Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2012


22.02.12
over een zonnetje en een kakelend hoenderhok


Krokusvakantie! Sedert zo'n week of twee is Prinsesje 'studente'.  Ze flaneert met veel flair in de peuterklas van een niet nader genoemd schooltje in Oostakker.  Voordeel aan het schoolgaan zijn de vakantieperiodes, waarin de opvang gedeeld kan worden door de Opa's en de Oma's, de Do's en de Pets ...
Zo kwam het, dat wij tweeŽnhalfdag lang, het genoegen mochten smaken ons zonnetje in huis te hebben.  Zondagavond bracht Zoonlief haar tot hier en deze middag reden wij haar huiswaarts.  In de tijdspanne tussenin, zorgde onze kostbare parel voor vertier ten huize Jonckheere-Dorné.
Na een onrustige eerste nacht (een mens wordt een echt waakdier als hij/zij zo'n kostbaar bezit onder zijn/haar hoede krijgt), kon de vakantiepret beginnen.  Eerst een paar boodschappen samen gedaan en daarna richting kinderboerderij, die paalt aan onze stek.  Dat het kakelende hoenderhok (kippen, zwanen, eenden, ganzen, pauwen) onze elke nacht parten speelt wegens het opzetten van een waar kakafonienachtconcert, lieten we niet aan ons hart komen.  Prinsesje is immers hevige fan van al wat leeft in deze biotoop en vooral van papa en mama Pauw.  Een kinderhart en -hand is gauw gevuld, een kort bezoekje aan dit nabijgelegen dierenparadijsje is dan ook een feest voor haar.  In de namiddag naar 't Bad gereden.  Ons zonnetje verzette zich ostentatief tegen een middagdutje, maar kon het dichtvallen van haar korenblauwe oogjes in de auto met moeite de baas, maar ze vocht tegen de slaap en gaf niet toe.  Dan maar een wandeling in de buggy, samen met Mémé Zee (Moeder) en bij het terugkeren, wind en zon in de rug, een heel stukje strand meegepikt.  Prinsesje sprong mooi met de twee voetjes samen over een plastieken dopje, over een vermeende voetstap in 't zand, over schelpjes, over een stukje papier ...  Het was dan ook niet te verwonderen, dat de slaap haar bij het naar huis rijden toch overmande.  Je zou van minder je oogjes niet meer kunnen open houden. 
Dag twee, zelfde stramien.  De kinderboerderij werkte op haar als een magneet. Het was er druk, veel ouders met kindjes (wat natuurlijk de bedoeling is).  Kleine Hebe begon alvast met het nodige poetswerk aan de glijbaan, de wip, het konijn, het paardje en de olifant op het speelpleintje.  Al die dingen bevinden zich in een plas zand en het wil nu dikwijls, dat kinderen zand op de speeltuigen gooien.  Dat kan dus niet voor Prinsesje!  Ze had er een serieuze kluif (en twee pakjes papieren zakdoekjes) aan, om alles netjes te krijgen.
Bovendien stak ze ook veel energie in het weggooien van de vuile papiertjes.  Twee grote plastieken kikkers doen dienst als vuilnisbakken en die hun honger werd danig gestild!  's Namiddags ging ze toch voor een slaapje, maar dan wel in het 'grote bed' (dat van ons).  Ze was er twee uur zoet mee, om daarna fris als een hoentje richting kinderboerderij te rennen, die tien minuten eerder sloot en ons dus maar een kwartier de kans gaf om te genieten (dat heb je met middagdutjes, die verder uitlopen dan gepland). 
De toffe vakantie eindigde vandaag met ... hoe kun je het raden ... een ochtendvisite aan de kinderboerderij.  Vandaag was goed voor het bakken van zandtaartjes tot onze handen blauw kleurden van de kou. Deze namiddag zetten we haar veilig en wel thuis af in Oostakker bij Mama Veerle.
Ja, Prinsesje is me er ééntje. Ze doet zelfstandig haar muts, sjaal en jas aan en zegt dan parmantig: ik ben er klaar voor!  Of ze maakt zich boos op Echtgenoot.  'Pet' mag zich niet roeren of keren of hij krijgt onder zijn voeten. Ook dat heet immers liefde.  Als ze knuffelt is ze één brok tederheid.  Een minimensje uit de duizend!
Gisteren nog aangenaam bezoek gehad.  Stef en zijn vriendinnetje.  Stef had als kleine jongen leukemie en was samen met Benjamin in behandeling.  Ze waren even oud.  Ik kon het goed vinden met zijn moeder.  Het was jaren geleden, dat we elkaar nog gezien hadden en ik vond het fantastisch, dat hij eens langskwam.  Bovendien hadden ze bij een wandeling op 't Bad, toevallig de schermen gezien met de gedichten en geloof het of niet, de eerste tekst die ze lazen, was die van mij.  Hartverwarmend!
 


