Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2011


27.02.11
veranderlijk


Zes doordeweekse dagen verder.  Het lenteweer wil nog niet echt mee.  Dinsdag probeerde de zon eventjes het lentegevoel op te wekken en van weeromstuit kroop Manlief, onder mijn wakend oog, in de esdoorn om de dode takken te snoeien.  Echte warmte gaf Laura (de zon) nog niet en 's avonds was de regen alweer van de partij.  Blijkbaar willen de weergoden het niet droog houden in Belgenland.  Maar ... wij zijn al blij met een paar uurtjes sporadische zonneschijn.  Wie het kleine niet begeert ...
Echtgenoot zit vandaag met zijn racewagentjes en enkele vrienden in Nederland.  Normaal gezien spreken Claire, Karin en ik dan af, maar het goot gisteren en de wind ging voor storm, geen weer om een hond in uit te laten.  De weermannen en -vrouwen hadden er 's avonds geen goed oog in, waardoor ik ons uitje dan maar afbelde, want in zo"n weertje gaan wandelen zag ik niet zitten.  Ik nam de gelegenheid te baat, om eens in mijn kleerkasten te rommelen.  Kwestie van geen overbodige dingen aan te schaffen, nu de nieuwe collectie lonkend in de etalages hangt!
Deze morgen om broodjes gereden voor Fabienne en Moeder.  Had weer eens alle geluk: er waren er geen meer.  Tja, dat heb je als je als vrouw op zondagvoormiddag naar de bakker moet sjeesen.  Te zien aan het aanwezige cliŽnteel is dat een mannenwerkje.  Gelukkig hadden ze in 't Bad, bij Wimpie, nog genoeg broodjes te rapen .  Ontbijt genomen bij Moeder en daarna met haar om boodschappen geweest.  Koud, bitter koud!  Een striemende, strakke wind ... het voelde alsof mijn wangen en lippen blauw uitsloegen.  Deze namiddag kwam dan de zon en viel de wind.  In het hoekje op ons terras zo'n drie kwartier genoten van aaiende warmte.  De nodige vitamientjes opgedaan en daarna nog eens tot op 't Bad gereden, waar het ondertussen brulde van het volk.  Had gisteren nog een winterjasje in aanbieding ( -70%) gezien voor Prinsesje, maar toch besloten om het niet mee te nemen.  Hoe dom kun je zijn?  Dat moest ik dus vlug even rechtzetten.  Ja, jasje gaan vliegen natuurlijk. Dan maar een héééél leuk, schattig voorjaarsvestje gekocht voor haar.  Prima investering, ik kan geen betere belegging voor mijn eurootjes bedenken !
Vrijdag op de markt een hilarisch moment meegemaakt.  Sta ik aan het 'sokkenkraam'  met mijn alledaagse blauwe winterjas, draagt de verkoopster zo'n identieke jas en de dame die naast me staat van 't zelfde laken een pak.  Een betere reclame voor de jas in kwestie kun je je niet bedenken.  Bovendien zag ik honderd meter verder nog een dame met DE jas en een kwartiertje later nog ééntje. Allemaal in hetzelfde blauw. Vijf dames in dezelfde jas op een marktplein groot.  Die dingen kun je alleen maar beleven als je het lef hebt om je winterjas op de markt te kopen.  Eén ding is zeker: het zorgt voor de nodige gesprekstof en ambiance.  Toch was ik een beetje het buitenbeentje.  Alle dames liepen met hun capuchon nog aan de jas, ik niet.  Nog maar een bewijs, dat ik niet altijd in het rijtje loop, al draag ik een jas van dertien in een dozijn.  En ja, voor de 'goedkoop' moet je het niet doen, want vaak kosten de jassen in de winkel minder dan bij ons op de vrijdagse markt!


gepost door admin 27.02.11 20:03 | permalink | reacties (0) | General
21.02.11
lente?


