Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2010


28.02.10
vrij spel


Februari 2010 zit er ei zo na op, maart staat voor de deur.  De tweede maand sluit overigens niet bepaald in stijl af.  Vliegende storm, gietende regen, de lente laat op zich wachten.  De mannelijke wederhelft van dit huis is vandaag racen in Nederland.  Locatie van het slotracinggebeuren, het stadje Uden.  Zijn afwezigheid gaf me de gelegenheid om nog eens ongeremd de scepter te zwaaien in ons stulpje.  Veel komt er daar anders niet meer van in huis, want zo'n pensioengerechtigde ziet en hoort alles.  Ik startte vanmorgen met een gezellig ontbijt bij vriendin Fabienne.  Daarna nam ik onze kleerkasten onder handen, want morgen komt de 'Helpende Hand' langs voor het goede doel.  Ze verzamelen alle nog bruikbare kledij, etenswaren en speelgoed.  Met de zon in het vooruitzicht, hield ik grote schoonmaak in mijn winterkledij.  't Gedacht alleen al, dat we binnenkort zonder dikke truien kunnen, maakte me blij.  Voor het middageten had ik afgesproken met Moeder, een kippetje aan het spit gaat er altijd in.  Van wind en regen was er rond de middag nog geen sprake, maar een uurtje later kletterden de regendruppels tegen de ruit en hoorde je de wind loeien.  Het ideale weertje voor een beetje schoonmaakwerk in onze garage (of beter: rommelkot).  De zee was des duivels en de golven sloegen over het staketsel (de pier, voor de leken onder jullie).  Een paar stoutmoedige en vooral onvoorzichtige wandelaars, waagden zich op de zeedijk en in de zijstraten.  Ze zullen het geweten hebben!  In zo'n zijstraat van de dijk is de wind vaak heer en meester, je benen waaien als het ware vanonder je weg.  Mij niet gezien dus, we kennen het slaan van de zweep en zijn altijd op onze hoede bij stormweer.  Ik wipte de auto in en reed vlug naar mijn thuisbasis, waar ik vol energie begon aan mijn 'levenstaak', want ik wou koste wat het kost onze garage een beetje ordelijker en vooral properder.  Mijn missie is overigens geslaagd, het kostte me vier uur ploeterwerk, maar ik ben een tevreden mens.  Als de kat van huis is, dansen de muizen!  Niet dat ik vanavond nog veel zal rondspringen, want al mijn spieren protesteren.  Ja, ouder worden, hé.  Ondertussen staat de televisie op en tonen ze beelden over de storm.  Frankrijk is zwaar geteisterd, veel wateroverlast en verschillende doden.  Dan mogen we hier nog niet klagen.  Een paar losgerukte reclamezeilen in 't Bad ten spijt ... 't vermelden niet waard.  Laten we hopen, dat we in rustiger vaarwater komen en dat we eindelijk een beetje zon op ons bord krijgen.  Een mens zou, na al die maanden winterellende bijna vergeten hoe die eruit ziet.  Er zit nochtans beweging in de natuur.  De merels sjokken achter elkaar aan, een klein vogeltje gaf gisteren in zijn eentje een fluitconcert ten gehore (we werden er zowaar blij van) en langzaamaan kleuren de struiken groener ... nu Laura nog!


gepost door admin 28.02.10 20:15 | permalink | reacties (0) | General
24.02.10
op de koffie


