Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2009


27.02.09
verloren


Nog maar twee dagen te gaan en de mensen blijven komen (en kopen).  Deze tentoonstelling als afsluiter is het ultieme bewijs van wat er in vijftien jaar gegroeid is uit mijn inzet voor het Kinderkankerfonds UZ Gent. Gewoon hartverwarmend!  Zoals Peter, die met vrouwtje Isabelle van Gent naar Nieuwpoort reed, terwijl hij niet zo lang geleden een rugoperatie onderging en nog herstellende is.  Bedankt Peter, voor de mooie, gekalligrafeerde boodschap in het bezoekersboek en voor de genomen moeite, ondanks de pijn. Ook de twee dames van het kinderkankerfondssecretariaat, Catharina en Karolien, namen de tijd om ons een bezoekje te brengen.  Nieuwpoort viel bij hen in de smaak en vooral de tearoom, rechtover de Stadshalle, 'de Luwte' mochten ze smaken.  's Avonds zaten ze er nog ... de twee dames.  Fijn, want genieten mag ook wel eens. Had gedacht, dat het deze morgen rustig zou zijn, maar toch veel beweging in de zaal gehad, ondanks het vrijdagse marktgebeuren.  Mijn territorium met porseleinen schalen moest ik drastisch inkrimpen, wegens vlot van de hand gaan.  't Is een fantastisch project, samen met Nadine.  Leuk om aan de man/vrouw te brengen.  Michel kocht voor vrouwtje Els een schaaltje met de tekst: jij blijft ... liefde-warmte-tederheid ... jij.  Ik vond het gewoon ontroerend, mijn eerste mannelijke koper, die daarmee doelgericht zijn liefde wou tonen.  Nog maar eens een bewijs, dat de teksten voor veel interpretaties vatbaar zijn. 
Elke dag sluit ik over de middag mijn geldkoffertje en neem ik mijn sleutels mee naar huis, zo ook vandaag. Grote consternatie deze namiddag, toen ik mijn 'kluisje' weer wou openen ... sleutels verloren!
Tja, ergens op de markt moeten ze uit mijn jaszak gevallen zijn bij het betalen van mijn brood.  Alarm, want ik kon niet aan mijn geld en wisselen was dus onmogelijk.  Echtgenoot opgebeld om te vragen of de bewuste sleutels niet ergens thuis te vinden waren, maar neen.  Er zat niets anders op, dan het slot te forceren en daarvoor kwam mijn wederhelft goed van pas (al sakkeren weliswaar).  Met volle kracht hamer en tang gehanteerd en het kistje slotloos gemaakt.  Op hetzelfde ogenblik kreeg Fabienne, mijn vriendin, het lumineuze idee om naar de sleutelmaker te lopen, gehuisvest op een steenworp van onze tentoonstellingslocatie.  Ja, dat hadden we eerder kunnen bedenken!  Te laat echter, het slot lag al zieltogend op de balie en in de buik van mijn metalen geldkoffertje gaapte een zwart gat, omrand door blutsen en builen.  Echtgenoot wiste zich het zweet van het hoofd en zuchtte alsof hij de marathon van New York gelopen had.  Wie moest nu de verantwoordelijkheid van dit sloopwerk om hem nemen?  Ik, die de sleutels uit het oog verloren had?  Fabienne, die te laat aan de sleutelmaker dacht?  Echtgenoot, die misschien iets te vlug aan het sloopwerk was begonnen?  Het is ook mogelijk, dat dit een teken aan de wand is ... dat deze tentoonstelling echt wel een punt zet achter alles.  Er is één groot probleem, ik geloof niet in tekens!


gepost door admin 27.02.09 18:59 | permalink | reacties (0) | General
25.02.09
dag vijf