gepost door admin 22.02.12 21:24 | permalink | reacties (0) | General
14.02.12
AZ Brugge


Vriendin Fabienne sukkelt sedert november met haar linkerhand.  Een radiografie en bezoekje aan de huisarts, stelde de diagnose 'artrose' (versleten gewrichten).  Een afspraak met een specialist terzake drong zich op, wegens te veel pijn en zo kwamen we vandaag terecht in het AZ St. Jan te Brugge bij Dr. Goubeau, handenchirurg.  Drie jaar geleden liet Echtgenoot zijn linkerhand bij hem opereren.  Blijkbaar is hij 'de man' in deze branche.  Gestrikt zoals Elio Di Rupo en nogal een 'specialleke' als mens, wees hij Fabienne onmiddellijk terecht, toen ze (volgens hem) niet echt op zijn vraag antwoordde.  'Wat scheelt er?' vroeg hij en de patiŽnte verwees vingervlug naar de brief meegegeven door de huisarts en de CDrom van de radiografie.  Helemaal niet naar de zin van de arts in kwestie.  'Speel jij misschien dokter en ik patiŽnt?' vroeg hij haar botweg.  Gelukkig kan ze nog tegen een ferme stoot en was ze niet bepaald onder de indruk (ik had haar bij voorbaat een beetje gewaarschuwd).  Al met al viel hij toch nog in de plooi.  Méér dan naar de mens die voor hem zat, richtte hij zijn aandacht op stagiaire Olivia, die vandaag dankzij de lessen op Fabiennes hand weer een stukje wijzer is geworden. Een vriendelijk meisje overigens, dat misschien nog veel moet leren qua handchirurgie, maar wel meer kaas gegeten heeft van computers dan haar leermeester, die wat hij, haar wou tonen op zijn PC, nergens vond, tot ze het hem aanwees. Ze kreeg zowaar een 'proficiat' van hem, wat haar een stil 'dankjewel' ontlokte en mij het hart warmde, want zo zie je maar, dat een beetje nors ogend, vaak een blanke pit heeft.  Ik vergat op slag zijn botte uitval.  Enfin, van operatie bleek totaal geen sprake, daarin is hij conservatief, zei hij.  Beter te laat dan te vroeg het mes erin bij artrose.  Met een voorschrift voor onstekingsremmers, een pijnstiller en een brace (soort gips) om 's nachts mee te slapen, stonden we twee uur later weer op de benedenverdieping en lieten we route 129 (orthopedie) voor twee maanden achter ons.  In april moet Fabienne weer op het matje komen, kwestie van eens te kijken hoe het dan met de versleten hand gesteld is.  In het restaurant aten we lekkere vol-au-vent (vliegende kip) met frietjes. Een uitstapje naar 't stad zagen we vandaag niet zitten, maar in april zullen we dat wel doen.  Bij het naar huis rijden hielden we halt in Jabbeke en lieten ons verleiden tot een bezoekje aan een prachtige bloemenwinkel, waarvan de naam mij ontglipt. Wat kaartjes en theelichtjes gekocht, om mijn/ons interieur wat 'op te pimpen' (gezellig nieuw te maken).  Onze binnenhuisinrichting leidt nogal eens tot discussie tussen de beide bewoners dezer.  Volgens Echtgenoot hoeft er hier nooit iets te veranderen, alles mag honderd jaar blijven hangen en staan zoals het hangt of staat.  Als we daarover beginnen is het eind zoek.  Hij begrijpt niet, dat een ander kleurtje kussens, een bloempotje, een theelichtje ... voor een blij gevoel kunnen zorgen.  De kleine geneugten des levens, die het zo gezellig maken.  Niet noodzakelijk voor de mannelijke kant van dit gezelschap, maar soms broodnodig voor de vrouwelijke.  Al met al mag hij zich gelukkig prijzen, dat hij er nog vanaf komt met zo'n simpele dingen.  Ik zou het eens in mijn hoofd moeten krijgen, om ons nest een 'total make-over' (volledige vernieuwingsbeurt) te geven.   Het kot zou te klein zijn!


gepost door admin 14.02.12 16:56 | permalink | reacties (0) | General
12.02.12
slotracingetentje