Vriendin Rita vroeg ons op de koffie.  Julien, haar LATvriend zou er ook zijn en dus moest Echtgenoot, om onze gastvrouw te plezieren, willens nillens, mee.  Het is niet echt zijn ding, koffietafelen en maar goed ook, want ik ben heus niet van plan hem iedere keer op sleeptouw te nemen op wat normaliter voor een 'vrouwonderonsje' staat.  Er zijn immers grenzen aan dingen samen doen.  Tot op een bepaalde hoogte je eigen vrijheid bewaren is absoluut een must (voor mij toch).  Vroeger waren we altijd met zijn drieën, toen was Maurits er bij, maar dat was anders.  Verleden jaar werd hij opgenomen in het rustoord, dementerend.  We missen hem echt, ook op onze wekelijkse vrijdagmorgenafspraak, want we lachten wat af!  Julien noch mijn Wederhelft kunnen in zijn voetsporen treden en zoals het vroeger was, wordt het dus nooit meer.  Vriendin Rita is een pronte dame van éénenzeventig, die bovendien bijzonder creatief is met verf en penseel.  Haar olieverfschilderijen en aquarellen zijn een streling voor het oog.  Beneden, in de inkom van het gebouw waar ze woont, hangt de skyline van Nieuwpoort-Bad in olieverf.  Prachtig!  Ooit schilderde ze het op doek voor de verjaardag van Zus, telkens ik in Oostakker kom, oogst het mijn bewondering.  Academie heeft ze nooit gevolgd, ze leerde zichzelf schilderen via een schriftelijke cursus, workshops bestonden er toen immers nog niet.  Al bij al werd het een gezellige namiddag met de mannen erbij, maar we houden het volgende keer toch maar vrouwelijk, denk ik.
Echtgenoot is aan een nieuwe bril toe en nu we de visite bij de oogarts achter de rug hebben, kunnen we ons focussen op het vinden van een passend model.  Deze namiddag een eerste poging ondernomen in Veurne, zonder resultaat overigens.  Manlief wil een montuur identiek aan hetgeen nu op zijn neus staat, maar dat ding is al negen jaar oud.  Het wordt geen eenvoudige zoektocht, werd vanmiddag al duidelijk.  Er mogen geen voetjes aan de neusbrug hangen, dat irriteert hem.  Momenteel draagt hij een ultralicht metalen modelletje, waarvan de verf hier en daar ver te zoeken is.  Tja, wat wil je na negen jaar?  Probleem: brilmonturen zonder neusvoetjes bestaan nu enkel in een zwaardere, hoornen uitvoering.  Wij dus terug naar huis zonder geld te spenderen aan een nieuwe bril.  Mijn plan: ik laat Echtgenoot rustig zijn speurtocht in zijn ééntje voortzetten, want mijn mening doet er toch niet toe.  Een nuttig tijdverdrijf, als hij eens niets anders om handen heeft.  Het vervolg van de brillenhistorie lezen jullie nog wel!
 


gepost door admin 24.02.10 19:32 | permalink | reacties (0) | General
22.02.10
uitstapje


Er werd nogal wat reclame rond gemaakt in kranten, in Flair, op radio en televisie.  De Creabeurs, die gisteren plaatsvond in de Magdalenazaal te Brugge werd op alle mogelijke manieren in de kijker gezet.  Het wekte mijn nieuwsgierigheid, ik wou daar wel eens een kijkje gaan nemen.  Echtgenoot werd tot spoed aangemaand en kreeg de opdracht op tijd gekapt en gekleed klaar te staan, zodat we rond tien uur 's morgens op de plaats van bestemming zouden zijn.  En dat op een zondagmorgen!  Zo gezegd, zo gedaan.  Met dit uitstapje in het vooruitzicht, wipte ik monter uit mijn knusse bed, waste mijn haren, reed in sneltempo naar de bakker, bracht Moeder in alle vroegte een bezoekje èn brood, reed langs bij Fabienne met haar wekelijkse bestelling pistolékes en schoof daarna aan eigen ontbijttafel, om een half uurtje later paraat te zijn voor ons ritje naar het Venetië van het Noorden.  Er was al wat volk op de been, maar gelukkig vonden we nog een parkeerplaatsje niet ver van 'the place to be'.  De inkom was gratis, een mooi lokmiddel!  Zo'n vijftig creatieve stands wenkten uitnodigend.  Teveel eigenlijk voor de beschikbare oppervlakte, ze stonden als het ware op elkaar gestapeld.  Achter de tafeltjes jeugdige creatievelingen, die hun produkt aan de man trachtten te brengen.  De meesten onder hen waren niet ouder dan begin twintig.  Misschien was deze beurs wel hun springplank naar bekendheid en erkenning ...  En ja, er waren prachtige dingen bij.  De oorbellen waar ik voor viel kostten 'slechts' 150 euro, een halsketting eventjes 325 euro.  Ik had dus al vlug door, dat ik waarschijnlijk veel oogstrelends zou zien, maar dat mijn portemonnee de vraagprijs niet zou trekken.  Verleidelijke handtassen, bleken onbetaalbaar voor mij.  Fijne keramiek, een kopje met je foto in de bodem, had nog gekund ... 40 euro.  Toffe t-shirts voor kindjes, daar bleef ik een tijdje hangen, want 15 euro daarvoor moet je het zeker niet laten.  Jammer genoeg hadden ze de gewenste maat niet meer in voorraad, dus daar ving ik bot.  Ondertussen groeide het bezoekersaantal gestaag en werd het af en toe drummen en duwen en gestressed oppassen, niets te breken of in de grond te gooien.  't Was wel leuk al dat jong geweld enthoesiast bezig te zien.  Na nog geen twintig minuten stonden we terug in de inkom.  De stand met marsepein trok mijn aandacht en daar spendeerde ik 6 euro.  We hielden het voor bekeken en besloten huiswaarts te keren en onze cadeaubon, eigenlijk die van Echtgenoot, gekregen van enkele jeugdminiracertjes, te gaan opsmikkelen.  Een tête à tête als het ware, tussen allemaal mensen op leeftijd (lees: senioren).  De lamskoteletjes smaakten heerlijk.  De mevrouw aan het tafeltje naast ons, sprak ons aan.  We waren geen onbekenden voor haar, zei ze.  Ze had mijn tentoonstellingen t.b.v. het Kinderkankerfonds bezocht en mijn wederhelft woonde in zijn jeugdjaren op een boogscheut van haar huis.  Toevallig was ze de moeder van een jongen, die samen met mij drie jaar humaniora volgde in het atheneum te Veurne.  Toen was het hek helemaal van de dam, ze babbelde er lustig op los, terwijl haar tafelgenoot zich in stilzwijgen hulde en rustig zijn scampietjes verorberde.  Daarna reden we nog eens tot bij Moeder, kwestie ons er van te verzekeren dat alles in orde was met haar.  Terwijl ze aan televisie gekluisterd zat met een oogje op Sven Nijs, wandelden Manlief en ik de dijk af.  Vreemd en deprimerend beeld, al die toeristen drentelend als zwarte silhouetten.  Hoe kleurloos is de winter!  Volgens het weerbericht is de lente in zicht, te beginnen met een ganse week regen, regen, regen ... Laten we leven op hoop, dat de donkere maanden zo vlug mogelijk wijken voor warmte en kleur, héél veel kleur.
's Avond op Focus TV een kort relaas over de Creabeurs.  Wegens tè grote volkstoeloop hadden ze de deuren in de namiddag even moeten sluiten.  Een close up op een lange rij wachtenden voor de ingang, deed ons een zucht van opluchting slaken.  Een geluk, dat we 's morgens bij de eersten waren geweest, anders stonden we daar waarschijnlijk nog.  Mooi, dat al dat jonge, creatieve geweld een kans krijgt om op die manier naar buiten te komen met hun werk, maar volgend jaar pas ik.  Voor mij moet creativiteit toch ook een beetje betaalbaar blijven!