Op dag vijf blijkt 'PUNT', onze creatieve tentoonstelling, een overdonderend succes.  Niet dat er veel toeristen op af komen, maar ik mag mezelf de gelukkige bezitster noemen van een uitgebreide vrienden- en bekendenkring, die zich de moeite getroost om tot in Nieuwpoort af te zakken en ons een bezoekje te brengen.  Mijn dank gaat langs deze weg ook naar de journalisten en de kranten, naar de persdienst van stad Nieuwpoort, voor het serieuze duwtje in de rug en het wereldkundig maken van deze slotmanifestatie.  Vanmorgen waren Karine en Bart, samen met Charlotte, de eerste bezoekers.  Karine en ik kennen elkaar al jaren.  We zaten een jaar lang samen op de kinderkankerafdeling en werden vriendinnen.  Je kunt de band, die we daar met andere ouders smeedden, een band voor het leven noemen.  We huilden samen op momenten van ontreddering, lachten om onze eigen galgenhumor, gingen 's middags samen eten, kortom ... we deelden elkaars leven, een steriel ziekenhuisleven afgesloten van de buitenwereld.  Het zijn dingen, die je nooit vergeet, momenten die je slechts met elkaar kunt delen, omdat 'buiten' het niet echt kan begrijpen (gelukkig).  Ze waren al een uurtje binnen, toen ik er opeens aan dacht hen te vragen, of ze op de markt geparkeerd stonden en zo ja, of ze hun parkeerschijf gelegd hadden.  Ja, ze stonden op het marktplein, maar zonder schijf en dat betekent 'problemen'.  Hier in Nieuwpoort zijn we de gelukkige bezitters van een gepensioneerde rijkswachter, die als bijberoep 'bonnen uitschrijven' kreeg.  't Was al te laat, de boosdoener had al toegeslaan en een papiertje op de wagenruit gekleefd: € 30 boete!  Ik moet er dus op letten, iedereen die binnenkomt een verwittiging te geven, zodat dit niet meer gebeurt.  Volgens de krant van vandaag is het in Deurne geen haar beter.  Daar slingeren ze zelfs de mensen die op een begrafenis zitten op de bon, terwijl de politie zich de vrijheid gunt hun wagen op een invalidenplaats te parkeren.  De arm der wet aan de macht!  Christiane en Tinneke (met hun wederhelften) kwamen uit Antwerpen, Zus reed samen met Simonneke en Gastonneke vanuit Oostakker naar de zee.  Van Zus kreeg ik, prachtig ingepakt,  mooie rozen in kleine vaasjes.  Ik gaf ze een plaatsje op de balie, waar ze in het oog springen van de vele bezoekers.  Een beetje teveel in het oog springen, want er was al iemand, die ze wou kopen.  Van mij mag er veel geld in het laatje komen voor het kinderkankerfonds, maar van mijn rozen moeten ze afblijven.  Bedankt, lieve Zus!  In vijf dagen tijd kregen we al méér dan vijfhonderd bezoekers over de vloer.  Wie doet het ons na? De door Nadine in kalligrafie geschreven porseleinen schalen met mijn teksten zijn een echte topper.  Echtgenoot verklaarde me gek, toen ik er 145 stuks liet maken, maar blijkbaar heb ik toch een klein neusje (?) voor zulke dingen, want ondertussen moesten er al een paar bij geschreven worden.  Alle lof en een dikke dankjewel voor Nadine!
Gisteren kwam Rosa ook langs, zij zet zich al jaren in voor OVOK (ouders van overleden kinderen) en heeft veel erkenning en waardering voor mijn schrijfsels.  Marijke, de mama van Vincent, bracht haar zus en buurvrouw mee om het goede doel te steunen.  Het voelt fantastisch, alsof ik over gans België een netwerk van mensen heb, die me op handen dragen.


gepost door admin 25.02.09 20:03 | permalink | reacties (0) | General
23.02.09
hectisch


