Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2018


31.12.18
nog enkele uurtjes ...


Nog maar enkele uurtjes en we stappen door de deur van 2019!  Vlug nog even bloggen voor 2018 de pijp uit is.  Al weer elf dagen geleden, maar ja, met dat 'feesten' tussenin en daarna onze jongste kleindochter vijf dagen op logement, kwam er van schrijven niet veel in huis.  Tussendoor ook nog zo'n tweehonderd nieuwjaarskaartjes onder handen genomen en jullie weten hoe ik mijn dagen gevuld kreeg.  Nu zitten we in rustiger vaarwater, we zullen deze laatste avond van het oude jaar met zijn tweetjes languit in de zetel spenderen.  Niets nieuws dus onder de zon, zo doen we het al een decennia lang.  Kerstavond werd naar jaarlijkse gewoonte gourmettend doorgebracht met vriendin Fabienne.  Gezien we alledrie een gezapige leeftijd bereikt hebben, namen we ook de tijd voor het uitdelen van de geschenkjes.  Het uitdelen was zo gezapig, dat Echtgenoot bovendien mij mijn kado vergat te geven, al stond het daar in zijn ééntje te blinken.  En 's anderendaags stond het er nog. Tja, na tweeënveertig jaar samen is de fut er blijkbaar een beetje uit.  Kerstdag mochten we op bezoek bij onze kroost.  Leuk!  Daar konden de pakjes niet snel genoeg van hun papiertje verlost zijn, al wisten ze dat er nergens een stuk speelgoed te bespeuren viel.  De Sint had al zo'n overdaad gebracht, dat er voor Kerst niets meer overbleef.  Toch vielen jassen en mutsen best in de smaak.  We namen die avond ons jongste Prinsesje voor een vijftal dagen mee naar de zee.  Vrolijk Nieuwpoort (kerstmarkt) lonkte!  Het moet gezegd, onze kerstmarkt mocht gezien zijn.  Prachtig verlicht, een grote schaatspiste met podium voor optredens, een paardenmolen, het huis van de kerstman, een speeldorp met drie zigeunerwagens en een zestal 'kotjes' waar er kon genoten worden van een hapje en een drankje.  De zondag voordien had grote Zus al haar schaatstalent gedemonstreerd, terwijl wij aanschoven in de lange rij wachtenden bij het huis van de man met de baard, de échte kerstman.  Hij kweet zich uitstekend van zijn taak.  Broer en kleine Zus waren in hun nopjes met het gekregen snoepje (dat ze nochtans niet lustten).  Het zigeunerdorp mocht op hun sympathie rekenen.  Ons minimeisje raakte haar rubberen laarsjes kwijt in het ballenbad en zat bijna verstrikt in de wagen met de doolhofnetten.  Gelukkig waren er Broer (die de laarsjes van tussen de ballen mocht vissen) en Zus (die de weg naar buiten gidste in het doolhof).  Super triootje!  Tijdens haar verblijf aan zee wou onze vierjarige ook eens schaatsen.  Vermits Manlief dan bewaker van dienst is (ik schaats niet) gingen we voor een rustig moment op een voormiddag.  Twee jaar geleden werd Echtgenoot van zijn sokken geschaatst door jeugdig geweld in De Panne.  Zijn bril nam toen een salto en hij zag sterretjes.  Sedertdien is ook hij niet zo happig meer op schaatsen, maar ja, wat doet een mens allemaal niet voor de verleidelijke blik van de jongste telg?  Er was weinig volk op het ijs, het viel dus geweldig mee.  Minimeisje kreeg schaatsjes onder met twee ijzertjes en een pinguïn als steun.  De eerste ronde reed Manlief met haar mee, maar toen werd hij overbodig. 'Ik kan dat alleen' ... het moto van onze kleinkroost.  En daar ging ze, eerst met haar steunbeest en daarna vloog ook de vogel aan de kant, wegens niet meer vandoen. Zo'n momenten zijn goud waard. Er zit pit in onze kleinste Prinses!  Gisteren stuurde Ellenlief me een berichtje.  Ons eigenzinnig schaatstertje stond op Instagram Stad Nieuwpoort, zo meldde ze.  Vlug even gaan kijken en ja hoor, prachtige foto van onze 'diva'.  In de namiddag was er op de kerstmarkt 'kinderdisco'.  Een wandeling met kroost naar stad deed deugd, de disco vonden ze maar 'babymuziek', maar het zigeunerpark kon nog eens op hun goedkeuring rekenen.  Vandaag is het hier dus heel wat kalmer.  Morgen een nieuw jaar, wij misschien wel andere mensen, maar beslist geen nieuwe en dus ...

