Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2017


13.12.17
de donkerste week van het jaar ...


Nog tien keer slapen en dan mogen we ons verheugen op het stilletjesaan weer langer licht worden.  Deze week is letterlijk en figuurlijk de donkerste week van het jaar voor mij.  Vierentwintig jaar geleden schipperden we hier ontredderd door het huis, gevuld met immens verdriet en totale machteloosheid, om ons stervende kind, waar de dood zich niet over wou ontfermen.  Elk jaar weer voel ik hoe het toen voelde: als verscheurd door de kaken van het vreselijke monster kanker, dat meedogenloos mijn kind gijselde en geselde. Woedend, omdat wat mij het allerliefste was, mijn kind, zo ondraaglijk moest lijden.  Donkerder dan deze week, kan een week nooit meer worden en zo zal het altijd blijven.  Veel licht valt er vandaag ook niet te rapen, het is een grijze dag.  De sneeuw van maandag, het witte goud voor kinderen, verdween gisteren als sneeuw voor de zon (al viel er niet veel zon te bespeuren).  Tot grote spijt van de jeugd, tot grote opluchting van de volwassenen.  Zoonlief deed er eergisteren drie uur over om van zijn werk weer thuis te geraken en opa reed er even lang over, om met de kindjes van school weer veilig te landen in Gentbrugge.  Wij waren hier nog het beste af, want we hadden geen verplichtingen en bleven dus lekker binnen.  Gisteren bleken straten en autowegen al sneeuwvrij en zonder problemen berijdbaar, zodat we na de middag tot bij Moeder geraakten.  Vanmorgen, tijdens het ramen poetsen (binnen welteverstaan), was er plotseling een stukje hoorspel op de radio.  De nostalgie sloeg toe!  Het katapulteerde me naar toen ik pas zeven was.  Toen al luisterde ik naar de hoorspelen op de radio, herinner ik me.  Ik zat altijd aan het toestel gekluisterd en ging er helemaal in mee.  Fantastisch zo'n vervolgverhaal op de radio met verschillende stemmen, waar je zelf een gezicht aan kon geven. Van televisie was er ten huize nog geen sprake. Ik had op heel jonge leeftijd ook iets met een strip in een krant of weekblad (dat ontglipt me), over een vervelende mug of vlieg, die van geen wijken wou weten en allerlei deugnieterij uitstak.  En dan 'Nero', waar mijn vader me uit voorlas en waar ik later zelf aan verslingerd raakte.  Ja, ja, de tijd van toen ligt al een leven lang achter me.  De radio maakte me deze morgen toch weer even blij kind.  Een warm lichtje in mijn donkerste week.

 

het eindeloos ondergaan

van pijn en lijden

 

het stuiteren

van blij naar angstig

 

van traanloos

naar kwellend moment

 

de last van het ziek zijn

het verliezen van vrijheid

 

gebogen kleine schouders

onder veel te zware last

 

schokkend ...

 

het staat allemaal geschreven

in de palm van mijn hand

 

onuitwisbaar ...

 

een tattoo

voor het leven

 

Doris Dorné - 2017

 

       



gepost door admin 13.12.17 16:04 | permalink | reacties (0) | General
11.12.17
winterse aanslag ... wit intermezzo


Terwijl koolmeesjes en vinken allerhande tot tegen ons raam vliegen, om een lekkernij te pikken uit hun geliefd, tegen de ruit klevend voederbakje, valt de sneeuw hier dansend naar beneden.  Ja, vandaag gaan we gebukt onder een winterse aanslag van formaat! Bijna geen mens, die zich door dit weer waagt als het niet echt nodig is.  Normaal gezien moest ik op koffieklets, maar er is geen doorkomen aan, dus dat vroeg om uitstel.  Tijd om in alle rust een beetje te bloggen, terwijl buiten alles zich warm houdt onder een dikke laag sneeuw.  Mooi toch, al die zachtheid die zomaar uit de lucht komt dwarrelen en door dwingende wind gestuurd wordt.  Tal van sneeuwmannen (of - vrouwen) zullen overal verrijzen, tot grote hilariteit van het jonge grut.  Maar ... laat het vooral niet te lang duren, eventjes genieten is genoeg, want het legt nu al één grote,  onontwarbare knoop in het verkeer, zowel te lucht of te land.  Nog maar weer eens een bewijs, dat de natuur de mens bij wijlen nog altijd onder de knoet krijgt.  We moeten dus niet te hoog van de toren blazen, wij kleine wezentjes.  Vorige donderdag hield het woonzorgcentrum waar Moeder verblijft, een minikerstmarkt.  De cafetaria bleek te klein voor al de bezoekers, die een kijkje kwamen nemen.  Na een pannenkoek uit het vuistje (superlekker), liepen we eventjes langs de standjes met zelfgemaakte kerstkaarten, advocaat, koekjes ... dingen die te koop waren voor de warmste week.  Moeder was blij de rust terug te vinden in haar 'living', samen met haar medebewoners.  Vrijdag werd Echtgenoot een jaartje ouder, achtenzestig klokte hij af.  Ja, we zijn hier in de wijk, allemaal zo 'piep' niet meer.  Ach, waar is de tijd, dat we, als echte Belgen, met een baksteen in onze maag rondliepen.  Twintigers en dertigers, jonge gezinnen enthousiast bouwend aan een toekomst in een toen nieuwe verkaveling.  Nu zijn we zestigers en zeventigers met hier en daar een mankement en een toekomst, die in versneld tempo krimpt in jaartelling.  Gelukkig zijn de vriendschappen toen ontstaan, nog altijd lopende en ik draag ze steeds meer op handen, de mensen die me het koesteren waard zijn.  't Is hier goed wonen, zeker weten!