't Zijn hectische dagen op onze tentoonstelling PUNT.  Net zoals zaterdag, wipten ook zondag heel wat vrienden en 'fans' van het eerste uur bij ons binnen.  Was het eergisteren al bijzonder druk, dan kwam er gisteren nog meer bezoek.  Lut, Frans en hun vrienden  helemaal uit het verre Limburg, Mireille en familie reden van Aalter tot Nieuwpoort, Eric en Annie tuften vanuit Waregem richting kust, Mieke en Philippe vanuit Eeklo, Herwin uit Oostvleteren, Sabine en Patrick met bengel Simon uit Bassevelde ... De mede-creatievelingen  geloofden hun ogen niet. En ik, ik kreeg het er warm van, van zoveel hartelijkheid en blijken van erkenning en waardering. Je zou er voor minder nog geen punt willen achter zetten (ha,ha!).  Deze morgen bleef het wat rustiger.  Rudolfje (we hebben een platonisch boontje voor elkaar), nam enkele foto's om op zijn site te zetten.  Surfte daarnet even naar zijn Nieuwpoorts Galerietje en ja hoor, wie stond daar te blinken?  Prachtige collage ook van een aantal werken. Met dank aan de fotograaf van dienst: de Heer Rudolf Siffer!  En voor diegenen die uit nieuwsgierigheid eens willen piepen op zijn site: gewoon rudolf siffer ingooglen (nieuw werkwoord) en op 't Galerietje klikken.  Deze bezige bij legt overigens elke dag een stukje Nieuwpoort vast op foto en stuurt die dan via 't Galerietje de wijde wereld in.  Ik ben vaste, dagelijkse bezoeker!
Goed, dat je op een tentoonstelling ook al eens een mindere ontmoeting hebt, mocht ik gisteren ervaren.  Stond er op een gegeven moment een ietwat triestogende figuur aan de balie, voeten schuifelend, schichtige blik.  Of ik hem met iets kon helpen?  Hij zocht de mama van Stijn, het jongetje dat overleden was, zei hij.  Ik ken wel een Stijn, maar de mama van Stijn was in velden noch wegen te bekennen.  Hij wees naar de krantenknipsels die de terugblik geven op vijftien jaar inzet.  Meteen wist ik welk soepkieken er in mijn pot dreef.  Blijkbaar hadden hij en zijn vrouw het hele verhaal gelezen, maar niet de moeite genomen om Benjamins naam te onthouden (hoe dom moet je zijn?).  Zo'n mensen hebben bij mij dus al onmiddellijk afgedaan en zitten in de allerlaagste der lage laden.  Hij meende te weten, dat Benjamin kanker kreeg door op twee elkaar kruisende wateraders te slapen en of hij dat eens mocht bewijzen?  Oh ja, dat mocht hij!  Ik mee naar naar de foto van Benjamin (niet Stijn), het ultieme bewijsmateriaal, waar hij met zijn wichelroede een staaltje goochelkunst van het derde knoopsgat demonstreerde, terwijl ik met gekruiste armen ongeïnteresseerd toekeek. Op dat moment tikte Eric op mijn schouder om afscheid te nemen en raakte ik van die onzinuitkramende boer verlost.  Ik nam geen moeite meer om hem nog te bekijken, laat staan om er mee te praten, maar hij vond andere toehoorders, die met hem in discussie gingen.  Deze morgen las Echtgenoot de reacties van enkele bezoekers in het gastenboek.  Bleek dat de wichelroedenaar ook zijn inspiratie had laten werken.  Er stond letterlijk: 'negatieve mentaliteit - best onmiddellijk bij de horens pakken - jammer dat u dat niet gelooft of gebruikt'.  Dat noem ik pas pretentie hebben!  Als die man nog ooit de deur durft te naderen, dan krijgt hij van mij een schop in zijn derrière (achterste, voor hen die het frans niet machtig zijn).  Ik hoef me niet voor schut te laten zetten door zo'n naar drepressieneigende kopermarchand.  Schrap zijn schrijfsels maar uit het boek, zei Echtgenoot, maar dat vertik ik.  Het staat er en het blijft er staan ... alle wichelroeden en domme boeren ten spijt!
 


gepost door admin 23.02.09 19:52 | permalink | reacties (0) | General
21.02.09
eerste dag


