Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: DECEMBER 2019


22.12.19
mijn warme weken ...


'De Warmste Week' is overal aanwezig, dat heb je als de media er hun schouders onderzetten.  Ik zie vooral enthousiaste mensen, die vrijwillig en onbaatzuchtig iets willen doen voor een resem goede doelen. Mooi, want ze zullen zich hun leven lang kunnen warmen aan de herinnering van hun inzet.  Vorige week echter werd me in een gekende kledingzaak, bij het afrekenen gevraagd of ik één euro wou 'doneren' voor 'De warmste week'.  Ik weigerde.  Niet zo tof van me, zullen jullie wel denken, want wat is nu één euro (veertig frank)?  Maar ik had op dat moment het gevoel een beetje 'gedwongen' te worden om te geven en dat kan toch nooit de bedoeling zijn.  Bij het zien van de beelden uit Kortrijk, die we elke dag na het nieuws voorgeschoteld krijgen, overdondert vooral de inbreng van televisie en radio.  De waardevolle inzet op kleine schaal verdrinkt er een beetje bij en dat is jammer.  Er zijn immers mensen, die elke dag klaar staan voor hun medemens en daar weinig poeha over maken.  Ik wil maar zeggen: wat in stilte gedaan wordt is vaak ontroerender dan een mediagebeuren.  Maar soit, zelf krijg ik het nog iedere keer warm van wat wij hier, tien jaar lang, uit onze mouw geschud kregen.  Tien jaar lang, stonden hier méér dan honderd vrijwilligers paraat, om de bloemenverkoop in herinnering aan Benjamin te helpen dragen.  Het is ondertussen al zestien jaar geleden sedert de laatste editie en toch brandt er in mij nog altijd een vlammetje van dankbaarheid, van ontroering, van verwondering over zoveel mateloze inzet toen.  Wat het eerste jaar begon met 2000 plantjes in onze woonkamer eindigde tien jaar later met de verkoop van 12000 stuks. Na mijn maandenlange voorbereidingen: uitnodigingen versturen, affiches ophangen, straatplannen kleuren, scholen aanspreken, voorverkoop regelen, thuisbezorgen van bestellingen, kwam de dag van huis aan huisverkoop.  In alle vroegte waren de helpende handen met warme harten op post om plantjes te verkopen.  's Middags was er warme chocolademelk en koffiekoeken (gelukkig hebben we een ruim huis), voor de méér dan honderd vrijwilligers.  Door de jaren heen, kreeg onze actie naambekendheid, met dank ook aan de krantenjournalisten, die ons een platform gaven.  Vaak stonden de mensen thuis al te wachten, geldbeugel in de hand, om toch maar een azalea te kunnen kopen.  Het was gewoon hartverwarmend, hoe we uiteindelijk als het ware op handen werden gedragen.  Ons goede doel, het Kinderkankerfonds UZ Gent, kreeg zo duizenden euro (miljoenen franken) geschonken.  De gedachte aan dit resultaat zalft nog altijd mijn hart.  De gedachte aan iedereen, die zijn steentje bijgedragen heeft, maakt me nog altijd blij.  Maar vooral is er nog ... ontzettend veel dankbaarheid naar alle mensen toe, die zonder aarzelen meegestapt zijn in dit verhaal en mijn warmste weken doen branden met een levenslange vlam!  Naast de bloemenverkoop waren er ook mijn dichtbundels, tal van lezingen, tentoonstellingen.  De gekregen waardering en erkenning zijn als een zacht pleister.  En dan zijn er nog de mensen, die zelf in actie kwamen en met bijzonder gulle hand, de opbrengst aan het Kinderkankerfonds UZ Gent schonken. Eigenlijk mag ik niet praten over 'mijn warme weken', maar moet ik het hebben over  'mijn warme jaren', die de grote kou, gevallen door het sterven van Benjamin, troostvol induffelden.  Een mens moet immers iets met zijn verdriet, om verder te kunnen met zijn leven.

 

 

er bestaat

een warmte

waarin je je

kunt wentelen

 

het zijn momenten

van troost vinden

op moeilijke dagen

van verloren lopen

 

als herinneringen

waarin een vuurtje brandt

je liefdevol omarmen

tot je kouwelijk hart smelt

 

en het trieste trekken

van je mond

zich langzaam plooit

tot zachte glimlach

 

... om alle gekregen warmte

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

        



gepost door admin 22.12.19 12:56 | permalink | reacties (0) | General
17.12.19
de beklijvende dood van mijn kind ...


