Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2008


29.02.08
vriendschap


Kun je teveel belang hechten aan vriendschap?  Overdrijf je als je van 'vriendinnen' openheid en eerlijkheid verwacht?  Na jaren van afstand nemen heb ik het er nog altijd moeilijk mee, dat die personen, waar je dacht echt mee bevriend te zijn, kiezen voor iemand anders en daar niet durven voor uitkomen.  Het voelt een beetje als verraad, maar misschien ben ik daar te teergevoelig aan en ligt het probleem alleen maar bij mij. Ooit had ik vriendinnen, die beetje bij beetje voor elkaar kozen en niet meer voor mij.  Dat ze daar over logen en geheimzinnig over deden, raakte me, want het voelde niet goed aan. Ik keek toe vanaf de zijlijn en verloor elke vorm van verbondenheid, het deed pijn aan de kant te worden geschoven. Bovendien heb ik een allergie voor leugens en hypocrisie.  Er ging nogal wat tijd over, voor ik de beslissing nam, van elk van hen links te laten liggen.  Wat voor nut heb je als derde wiel aan de wagen en aan het beklimmen van een berg onwaarheden?  Vandaag liep ik twee van die vriendinnen tegen het lijf.  Na al die tijd kan ik eindelijk zeggen: meisjes, doen jullie maar samen verder, het hoeft voor mij niet meer en beter nog: het raakt me niet meer.  Leven is leren loslaten, aanvaarden, dat wie je waardevol was, toch niet de inhoud heeft/had die je dacht.  Jammer, want je hoopt toch altijd, dat je voor hen ook een beetje van waarde bent/was.  Niet dus, zelfs niet na jaren van 'samen'.  Het kwetst, het ontgoochelt en het schaadt je vertrouwen naar anderen toe.  Vriendschap ... je mag er nooit t veel van verwachten.


gepost door admin 29.02.08 17:30 | permalink | reacties (0) | General
27.02.08
mosselen


Mosselen ... niet iets wat we dagelijks eten, maar zo'n twee drie keer per jaar, dat is te doen.  Gisteren stonden deze zeediertjes op het avondmenu.  Voor de gelegenheid Fabienne en Moeder uitgenodigd, twee 'eenzame zielen' (ha,ha, grapje!).  Ze zijn allebei alleen en kunnen bij deze dan evengoed met ons mee eten, hoe meer zielen, hoe meer vreugd en ... hoe méér mosselen nodig.  Ik heb het geweten gisterennamiddag.  Vijf kilo van die schelpen schoonmaken is geen sinecure.  Ik hoor jullie al denken: wat moet er daar nog aan schoongemaakt worden?  Echtgenoot is nogal puntjes op de i wat dit soort zaken betreft.  De schelpen moeten blinken, je moet er jezelf als het ware kunnen in spiegelen.  Dat brengt mee, dat ik schelp per schelp ter hand neem en al het vuil (witte kokertjes, grijze aanslag, groen, de baard) naar pierenland help.  Het kostte me wel twee uur grondig kuisen, op den duur kon ik geen mosselen meer zien!  Maar het resultaat was schitterend.  Je kan niet geloven wat er allemaal aan die schelpen hangt en wat die beestjes van vuil uitspuwen in het gezouten water waar ik ze liet in bekomen, alvorens ze op het vuur belandden. Het schoonmaakwerk was voor mij, de bereiding van de beestjes voor rekening van Echtgenoot.  We lieten het ons smaken, lekker ...!  Deze morgen wakker geworden met pijnlijke schouders, arm en hand, de fitnessoefeningen op de mosselbeesten lieten zich gelden.  Mogelijk komen ze nog eens op het menu voor eind april, want Echtgenoot vertikt het om er te eten in de maanden zonder 'r'.  Een gegeven van in vroegere tijden, toen werd aangeraden om je tijdens mei, juni, juli en augustus niet aan mosselen te wagen wegens de bloei in het water.  Volgens Echtgenoot geldt dit nog steeds en hij is met geen stok van zijn overtuiging af te krijgen.  Zou het waar zijn wat hij beweert?  De één zegt van wel, de ander van niet ... we laten het in het midden en geven hem zijn goesting.  Discussies over het mosselen eten zijn niet aan mij besteed, er zijn belangrijker dingen in het leven!