Onze eerste tentoonstellingsdag was een succes, ik kijk er met een brede glimlach op terug.  Héél veel vrienden over de vloer gekregen.  Mensen die het half België doorkruisten, om mij een plezier te doen.  Op zo'n momenten weet ik me echt gedragen door de warmte om me heen.  Veel verkocht ook, als dat zo doorgaat zitten we halfweg volgende week door onze 'creatieve werken' heen.  Ik wist niet waar eerst kijken en had omzeggens geen tijd voor een praatje, maar dat zal ik in de toekomst goedmaken.  Bedankt, Chris, Erica, Jef en Michel, Anne en Freddy, Emilienne en Dirk en Co, voor de speciaal afgelegde afstand om tot in Nieuwpoort te geraken. Er was grote bewondering voor de locatie waar we in tentoonstellen, de Stadshalle op het Markplein.  De zaal is inderdaad 'het van het'.  Warm en uitnodigend door de lichtinval, indrukwekkend door de steunbalken, ruim en toch niet te groot ... ideaal dus.  Erica, Michel, Chris en Jef vonden het bovendien ook bijzonder leuk, om de hen onbekende spinselgezichten in levende lijve te zien.  Echtgenoot, Moeder, Fabienne, die regelmatig mijn schrijfsels kleuren waren voor hen tot vandaag een fictief gegeven waar ze zelf een beeld opplakten, dat natuurlijk totaal niet strookt met de werkelijkheid (ik durfde niet te vragen hoe ze zich mijn wederhelft dan wel hadden voorgesteld: groot en blond en slank ... terwijl Echtgenoot nogal aan de korte en niet zo magere kant is).  Vanaf vandaag weten ze met wie ze te maken hebben als ze mijn pennevruchten lezen! Ook Ellen kwam langs met Annie, Alain en Glenn, Claire en Wim, Isabelle met haar drie prachtige zoontjes en Moeke, Bjorn en Alicia en als kers op de taart ... Zoonlief en Veerle.  Claire en Wim vielen voor één van zijn schetsen en gingen ermee aan de haal (figuurlijk dan hé), want blijkbaar waren er nog gegadigden.  Het theehoekje van Nadine bleek naderhand bijna leeggeplunderd en de schalen met warme teksten in kalligrafie zijn een waar succesverhaal.  Ook de terugblik op vijftien jaar Kinderkankerfonds Nieuwpoort weekt veel reacties los.  Heel wat inwoners van ons stadje waren immers gedurende tien jaar lang nauw betrokken bij de bloemenverkoop in herinnering aan Benjamin.  Foto's getuigen van hun inzet en medewerking en ik moet toegeven, dat ik zelf met open mond sta te kijken naar wat we hier allemaal uitgespookt hebben voor het goede doel en vooral voor mijn eigen 'zielerust'.  Eerlijk is eerlijk, zo'n dingen doe je eigenlijk in de eerste plaats voor jezelf, om je recht te houden in het allesoverheersende verdriet, om een beetje 'zin' te geven aan het oneerlijke van het leven ... het sterven van je kind.  Elke frank, elke euro is met een bijzonder groot hart geschonken aan een doel, waarvan ik weet, dat het geld echt terechtkomt waar het hoort te zijn ... bij doodzieke kinderen. Daarom ook loopt het project van onze prachtig beschreven schalen nog tot eind 2009.  We maken tot  december van die PUNT een ; (lap, 't begint al!).



gepost door admin 21.02.09 19:34 | permalink | reacties (3) | General
20.02.09
springlevend


Geen paniek!  Na de automatische deurduw tegen mijn hoofd gisteren, ondervond ik vandaag weinig hinder van dit euvel, ik ben nog springlevend.  Buiten een beetje blauwe slaap is er verder niets aan me te merken.  Nog een geluk, want zie je me al zitten op de tentoonstelling met een purperen oog?  Vandaag werkte ik van negen uur deze morgen tot vijf uur deze avond, zonder pauze te nemen.  En ja, alles staat en hangt waar het hoort,  we kunnen de deuren morgen openen.  Vermits iedereen me laat weten, dat ze op de eerste dag van de partij zullen zijn, zal ik over de middag maar op post blijven.  't Is te jammer als er iemand van ver komt, dat je dan de mensen buiten moet gooien, omdat het rond twaalf uur draait.  Dus ... morgen en zondag is de expo (beetje te groot woord voor ons creatief onderonsje, maar ja, kom) de ganse dag open.  Echtgenoot was ook weer van de partij vandaag en een geluk, dat mijn wederhelft zijn 'gouden handjes' goed weet te gebruiken.  Ik dank hem duizendmaal.  De terugblik op vijftien jaar kinderkankerfonds Nieuwpoort,  is een reis door de tijd, het smaken van warme, deugddoende herinneringen.  Jongens, ik stond gedurende die jaren nogal veel met mijn hoofd in de kranten!  En dan zijn er de tal van tijdschriftenartikels nog niet bij.  Mediageilheid zou ik het echt niet noemen.  Het was me er altijd om toe doen, het vertrouwen van de mensen te behouden in alles wat ik deed.  Daarom ook, dat ik elke keer weer een artikel schreef, zodat iedereen weet had waar het opgehaalde geld naartoe ging.  Professor Benoit, hoofd van de kinderkankerafdeling UZ Gent, kwam verschillende keren opdraven om een cheque af te halen en dat zorgde ervoor, dat er geen twijfel bestond over de vraag of de centjes wel terecht kwamen waar ze hoorden.  Eerlijkheid voor alles ... want voor je het weet, vertellen de mensen, dat je het geld van de bloemenverkoop gebruikt voor de aanschaf van een nieuwe wagen (zelf meegemaakt).  Ach ja, daar trok ik me niets van aan, want ik weet maar al te goed, dat ik al die jaren recht in mijn schoenen stond.  Dwaze praat kan iedereen uitslaan.  Het opstellen van de tentoonstelling geeft me echt het gevoel, dat ik hiermee die vijftien jaar 'goed doen' kan afronden.  Met een 'dikke dankjewel' naar de vele helpende handen en de warme harten toe, die me gedurende de voorbije jaren steunden en droegen.
 