 

niet meer bestaan

voor even uit

het oog verdwijnen

 

kopje onder gaan

in de anonimiteit

van het leven

 

op adem komen

afstand nemen

balans maken

 

in vraag stellen

wat nog komen mag

of wat net niet

 

om daarna

in gevallen stilte

jezelf terug te vinden

 

in hoofd en hart

weer blij te zijn

met de mens

 

... achter het twijfelen

 

Doris Dorné - 2017

 

 



gepost door admin 11.12.17 13:34 | permalink | reacties (0) | General
04.12.17
afgelegd parcours ...


't Zijn hectische tijden!  Terwijl ik loop te brainstormen over een passende tekst op mijn nieuwjaarswensenkaart en ik daarbij soms even alles rondom mij uit het oog en oor verlies, staan we nog maar eens veertien dagen verder op mijn blogkalender.  Mijn hoofd lijkt soms wel een muizennest, waarin honderden van die beestjes kriskras door elkaar een marathon in lopen. Wat dan weer resulteert in weinig of geen aandacht voor de opmerkingen en vragen van de heer des huizes, die zich zo af en toe verongelijkt durft te voelen.  Maar ja, ik kan het ook niet helpen, dat het zoeken van iets zinvol schrijven mijn hoofd gaat regeren.  Enfin, ik ben er bijna uit (euh, dat denk ik toch!). Het was niet alleen mijn nieuwjaarstekst, die me even intens bezighield.  Na maanden van stilte, kreeg ik onlangs, totaal onverwacht, van verschillende kanten de vraag tot het schrijven van een passende tekst: voor wereldlichtjesdag op 10 december, voor een doopplechtigheid.  Ik vind het altijd hartverwarmend, als mensen een beetje troost of zichzelf terugvinden in wat mijn schrijfsels.  Of als mijn pennenstreken tranen boetseren in lezende ogen.  Dan krijg ik tranen in mijn ogen van de tranen in andermans ogen.  Dat je dat kunt met enkel pen, papier en een paar woorden ... geen mooier 'hobby' dan dàt.  De volgende dagen zal ik me dus toespitsen op het afwerken van mijn nieuwjaarswensen, anders kom ik nog te laat op het appèl!  Wie ook voor nodige druk zorgde, was de goedheilig man ofte Sinterklaas.  Liep ik soms als een kip zonder kop de juiste geschenkjes te zoeken voor onze kleinkroost.  Het wordt er ieder jaar moeilijker op, want ze hebben al zo veel en op den duur zie je het bos door de bomen niet meer.  Vorige vrijdag liep ik op klaarlichte dag het walhalla, Dreamland genoemd, binnen om bij het verlaten van deze winkel van begeerte, te moeten vaststellen, dat het al pikdonker was.  Van een zoektocht gesproken!  Gisteren mocht het kleine grut komen zien, of de man met de baard hier halt gehouden had.  De kadootjes vielen in de smaak en ik slaakte een zucht van opluchting.  Oef, dat hebben we ook weer gehad, op naar Kerst!  Kerst is makkelijker, de hoge verwachtingen van onze kleinkroost zijn immers ingelost, al wat er nu nog komt is al lang goed.  Geen geschenkenstress meer voor mij.  Oh, neen!  Ondertussen is Moeder ook veertien daagjes ouder.  Ze ging met Zus naar een gesmaakt optreden van Christoff en we pikten in het woonzorgcentrum een namiddagje Gary Hagger mee.  Die laatste bleek niet zo haar ding, want volgens haar zong hij liedjes van voor haar tijd (Elvis, Rob de Nijs, André Hazes).  Ja, ja, van 'voor' haar tijd.  Volgende donderdag is er een sfeervolle kerstmarkt in het zorgcentrum, ook daar willen we bij zijn.  Enige drukte is me dus niet vreemd.  Ik verlang al naar de eerste week van januari, wanneer het doek valt over al dat feestgedoe en de rust van het alledaagse terugkeert.  Simpelweg het doodgewone ... de max! 

PS: terwijl ik hier het vervolg schrijf, verdwijnt een prachtige maan achter het rasterwerk van kale bomen, net zoals in het Sinterklaasliedje uit mijn kinderjaren (zie de maan schijnt door de bomen ...).  Worden die liedjes eigenlijk hedentendage nog gezongen?  Ik heb er geen flauw benul van.  Dag, Sinterklaasje.

 

't is maar

 

dat je als

bedolven mens

onder bergen warmte

 

nog altijd

een ijzig lege plek voelt

diep middenin jezelf

 

hoewel tedere handen

het kreunend hart

liefdevol omvatten

 

praat het verlangen

zichzelf aan de galg

weert elk smeltend ijs

 

zorgt diepe pijn

voor een kloof eenzaamheid

voor een kaap verdriet

 

tuimelen emoties

in kraters en valkuilen

loop je verloren

 

in het desolate stukje

van je eigen ik

waar niemand vat op krijgt

 

Doris Dorné - 2017

  



gepost door admin 04.12.17 18:55 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)