Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2013


24.02.13
buitenland


Een dagje buitenland, dat zie je het duo Jonckheere-Dorné niet vaak doen. Gisteren trokken we er, na jaren, nog eens op uit met onze vrienden Ronny en Marie-Claire. Niet ver, op een boogscheut van hier, de Nederlandse grens over, naar het stadje Goes.  Daar vond in de Zeelandhallen een reusachtige modelbouwbeurs  (vliegtuigjes, bootjes, Legoland, racewagentjes) plaats.  Het Mekka voor Handige Harries zoals Ronny en Manlief.  Natuurlijk sprak dit gegeven ons, vrouwen, niet erg aan en zo kwam het, dat we om elf uur gedropt werden in het nabijgelegen Goes, waar de wind even scherp sneed als bij ons het winterse BelgÔe.  Goed ingeduffeld vertrokken we voor een dagje ontdekkingstocht op vreemde bodem.  Mijn verwachtingen waren niet te hoog gespannen.  Ik zag het al voor me: een paar huizen met hier en daar een winkeltje en verder Hollandse stilte.  Het was maar de vraag, hoe de twee ondernemende dames hun ganse dag konden vullen, zonder bij wijze van spreken, de tenen van hun voeten gevroren te zijn.  Op het eerste plein parkeerden zich twee wagens met B-plaat.  Nog landontvluchters, blijkbaar was Goes toch ietwat bekend.  Ons pad kruiste twee kerken, die broederlijk op één plein naast elkaar stonden, protestant burend met katholiek.  Een mens moet maar een uurtje rijden om al in een volledig andere leefwereld terecht te komen.  We volgden de straatjes en bij het eerste hoekomslaan, verzeilden we in een winkelcentrum om 'u' tegen te zeggen.  Mijn twijfels smolten als sneeuw voor de zon, onze dag kon niet meer stuk.  Telkens we het te koud kregen, liepen we een uitnodigende deur binnen en warmden we ons op.  Goes is een winkelstad met allure!  Op het aantrekkelijke marktplein stonden kraampjes, de zaterdagmarkt.  Kaas, vis, groenten, bloemen én verkleumde marktkramers.  Onder het stadhuis kon je terecht voor een hapje en een drankje.  Twee Nederlandse dames stelden vriendelijk de helft van hun tafeltje ter onzer beschikking.  Een slaatje met warme geitenkaas ging er in als zoete koek.  Zalig!  Daarna de hort weer op, winkel in winkel uit.  Vriendin Marie-Claire is niet zo'n 'shopper', maar ik nam haar op sleeptouw en blijkbaar genoot ze met volle teugen.  Het was vijf uur voor we het in de gaten hadden en het laatste straatje ook het einde van deze winkeldag inluidde.  We probeerden de mannen te contacteren (GSM), maar blijkbaar schortte er iets, want we bleven zonder verbinding.  Dan maar een berichtje gestuurd, zodat ze wisten waar en wanneer ons op te komen halen.  Wij namen nog de tijd voor een kopje koffie en een stukje appeltaart op zijn Hollands.  Héél erg lekker. Wat ons ook op viel, was hoe vriendelijk de mensen daar wel zijn.  Voldaan en tevreden, gepakt en gezakt, stapten we even later in de wagen.  Als toemaatje trakteerden onze vrienden ons op een etentje, een gezellige afsluiter van een fantastisch dagje buitenland. 
Ja, Goes is een echte aanrader, véél leuker dan Sluis.  En dan hebben we de helft nog niet gezien, we komen er zeker eens terug. 


gepost door admin 24.02.13 13:56 | permalink | reacties (0) | General
20.02.13
veel geschrijf over ...