gepost door admin 20.02.09 19:57 | permalink | reacties (0) | General
19.02.09
in de wolken


Drukke dag vandaag in de Stadshal te Nieuwpoort.  Gelukkig hadden we veel steun aan de mannelijke helpende handen!  Voor vrouwen zou het onmogelijk te bolwerken zijn zonder hun hulp.  Eerst en vooral is het plaatsen van de panelen redelijk zwaar werk, sokkels die zijn nog te tillen en te verzetten, maar het richten van de lichten kun je toch ook beter in mannenhanden geven en daarom prijs ik me bevoordeeld, dat we de ganse dag op hen konden rekenen.  Vooral Echtgenoot, Michel en Ronny hebben bergen werk verzet en dat mag ook eens gezegd.  Een pluim voor hen!  Al bij al vlotte het beter dan verwacht en zijn we een heel eind gevorderd met ons werkschema.  Morgen nog de stand van Thérèse en Els inrichten, de terugblik op vijftien jaar kinderkankerfonds Nieuwpoort een plaatsje geven, namen aanduiden en nog een paar kleinigheden en laat het volk zaterdag dan maar in dichte drommen toestromen, we staan op wacht!  Deze middag liepen er overigens al enkele nieuwsgierige bezoekers binnen.  Ze stonden vol bewondering en wij trots natuurlijk.  Ook al een schaaltje verkocht!  Wat dit project betreft: bravo aan Nadine.  Méér dan honderd schalen samen vormen een bijzonder indrukwekkend geheel.  Ze was er overigens al mee bezig sinds november.  Haar eigen standje is een aanrader ... wie komt, zal zien.  De foto's van Michel zijn pure klasse, tussen de schilderijen van Thérèse, Rita, Bram en Els zit voor elk wat wils, de keramiek van Arlette is schitterend, de mozaïek van Tanja kleurvol, de metaalsculpturen van Ivan verhalend, het creatieve houtwerk van Ronny straalt warmte uit en ... de schetsen van Zoonlief ogen klassevol in hun nieuwe lijst!  Morgen ben ik nog de ganse dag zoet in de zaal.  Hopelijk met niet teveel hoofdpijn en geen blauw oog, want vanavond, bij het verlaten van de locatie, ging de automatische schuifdeur dicht terwijl ik er met mijn hoofd tussen zat.  Amai, dat was me nogal een duw!  Ik voelde de pijn tot in mijn tanden. Zo zou een mens nog onthoofd geraken voor de tentoonstelling begonnen is. Maar ja, onkruid vergaat niet, zeggen ze.


gepost door admin 19.02.09 22:04 | permalink | reacties (1) | General
18.02.09
erin vliegen