Naar jaarlijkse gewoonte ging vandaag het slotracingetentje door.  De harde kern liet zich verrassen in 'Wielrijdersrust - Het dorstige hart' in Wulpen, uitgebaat door Adelheid (en René), de moeder van onze al twaalf of dertien  keer kampioenrijdende Guust.  Na een verwarmende huiscocktail (twee was méér dan genoeg, mijn koontjes (wangen) kleurden fantastisch rood), kregen we een lekkere soep voorgeschoteld.  Het vervolg was een schilderspalet van kalkoengebraad met een waaier van groenten en fruit en hertoginnepatatjes.  Tot slot een Siberische omelet, huisgemaakt en een streling voor de smaakpapillen.  Koffie toe en daarna de jaarlijkse obligate Irish Coffee (Jurgen en ik sluiten daar gewoontegetrouw mee af).  Na zeven uur tafelen werd het stilletjesaan tijd om huiswaarts te keren.  Het was een geslaagde namiddag, gezellig, aangenaam én lekker!  Ondertussen steeg de buitentemperatuur tot boven het vriespunt, maar viel er een laagje sneeuw.  We zijn nog niet verlost van de winterse perikelen.  Laten we hopen, dat het deze nacht niet meer gaat vriezen, anders hebben we morgen de poppen aan het dansen (en wij erbij als we niet uitkijken).
Gisteren vlug eens binnengewipt (op aanvraag) bij overbuurvrouwvriendin Annie, want kleinzoon  Warre was op bezoek.  Mama Ellen zag er goed uit en Papa Raf ververste zijn oogappel als had hij nog nooit iets anders in zijn leven gedaan.  Kleine Warre, in de twee voorbije weken al fel veranderd, wordt volgens mij een echte Casanova.  Donkere oogjes, donkere haartjes ... een Don Juan in de dop.  Het verrast toch altijd weer, hoe klein zo'n babietje wel is.
's Avonds gekeken naar de film, na eerst Shrek II te hebben gesmaakt, 'The case of Benjamin Button'.  Over een oud geboren baby, die naarmate de jaren voorbij gaan, altijd maar jonger wordt, om tenslotte als boreling te sterven.  Ontroerend!
 


gepost door admin 12.02.12 20:22 | permalink | reacties (0) | General
05.02.12
gevulde dagen