Ik weet het wel, de lente is pas voor volgende maand, maar het mag voor mij gerust een stukje vlugger gaan.  De kou en nattigheid beginnen serieus op 's mens zenuwstelsel te werken.  Bomen en struiken zijn nochtans in vorm.  Mijn geliefde treurwilg (hij staat vier huizen verder) begint kleur te krijgen, een waas van groen hangt over de takken.  Ik noem hem onze 'weerboom', een uiterst betrouwbare bron voor het meten van de windkracht aan zee.  Ook in de tuin staat alles bibberend in bot en knop, alleen de weergoden laten het afweten!
Het was een rustig weekendje.  Zaterdag bij Zoonlief en Veerle een klushandje toegestoken (allé, Echtgenoot, ik niet).  Met Veerle en Prinsesje om boodschappen geweest.  Leuk!  Kleine Hebe is zot van kippen en het moet nu wel lukken, dat er in Oostakker overal van die lelijke beestjes te vinden zijn.  Ze lopen los langs straten, hangen rond op het marktje, trippelen rond de kerk, slapen 's nachts in de bomen ... nergens zoveel pluimvee te zien als in genoemde gemeente.  Het is dan ook altijd even een kijkje nemen bij dit loslopend wild ... Prinsesje kraait dan van plezier.  Haar kinderhandje is gauw gevuld.  In de namiddag eens tot bij Zus en Schoonbroer Nico gewandeld (op vijf minuten loopafstand).  De schilderwerken binnenshuis zijn een feit en ja, het resultaat mag er zijn.  Zus draait haar hand niet om voor de creatie van een nieuw interieur.  Zij gaat onmiddellijk aan de slag, veel woorden maakt ze er niet aan vuil.  Bij ons is dat omgekeerd: veel praten, weinig actie!  Volgens Echtgenoot moet het allemaal zo'n vaart niet lopen.  Tijd zat, zegt hij.
De mannen gingen gisteren racen in Frankrijk.  Ik had dus het rijk alleen.  's Morgens redelijk vroeg uit de veren, broodjes gehaald en ontbeten bij Fabienne.  Daarna het huis op orde gezet en wat gerommeld in oude fotoboeken.  Na de middag richting 't Bad gereden.  Moeder had zin in koffie met een wafel en dat moet je mij geen twee keer zeggen.  We vonden nog een plaatsje bij het raam in onze favoriete tearoom.  Er was weer veel volk op de been, dat belooft voor de komende vakanties!
Om de calorieŽn van die wafel met slagroom een beetje af te werken, nam ik bij thuiskomst zeem en spons bij de hand voor wat ik noem 'ruitenfitness'.  Even later liep ik nog eens langs bij de buren en toen ik de sleutel in het slot stak, bleek de man des huizes al terug van weggeweest.  Volgende zondag gaan de mannen racen in Nederland, dan heb ik het rijk weer alleen! 
 


gepost door admin 21.02.11 22:37 | permalink | reacties (0) | General
18.02.11
gevuld