We vliegen er morgen in!  Om negen uur gaat de deur van de Stadshal voor ons open en kunnen we beginnen aan de opstelling van onze expo in wording.  Enige stress is me niet vreemd.  Hoe zou dat komen?  Deze ochtend nog eens gecheckt of we al het gevraagde materiaal konden krijgen en voor het eerst in jaren, blijken we tijdens de krokusvakantie de enige lopende tentoonstelling met als gevolg, dat er zich geen enkel probleem stelde qua sokkels, panelen, spots en dergelijke (we zullen nu waarschijnlijk van alles teveel hebben). Ook een beetje gezond egoïsme is me niet vreemd, als wij de enigen zijn met een gratis opendeurinitiatief, dan is de kans op veel bezoekers groter dan anders.  Let's cross our fingers and hope!  En dan werkt ook het feit, dat dit mijn definitieve 'afsluiter' wordt.  Blijkbaar wekt het zetten van een punt achter vijftien jaar kinderkankerfonds toch enige interesse.  Zelfs de Zondagskrant nam de moeite om me op te bellen en wil een artikeltje plaatsen over onze creatieve uitspatting.  Allemaal mooi meegenomen gratis reclame! In alle drukte toch vanmorgen over en weer naar Auchan gereden met Fabienne.  Ze kunnen daar alleen al aan ons winkelkarretje zien, dat we uit Belgenland komen.  Vijftien pakken water, dat moet zéker een Belg zijn, hoor je ze dan denken.  Tja, de Britten op hun beurt zijn ook heel herkenbaar.  Zij versluizen liters en liters bier in plaats van flessen en flessen water.  Ieder zijn goesting hé.  Het viel ons op, dat alles zo duur geworden is ('t zal niet van vandaag zijn, maar onze frank valt altijd een beetje laat).  Bij elk produkt rekenden we om naar de vroegere munt en schrokken ons een hoedje.  Al bij al doe je weinig of geen winst als je je wagen niet kunt volladen met goedkoper dan goedkoop water.  Het enige dat nog interessant is, dat zijn de dingen die in de aanbieding staan, maar voor de rest hoef je het echt niet te doen of 't is dat je het als een gezellig uitje beschouwt.
Oh ja, ik liet drie schetsen van Zoonlief inlijsten, maar toen ik er gisteren mee thuiskwam bleek het een totale katastrofe (in mijn ogen dan).  Eigen schuld, dikke bult, want ik was degene die de lijsten gekozen had en ... ook Echtgenoot vond het niet te doen.  Ik dus terug naar de winkel om de lijsten te wisselen.  Gelukkig bleek dat geen probleem te zijn, oef!  Zoonlief zou het eens moeten gezien hebben, zijn haren rezen ter plaatse ten berge (en 't zijn lange haren).  Enfin, morgen meer over tentoonstellen, zaal inrichten, schilderijen ophangen, sokkels plaatsen en creatievelingen in toom houden! 
 


gepost door admin 18.02.09 20:10 | permalink | reacties (0) | General
15.02.09
volk over de vloer


