich warm houdt onder een dikke laag sneeuw.  Mooi toch, al die zachtheid die zomaar uit de lucht komt dwarrelen en door dwingende wind gestuurd wordt.  Tal van sneeuwmannen (of - vrouwen) zullen overal verrijzen, tot grote hilariteit van het jonge grut.  Maar ... laat het vooral niet te lang duren, eventjes genieten is genoeg, want het legt nu al één grote,  onontwarbare knoop in het verkeer, zowel te lucht of te land.  Nog maar weer eens een bewijs, dat de natuur de mens bij wijlen nog altijd onder de knoet krijgt.  We moeten dus niet te hoog van de toren blazen, wij kleine wezentjes.  Vorige donderdag hield het woonzorgcentrum waar Moeder verblijft, een minikerstmarkt.  De cafetaria bleek te klein voor al de bezoekers, die een kijkje kwamen nemen.  Na een pannenkoek uit het vuistje (superlekker), liepen we eventjes langs de standjes met zelfgemaakte kerstkaarten, advocaat, koekjes ... dingen die te koop waren voor de warmste week.  Moeder was blij de rust terug te vinden in haar 'living', samen met haar medebewoners.  Vrijdag werd Echtgenoot een jaartje ouder, achtenzestig klokte hij af.  Ja, we zijn hier in de wijk, allemaal zo 'piep' niet meer.  Ach, waar is de tijd, dat we, als echte Belgen, met een baksteen in onze maag rondliepen.  Twintigers en dertigers, jonge gezinnen enthousiast bouwend aan een toekomst in een toen nieuwe verkaveling.  Nu zijn we zestigers en zeventigers met hier en daar een mankement en een toekomst, die in versneld tempo krimpt in jaartelling.  Gelukkig zijn de vriendschappen toen ontstaan, nog altijd lopende en ik draag ze steeds meer op handen, de mensen die me het koesteren waard zijn.  't Is hier goed wonen, zeker weten!

 

niet meer bestaan

voor even uit

het oog verdwijnen

 

kopje onder gaan

in de anonimiteit

van het leven

 

op adem komen

afstand nemen

balans maken

 

in vraag stellen

wat nog komen mag

of wat net niet

 

om daarna

in gevallen stilte

jezelf terug te vinden

 

in hoofd en hart

weer blij te zijn

met de mens

 

... achter het twijfelen

 

Doris Dorné - 2017

 

 



gepost door admin 11.12.17 13:34 | permalink | reacties (0) | General
04.12.17
afgelegd parcours ...


't Zijn hectische tijden!  Terwijl ik loop te brainstormen over een passende tekst op mijn nieuwjaarswensenkaart en ik daarbij soms even alles rondom mij uit het oog en oor verlies, staan we nog maar eens veertien dagen verder op mijn blogkalender.  Mijn hoofd lijkt soms wel een muizennest, waarin honderden van die beestjes kriskras door elkaar een marathon in lopen. Wat dan weer resulteert in weinig of geen aandacht voor de opmerkingen en vragen van de heer des huizes, die zich zo af en toe verongelijkt durft te voelen.  Maar ja, ik kan het ook niet helpen, dat het zoeken van iets zinvol schrijven mijn hoofd gaat regeren.  Enfin, ik ben er bijna uit (euh, dat denk ik toch!). Het was niet alleen mijn nieuwjaarstekst, die me even intens bezighield.  Na maanden van stilte, kreeg ik onlangs, totaal onverwacht, van verschillende kanten de vraag tot het schrijven van een passende tekst: voor wereldlichtjesdag op 10 december, voor een doopplechtigheid.  Ik vind het altijd hartverwarmend, als mensen een beetje troost of zichzelf terugvinden in wat mijn schrijfsels.  Of als mijn pennenstreken tranen boetseren in lezende ogen.  Dan krijg ik tranen in mijn ogen van de tranen in andermans ogen.  Dat je dat kunt met enkel pen, papier en een paar woorden ... geen mooier 'hobby' dan dàt.  De volgende dagen zal ik me dus toespitsen op het afwerken van mijn nieuwjaarswensen, anders kom ik nog te laat op het appèl!  Wie ook voor nodige druk zorgde, was de goedheilig man ofte Sinterklaas.  Liep ik soms als een kip zonder kop de juiste geschenkjes te zoeken voor onze kleinkroost.  Het wordt er ieder jaar moeilijker op, want ze hebben al zo veel en op den duur zie je het bos door de bomen niet meer.  Vorige vrijdag liep ik op klaarlichte dag het walhalla, Dreamland genoemd, binnen om bij het verlaten van deze winkel van begeerte, te moeten vaststellen, dat het al pikdonker was.  Van een zoektocht gesproken!  Gisteren mocht het kleine grut komen zien, of de man met de baard hier halt gehouden had.  De kadootjes vielen in de smaak en ik slaakte een zucht van opluchting.  Oef, dat hebben we ook weer gehad, op naar Kerst!  Kerst is makkelijker, de hoge verwachtingen van onze kleinkroost zijn immers ingelost, al wat er nu nog komt is al lang goed.  Geen geschenkenstress meer voor mij.  Oh, neen!  Ondertussen is Moeder ook veertien daagjes ouder.  Ze ging met Zus naar een gesmaakt optreden van Christoff en we pikten in het woonzorgcentrum een namiddagje Gary Hagger mee.  Die laatste bleek niet zo haar ding, want volgens haar zong hij liedjes van voor haar tijd (Elvis, Rob de Nijs, André Hazes).  Ja, ja, van 'voor' haar tijd.  Volgende donderdag is er een sfeervolle kerstmarkt in het zorgcentrum, ook daar willen we bij zijn.  Enige drukte is me dus niet vreemd.  Ik verlang al naar de eerste week van januari, wanneer het doek valt over al dat feestgedoe en de rust van het alledaagse terugkeert.  Simpelweg het doodgewone ... de max! 

PS: terwijl ik hier het vervolg schrijf, verdwijnt een prachtige maan achter het rasterwerk van kale bomen, net zoals in het Sinterklaasliedje uit mijn kinderjaren (zie de maan schijnt door de bomen ...).  Worden die liedjes eigenlijk hedentendage nog gezongen?  Ik heb er geen flauw benul van.  Dag, Sinterklaasje.

 

't is maar

 

dat je als

bedolven mens

onder bergen warmte

 

nog altijd

een ijzig lege plek voelt

diep middenin jezelf

 

hoewel tedere handen

het kreunend hart

liefdevol omvatten

 

praat het verlangen

zichzelf aan de galg

weert elk smeltend ijs

 

zorgt diepe pijn

voor een kloof eenzaamheid

voor een kaap verdriet

 

tuimelen emoties

in kraters en valkuilen

loop je verloren

 

in het desolate stukje

van je eigen ik

waar niemand vat op krijgt

 

Doris Dorné - 2017

  



gepost door admin 04.12.17 18:55 | permalink | reacties (0) | General
 
:: November 2018 (7)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)