Mijn persoonlijke 'winterprikje' is al een week voorbij.  Ik voel me beter, waarschijnlijk toch ergens één of ander iets onder de lendenen gehad.  Ja, een mens kan zich al eens niet optima voelen, nietwaar?  De voorbije zeven dagen waren bijzonder goed gevuld.  Verleden maandag gingen we op kraambezoek bij Ellenlief en Raf.  Vol bewondering gekeken naar kleine Warre, een donkerharig ventje met een schattig mondje en kuiltjes in de wangen.  Mama Ellen en Papa Raf mogen trots zijn op hun kunstwerkje!  Ik mocht hun minimensje eens in mijn armen nemen, Echtgenoot hield zich wijselijk aan de kant, want zo'n miniatuurtje is niks voor hem.  Dan zijn de huidige Papa's toch uit ander hout gesneden, het leek wel of Papa Raf nooit anders gedaan had dan babies troosten en verpamperen.  Ja, de tijdsgeest, hé!  Nu is de inbreng van mannen evenredig aan die van vrouwen (of zou het volgens de regels toch moeten zijn) wat betreft het huishouden en de kids, terwijl wij het nog iets anders zagen: de moeders zorgen voor de kroost en het huishouden, de vaders brengen geld op de plank.  Misschien is het nu wel beter, alhoewel, ik ben op het vlak van mijn kinderen altijd egoÔstisch geweest, zou het niet kunnen hebben, dat een ander wat mij het liefst was uit handen zou nemen.  Vandaar ook mijn beslissing om toen gewoon een 'thuisblijfmoeder' te worden.  Deze week op de radio nog een interview gehoord over 'genieten'.  Een moeder gaf aan, dat 'genieten' voor haar 'de zorg voor haar kinderen' was en daarom haar job opgegeven had en thuis bleef, al was dat niet zo'n evidente beslissing.  De psycholoog van dienst vond dat een moedige beslissing in de huidige tijdspanne, waar iedereen er maar vanuit gaat, dat kinderen je carriŤre nooit in de weg mogen staan en dat een niet werkende Moeder vaak de stempel van 'lui' krijgt.  
Dinsdagnamiddag kreeg ik de kleuterjuffen op de koffie.  Josiane en Lucienne zijn de juffen, die Benjamin in hun klasje kregen, nadat we uit therapie kwamen.  Ze zijn en blijven belangrijk voor mij, omdat ze hem op handen droegen.  Benjamin heeft, zoals bij veel mensen, na al die jaren nog steeds een speciaal plaatsje in hun hart en dat laten ze vaak merken.
Samen met Louisa dan op donderdagavond de film 'Adem' gaan bekijken.  Het verhaal over jongeren met muco was heel herkenbaar en bij momenten bijzonder confronterend voor mij.  Vooral de beginscŤne, waarin twee jongens (hoofdrolspelers), kinderen nog, als studiemateriaal getoond worden in een auditorium gevuld met dokters/artsen in wording, greep me naar de keel.  De eerste dagen in het UZ Gent leerde ik de mama van Jaspertje kennen.  Zij ontfermde zich over mij, toen ik de morgen na onze opname, totaal ontredderd op de vierde verdieping Moeder en Kind, mijn weg niet vond.  Ze nam me die eerste morgen (en de volgende) mee naar het in een ander gebouw gelegen restaurant voor het ontbijt, maakte me wegwijs.  Jasper was hartpatiŽntje en moest geopereerd worden.  Een paar dagen voor de operatie kwam voor haar de vraag van de Professor, of hij Jasper eens mocht meenemen naar zo'n auditorium en ze stemde toe.  Nooit zal ik vergeten hoeveel hartzeer haar dat bezorgde.  Hoe haar kind als een soort proefkonijn, een curiosum werd voorgesteld en hoe ze overladen door schuldgevoelens zichzelf verweet toestemming gegeven te hebben.  Die beginscŤne in de film 'Adem' greep me echt naar de keel en 't was alsof de mama van Jaspertje naast me zat.  Nog maar eens een bewijs, dat zelfs tweeŽntwintig jaar later 'vergeten' geen optie is.  'Adem' is overigens een prachtfilm!
Diezelfde avond brachten Zoonlief en Veerle Prinsesje voor twee nachtjes logeren.  Normaal gezien zou ze woensdag voor het eerst naar school gaan, maar een virale infectie stak daar een stokje voor.  Niet, dat Prinsesje ziek moet worden, maar wij hebben haar daar toch maar fijn een tweetal dagjes voor ons gehad. Niettegenstaande het koude weer (het vriest de stenen uit de straten), zijn we vrijdagmorgen toch eventjes naar de kinderboerderij geweest en daarna met de buggy naar 't stad.  Lekker gegeten in de Amandus, waar Prinsesje haar hart verloor aan de jeugdige uitbater en drie Franse kloosterzusters charmeerde met haar liefste glimlach.  't Is me er ééntje!
's Namiddags even bij Moeder langs, maar te koud voor een strandwandeling.
Door het ijzige vriesweer en de ondertussen vallende sneeuw, bleef de slotracingclub van Echtgenoot uitzonderlijk gesloten op vrijdagavond.  Een uiterst zeldzaam gebeuren! 
Gisteren kwamen Zoonlief en Veerle hun grootste schat weer ophalen.  Morgen de eerste schooldag ... benieuwd wat het wordt voor ons kleine meisje.
Nadat ik deze ochtend wat boodschappen voor Moeder en mezelf had gedaan, vond ik in de verijsde sneeuw, achter onze auto een papiertje waarop stond: 'Het heeft geen zin om met mensen over hun verdriet te praten.  Je trekt zo de wonde alleen maar verder open.'  Een mens zou er zowaar bijgelovig van worden.  Waarom lag die tekst nu juist aan mijn voeten?  Uit ondervinding weet ik, dat mensen zelf wel over hun verdriet praten als ze dat willen en dat praten over verdriet vaak kan opluchten.  Wat je niet moet doen, is je eigen verdriet aan andermans pijn vooropstellen.  Laat iedereen in zijn of haar waarde.  Wie wil praten moet kunnen praten, wie wil zwijgen moet mogen zwijgen.  Zo is dat.
Ondertussen liet ik dat papiertje al twee keer vallen en lag het bij Echtgenoots thuiskomst aan onze voordeur.  Een gelovige zou er een teken Gods in zien, maar ja ... ik ben een ongelovige Thomas.  So what?
Oh ja, verleden week stuurde ik voor Gedichtendag (voor de fun) een tekstje naar het dagblad Het Laatste Nieuws en laat dat dan toch geselecteerd zijn om op die bewuste dag geplaatst te worden in die bewuste krant.  Een spreekwoordelijk 'bloemetje' en de ganse dag nŗ Gedichtendag (we krijgen de krant doorgespeeld door de buren) een goed gevoel.  Mijn vrouwenhand is gauw gevuld!
 


gepost door admin 05.02.12 20:10 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)