gepost door admin 22.02.10 19:44 | permalink | reacties (0) | General
20.02.10
spoed


Het was een hectische vrijdag, gisteren.  Eerst het wekelijkse marktbezoek, het kopje thee met Rita, een tweede visite in sneltempo aan de oogarts, naar Nadine voor het ophalen van een reeks bestelde porseleinen borden, even binnenspringen en checken bij Moeder die last van duizelingen en hoofdpijn had, naar Oostduinkerke om een bloemetje bij Conny (De Groene Hoek) op aanvraag van Echtgenoot als blijk van medeleven bij het overlijden van de papa van één van zijn jeugdige miniracertjes.  Die papa was ook onze vroegere postbode, eergisteren gestorven in zijn slaap op zijn vijfenvijftigste verjaardag. Zo'n dingen doen je stil staan bij de betrekkelijkheid van het leven.
's Avonds dan nog een uur of drie als 'ba(a)rmoeder' in de cafetaria van de club en de dag was rond.  Deze morgen dan vroeg uit bed gebeld door Moeder, die de dokter had laten komen, want ze had weer last van duizelen en een vreemd gevoel in haar hoofd.  De huisarts besliste haar omiddellijk door te sturen naar spoed voor een scanner.  Of ik kon komen?  Op zo'n momenten ontspring je vliegensvlug de warme lakens en ben je in één-twee-drie klaarwakker.  Vlug, vlug iets gegeten en dan de wagen in richting 't Bad met de wetenschap, dat ik niet echt snel weer terug thuis zou zijn, want als we één ding geleerd hebben in het UZ Gent, dan is het dat wèl.  De hoofdverpleger van spoed bleek een klasgenoot van Zoonlief te zijn geweest.  Moeder mocht zich een schortje aanmeten, er werd bloed geprikt, bloeddruk genomen, een cardiogram kwam er ook aan te pas en toen kregen we bezoek van de ambulante, jonge, vriendelijke dokter.  'Ik blijf hier niet' zei Moeder 'ik ga vandaag weer naar huis'.  We zullen toch eerst eens die scannerresultaten bekijken, antwoordde de arts.  Twee uur verder was er nog geen aanstalten gemaakt voor een scannerbezoek.  Ik ging dan maar even polsen of het nog lang zou duren.  Waren ze Moeder en haar hoofd in de drukte van deze zaterdagmorgen blijkbaar vergeten.  Enfin, nog anderhalf uur later kwam de ambulante arts ons meedelen, dat er niks bijzonders te zien viel, alles bleek in orde, we mochten naar huis.  Moeder opgelucht natuurlijk en vooral gerustgesteld.  Tijdens onze drie uur durende wachttijd, volgden we met open deur, het reilen en zeilen op de spoedafdeling.  Wie daar werkt verdient méér dan één pluim.  Hollen van hot naar her, alle hens aan dek voor een hyperventilerende patiënt, goochelen met machines, een papierberg in orde houden ... je zou al eens iemand vergeten!  Na het vertrek van de jeugdige dokter kon Moeder niet vlug genoeg in de wagen zitten.  Ze moest hem wel beloven een nieuwe afspraak te maken bij terugkerende klachten.  Wat ze prompt ook deed.  Volgens mij speelt de angst voor het ziek worden en het alleen zijn een grote rol, maar ook het verlies van mensen om haar heen.  Worden we niet allemaal een beetje bang, als we daaraan denken? 
 