gepost door admin 27.02.08 17:36 | permalink | reacties (1) | General
25.02.08
langer


De dagen worden steeds langer, ze rekken zich uit als een pas ontwaakte baby! 's Morgens kun je al bij vroeg dag bergen werk verzetten en 's avonds lijkt het leven veel lichter om dragen.  En dat allemaal omdat het 'donker' na maanden eindelijk moet wijken, willen of niet.  Super, cool, de max ... om het eens met de woordenschat van de heersende jeugd uit te drukken. Ik geniet met volle teugen  van de eerste, schroomvolle, lentedagen en -geuren. 
Zoonlief had voor zijn job in spe een geboorteakte nodig.  Eerst even langsgelopen op het Nieuwpoorts stadhuis, waar ik bot ving.  Ze verwezen me richting Veurne, omdat hij daar geboren is.  Dan maar onmiddellijk de koe bij de horens gepakt en het vermeende document gaan ophalen in de Boetestad.  Ooit liep ik daar school op het Koninklijk Atheneum.  Drie jaar hoger middelbaar, ik denk er met plezier aan terug, maar ook met een tikkeltje weemoed.  Als ik nu hoor en zie hoe mondig de jonge gasten vandaag zijn, dan vind ik het jammer dat ik nu niet tot deze generatie behoor.  Zelf was ik nogal timide en onzeker.  Had ik maar een beetje meer lef gehad, dan zat ik hier waarschijnlijk niet.  Maar ja, dan waren mijn twee schatten van zonen er ook niet geweest.  Wie weet waar ik dan was beland!  Ja, ik ben soms een beetje kribbig op mijn eigen ikzelf, omdat ik zo weinig pit had toendertijd.  Ik wou academie doen, maar mijn ouders waren daar absoluut niet over te spreken en dus nam ik het besluit, om dan maar helemaal niet meer te studeren en tot de werkende klasse toe te treden.  Later had ik daar zwaar spijt van, maar gedane zaken nemen geen keer.  Niettemin ben ik best trots op wat ik als 'moeder' heb waargemaakt: ons huis tot warm nest bouwen en er altijd zijn voor de kroost.  Ik zou het zo weer overdoen! 


gepost door admin 25.02.08 18:24 | permalink | reacties (0) | General
24.02.08
nieuw


Ze is er, de nieuwe reeks troostkaarten!  Met een volledige andere 'look' dan de eerste serie en tien nieuwe teksten.  Hééél mooi werk van drukker Frank Dewaele, ben er oprecht blij mee.  Frank wou me nog een tip meegeven: schrijf volgende keer ook teksten voor verjaardagen, huwelijken en geboortes, het geheel zal wat lichter ogen.  Met alle begrip voor die tip, maar het is niet mijn bedoeling om leuke teksten te schrijven.  Verjaardags-, huwelijks- en geboortekaarten vind je in overvloed.  Troostkaarten met warme woorden voor moeilijke momenten en verdriet zijn echter bijzonder zeldzaam.  Ja, je hebt de kaarten van de Muurkranten, maar die verwijzen meestal naar het geloof, God en Jezus zijn een niet weg te denken item in hun teksten.  Voor iemand zoals ik, die aan 'geloven' geen boodschap heeft, dus niet echt bruikbaar.  Vandaar mijn eigen reeks, die voor verschillende gelegenheden kan gebruikt worden.  Wil je iemand laten weten dat je aan haar/hem denkt, het herinneren van een overlijdensverjaardag (klinkt misschien een beetje raar, maar een klein gebaar, even laten weten dat je deze dag niet vergeten bent is zo waardevol voor veel mensen) , het verdriet om het sterven van een geliefd iemand ... dr ligt mijn ding.  De opbrengst van de tweede reeks gaat ook nu weer naar het Kinderkankerfonds.  De verkoop van de twaalf vorige kaarten staat voor een geschonken bedrag van € 2500,00.  Zie je, de dingen die ik doe moeten 'zin' hebben, anders ga ik er niet voor.
Zoonlief en vriendin Veerle waaiden eventjes over vanuit het binnenland naar onze contreien.  Door de jaren heen leerde ik, dat 's middags komen, meestal 's avonds betekent.  Ik maak me dus geen zorgen als de komst van dit verliefd koppel een paar uurtjes later uitloopt dan voorzien.  Echtgenoot heeft daar last van (mannen!), maar ik niet.  Wat dus zaterdagnamiddag moest zijn, werd zaterdagavond.  Er was sprake van een noodgeval.  Hun vissen (ze zijn de trotse bezitters van een aquarium) hadden ergens een ziekte onder de lenden (te wijten aan vissenstress) en een vlugge behandeling drong zich op.  Zo kwam het dus, dat hun uitje naar de kust enkele uren vertraging opliep.  Zelf heb ik het zo niet met vissen en vooral niet met het schoonmaken van hun woonst.  Oh ja, ik kan bewonderend kijken naar een visbak met van die veelkleurige diertjes en zeepaardjes (die vind ik het leukst), maar ooit hadden we hier twee goudvissen en dat was me dikwijls al teveel.  Maar ... ieder diertje zijn pleziertje!