Vandaag is de lucht blauwer dan zesentwintig jaar geleden, toen jij, mijn jongetje van net geen zeven, rust vond in sterven.  Net als voor alle andere ouders, die ooit afscheid moesten nemen van wat hen het liefst was, hun kind, blijft elk moment van de dag van Benjamins sterven een beklijvend beeld.  Die vrijdagmorgen, gevangen in een laagje grijs, kwam er eindelijk een einde aan het onmenselijk lijden van mijn jongste.  Ik geef toe, er was een gevoel van opluchting.  Eindelijk vredevolle slaap voor hem, eindelijk verlost van pijn en aftakeling.  Wat me restte was een immens gevoel van liefde, alleen maar liefde.  Later kwam de vraag: wat moet ik nu met al die liefde?  Wat moest ik met mijn hart boordevol liefde voor het kind, dat er niet meer is/was?  Die liefde is gebleven en door de jaren heen steeds meer gegroeid.  Alles wat ik door de jaren heen deed, tekende mijn liefde voor Benjamin.  Alles wat ik deed werd surrogaat voor die immense pijn, het blijvend 'houden van', van mijn dode kind. Vele warme harten hebben me omringd en gesteund, gingen en gaan nog steeds mee in mijn verhaal.  Ik buig nederig het hoofd voor al die gekregen warmte en het oprecht mee leven.  Wat ooit, de dag van zijn geboorte, in mijn armen een klein bundeltje liefde was, groeide uit tot een grootse bundel liefde, die me sedertdien omarmt en vleugelkracht geeft.  Kleine jongen van bijna zeven, mijn lievelingsliedje speelde deze morgen door mijn hoofd: 'La maladie d'amour'  (de ziekte van de liefde) van Michel Sardou.  Ja, houden van kan hartbrekend pijn doen, als die liefde kansloos wordt in geven en tonen.  Maar jij bent en blijft liefde, getuigen de vele kaartjes op de kast, de gekregen bloemen en de warme berichtjes op de beklijvende dag van jouw dood.  Het resultaat van kruimeltjes liefde in al die jaren her en der uitgestrooid ... mijn liefde voor jou.

 

ik loop 

langs jouw foto

mijn vinger volgt

de lijn van jouw wang

 

vandaag is anders

er wimpert een traan

ik moet even slikken

vandaag is moeilijker

 

het is als waden

door veel te diep water

het golven van herinneren

overspoelt hoofd en hart

 

verdriet

gemis

pijn

 

... alles is liefde

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

    



gepost door admin 17.12.19 12:23 | permalink | reacties (1) | General
09.12.19
een eigenwijze Sint bekent schuld ...


Oké, de Sint houdt het voor gezien!  Met de wind in de rug (het stormt hier en de wind zit richting binnenland) in volle galop terug naar warmere oorden, want de Kerstman zit hem op de hielen.  Zaterdag kwam onze kroost verwachtingsvol kijken, wat de goede man/vrouw hier vrijgevig gedeponeerd had.  Tegen de goede en wijze raad in van Zoonlief, ging een eigenzinnige oma Sint, toch voor het gevraagde kleine uiltje.  Had ze beter niet gedaan!  Oh, aan het enthousiasme van onze kleinkoters lag het niet, maar dat vogelding bleek een kinderlijke versie van een 'moordwapen'.  Ik schets even de situatie.  Het meisjesuiltje moest eerst geknuffeld en gevoederd worden, tot de oogjes alle kleuren van de regenboog kregen.  Daarna in het nestje geplaatst, maakte het onding prrrrt geluidjes, terwijl de hals van het beestje zienderogen langer werd.  Even later begon een schroef vervaarlijk te draaien en ging miss Uil de lucht in.  De eerste vlucht eindigde tegen onze kast met als gevolg een paar krassen in de deur (ach, er zullen langer krassen zijn dan ik).  Echtgenoot kon er niet om lachen en bestempelde het onding als 'levensgevaarlijk'.  Toch voor meisjes van pas vijf jaar oud.  Later nog een paar pogingen ondernomen in de inkom, kwestie van breekbare dingen te vrijwaren van een uilenaanval.  Onze kleinkroost vond het super, wij als volwassenen hielden ons hart vast.  Ja, ja, zei Zoonlief, ik had de Sint die aankoop nog afgeraden, maar ja ... Ik, de Sint in kwestie, bekende schuld.  Mea culpa, mea culpa!  Ik hoop alleen dat, dit gesmaakte cadeau geen brokken maakt in de toekomst.  Beste oplossing: uiltje achter slot en grendel zetten, tot onze jongste een jaartje ouder is.  Oma Sint belooft voortaan altijd naar Papa Sint te luisteren en nooit meer eigenwijs te zijn.  Een mooi voornemen voor 2020.   De rest van de geschenken werd unaniem goedgekeurd, aan één hooligan hadden we genoeg. Gisteren was Manlief dan jarig.  Ik zit voortaan opgescheept met een zeventigjarige.  Het klinkt een beetje 'oud', maar hij oogt nog jong.  Als je zeventig bent, dan zit je in de 'blessureleeftijd' volgens Marc Didden, in Humo vorige week.  Ik vind dat zo mooi omschreven!  Gisterenavond een flesje gekraakt met enkele vrienden.  Ook dat hebben we dus weer achter de rug, gelukkig zonder blessures.  Nu is het uitkijken naar Kerst en Nieuw en hopen, dat die dagen vlug voorbij zijn, zodat we de dagdagelijkse beslommeringen weer kunnen opnemen.  Gewoon is goed genoeg!  Nog vlug even mijn tekst voor mijn wenskaart uit de printer toveren, want vanavond heb ik mijn  jaarlijkse afspraak bij de drukker.  En zo hiphoppen we van het één naar het ander! 