gepost door admin 20.02.10 20:01 | permalink | reacties (0) | General
18.02.10
verkouden


Naar jaarlijkse gewoonte, nodigde vriendin Fernande mij, naar aanleiding van haar verjaardag, uit voor een ontbijt in één of ander etablissement te Nieuwpoort.  Zo kwam het, dat ik gisteren vroeg uit de veren was, want we hadden afgesproken om acht uur dertig.  't Was redelijk frisjes (zo'n min drie), maar we lieten ons niet kennen en wandelden tot op de kaai.  Tot mijn grote verwondering waren er al heel wat bekenden op de been.  Onze achterbuur Romain had er al een fikse wandeling op zitten, vriendin Fabienne fietste op dit ontiegelijke uur naar 't stad, de uitbaatster van de lingeriewinkel was ook al uit de veren en op pad en zo waren er nog méér. Sedert ik met een man-op-pensioen in huis zit, gaat het vroege ochtendgloren aan ons voorbij (een warm bed, de koude morgen ... onze keuze is vlug gemaakt).  Omdat we eens iets nieuws wilden uitproberen, kozen we voor een moderne zaak op de kaai.  Eerlijk is eerlijk, het ontbijt verleden jaar genuttigd, was stukken beter.  Bovendien bleek de verwarming het te laten afweten, zodat onze kouwelijke voeten en handen nog kouder kleurden.  Een kleine tegenvaller!  Niettemin lieten we het ons smaken, maar voor nog een kop koffie trokken we enkele straten verder, waar het behaaglijk zitten was.  Zo bereikte vriendin Fernande dus de kaap van vijfenvijftig!  Zelf heb ik nog een paar maanden tegoed, vooraleer ik me ook zo oud mag noemen.  's Namiddags waren Fabienne en ik op de koffie gevraagd bij Isabelle, de mama van ons vroegere oppaskindjes.  Haar drie zonen groeien als kolen.  Andres, de jongste, gaf een echte discoshow weg en Vic, twee jaar ouder, die ook zijn danskunsten wou vertonen, gaf in al zijn enthoesiasme de nieuwe hanglamp een veeg uit de pan, zodat het op bevel van mama Isabelle, vlug gedaan was met hun dansescapades.  Tof triootje, die jongens van haar.
Later op de avond kregen we telefoon van Zoonlief.  Ons minimeisje was serieus verkouden en ze wilden haar liever niet naar de crèche doen vandaag.  Of we een dagje konden komen oppassen?  Natuurlijk, daar zijn ouders toch voor, om hun kinderen uit de nood te helpen in tijden van crisis.  Prinsesje was/is inderdaad zwaar verkouden.  Zo'n klein meisje met zo'n valling ... je hart breekt als je het ziet.  Onze schat geveld door de waterigste oogjes, een snotneus en een vervelende hoest.  Ze was stilletjes, geen vrolijk gekraai, gebrabbel of gepruttel vandaag.  Op  zo'n momenten zou je zonder dralen, die virussen willen wegtoveren.  Niettegenstaande ze zich helemaal niet goed voelde, was ze geenszins lastig.  't Is echt een lieverdje.  Na de middag ging Echtgenoot op zoek naar een statief voor zijn banjo.  Gans Gent daarvoor aflopen was geen probleem, voor wat hoort wat, nietwaar?  Ondertussen sprong Zus binnen, ze had ook echt te doen met de kleine zieke.  Nu weet ik, hoe Moeder zich gevoeld moet hebben, telkens ze me kwam aflossen op de kinderkankerafdeling, tijdens Benjamins behandeling.  Het moet haar verschrikkelijk zwaar gevallen zijn, om te zien, hoe haar kleinkind van amper vier, leed onder de zware chemobehandelingen.
Het grote gevoel van machteloosheid als ouder/grootouder bij het ziekbed van je kind/kleinkind, is met geen pen te beschrijven.  Ik had vandaag al zo'n medelijden met ons minimeisje en het gaat hier dan nog maar om een banale verkoudheid, wat moet Moeder toen niet gevoeld hebben in dat kleine kamertje, waar 'hoop' toen al een ijdel woord was?  Zie je, op elk moment in ons leven is er ergens een keerpunt waarop je uiteindelijk het hart van anderen begrijpt en dingen naar waarde weet te schatten.
Je kan er alleen maar beter van worden!