Zondagavond ... 't weekend zit er nog maar eens op.  Een pak werk verzet voor de tentoonstelling, die volgende zaterdag van start gaat.  Echtgenoot is druk in de weer met het maken van naamkaartjes, vele handen maken licht werk.  Donderdag en vrijdag staan in het teken van het opstellen van de expo, een bezigheid die nogal wat tijd in beslag neemt.  Afbreken gaat een stuk vlugger!  Nadine, kalligrafe van dienst, belde me gisteren dat het einddoel bereikt was: méér dan 140 porseleinen schalen gingen door haar bezige handen.  Bravo en bedankt voor de inzet en het enthoesiasme.  Ondertussen zijn we met nog één creatief hart meer, twaalf in totaal dus. Bram Boncquet, neef van Ellen, schilderde drie werkjes voor het goede doel.  Echt fantastisch van hem!  Gisterenavond even, na veel rekenwerk, de optelsom gemaakt van vijftien jaar kinderkankerfonds Nieuwpoort: 264.262 euro ofte tien miljoen zeshonderd zestig duizend belgische frank integraal geschonken.  Ik schrok me een hoedje ... Benjamin, de stuwende kracht achter vijftien jaar 'goed doen', zou trots zijn op iedereen, die gedurende al die jaren op welke manier ook, bijdroegen tot dit prachtresultaat. Deze som omvat: giften en acties van verenigingen en privépersonen (52.971 euro), tien jaar bloemenverkoop in herinnering aan Benjamin (160.511 euro), mijn zeven dichtbundels en twee reeksen troostkaarten (50.780 euro). Wie had dat ooit gedacht?  Ik sta er zelf versteld.
Vandaag kregen we veel volk over de vloer.  Zoonlief en Veerle staken over.  Ik kreeg de toestemming om een aantal van zijn vroegere schetsen in te lijsten en te verkopen (proberen) voor het kinderkankerfonds.  Hij maakt dus ook deel uit van onze groepstentoonstelling en daar ben ik blij om. Zoonlief is bijzonder kritisch voor eigen werk en daarom liet ik hem, samen met Veerle, de drie werken kiezen, die hij het meest geschikt achtte (en dat dan nog met de nodige twijfels van zijn kant). In de namiddag kwam Steve, neef en petekind van Echtgenoot, met vrouwtje Evy en de kindjes op bezoek.  Ze brachten hun huwelijksfoto's mee, want die hadden we nog niet gezien (ze huwden vorig jaar in mei).  Prachtig!  Als ik ons miserabel trouwalbumpje daarbij vergelijk ... Maar ja, Echtgenoot en ik zijn van het nuchtere type, we besteedden ons minieme spaarpotje toendertijd liever aan andere dingen.  En ach, die trouwfoto's worden in den beginne nogal eens uit de kast gehaald, maar na verloop van jaren doe je dat enkel in een zotte bui, om te tonen hoe je er die dag uit zag aan mensen die op dat ogenblik nog je weg niet hadden gekruist.  Dan realiseer je je ook pas, hoeveel van de trouwgenodigden er al niet meer zijn.  Zoals bijvoorbeeld mijn vader, die iedereen zijn plaats aanwees aan tafel, maar vooral de verkeerde plaatsen, zodat verschillende koppels voor een paar uur gescheiden werden.  Of mijn zus, die nu al bijna drie jaar overleden is en toen de diva van het feest was. Je vindt er mensen in terug, die sedert jaren uit elkaar zijn, maar op die dag nog gelukkig leken en het in de   tussenliggende tijd het hard te verduren kregen in het voeren van hun verbeten echtscheidingsoorlog.  Mijn nicht, die ooit tevergeefs zelfmoord probeerde te plegen, jaren verlamd was en die veertien dagen geleden stierf, maar die ik van haar noch pluimen kende.  Bejaarde tantes en ooms van Echtgenoot, die als het ware 'uitgestorven' zijn.  Kijk, daar is zo'n fotoalbum goed voor, om je met je neus op de feiten te drukken ... het leven is een showtoneel!


gepost door admin 15.02.09 22:05 | permalink | reacties (0) | General
12.02.09
ongezellig


Kort na de middag vlug naar Brugge gereden, tussen twee sneeuw- of hagelvlagen door, we kregen vandaag immers alle mogelijke weertypes voorgeschoteld.  Ik wou daar koste wat kost iets gaan halen, maar bleek ter plaatse me toch een beetje misrekend te hebben, want de dingetjes vielen veel kleiner uit dan gedacht (allé, en nu maar zoeken wat ik daar in het Venetië van het Noorden op de kop heb getikt, curieuzeneuzen!).  Veel tijd nam mijn aankoop niet in beslag en we grepen de gelegenheid te baat om eens tot bij het nieuwe complex Carrefour te tuffen, ergens aan de Blauwe Toren.  Nog een geluk, dat Echtgenoot (ja,ja, ik was met mijn wederhelft op drift) de laatste maanden van zijn arbeidersleven dag in, dag uit in Brugge rondtoerde.  Hij kent de ganse omgeving en dat is een groot voordeel.  Zelf was ik nog nooit in die contreien geweest en ik keek er naar met ogen als schoteltjes.  Eén ding is zeker: ik kom er ook nooit meer terug.  Bah, zo ongezellig!  Ja, je hebt er allerlei immens grote winkels (en met grooooot bedoel ik in 't Engels 'big').  Een Krefeld, waar je in kunt verdwalen, een Carrefour waar een kat haar jongen niet meer terugvindt, een tegelwinkel (zijn we eens binnengewandeld en nu weten we niet meer wat te kiezen), een bioslaapwinkel, een Dreamland waar ik opeens oog in oog stond met mijn vroegere klasvriendin (ik mag ook nergens komen of ik ben gezien), een Decathlon, een interieurzaak met de meest bizarre en uit de band springende decoratiestukken en nog een paar andere winkelketens, waar je jezelf een ganse namiddag in kunt verliezen.  De Carrefour lieten we links liggen, daar zag ik geen beginnen aan en de eerste verdieping van Dreamland was ook niet meer aan ons besteed. We waren alle twee bekaf.  Geef mij maar het hartje Brugge.  De kleine straatjes met de onooglijke godshuisjes en de pittoreske winkeltjes, waar gezelligheid een gegeven is.  Geef mij maar de geur van de chocaladezaakjes, het hoefgetrappel van de koetspaarden, de smalle steegjes, de mengelmoes van honderd en één talen ... de drukte van het wereldse.  Zoveel warmer dan het koud en harteloos aandoende winkelcomplex buiten de stadskern. Weet je wat Echtgenoot zei deze morgen?  Als je liever met Fabienne naar Brugge gaat, dan moet je dat doen.  Je ziet dat van hier!  En dan later tegen aandachtige toehoorders vertellen, dat hij nergens mee naartoe mag, omdat ik heelder dagen met mijn vriendin op stap ben.  Ik ken dat beestje al, daar trap ik niet meer in, na langer dan dertig jaar huwelijk!