gepost door admin 24.02.08 19:35 | permalink | reacties (0) | General
22.02.08
brand


Gisteren zei ik nog tegen Conny: 'gelukkig is onze bakker volgende week weer open, want het éne brood is het andere niet'.  Twee uur later lag de bakkerij van Jaklien en Dirk in as!  Een kortsluiting op het gelijkvloers zette alles in lichterlaaie.  Zelf moesten ze vluchten via het dakterras.  Het moet een ramp zijn om je hele hebben en houden te zien opgaan in de vlammen.  Hun bakkerij was pas drie jaar geleden volledig vernieuwd.  En nu?  Zullen ze het nog zien zitten om te herbeginnen?  Het beste brood ... ik mis het nu al.  Nieuwpoort raakt langzamerhand 'bakkerloos'.  Er blijven nog drie warme bakkers over, het wordt zoeken.  Ja, de croquemonsieurs tijdens de wedstrijden op de slotracingclub zullen dezelfde niet meer zijn, want er kan geen enkel brood tippen aan het hunne.
Verder niet veel nieuws onder de zon.  Veel wind vandaag, weinig marktkramers te zien op de vrijdagse markt.  Het woei zo hard, dat er zelfs hier en daar bijna een kraam sneuvelde, het vroeg enig vlieg- en stuntwerk om alles bij mekaar te houden.
Het nieuwe raceseizoen op vrijdagavond is weer gestart, na de winterstop.  Niet dat de club dan gesloten was (voor Echtgenoot over sluiten spreekt, moet om te zeggen, de wereld al vergaan), maar van december tot februari liggen de wedstrijden stil. Tussenin wordt er wat aan de wagentjes gewerkt, nieuwe reglementen opgesteld en soms in discussie gegaan, dat het niet mooi meer is.  Volwassen mannen blijven in hun hart immers altijd kleine jongetjes, zeker weten!
 
 


gepost door admin 22.02.08 19:53 | permalink | reacties (0) | General
20.02.08
bril


Nicht Raymonde moest naar de oogarts in Oostende.  Het duurde een tijdje voor we er weer buiten geraakten.  Daarna naar de opticien om een nieuwe bril, want de oude stond op in tween breken.  Leuk model uitgekozen voor deze jonge zesenzeventigster!
Net zoals de vorige keer, belandden we in de Rossini, een klein restaurantje met een dagmenu om je vingers af te likken, waar je telkens weer dezelfde mensen aan een voor hen voorbehouden tafeltje ziet aanschuiven.  En gelijk hebben ze!  Voor een bescheiden bedrag krijg je er dingen voorgeschoteld, die je anders zelf nooit zou bereiden. Het zit er dagelijks bomvol, zonder reservatie, geen eten.
Deze namiddag eens binnengesprongen bij Fabienne, die druk bezig was met het in orde zetten van haar nieuw behangen slaapkamer.  Een licht chocoladebruin papiertje tegen de muur zorgt voor een moderne look.  Ze was in haar nopjes. Wat een behangpapiertje al niet kan doen.  Ik zal ook eens moeten kijken wat ik hier aan de muren wil hangen (in de vroegere kamer van Zoonlief).  Ooit vroeg ons nageslacht wit papier, waarop hij zijn kunstzinnigheid zou botvieren.  De zachtgeel getinte muren staan nog altijd, na al die jaren, wraakroepend leeg.  Geen enkele tekening siert de wanden, niettegenstaande de belofte van Zoonlief.  Ooit maakte ik er een opmerking over (meerdere keren zelfs), maar in dit huis zal er later jammer genoeg niemand 'verborgen waardevolle kunst' op de muren vinden.  Zucht!
 