gepost door admin 18.02.10 23:03 | permalink | reacties (0) | General
16.02.10
logeetje


Ze kwam, zag en overwon ... ons logeetje!  Zaterdagnamiddag brachten Zoonlief en Veerle hun minimeisje voor een nachtje slapen aan de kust.  Wij opgetogen natuurlijk.  Ons Prinsesje is ondertussen al zeven maand oud en nu begint het pas ècht leuk te worden.  Ter gelegenheid van haar komst kocht ik verleden week nog vlug een hoge kinderstoel, zodat ze bij ons aan tafel zou kunnen zitten.  Het kostte Echtgenoot de nodige zweetdruppels om het ding in stelling te krijgen, maar 't is hem gelukt.  Jammergenoeg bleek ons minimeisje toch nog een klein beetje mini te zijn voor het ding, ze stak amper met haar hoofdje boven het tafelblad.  Bah, 't is dus een stoel op de groei gekocht, binnen een maand of twee zal hij als het ware haar eigenste troon zijn.  Wat betreft onze allerliefste kleindochter: ze is een schatje! Lachebekje, hartendiefje ... een zalig kindje.  Of dat zo zal blijven, dat is een andere vraag, want er zit pit in.  Handjes die alles willen pakken, niks is veilig voor die tien grijpgrage vingertjes.  Dat belooft, als ze binnen afzienbare tijd begint te kruipen en de wereld wil verkennen.  Enfin, ze sliep als een roosje in het reisbedje, waar ze verleden keer vertikte in te liggen en at alles wat haar voorgeschoteld werd.  Ons logeetje mag de oversteek naar de kust nog vaak maken! 
Deze namiddag reden we tot in Roeselare, op ziekenbezoek bij Karin, die een rugoperatie achter de rug heeft.  Echtgenoot bevestigde zijn computergestuurde dame in ons nieuwe vierwieler en ... ze stuurde ons nog maar eens de verkeerde kant op, net als vorige keer.  Een wegwijzer Roeselare wees naar rechts, eigenwijs beval ze de bestuurder naar links.  Mijn Wederhelft volgde gewillig haar bevelen op (tiens, dat doet hij nooit bij mij), maar moest een eindje verder toegeven, dat er toch iets niet pluis was.  Tja, dat ding stond nog steeds geprogrammeerd op een vorige bestemming, 't is dan niet moeilijk, dat we niet geraken waar we horen te zijn.  Volgens de eigenaar van dit technisch wonder ligt het natuurlijk allemaal aan die mevrouw in dat bakje (zij is de pineut).  Eén ding is zeker: als ik ergens naartoe wil, komt ze er bij mij niet in.  De goede, oude manier is nog altijd de beste: stoppen en vriendelijk de weg vragen.  Ook zonder gpsdame in de hand, kom je door het ganse land!
Nieuw drama in ons land.  Twee passagierstreinen botsten deze morgen op elkaar in Halle (Buizingen).  Een ravage van ijzer en staal, vele gewonden en tientallen doden. Je wordt stil bij het zien van de beelden op televisie. Je vraagt je af hoe zo'n dingen toch mogelijk zijn.  Enkele weken geleden was er de ontploffing in een woning te Luik, waarbij ook verschillende mensen het leven lieten.  Zoveel leed en 2010 is nog maar pas begonnen!


gepost door admin 16.02.10 00:15 | permalink | reacties (1) | General
12.02.10
ijzig koud