Nog maar eens bij de vrijdagavond aanbeland! Een goed gevuld weekje achter de kiezen.  Misschien echt wel tijd om een 'adempauze' in te lassen.  Moeder zag het deze week niet zitten, om mee op boodschappen te gaan.  Ik kan me voorstellen, dat als je de tachtig nadert, het niet zo evident meer is tot zes keer toe in en uit een auto te stappen.  Ze voelde zich niet fit (iets teveel gebouwencomplexstress) en dus ging ik maar alleen op pad. Na het winkelen ging ik met veel enthoesiasme aan de slag in onze badkamer, zeepte en wreef tot ik mezelf in de tegeltjes kon spiegelen. De dag voordien had ik van de eerste lentewarmte handig gebruik gemaakt om al onze doorwinterde ruiten eens grondig te poetsen aan de buitenkant.  Energie te over!
Naar jaarlijkse gewoonte, mocht ik woensdag met vriendin Fernande gaan ontbijten ter ere van haar verjaardag.  Ze koos voor 'Het koffiemoment' in De Panne.  Een absolute meevaller.  We kregen elk een vijftal kraakverskrokante broodjes voorgeschoteld, vergezeld van een glas versgeperst fruitsap, een kunstig gebakken eitje, sneetje kaas - gerookte ham - kalkoen en een kannetje koffie, dat tot twee keer toe gevuld werd.  Héééééérlijk!  De twee dames genoten met volle teugen.  Anderhalf uurtje later namen we een kijkje in de winkelstraat, die momenteel weliswaar meer weg heeft van mierennest in een misplaatste duinenrij.  Er wordt hard gewerkt aan de volledige vernieuwing van de Zeelaan, maar het einde van de ellende voor de winkeliers is nog niet in zicht.  Fernande dropte me thuis af en ik nam de wagen om toch even te checken hoe het met Moeder gesteld was.  Volgens mij ben ik geboren met een verantwoordelijkheidsgevoel hoger dan de Himalaya (ha,ha!).  Na de middag ging ik Fabienne ophalen en reed met haar eerst naar het Sneukelhuisje voor een 'lik mijn lipje' ijsje en daarna naar de begraafplaats hier te Nieuwpoort.  Haar man, Gilbert, was die dag immers twaalf jaar geleden gestorven en ze wou even tot bij de strooiweide.  Strooiweide ... het mag grof klinken, maar ik zou het eerder een 'schande' noemen.  Het vroeger zo prachtige boompje, middenin het veldje, staat er al jaren doods bij.  De uitgestrooide as ligt als molshoopjes te verkommeren, van strooien is er dus niet veel sprake, eerder van 'uitschudden'.  Verlepte en verkleurde bloemstukken geven het veldje een troosteloze en oneerbiedige aanblik.  Er is beslist nood aan iemand die het onderhoud van de laatste rustplaats op zijn schouders neemt, maar blijkbaar is er te kort aan personeel.  Ach ja, één troost, zij die er liggen hebben er geen last van.  's Avonds was er de monoloog van Marleen Merckx in Diksmuide.  Ze bracht er 'Wintertulpen', een verhaal over borstkanker.  Heel herkenbaar!  Prachtig vertolkt overigens en met de vinger op de spreekwoordelijke wonden.  Een aanrader voor wie er niet tegen op ziet en dit onderwerp niet uit de weg wil gaan.  Even na tienen was ik terug thuis.  Echtgenoot slaakte een zucht: amai, heb jij een druk leven!  Tja, dat merkt hij nu natuurlijk pas, want vroeger was dat ook al zo, maar toen had hij daar geen weet van.  Hij zal er mee moeten leren leven, dat hij af en toe tot 'sleutelman' zal gepromoveerd worden.  Slotracing voor hem en ik mijn ding ... voor elk wat wils, nietwaar?


gepost door admin 18.02.11 18:57 | permalink | reacties (0) | General
14.02.11
kriebeldingen