gepost door admin 20.02.08 21:33 | permalink | reacties (0) | General
19.02.08
ontbijt


Beste Wim, neen ik heb geen dipje, alleen maar een zoveelste aanvaring met mijn goedgelovigheid in een mens. Nog maar eens met mijn neus op de feiten gedrukt, dat wat je ook doet, het zelden goed is.  Ik zal het nooit leren! 
Mocht vandaag met Fernande (jeugd- en schoolvriendin) gaan ontbijten voor haar verjaardag. Het wordt een jaarlijks terugkomend gegeven.  Op de hoek van de Marktstraat en de Langestraat in Nieuwpoort, vind je de Cantilne.  Een niet zo groot, maar gezellig etablissement, waar je verschillende ontbijten kunt nemen. Wij gingen lekker voor 'gezond'. Beetje gebabbeld over van alles en nog wat.  Over familie- en vriendschapsbanden.  Fernande en ik kennen elkaar van in het atheneum te Veurne en hielden altijd zowat contact.  We volgden allebei de economische richting.  Zij kwam uit het katholiek onderwijs en ik was een 'gemeenschappertje'.  Hoewel veel mensen zeggen (en 't is een grote leugen), dat het godsdienstonderwijs veel beter is, dan het werkmansonderwijs, kon ik toch maar bewijzen, dat ik een voetje voor had op hen.  Zij boogden wel op een ruimere basis frans en wiskunde mee, maar daarmee was de kous ook af.  In alle andere vakken stak ik hen toch maar mooi voorbij.  Ben daar nog altijd trots op en als er iemand het gemeenschapsonderwijs zwart maakt (wat regelmatig gebeurt), dan ben ik de eerste om op mijn paard te springen en de woordenstrijd aan te gaan.  Alsof er alleen maar nietsnutten in het gemeenschapsonderwijs zitten!  Je zou van minder steigeren.  Bovendien trekt het gros van de katholieke studenten naar de rijksuniversiteiten en de katholieke vijftigplussers naar het gemeenschapsonderwijs voor hun internetcursussen.  Gedaan dus met die altijd negatieve kritiek!
 
 
 
 


gepost door admin 19.02.08 19:22 | permalink | reacties (0) | General
18.02.08
praten


Gebrek aan communicatie maakt veel brokken.  Dat ondervind ik nu weer nog maar eens.  Altijd op mijn hoede, bang om mensen te kwetsen, te braaf ... en kijk, ik ben de pineut en de boosdoener, terwijl ik dat helemaal niet wil zijn.  Waarom zeggen mensen niet vaker wat er op hun hart ligt? Vriendelijk glimlachen, stroop smeren en als je je rug gedraaid hebt ... 'trut' denken, zo is dat.  Het is verschrikkelijk vermoeiend om altijd op je woorden te moeten letten, op je toppen van je tenen te lopen, om toch maar overal goed te doen.  Ik heb het echt zo"n beetje gehad de laatste tijd.  Dankbaarheid is des duivels, je zou het bijna gaan geloven.  Twee 'ontgoochelingen' op een dag is wat teveel van het goede.  Jammer, dat je dat allemaal moet meemaken ... zonde.  Mijn vertrouwen in de mensen is het noorden kwijt.  Voor wie kun je nu nog goed doen. Enfin, we komen het wel te boven, het moet alleen even zakken.
Gisteren hadden we Moeder en nicht Raymonde (allebei halfweg zeventig) te eten gevraagd.  Zet die twee bij elkaar en de jeugd van Lombardsijde-Westende, anno tweede wereldoorlog, herleeft.  Leuk om naar te luisteren en met beide voeten weer op de grond te komen.  Voor ons, naoorloogse borelingen, is het onmogelijk een voorstelling te maken van hoe het leven toen was.  Echtgenoot kocht onlangs een boek over Nieuwpoort vol met oude foto's van ons stadje, Moeder vond er de woonplaats van haar toen nog jonge moeder in terug.  Nostalgie alom, maar wees gerust, veel om jaloers op de tijd van toen te zijn, is er niet. Moeder en Raymonde vertelden hoe ze kilometers moesten fietsen of lopen om eten te ruilen bij de boeren.  Vis, de beroemde haring, in ruil voor wat boter, aardappelen of brood. Hun verhalen over het vluchten voor de Duitsers, de bezetting, de bombardementen.  En weet je wat?  Ondanks dat alles waren ze gelukkig. Wat een verschil met vandaag!  Zoveel keuzes, zoveel aanbod, zoveel variatie en nog zijn we niet tevreden of nooit meer tevreden.  We zouden ons moeten schamen!
 