Na al het gepalaver in Kopenhagen over de aardse opwarming, lijkt het wel of de weergoden ons met schuddende buik uitlachen! Ze stuurden ons woensdag nog een pak sneeuw (met de nodige verkeersperikelen tot gevolg) en bliezen ons gisteren een ijzig bijtende wind in het gezicht.  Je zou voor minder de deur niet uitgaan.  De sneeuwval van eergisteren zorgde voor meer dan negenhonderd kilometer file in ons land.  Je vraagt je af, hoe ze dat dan doen in Oostenrijk en Zwitserland, waar sneeuw gesneden koek is.  Een Nederlandse truckchauffeur, gespot tijdens de nieuwsberichten, verwoordde het zo: 'ze moeten hier leren zout strooien voor het begint te sneeuwen en niet erna.  Deze toestand is typisch Belgenland'.  Heel wat mensen moesten forfait geven op hun werk.  Al bij al niks erg, als je maar heelhuids en zonder wagenbrokken thuisgeraakt.  Toch vreemd, hoe de natuur nog altijd het slimste (?) aardwezen in zijn greep houdt en zijn nietsontziende overmacht nu en dan laat blijken, bij wijze van les in onderdanigheid.  Als mens zijn en blijven we klein niettegenstaande de inhoud van onze hersenpan.
Gezien dit koudefront, genoten we des te meer van de warmte binnenshuis en stuurde ik Manlief zachtjes richting 'behangen'.  De muurbekleding in ons toilet was aan vernieuwing toe en het leek mij het ideale moment om ons daarmee bezig te houden (lees: om hem ...).  Ondertussen is dat al helemaal gefikst en kunnen we weer voor een tijdje verder.  Echtgenoot mag niet klagen, 't was negen jaar geleden, dat hij nog eens apekuren moest uithalen om het kleinste kamertje op te frissen.  Veel valt er hier overigens niet te behangen, buiten de keuken, de toiletten en de slaapkamers.  Onze woonkamer en inkom kregen bij het bouwen, nu al dertig jaar terug, bakstenen muren en laat dat nu toch fantastisch praktisch zijn!  Eventjes de schuurborstel erover en klaar is kees.  Ik mag er niet aan denken, dat we om de zoveel jaar zo'n grote oppervlakte onder handen zouden moeten nemen.  Mijn vader, die onze woonst vorm hielp geven, voorspelde ons vier jaar om die binnenmuren moe te worden.  Gelukkig zat hij er volledig naast, als we iets nog helemaal niet moe zijn, dan is het dàt wel.  Neen, geen behangpapier aan de wanden in onze woonkamer (goed voor onze portemonnee en onze zielerust). 
Vanavond gaat de eerste wedstrijd van het nieuwe raceseizoen door op de club.  De mannen (of moet ik schrijven: jongetjes?) zullen de winterse kou op de immense zolder moeten trotseren.  Gelukkig zitten wij gezellig en warm binnen in de bar.  Maar ja, een mens moet iets over hebben voor zijn hobby en een beetje vriestemperatuur mag geen obstakel vormen voor onze snelheidsduivels in miniatuur!


gepost door admin 12.02.10 18:00 | permalink | reacties (0) | General
09.02.10
kleintje