Kriebeldingen! Merels hiphoppen achter elkaar aan in onze tuin, een haan kruipt energiek op een weerbarstige kip en de tortelduifjes dansen hun paringsritueel in stralend wit.  Hoe deugddoend, het met mondjesmaat lengen van de dagen, het genieten van de nawinterse (schaarse) zon.  Letterlijke bewijzen van op til zijnde lente.  Jippieeeeee!
Zaterdag Moeder mee op sleeptouw genomen naar een optreden van Liesbeth List.  Altijd al fan van haar en Ramses geweest. Hun uitvoering van de 'Pastorale' is uniek en groots, door niemand te evenaren.  'Liesbeth List intiem' noemt haar recente show.  Nog nooit zoveel volk gezien in het cultuurcentrum Ysara (jawel, voor het oprtreden van Wouter Deprez, een aantal jaar geleden).  De zaal zat afgeladen vol met wat men vooral vijfenvijftigplussers noemt.  Beetje normaal, veel jonge mensen weten zelfs niet van het bestaan van deze grote dame af.  Het bleek geen geldverspilling te zijn, de aankoop van de tickets.  Drie uur lang was het gewoon 'genieten' en meegaan in het verhaal van haar leven, gespekt met mooie tekstenliedjes. Het is geen 'roze wolkenleven' geweest.  Geboren in de Indonesische kampen, al heel erg jong in aanraking gekomen met pijn, verdriet en dood.  Haar moeder pleegde zelfmoord, haar vader hertrouwde.  Ze was, naast twee zussen uit het tweede huwelijk, de Assepoester thuis en werd op zevenjarige leeftijd zomaar weggegeven aan een vrouw, die kinderloos gebleven was.  Gedropt op een eiland, Vlieland, bij vreemden.  Alsof je zoiets met een kind kunt doen, zonder diepe wonden te slaan.  Het tekende haar voor levenslang.  Schande, toen een mobieltje in het midden van de voorstelling niet te stoppen bleek.  Schande, toen een lichtflits van een digitaal fototoestel deze grote chansonniŤre even uit het lood sloeg.  Je zou van minder schrikken daar op het podium.  RESPECT ... staat dat nog in ons woordenboek?  Moeder was best tevreden over het haar opgedrongen uitje.  Zo komt ze tenminste nog eens ergens en ziet ze nog eens wat.
Gisteren hadden we dan ons jaarlijks etentje van de slotracingclub.  Het aantal gegadigden is duchtig aan het inkrimpen.  We zaten deze keer met amper achttien aan tafel.  Eerst werden op de club de trofeeŽn overhandigd aan de sportievelingen (ha,ha!) en daarna schoven we onze voetjes onder tafel.  't Was gezellig al waren we met niet veel, zo gezellig, dat we pas om zeven uur 's avonds huiswaarts keerden.  Echtgenoot viel, na zeven uur op een stoel hangen, als een blok in de zetel.  Oud worden, hé!  Volgende vrijdag gaat, na twee maanden platte rust, het nieuwe raceseizoen van start.  Benieuwd, hoeveel jaren we dit tijdverdrijf nog zullen volhouden.  Momenteel staat de teller voor Manlief op vierenveertig jaar bevlogen slotracen.  Wie doet het hem na?  Ik niet!
 
 
 
 


gepost door admin 14.02.11 19:06 | permalink | reacties (0) | General
08.02.11
gulzig


Ik snoepte vandaag gulzig van de eerste zonnewarmte.  Toen ik na het boodschappen met Moeder deze middag thuiskwam, hing Echtgenoot, zalig zonnend achter dubbel glas, in één van onze zetels.  Zonde toch, want ons terras lag verleidelijk te lokken.  We hadden afgesproken naar Oostende te rijden, maar toch niet vooraleer ik die superdeluxe nieuwbakken stralen even kon testen.  De terrasstoelen, die de bergen sneeuw en ijzige vrieskou overleefden op ons buitenverblijfje, stonden uitnodigend klaar en ik maakte er dankbaar gebruik van.  Jongens (én meisjes), wat een zaligheid, wat een puur genot!  De Ťchte, eerste, zoete zon, die met enorme intensiteit op bleke winterwangen schijnt en kleur tovert.  Ik had er de ganse namiddag voor over, maar stelde me tevreden met een half uurtje.  Een mens moet ook niet overdrijven, hé.
Eén van mijn goede voornemens voor 2011: zonder scrupules elk spoortje zon meepikken en verorberen. Njam, njam!
Even ter verduidelijking: onze terrasstoelen en tafel zijn deze winter niet binnengestald, omdat we sedert augustus vorig jaar in blijde verwachting van de vernieuwing van ons dak leven.  De bergruimte waar ze anders hun winterslaap houden, zou bij uitvoering van de werken volledig leeggehaald moeten worden en daardoor lieten we alles, netjes aan de kant, buiten overwinteren.  Ondertussen hebben we nog steeds geen nieuw dak en zijn we bijna een jaar verder.  Alle begrip, het weer was er niet echt naar om die gevraagde bedekking te komen plaatsen, maar we hopen toch, dat het niet nog een jaar zal aanslepen.  Iedereen klaagt over een tekort aan werk, maar als je een bestelling plaatst, dan moet je bergen geduld oefenen.  Na een telefoontje van Echtgenoot, kregen we de belofte, dat het nodige in maart wordt gedaan.  Eens kijken of het deze keer zal lukken, al zegt mijn buikgevoel iets helemaal anders. Enfin, een maand méér of minder, het doet er nu ook niet meer toe.  Laten we hopen, dat toch tegen volgende winter alles in orde is. Op hoop van zegen!
 