Veel geschrijf en gepraat de laatste weken over het programma 'Bleekweide' van mediafiguur Annemie Struyf.  Eerst verkast naar zender Vier, samen met Woestijnvis, om daarna vliegensvlug terug te keren naar het vertrouwde VRT huis.  Naar lezen en horen, omdat ze de reclamespots tussen haar programma's in, niet kon hebben.  Misschien ook een beetje, omdat de kijkcijfers het op Vier laten afweten en ze zichzelf méér waard achtte.  Haar goed recht natuurlijk, al ben ik geen fan van Annemie Struyf.  Integendeel, ik ben zelfs anti Annemie Struyf.  De wortels voor dit gegeven liggen in het boek 'Het Kleine Sterven', dat ze in de jaren negentig samen schreef met Lut Celie, toen verpleegkundige bij de thuiszorg Koester van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Laat Lut Celie nu toch de therapeute zijn, die met probleemkinderen werkt in Bleekweide.
Vriendinnen dus.  Ooit zaaide hun boek 'Het Kleine Sterven', waarin verhalen gebundeld werden van kinderen waar Lut naast stond tijdens hun stervensproces, veel verdeeldheid onder ouders van kankerpatiŽntjes.  Het stukje literatuur kreeg ontzettend veel media aandacht: wekenlang pagina's breed uitgesmeerd in Humo, van her naar der in televisieprogramma's.  Een ware lofuiting voor Annemie Struyf en Lut Celie, een doorn in het oog voor verschillende onder ons, ouders van gestorven kinderen.  Het boek bleek nogal geromantiseerd en liet de kinderen sterven op de meest positieve manier, terwijl wij, de naasten, dat absoluut niet zo hadden beleefd.  Het leek wel of het sterven op zich een kermis was.  Zo mooi, zo zonder veel pijn, zo makkelijk ... ik was er woedend om en ik niet alleen.  De druppel die de emmer deed overlopen, was de vraag die ik kreeg na een uitzending met Gerty Christoffels: of dat allemaal echt zo hemels was?  Ben toen in mijn pen gekropen en heb Lut een hele boze brief geschreven, waarop ik dan weer een hele boze brief terug kreeg.  Dat ze niet begreep, dat ik hŗŗr niet begreep.  Tja, ik had tussen ouders gestaan, die hopeloos gekwetst waren door wat die twee op papier hadden gezet.  Schrijven over stervende kinderen zou alleen moeten weggelegd zijn voor moeders en vaders, niet voor buitenstaanders, want die verliezen hun eigen kind niet en kijken er met volledig andere ogen naar.  Ik las het boek nooit uit, teveel onwaarheden en verzinsels.  Maar ja, wie zijn wij, de ouders van onze kinderen?  Wij hebben geen pap te brokken in de media, dus worden we zelden of nooit gehoord. Bovendien krijgen we dan nog het label 'jaloers' opgeplakt, jaloers op het succes van een boek dat tal van onwaarheden verkondigt. Het schrijven van het boek had als gevolg, dat Lut ontslag nam bij de thuiszorg Koester.  Blijkbaar had het hoofd van de kinderkankerafdeling geŽist eerst het boek te lezen voor het verscheen, maar daar werd geen gevolg aan gegeven door beide dames.  Exit Lut dus.  Een tijdje later vernam ik, dat ze, na het volgen van een cursus, rouwtherapeute was.  Ben ook nog eens naar een voordracht van haar geweest, alleen om te horen wat ze te vertellen had.  Niet veel van opgestoken, overigens, ze kwam altijd maar terug op de 'kwaadheid' die je moet kwijtraken.  Als therapie kon je bijvoorbeeld met klei gooien (tegen een muur), daar raakte je frustraties door kwijt.  Kan natuurlijk allemaal.  Mij kwam het een beetje geforceerd over, maar ja, ik ben dan ook maar een moeder van een gestorven kind en geen therapeute.  Met gans die voorafgaande historie, kan ik dus niet meer onbevangen naar 'Bleekweide' kijken.  Ik ben bevooroordeeld, ik geef het toe.  Waarom kwam Annemie Struyf nooit eens met de ouders praten, toen ze haar boek pende?  Ik heb haar zeker nog nooit in levende lijve ontmoet.  Wat Lut betreft, blijkbaar evolueerde ze van rouwtherapeute naar psychotherapeute.  Whatever, één ding moet ik haar nageven: ze kan geweldig goed met kinderen om.  Ik leerde haar kennen op het ogenblik, dat wij ons kind terminaal ziek wisten.  Samen met de psychologe kwam ze op huisbezoek, toen Benjamin steeds meer pijn kreeg.  Ze maakte het eindeloos lijden van mijn kind mee, maar niet zo intens, dat ze kan zeggen hoe verschrikkelijk het wel was.  Benjamin had haar graag, hij was altijd tevreden als ze er was, hij vond haar leuk ... ook dat zal ik nooit vergeten en ik blijf er haar dankbaar voor..  Lut was er toen Benjamin stierf, natuurlijk raakte het haar, maar het was niet haar kind, dus kan het ook niet zo voelen.  Jaren later, toen de vraag van Telefacts kwam voor een getuigenis over euthanasie, gaf ze de mensen van VTM mijn naam door.  Maar gezien of gehoord heb ik haar nooit meer, ook niet toen ik voor de onderzoeksrechter moest verschijnen, tot nu in het veel besproken en beschreven 'Bleekweide'.  Herenigd met Annemie Struyf in een programma met en over kinderen, zoals jaren geleden voor het schrijven van hun boek 'Het Kleine Sterven'.  Ik hoop, dat de ouders van deze kinderen een zware ontgoocheling als die van velen onder ons zal bespaard blijven en dat de medewerking aan het programma enkel positief mag uitdraaien voor hen en hun gezin.


gepost door admin 20.02.13 20:53 | permalink | reacties (2) | General
18.02.13
jong leven in huis