 

hiphoppen ...

 

van halloween

naar Sinterklaas

 

van Klaas 

naar Kerstman

 

van Kerst

naar Nieuw

 

van Nieuw 

naar karnaval

 

van karnaval

naar paashaas

 

ik heb 

het nooit gekend ...

 

halloween

kerstman

paashaas

 

in mijn kindertijd

was er veel meer rust

 

die nu spoorloos is

en nooit meer terug te vinden

 

in de gekte van vandaag

 

Doris Dorné - 2019

 



gepost door admin 09.12.19 13:47 | permalink | reacties (0) | General
04.12.19
het grootouder hart van Sinterklaas ...


Het is waar, mijn grootouder Sinterklaashart is groot.  Een beetje té groot volgens Manlief, maar daar heb ik dan weer geen oren naar.  Niets leuker, dan blij als een kind Dreamland binnen te wandelen, om ademloos langs de decadent gevulde rekken te lopen met ogen als schoteltjes zo groot.  Een overdaad aan kinderverlangens!  Kies daar maar eens iets uit wat de kleinkoters nog niet hebben.  Dit jaar was ik een beetje Sinterklaasslimmer.  Ik nam de kids mee naar Dreamland, naar de Toepi (een fantastische speelgoedwinkel in Nieuwpoort Bad) en ook de Standaard Boekhandel kwam aan de beurt.  Vol belangstelling luisterde ik naar de 'oooohs' en de 'aaaahs', die uit twee kindermondjes rolden.  Ongezien werkten in mijn zestigplusser geheugen radertjes aan de lopende band.  Ze registreerden de dromen van mijn kleinkids, om ze later in mijn ééntje gestalte te geven.  Om alles nog wat duidelijker te maken, werd er ook vlijtig geknipt en gelijmd, zodat het negeren van wensen omzeggens onmogelijk was.  Zo kleefde onze jongste ook het uiltje, dat door voeden, knuffelen en verzorgen, vleugelslag kon gegeven worden, op een blad papier.  In telefonsich overleg met papa Sinterklaas, zou zo'n uiltje niet aan de orde zijn.  Dan maar andere verlangens ingewilligd en in afwachting van Sintbezoek, goed verstopt voor aagjes met nieuwsgierige oogjes. Tot twee weken geleden onze kleinkroost hier televisie zat te kijken en wonder boven wonder, het zo gewenste uiltje in een reclamespot zijn opwachting maakte.  Onze jongste riep: 'Ik wil dat!', terwijl ze in mijn ogen keek en zei: 'Ik heb dat hièr gevraagd'.  Waar sta je dan als oma Sinterklaas?  Oh, neen, dacht ik en voelde me op slag 'schuldig', omdat ik aan papa Sinterklaas' oproep gehoor had gegeven.  Géén uiltje was nu géén optie meer.  Ik liet het twee dagen door mijn hoofd spoken en belde daarna naar mama Sinterklaas, om haar te melden, dat ik het over mijn hart niet kon krijgen geen uiltje in voorrraad te hebben op de dag van Sinterklaasgeschenkendag.  Manlief deed het nodige om er ééntje te bestellen en dat zonder tegenpruttelen.  Grootouder Sinterklazen zijn immers gemaakt om af en toe een beetje te overdrijven!  Of dat uiltje daadwerkelijk vlucht zal nemen, laat ik jullie op latere datum nog wel eens weten.

 

 

op het puntje 

van hun tong

ligt het verlangen

 

schaar

papier

lijm

 

bundelen

jaarlijks kinderdromen

met een zucht

 

't is druk 

in kleine hoofdjes

die kijken en kiezen

 

zonder grenzen

want alles is mogelijk

omdat alles kàn

 

... bij grootouder Sinterklaas

 

 

Doris Dorné - 2019

 

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 04.12.19 18:38 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Januari 2020 (3)
:: December 2019 (4)
:: November 2019 (5)
:: Oktober 2019 (3)
:: Augustus 2019 (3)
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)