 

... hou vooral het hart 'warm'

in 2019!  

 

Doris



gepost door admin 31.12.18 15:33 | permalink | reacties (0) | General
20.12.18
een stukje verleden ...


Vandaag werd JP (Jean Pierre Van Rossem) begraven.  Voor ons een afsluiten van een stukje verleden.  Ooit, begin tachtigerjaren, kwam hij in contact met ons via een gemeenschappelijk hobby van hem en Manlief, namelijk het racen met miniatuurwagentjes.  Na een ietwat dubieuze start en ellenlang scheldtelegram naar Manlief toe, wandelde hij op een avond de slotracingclub van Nieuwpoort binnen.  We hielden ons hart vast, maar het moet gezegd, dat er van toen af enkel respect was van zijnentwege wat betreft Echtgenoot.  Af en toe kruiste hij ons pad, dropte zo nu en dan een bankbiljet op de grond of liet zijn wisselgeld open en bloot op tafel liggen ... misschien om te zien welk vlees hij in de kuip had.  Het wisselgeld droeg ik hem na en het bankbiljet, dat mochten we houden.  Ik denk, dat hij dat waardeerde, de integriteit en eerlijkheid.  In negentienzesentachtig organiseerde Manlief met zijn team het Europees Kampioenschap Slotracing.  Het grote circuit (32 meter lang, 8 banen) werd afgebroken en verhuisde voor een weekendje autopret, naar een ander lokaal.  Er kwamen racers uit Canada, Engeland, Frankrijk, Italië, Portugal, Nederland en Amerika.  Even huisvestte Nieuwpoort een stukje Europa.  We kregen veel bezoekers over de vloer, de meesten nieuwsgierige aagjes, omdat er een rode ferrari voor de deur stond en ze de eigenaar van dit model wel eens wilden spotten.  JP was ook niet te beroerd, om zijn autosleutel te geven en een jongen van zestien eens plaats te laten nemen in dit blijkbaar 'unicum' met hoog testosterongehalte, zonder de motor te laten draaien natuurlijk.  Later reisde Echtgenoot nog voor een week naar Toulouse, op vraag en kosten van JP, om er een grote racewedstrijd in goede banen te helpen leiden.  Het contact verwaterde, tot op een avond de telefoon ging.  JP aan de lijn.  Hij had van een Nederlandse slotracer vernomen, dat Benjamin ziek was en gaf ons de kans om op zijn kosten voor een behandeling naar Amerika te gaan.  Zelf wisten we, dat er geen enkele kans op genezing meer was, niet hier en ook daar niet.  Ik vond het vooral hartverwarmend, dat deze controversiële man, ons dit voorstel deed.  Ja, je had het raden naar wie en wat en hoe hij eigenlijk wel was, maar voor mij telde maar één ding: zijn hart zat op de juiste plaats.  Er is veel over hem gezegd en geschreven, we hadden vaak binnenpretjes als hij op televisie verscheen en ja, 't is zoals ik onlangs Jambers hoorde zeggen: hij had iets van een Robinhood!  Voor mij blijft hij alvast 'mooi' in de herinnering aan dat veelsprekende telefoontje toen!

 

hij was 

 

die vreemde vogel

met weerbarstige pluimen

en niet te kortwieken vleugels

 

in geschreven en gefilmd

tegendraads getekend

als buitenbeentje

 

maar hij was ook

 

... verborgen warme inborst

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  



gepost door admin 20.12.18 18:45 | permalink | reacties (0) | General
17.12.18
graag gezien ...


Het is niet anders, ik voel me vandaag, vijfentwintig jaar na Benjamins dood, de meest graag geziene mens van ons landje.  Na zo'n lange tijd nog steeds omringd door blijvende warmte, het zou iedere ouder, die een oogappel verliest, gegeven moeten zijn.  Evident is het niet, want ik weet dat het vaak anders is, dat mensen heel eenzaam kunnen zijn in een verdriet dat nooit een einde kent.  Ik koester dan ook, diep dankbaar, alle blijken van jarenlange genegenheid als kostbare parels.

 

 

een kwarteeuw

zonder jou

ik heb het overleefd

jouw sterven

 

al die jaren

zonder jou

door mijn vingers

gegleden als zand

 

vaak gestruikeld

over onhandelbaar gemis

vaak gevallen

over onpeilbaar verdriet

 

en dat na zo'n lange tijd

de pijn vandaag niet anders is

mijn hoofd en hart

nog steeds verloren voelen

 

het is wat het is

 

Doris Dorné - 2018

 

 



gepost door admin 17.12.18 14:31 | permalink | reacties (1) | General
16.12.18
op de vooravond van ...