mens zijn ....
de kom van je hand
gevuld met minder dan weinig
 
'geluk' ligt vaak in kleine dingen
 


gepost door admin 18.02.08 18:14 | permalink | reacties (1) | General
16.02.08
positief


Niets dan positief nieuws aan het omringende studentenfront.  Jill, dochter van Louisa en Jean was over de ganse lijn met glans geslaagd voor haar examens, net als Elien, dochter van Claire en Wim.  Ook nichtje Caro deed het goed, doorzetten meid!  Zo blijf ik dus toch een beetje hangen in de spanningsfeer die examens met zich meebrengen.  Ik wéét hoe gelukkig en opgelucht al de betrokken ouders en vooral de studenten zelf, nu zijn.  Dit eerste slagen is een fikse duw in de goede richting en zorgt overigens voor een flinke portie zelfvertrouwen!  We hebben het hier acht jaar lang meegemaakt en zijn dus doorwinterde studentenouders (of ... dat willen we toch geloven).  Denk nooit als ouder, dat je volledig op de hoogte bent van het reilen en zeilen van je student.  Hoeft ook niet, maar zo af en toe flapt Zoon er bij gelegenheid iets uit over het verleden, waar we dan met open mond naar luisteren.  Nooit gedacht, dat hij de heiligheid zelve was, maar stille waters hebben soms diepe gronden.  We waren er de ouders niet naar om 'controles' uit te oefenen, je moet de privacy van je kinderen een beetje respecteren.  Toch?  Gelukkig voor hem (en voor ons) beschikt ons nageslacht over een redelijk verstandelijk vermogen, waardoor hij zelfs, zonder één enkele cursus te volgen in zijn laatste jaar biologie, slaagde met grote onderscheiding.  Wat ook een beetje onze verdienste is, want wij hebben hem tenslotte 'gemaakt'.
Donderdagavond was er de opening van de tentoonstelling waar Zoon aan meewerkte in het kader van 'kunst en wetenschap'.  Ze kregen veel volk over de vloer (maar dat is eigen aan openingsrecepties), waaronder een aantal professoren uit zijn biologieperiode.  Met enkelen een aangenaam weerzien, vooral zijn plantkundeprofessor waar hij het altijd goed mee had kunnen vinden.  Die man was onmiddellijk heel erg enthousiast over een eventuele latere samenwerking.  De toekomstige collega's van Zoonlief hadden voor hem een labeltje gemaakt met de vermelding: Directiemedewerker Multimedia.  Best een teken van waardering.
Hij ziet die job momenteel wel zitten.  Nu, niemand houdt hem tegen om iets anders te zoeken, moest het tegenvallen.  Er staan zoveel wegen open voor iemand met zijn capaciteiten.  Zoonlief is sedert jaar en dag bijzonder welbespraakt en bovendien geen dommerik, dus dat zit wel snor!
Ben vanmorgen eens langsgelopen bij Jurgen, die zijn ouderlijk huis volledig aan het verbouwen is.  Chapeau!  Je moet het maar doen.  Hier bij ons in huis is er ook het één en ander aan vernieuwing toe, maar eerlijk gezegd, voor het ogenblik zou ik dat niet zien zitten.  We zullen beginnen met het vernieuwen van onze oprit en het terras, dat is buitenwerk en veel stof brengt dat binnen niet mee.
Ook nog bezoek gekregen van Steve en Evy.  Steve is de oudste zoon van Echtgenoots zus en petekind van Echtgenoot.  Ze hebben al twee zoontjes. We zien ze eigenlijk zelden of nooit. Dit jaar, op twee mei, zijn ze tien jaar samen en gaan ze trouwen. Ze kwamen even langs om ons uit te nodigen.  Tja, mei wordt een echte huwelijksmaand!  Eerst dit koppel en dan een paar weken later is het de beurt aan Ellen en Raf, onze schat van een buurmeisje en haar grote liefde.  Love is in the air!
 