gepost door admin 12.02.09 19:15 | permalink | reacties (0) | General
10.02.09
struinen


Struinen ... een woord in één van mijn gedichten gebruikt in mijn eerste bundel 'Oeverloos verdriet' (1995).  Met die bundel nam ik deel aan een gedichtenwedstrijd te Nieuwpoort, mijn eerste wedstrijd ook (er zouder er niet veel meer volgen).  De jury plaatste tijdens het beoordelen een vraagteken bij het woord 'struinen', misschien zullen velen onder jullie dat ook wel doen.  Struinen is ... snuffelend zoeken naar iets of iemand.  Was ik toch wel even trots op mezelf, dat mensen die een dichtbundel moeten bespreken, een door mij gebruikt woord niet schenen te kennen, terwijl het toch wel degelijk bestaat. 
Gisterenavond ben ik dus begonnen met struinen in vijftien jaar kinderkankerfonds afdeling Nieuwpoort.  Vijftien mappen staan ter mijner beschikking.  Ik ben van nature nogal ordelijk en zo kreeg elk jaar zijn plaatsje in een ringmap (makkelijk zat als je iets wilt terugvinden).  Ongelooflijk wat er in de voorbije vijftien jaar allemaal gebeurd en gerealiseerd is.  Ondertussen ben ik al twaalf jaar ver, een hele kluif!  Tussen alle krantenknipsels, foto's, brieven en allerhande, hier en daar toch al het één en het ander, dat me even ontglipt was, maar me nu weer glashelder voor ogen staat.  Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel mooie herinneringen in die papieren verweven zitten.  Ook de nodige ontgoochelingen passeerden de revue en ja, ze zorgen nog altijd voor een stukje hartzeer.  Straks zijn de drie laatste jaren aan de beurt.  Er ligt nu al een berg documentatie voor de tentoonstelling, dus daar zal de snoeischaar nog aan te pas komen (anders blijkt de zaal straks te klein)!  Na vijftien jaar slaat de balans toch positief door en zorgt de optelsom voor een hartverwarmend resultaat. Ik sta een beetje versteld.  Nooit gedacht, dat ik dat allemaal zou kunnen en nog niet echt tot het besef komend, dat ik het allemaal gedaan heb.  Maar ... ere wie ere toekomt, zonder de vele, trouw helpende handen en de altijd warme harten was het resultaat nooit zo bijzonder geweest.  Bovendien was er de magnifieke samenwerking met Marleen en Freddy Boudt uit Oostduinkerke, nog maar eens een bewijs, dat 'samen' de nodige vruchten afwerpt.  De terugblik op vijftien jaar inzet zal vooral een eerbetoon zijn aan allen die hun steentje bijgedragen hebben tot iets unieks ... de herinnering aan Benjamin en de daaruit stuwende kracht om goed te doen.  Ik zie het helemaal zitten!
Vliegende storm vandaag en dat is nu niet bepaald het weertype waar ik gek op ben.  Moeder stond al paraat om boodschappen te doen, maar ik vond het niet kunnen, dus gaan we morgen.  De wind zat recht uit zee en ik dacht, bij het oprijden van de dijk, dat mijn wagen gewoon zou worden weggeblazen (soms slaat mijn fantasie op hol en terzelfdertijd van schrik, mijn hart).  Laten we hopen, dat we binnen hier en enkele uren in rustiger vaarwater komen.  


gepost door admin 10.02.09 19:34 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)