Vandaag, een kwarteeuw later, op de vooravond van jouw sterven, voelt het als pas gisteren.  Zes lange maanden leefden we na het verdict 'terminaal', op de toppen van onze tenen.  Met de zomer in aankomst wisten we toen jouw dood al onomkeerbaar. Eén maand nog, was de prognose gesteld in het UZ Gent.  Het werden er zes.  Hoe en wanneer ... de tijd speelde een spel en leerde ons hoe meedogenloos hij kan zijn. We zagen hoe jij, klein mannetje van toen amper zes, genadeloos gegeseld wed door aftakeling en pijn.  Wij, volwassenen, stonden erbij en keken machteloos toe, te laf om eisen te stellen en een einde te maken aan het spel, dat kanker met je speelde. Ik voelde me als moeder zo schuldig, zo intens verdrietig en hopeloos verloren in je niet kunnen helpen.  Tot jij zelf aangaf, dat het zo niet verder kon en ik je de belofte deed je te helpen.  Opeens waren alle grenzen overschreden.  In mijn hart huisde niet alleen onmetelijk verdriet, maar ook diepe woede, omdat ik niets durfde te vragen, te zeggen.  Wie was ik, wat betekende ik als moeder?  Uiteindelijk kon ik niets anders dan de beslissing te nemen en te eisen dat er een einde kwam aan jouw lijden.  Het moest, het was het enige wat ik voor jou nog kon doen.  In overleg met artsen en thuiszorg zou jij de volgende morgen verlost worden, rust vinden en voor altijd mogen slapen.  Die avond voelde het eindelijk juist en goed.  Ik zou mijn belofte houden, je zou geholpen worden.  Na maanden pijn en aftakeling, iedere dag speelbal van kanker en de dood, zou ik met een hart boordevol liefde afscheid van jou kunnen nemen, maar terzelfdertijd zou er samen met jou een groot stuk van mezelf sterven.  Een kwarteeuw later voelt mijn beslissing van toen nog altijd de juiste.  Een kwarteeuw later voelt mijn hart en hoofd nog altijd boordevol liefde voor jou.

 

op een zee

van liefde

dobberde ik ooit

stuurloos rond

 

zonder zicht

op reddende bakens

of veilige havens

 

in een zee

van liefde

ging ik eenzaam

kopje onder

 

toen voor 

altijd loslaten

de enige keuze bleef

 

zelfs na lange tijd

is het nu nog dagelijks

dobberen op of verdrinken in

een zee van liefde

 

... die jij achterliet

 

 

Doris Dorné - 2018

 

 



gepost door admin 16.12.18 18:35 | permalink | reacties (2) | General
13.12.18
kerstmarkt ...


Sint was nog het land niet uit of kerst manifesteerde zich al.  Kerstmarkten maakten zonder dralen hun opwachting, zoals in Oostende.  Sinterklaas kreeg zelfs de gelegenheid tot een rondje schaatsen!  In Koksijde brandde op vijftien verschillende locaties de kerstversiering.  Altijd een must om gezien te hebben.  Hier bij ons zijn ze nog volop bezig met het aankleden van het marktplein, hier wordt de kerstmarkt pas volgende week vrijdag op gang getrokken.  In elke gemeente kan de échte kerstman in zijn échte kersthuis begroet worden..  Als kleine pagadder zul je er nog maar aan uit raken wie al die mannen met baarden zijn!  Maar veel kleiner en intiemer zijn de jaarlijkse kerstmarkten in de woonzorgcentra. Zondag reed ik mee met mijn overbuurvrouw/vriendin naar Koksijde, waar haar moeder resideert.  In de inkom een handvol standjes met handgemaakte keramiek, kaarten, groenstukjes, cupcakes, cava ... voor het spekken van de spaarpot. Te weinig plaats en te veel volk voor een praktische doorgang en wendbaarheid van de rolstoelen en andere hulpmiddelen.  In de cafetaria wemelde het van bewoners en familieleden.  Het was 'azen' op een plaatsje en wie er ééntje vond, stond het niet meer af.  Een orgelist speelde deuntjes van toen en Oma genoot, nippend aan haar cava.  Later terug op haar kamer toch opgelucht de rust terug te vinden.  Dinsdag ging dan de kerstmarkt in het warme St. Anna, waar Moeder iets langer dan een jaar woonde, door.  Afgesproken met Linda, dochter van ... met wie het van begin af aan klikte, om samen een kopje koffie te drinken in de cafetaria.  Hier geen hectische toestanden, maar het was dan ook geen weekend.  Enkele standjes met kaarten, handgebreide kussens, lekkere cakejes, thee uit Irak. Een gezellig en warm samen zijn, een fijne namiddag.  In de living zelf nog veel bekende gezichten aan de tafel waar Moeder haar plaatsje had.  Natuurlijk was ik in hun ogen een nobele onbekende, maar zolang er mensen huizen die ik ken, zal ik af en toe eens in de Papayalaan (leefruimte) binnenwippen om een praatje te slaan. Eind volgende week begint de kerstvakantie, dan zit half België in kerstmarktmodus.  Ik kijk al uit naar de superheerlijke appelbeignets op de markt van De Panne.  Méér hoeft Kerst niet te zijn voor mij en na de feesten ... leve de rust van het alledaagse leven!