 


gepost door admin 16.02.08 20:43 | permalink | reacties (0) | General
14.02.08
boek


Dagje Gent met Zus Martine en nichtje Caro.  Leuk gewinkeld in de anders zo drukke straten, die er vandaag bijzonder rustig bij lagen.  Des te beter, we hadden alle mogelijkheid tot het keuren van de nieuwe collecties die sedert enkele dagen in de rekken hangen.  Ook nog een voordeel van dit vroege lenteshoppen: de XL maten waren nog voorradig en dat stemde ons blij.  Ja, ja, Zus en ik zijn 'extralarge' vrouwen, maar het ligt niet aan ons, integendeel, de modemakers zorgen ervoor dat de grote matenmode nogal klein uitvalt.  Vandaar ... We bezochten ook het theewinkeltje waar Zoonlief mijn kerstcadeaus kocht.  Nou, nou, hij heeft wel héél diep in zijn zakken getast!  Iedereen die hier van mijn thee drinkt, mag het weten: dit is klassethee van hoge kwaliteit (en prijs).
Het was nog vroeg in de namiddag toen ik terug naar huis reed, zodat ik tijdig de voordeur openstak en Echtgenoot verwonderd op zijn uurwerk keek. Tja, moet ook eens kunnen.
Alle etalages in Gent (en niet alleen daar) zongen vandaag, 14 februari, het lied van Valentijn en Amor en Liefde en Hartjes ... Zus Martine zag naast de vernoemde theewinkel, een lekker  Geliefdenmenuutje hangen en kon vanavond schoonbroer Nico verschalken tot een intiem diner bij kaarslicht (zo hoort het toch). 
Hier viel van Valentijn niet veel te merken, maar ik val dan ook niet voor een dag als Valentijn ... zo'n opgefokte nepdag.  Wel een leuk gegeven voor dolverliefde mensen.  Deze morgen kocht een oma in één van de Gentse winkeltjes twee mooie rode hartenkussens, ik vond het een prachtig beeld, hoe ze die met veel liefde kocht (ja, dat zag je gewoon!).  Misschien voor haar kleinkinderen  of gewoon om iemand te bedanken ... wie weet? Nicht Raymonde bracht ons gisteren een prachtig boeket rozen voor ons Valentijntje, zoals ze het noemde. Als dank.  Lief van haar ...
De eerste bladzijden van het boek dat ik verleden week kocht, deden me gisteren huilen.  Je kunt me moeilijk een huilebalk noemen, maar er zijn van die dingen die beklijven.  De titel 'komt er een vrouw bij de dokter' zegt niet veel, maar de inleiding alleen al greep me bij de keel.  Het boek is geschreven door een man, die in 2001 zijn jonge vrouw (36 jaar) verloor aan borstkanker.  Hij schrijft op een harde en tegelijk heel erg tedere manier over de periode van de diagnose tot haar sterven.  In dit boek vind ik herkenning, erkenning, machteloosheid, boosheid, angst, verdriet ... in één woord 'alles' terug.  De tranen liepen me zo over de wangen.  Ik zit nog niet halfweg, maar deze schrijver maakt met zijn verhaal zoveel dingen duidelijk en laten me als vrouw in zijn mannenhart kijken.  Het geeft me inzicht en begrip voor dingen, daar waar ik vroeger niet mee om kon.  Het doet me stilstaan bij de vraag of ik het voelen en beleven van Echtgenoot niet helemaal verkeerd heb ingeschat.  Op zo'n momenten ben je echt bezig met alleen maar jezelf en je kind(eren).  Ik moet eerlijk bekennen, dat ik Echtgenoot een beetje op het achterplan schoof, toen.  En ook dat maakt dit boek me duidelijk: niemand treft hier schuld, want elk vecht zijn eigen gevecht en dat is al moeilijk genoeg!  Een echte aanrader dit boek, alhoewel ... veel mensen zullen er niet mee om kunnen, het gaat immers over diepgaand verdriet, over grenzen verleggen, over pijn en afzien.  Je moet het meegemaakt hebben, om te begrijpen hoe deze schrijver en zijn vrouw, hun familie en hun vrienden, zich hebben gevoeld.  De hardheid van de manier waarop het gebracht wordt getuigt terzelfdertijd van de grootste tederheid en liefde!
 


gepost door admin 14.02.08 23:14 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)