 
 
 
 


gepost door admin 08.02.11 20:54 | permalink | reacties (0) | General
07.02.11
zon


Blijkbaar lag het binnenland vandaag in een stralende zon, terwijl wij hier, in de verste uithoek van Belgenland moesten genoegen nemen met 'grijs' en op onze 'zonhonger'  bleven zitten.  't Is hier ook alles of niets!  Na drie dagen zwaar beaufortweer (stormwind) is het nu wat rustiger ademhalen. Niet echter, nadat twee broertjes zaterdag in het water van de havengeul belandden en gelukkig konden gered worden, dankzij een aantal mensen, die als het ware een ketting hebben gevormd.  En dat bij zo'n weer!  Tja, de binnenlandertjes kennen het reilen en zeilen van wind en zee niet.  Eén windstoot tilt een kind op als een pluimpje en als dat kind dan nog gaat rennen, wind in de rug en struikelt ... je mag het je als ouder niet bedenken.  Het broertje snelde ter hulp, maar raakte ook in moeilijkheden.  Godzijdank waren er de juiste mensen op het juiste moment! Mij zie je in stormweer niet op de dijk, het staketsel of de havengeulpromenade om de natuurelementen te trotseren.  Véél te gewaagd!
Zaterdag trokken we naar Zoonlief en Veerle.  Echtgenoot hielp een handje bij het laminaten van de overblijvende slaapkamer.  Zo komt alles beetje bij beetje in orde.
Kleine Hebe was één en al snotneus, maar dat kon de pret niet derven.  Beetje hangerig, maar zo heerlijk, dat kleine warme lijfje dat vol vertrouwen zijn armpjes om je hals slaat.  We mochten haar 's avonds mee naar huis nemen, de jonge ouders kwamen haar 's anderendaags weer ophalen.  Wij genieten natuurlijk!  Fantastisch toch, wat zo'n kleintje in anderhalf jaar allemaal op zijn repertoire kan schrijven.  Hoe ze van volledig afhankelijk in een mum van tijd groeien tot 'ik kan dat zelf wel'.  En een slimmerd is ze wel!  Dat de afgebeelde prinsessen op haar roze prinsessenstoel dezelfde zijn als die op de kalender in de keuken, had ze meteen door.  Dat de muzikale clown met het rode neusje, identieke capaciteiten moet bezitten als de clown met rode neus in de legpuzzel, is voor haar zo klaar als een klontje.  Dat de belletjes aan de muts van de Plopkabouter, haar doen zoeken naar de onder mijn haar verborgen bolletjesoorbellen ... wonderlijk.  Ze is het zonnetje in huis, ook als ze overal een dwingend 'neen' op laat horen (petite dame 'non') en kijkt hoe je reactie zal zijn op haar boosheid, huilen of roepen.  Tussenin even naar adem happen en bij 'geen resultaat' nog een beetje luider van je laten horen. Ze krijgt ook die kneepjes, sneller dan snel, onder de knie.  En wij, wij smelten, ook al is het eigenlijk niet echt pedagogisch verantwoord. En zij, dat kleine ding, heeft het allemaal door!
Verleden woensdag nog even vermelden.  Samen met Isabelle naar een lichtvoetige komedie (lees: sexgetint - geen beelden, wel woorden) gaan kijken op de maandelijkse Ladies Night in de Kinepolis te Oostende.  Best leuk en ontspannend!  Nu al een afspraak gemaakt voor de volgende halte: de film 'Gooische Vrouwen'.
Leuk vooruitzicht en ook de komende lente ligt niet meer veraf.  Bij Fabienne zag ik de eerste sneeuwklokjes en krokussen.  De prille seintjes van nieuw begin!
 