 

 

niets dat zich

langer laat lengen

door de tijd

dan dominant verdriet

 

het soort verdriet

dat in de boeien slaat

en telkens weer ongezien

een mes in de rug steekt

 

het soort verdriet

dat jarenlang gijzelt

de aarde onder voeten

zonder mededogen wegveegt

 

het soort verdriet

dat genadeloos terroriseert

en als sluipend gif

alle geluk aan banden legt

 

... woordeloos verdriet

 

Doris Dorné - 2018



gepost door admin 13.12.18 18:39 | permalink | reacties (1) | General
09.12.18
einde zoektocht ...


Gisteren, kwam er na weken van speuren, een einde aan de zoektocht naar geschikte Sinterklaasgeschenken voor onze kleinkroost.  Oef!  Het is immers altijd een beetje puzzelen, want ze krijgen zo veel op zo veel adressen.  Thuis, bij Opa en Oma, bij de meters en peters, tantes, bij ons.  Even na datum kwamen ze gisteren verwachtingsvol kijken of de goede man hier wel de weg naar binnen had gevonden. Mijn speurwerk viel in de smaak, kindjes blij, wij blij.  Veel over de Sint werd er niet gezegd, de sinterklaas en pietenkoorts mag stilletjesaan gaan liggen.  Chocolade en snoep was er niet voorzien, enkel een paar mini minichocolaatjes, die vlotjes in hapgrage mondjes verdwenen.  Onze oudste, negen nu, is al 'voldoende op de hoogte', zoals ze de schooldirectrice meedeelde.  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat er geen verwachtingen meer zijn.  Integendeel.  Nu deze zotte speelgoedperiode afgesloten is, focussen we ons (of proberen dat toch) op Kerst.  Momenteel ben ik nog niet echt in kerstmodus.  Kerst komt pas na Benjamins sterfdatum aan bod.  December heeft voor mij een dubbele bodem.  Vermoeiend, zo veel gevoelens in een tijdspanne van éénendertig dagen.  Balanceren tussen blij genieten en triest herinneren.  Telkens weer een opgave, zelfs na vijfentwintig jaar.  Kerst wordt deze keer ook de eerste keer zonder Moeder.  Een gemis, niet vaak uitgesproken, maar onderhuids in hart en hoofd aanwezig.  Maar ... we zullen genieten van de warme momenten, die er elke december toch weer zijn.  Laatst zaten we hier met vier vrouwen aan tafel (Echtgenoot sloeg op de vlucht), schoolvriendinnen van vroeger.  Contacten die gebleven zijn door al de jaren heen. Herinneringen ophalen, leuke anecdotes, ongeweten verliefdheden ... eventjes terug meisjes van achttien!  Daarna het echte leven in ... naast geluk, de  ontgoochelingen,  het verdriet. Elk op onze eigen manier de jaren doorsparteld.  Toch blij, dat we de lach niet verloren, dat we een namiddag nog eens die meisjes van toen kunnen zijn. Gewoon genieten!  Manlief nam gisteren ook, tijdens het Sintgebeuren, een start met zijn laatste zes.  Hij werd negenenzestig.  De zeven wenkt!  Ja, we worden, pardon ... we zijn oud.

 

Mogelijk kan deze website efkens niet te bereiken zijn.  Mijn webmastertje, Jurgen, is druk bezig met een volledige vernieuwing.  Geen paniek dus.  We komen terug in een volledig nieuw jasje. 

 

we laveerden elk

door de jaren heen

langs meevallers

langs obstakels

 

nu we ouder geworden

samen aan tafel

toch de lach 

nog kunnen vinden

 

in het herinneren

van schoolse dingen

maar ook begrijpend

elkaar kunnen aankijken

 

in het weten

van diep geleden verdriet

voelt het als blijvend verbonden

niet voorbijgesneld door tijd

 

gewoon ... warm en mooi

 

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

       



gepost door admin 09.12.18 10:57 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Januari 2019 (4)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)