Vroeg in de morgen reden we gisteren blijgezind richting Gent voor een dagje 'Hebe oppas'.  Mama Veerle was al de deur uit en Zoonlief verwittigde ons meteen, dat dochterlief ontevreden was wakker geworden en dat ook op luidruchtige manier liet horen.  Ach, zo'n klein mensje, je weet niet wat er in om gaat of wat er echt scheelt.  De voorbije dagen was ze serieus ziek, veel koorts, diarree en blijkbaar moest ze toch nog een beetje uitzieken, want ze was niet in haar gewone doen.  Moe van het huilen, sliep ze in.  Drie kwartier later gaf ik haar een flesje, waarna haar oogjes weer dichtvielen.  Wat een warm gevoel geeft zo'n kleintje je toch (vooral als ze in je armen slaapt)!  Je wordt gewoon overspoelt door een tsunami tederheid.  Een uurtje later probeerde ik haar een groentepapje te serveren, maar dat was buiten de waard gerekend.  Mondje was dicht en mondje bleef dicht.  Dan maar een lepeltje in haar handjes gegeven en iedere keer ze die in haar mondje wilde steken, haastte ik me om de eerste te zijn, maar ons Prinsesje is niet van gisteren en had het spelletje vlug door.  Groentepapje dan afgevoerd,  een flesje melk bracht soelaas.  Na wat knuffelen en rollebollen met Echtgenoot, vertrok ze weer naar dromenland en wel voor een uur of drie.  Mijn Wederhelft besloot een wandeling te maken tot in 't stad Gent.  Hij was er zo'n twee uur zoet mee en kwam afgepeigerd terug.  Nu moet je weten, dat Manlief niet echt 'wandelt', hij 'snelwandelt' en raakt dan wel eens buiten adem.  Terwijl ons minimeisje zich af en toe rekte, maar niet wakker werd, nestelde hij zich aan de andere kant van de zetel.  Twee schone slapers en ik daar tussenin, van een zalige maandag gesproken!  Bij het wakker worden was ons meisje een stuk welgezinder en het met liefde bereidde fruitpapje ging er makkelijk in.  Ondertussen kwam Zoonlief thuis en zat ook Mama Veerle's eerste werkdag erop. Ze was enthoesiast over haar nieuwe werkvloer. Gelukkig, want na zeven maanden thuis is het toch wennen, vooral als je dan ergens anders moet beginnen.  Echtgenoot en ik bleven nog even chinezen, waarna we naar huis reden, want ik wou Annemie Struyf bezig zien in de ashram bij een goeroe in Bali.  Amai, wat een zottekot was dat daar!  Ik kreeg bijna medelijden met haar, ze werd er ook ernstig ziek, maar volgens de aanhangers was het een loutering en van een dokter halen kon geen sprake zijn.  Uiteindelijk hebben ze haar gewoon uit de ashram (gemeenschap) gezet.  Ze stelde teveel vragen over koekjes en tabak ... met name: soortement drug.  De beelden spraken voor zichzelf.  Mij zullen ze daar zeker nooit zien, je moet al half gek zijn om te geloven dat je door zo'n pipo geholpen kunt worden.
Daarnet even naar Zoonlief gebeld.  Geen koorts meer (die had ze gisteren ook al niet) bij een vrolijke Hebe, maar ze vertikte te eten in de crèche.  Nu, als ze grote honger heeft, dan zal ze wel overstag gaan.  Pushen heeft echt geen enkele zin!


gepost door admin 09.02.10 19:37 | permalink | reacties (0) | General
07.02.10
culinair weekend


Het was een 'eetweekend'.  Gisteren kwamen Zus, Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet over.  Een blitzbezoekje aan de kust!  Even na de middag stationeerden ze hun wagen voor onze oprit (ja, er voor, want de werken liggen al een paar maand op apegapen wegens tè koud), om mij op te laden en een visite te brengen aan Moeder.  We keken naar de veldcross, duimden voor Nijs en Styby (als je op twee paarden wedt, heb je meer kans op een overwinning), dronken een glaasje advokaat met een koekje erbij en gingen daarna voor een wandeling in de vallende mist.  Koud, koud, koud!  Ondertussen zat Echtgenoot in zijn geliefde clublokaal orde op zaken te stellen, want vandaag was er kampioenenviering.  's Avonds waren Zus en Co onze gasten en namen we hen mee voor een etentje in de Amandus op de kaai te Nieuwpoort.  Een restaurant uitgebaat door jonge tweelingbroers en een echte aanrader!  We gingen voor een betaalbaar menu (je mag het weten: 25,00 euro).  De mannen kozen voor een rib-eye (met name een Ierse biefstuk) en de dames gingen eensgezind voor kabeljauw.  Aan de start: twee garnaalkroketten, gevolgd door een biefstuk ter grootte van een halve koe en een kabeljauw ter grootte van een ...?, nog eens gevolgd door koffie met een stuk cake waar we geen 'pap' meer konden tegen zeggen.  Na het afrekenen, rolden we als het ware uit onze rieten zetels.  Wie grote honger heeft, reppe zich naar vermeld restaurant!  Vandaag was het dan weer van dàt.  Om tien uur deze morgen stonden we al in het clublokaal.  Vlug de verwarming opgezet, want 't was daar redelijk frisjes.  Schuimwijn bij de hand, nootjes, zoutjes, kaasjes ... en dan maar wachten op de eersten.  De kampioenenviering begon om elf uur (volgens Echtgenoots uitnodiging), maar de genodigden lieten, naar Nieuwpoortse gewoonte, een beetje op zich wachten.  Het bleek voor velen nogal moeilijk om een  parkeerplaats te vinden, wegens wandeltocht in ons stadje.  Enfin, na het overhandigen van de trofeeën (de jaarlijkse bekers ofte 'stofvangers'), reden we richting Wulpen naar het eethuisje van Adelheid, moeder van onze racekampioen, Guust.  Sedert vorig jaar baat ze de uitspanning 'Wielrijdersrust, het dorstige hart' uit.  Met vierentwintig aan tafel, viel het meteen op, dat de jonge gasten in de meerderheid waren.  Tja, ze geraken allemaal in de leeftijd van 'op vrijersvoeten' en zo brengt de één de ander mee!  't Was gezellig en lekker.  Na zes uur tafelen vonden we het welletjes en zochten we onze weg naar huis.  Moest je ooit eens in Wulpen (deelgemeente van Koksijde) verdwalen, dan moet je eens bij Adelheid en René binnenwippen, je zal het je zeker niet beklagen.  Ben je ooit eens de weg verloren in Nieuwpoort en scheel van de honger, zoek dan de Kaai op (gemakkelijker kan niet) en trek naar de 'Amandus', je komt er gegarandeerd met een gevuld buikje buiten.  Deze morgen liet ik de weegschaal wijselijk voor wat hij was (eigenlijk was ik hem vergeten), we zien wel. Morgen om negen uur ('s ochtends) verwacht Zoonlief ons in Gent.  Ons minimeisje was twee dagen serieus ziek (hoge koorts) en gezien Mama Veerle voor het eerst weer het werk moet hervatten en Zoonlief geen vrij kan krijgen wegens belangrijke vergadering, mogen wij met veel liefde de zorg voor Hebe, die vandaag overigens al veel beter was, een dagje op ons nemen.  Dat wordt dus met de kippen op stok en vroeg uit de veren! Tok, tok, tok ...