gepost door admin 07.02.11 22:34 | permalink | reacties (0) | General
02.02.11
diepgaand


We zijn vandaag de tweede van de tweede maand van tweeduizendenelf ... het gaat weer razendsnel vooruit.  Het is een cliché, maar hoe ouder je wordt, hoe vlugger het jaar ouder wordt.  De winter zit in mijn botten en daarmee bedoel ik niet 'laarzen', maar 'beenderen'.  Overal pijn van mijn schouders tot in mijn welgevormde (ha,ha), magere kuiten.  Tijd, dat de zon zich laat zien en voelen, zodat ik op ons terrasje een deugddoende warmtemassage kan nemen.  Ik kijk er vol verlangen naar uit!
Het voorbije weekend was ik volledig in de ban van het boek: 'Haar naam was Sarah'.
Heeft het ook met het ouder worden te maken, dat je eerst door een film en daarna door een boek tot in het diepste van je hart kan geroerd zijn?  Dat wat je zag en las dagenlang door je hoofd blijft spoken en je maar niet los laat?  Ik verslond pagina na pagina en daar had je Echtgenoot: blijf je nog lang in dat boek lezen?  Bah, neen, want na twee dagen had ik het al uit.  Een fictief verhaal over een journaliste, doorspekt met de realiteit van 1942.  Het beschamende verhaal van de razzia gehouden door de Franse politie midden in Parijs, die duizenden en duizenden joodse gezinnen de dood indreef.  Onder hen méér dan drieduizend onschuldige kinderen, gescheiden van hun ouders, moederziel alleen achtergelaten, wekenlang in mensonterende omstandigheden en daarna op transport naar Duitsland gezet, een zekere dood tegemoet.  Je leest, hoe velen deze 'onmenselijkheden' als een 'fait divers' af doen, ze hebben het allemaal niet geweten en willen het nu ook niet meer weten.  Onmogelijk, om wat er toen gebeurd is te vatten.  Stel je voor, dat je in die ouders en kinderen hun schoenen stond.  Als toemaatje gisteren op Canvas de uitzending: Die Odyssee der Kinder, bekeken.  Een Duitse documentaire over de zwerftocht van duizenden Joods-Poolse kinderen tussen 1938 (Kristallnacht) en 1948 (het ontstaan van IsraŽl).  Als je zelf een kind verloren hebt, dan kun je je verplaatsen in wat die duizenden moeders en vaders moeten gevoeld hebben.  Wij hebben ons kind kunnen koesteren tot op het laatste moment, zij werden ze zonder medelijden gewoonweg afgepakt. Het boek en de beelden sneden me dwars door het hart.  Zoveel pijn, zoveel leed, zoveel verdriet en waarom?  Hoe kun je daarna, als je het 'geluk' hebt, nog verder leven?  Ik vraag het me af.
Gisteren, samen met Echtgenoot, oude filmbeelden van Nieuwpoort gaan bekijken in het Cultuurhuis. De inrichters, het Davidsfonds, met name Michiel Brysbaert, waren overdonderd door de talrijke opkomst.  We zagen oude filmstukken van de Hekskenstoet, de inhuldiging van Burgemeester Mommerency (ik was toen vijftien), de eerste brandweerwagens, de handelsbeurs op de kaai, het teloorgegane vogelmuseum in de Stadshalle.  Veertig jaar geleden, het lijkt een eeuwigheid en toch weer niet.  Kledij, auto's, brillen ... alles uit de oude doos en toch voelen wij ons geen oude dozen, maar ondertussen zijn we ook wel al zoveel rimpels verder.  Vreemd gevoel!


gepost door admin 02.02.11 13:32 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)