gepost door admin 07.02.10 20:30 | permalink | reacties (2) | General
05.02.10
licht


De dagen lengen, er hangt hoop in de lucht!  Zeldzame sprankeltjes zon warmen ons al een beetje, maar we hunkeren naar méér.  Ik spreek van 'we', maar eigenlijk heb ik het vooral over mezelf.  Ja, de wintermoeheid begint zich te manifesteren.  Deze morgen op de fiets naar stad gereden in de gietende regen, kwestie van toch maar een frisse neus te halen.  Na de middag trok de lucht open en piepten broodnodige zonnestralen door het wolkendek heen (na een kwartier was dat sprookje al voorbij) en ik nam de gelegenheid te baat om op mijn stalen ros, ijlings richting bad te trappen.  Moeder aangespoord tot een eindje wandelen, 'buiten' is de beste remedie tegen mogelijke winterdipjes.  In de winkelstraat heerste een drukte van jewelste.  Een aantal spiksplinternieuwe zaken haasten en reppen zich om op tijd klaar te raken met de krokusvakantie in zicht.  Eind volgende week loopt het hier immers weer zwart van 't volk en dan willen ze hun deuren openen.  Echt, 't Bad is totaal getransformeerd!  Mijn vader zat zijn hele leven lang in de bouw en zou zijn ogen niet geloven, moest hij hier nog eens een 'kijkje kunnen komen nemen' (mooi hé?).  Die mens valt steil achterover bij het zien van die niet meer in te tomen bouwwoede in ons eens zo gezellig, rustige badstadje.  De kust en andere steden wedijveren ook steeds meer met elkaar om in de kijker te staan en volk aan te trekken.  Daarvoor schakelen ze dan één of ander televisieprogramma in.  Koksijde mag zich bijvoorbeeld beroepen op de reeks 'David', Gent op 'Flikken' en Nieuwpoort in nabije toekomst op 'Mijn Restaurant'.  Volgens onze Burgemeester is dit de goedkoopste manier om Belgiëwijd reclame te maken voor zijn/ons stadje.  Hij vergeet echter te vermelden hoeveel eurootjes hij hiervoor aan VTM (of welke zender ook) moet.  De Nieuwpoortse inwoners zullen het wel betalen met hun belastinggeld.  Jammergenoeg slaat de vergrijzing serieus toe.  Jonge gezinnen wijken uit, een huis of appartement kopen is in Nieuwpoort geen optie meer voor hen, wegens te duur.  De prijzen swingen hier de pan uit.  Veel 'gepensioneerden' verkopen hun woning in het binnenland en vestigen zich in onze contreien.  Al wat je nog ziet, is één golf grijzende haren en veel rimpeltjes.
Er moet hier eens ernstig nagedacht worden over inspanningen leveren voor de jeugd, een beetje  leven in de brouwerij, vooraleer we hier verdrinken in 'seniorisatie'!
 


gepost door admin 05.02.10 18:16 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)