Hebe, ons Prinsesje, was 'in the house'!  Een week lang mochten we genieten van jong leven in huis.  Wervelend, springend, zingend, spelend, lachend ... veroverde ze haar plaatsje in onze stek.  Manlief en ik blij, dat we haar ook eens een tijdje voor ons hadden.  Waren er al twijfels over de lange duur van weg van thuis en heimwee naar mama en papa, daar was bij nader inzien geen reden voor, want vakantie aan zee is blijkbaar een tof gegeven voor ons Minimeisje.
DrieŽnhalf is ze nu en een waar 'standup comedian' fenomeen.  Echtgenoot en ik hadden tal van binnenpretjes bij de uitspraken en optredens van dit dametje, al kan ze zich ook aardig boos maken.  Een bezoekje bij de bakker: op ooghoogte van minimensjes blinken de verrassingseitjes in oplettende kijkers.  Zo ook bij Prinsesje.  Ze oogt lieflijk naar mij en mijn portemonnee én naar de eitjes.  Je zal maar niet te verleiden zijn als gastvrouw van dit kleine logeetje.  Triomfantelijk, met chocolade ei in de hand, kijkt ze me vrolijk aan en zegt overtuigd: 'Als ik geen eitje gekregen had, dan had ik moeten wenen'.  Anja, de winkelbediende, vond het gewoon schitterend.  Tja, de jeugd van heden is slimmer dan ooit.  Bij thuiskomst was Manlief in geen velden of wegen te bespeuren.  Hola, dat creŽerde mogelijkheden volgens mijn kleindochter.  'Kom we zetten ons aan tafel, dan kunnen we een beetje praten, want Pet is er niet' of een subtiele uitnodiging voor een vrouwenonderonsje.  Ik gniffelde.  Later die namiddag, na een bezoekje aan Moeder (Mémé Zee), een fijne en lange strandwandeling gemaakt met Manlief en Minimeisje.  Duin op duin af, door het mulle zand.  Van staketsel tot kerk, dat is al een serieus eindje voor korte beentjes van pas drieŽnhalf.  Alles ging uitstekend, tot Pet een opmerking maakte die haar niet zinde en vrolijkheid plaatsruimde voor kwaadheid en huilen.  Moe, natuurlijk ook.  Of zoals ze de volgende morgen zei: 'Pet had iets gezegd en dat maakte me triest'.  Ja, op haar mondje is ze niet gevallen.  Terwijl ons logeetje genoot van haar verblijf, werd broertje, in het verre Oostakker, overvallen door de windpokken en een oorontsteking.  Overal waar ze kwam, kreeg ze de vraag hoe het met Arthurke ging: 'Die is ziek, de windpokken en een ontstekingsoor', wist ze te vertellen.  Gniffel, gniffel!  Of zaterdag, bij het opscheppen van de gegeerde spaghetti.  Manlief vond, dat ik nogal zuinig was met het vullen van Prinsesjes bord.  Of er niet een beetje méér in moest?  Neen, ik dacht het niet, want ze is geen grote eter.  Hoe aandachtig ze ons gesprek wel volgde, bleek uit volgend antwoord naar Echtgenoot toe: 'Ik mag me niet forceren' zei ons Prinsesje met een ernstige frons tussen de oogjes.  Manlief stond met zijn mond vol tanden.  Gniffel, gniffel!  Je zal in deze tijdsgeest maar een man van vierenzestig zijn, oog in oog met een turfhoog meisje van drie.  Daarom, een ode aan onze kleindochter!
 
ze is blond
met blauwe ogen
lachende korenbloemen
of diepe koele meren
 
groeiend naar vier
 
giet ze haar taal
nu al in te groot
voor zuinig mondje
met zachtroze lippen
 
groeiend naar vier
 
noopt ze
tot slappe lach
en pretogen met pootjes
achter hand verborgen
 
groeiend naar vier
 
is ze alles
zelf kunnen
en willen en doen
op eigen korte beentjes
 
groeiend naar vier
 
ze is zon
ze is warmte
ze is een lijfje liefde
 
Doris


gepost door admin 18.02.13 18:47 | permalink | reacties (1) | General
10.02.13
voor altijd


Donderdagnamiddag de film 'Voor altijd' gaan bekijken met vriendin Fabienne.  Ze wou die film graag zien en februarimaand is filmmaand hier in Nieuwpoort, dus niet getalmd!  We kozen voor de namiddag, omdat Fabienne 's avonds niet graag de deur uitgaat, vooral tijdens de winter.  Dan kiest ze voor knus in de zetel en televisie.  Ze is ook elf jaar ouder dan ik, dat scheelt. Voor mij maakt het niet veel uit.  Er was redelijk wat volk op af gekomen, veel senioren op rust.  Mooie, beklijvende film.  Het hoofdpersonnage Mario heeft MS en wil zelf beslissen wanneer het ogenblik gekomen is om te sterven.  Veel gesnotter in de zaal.  Zelf was ik ook diep ontroerd, maar zo'n film heeft voor mij dan ook een dubbele bodem.  Hier zag ik, hoe een volwassen man eindelijk het recht krijgt om te mogen sterven, omringd door al zijn geliefden.  Ik hoop, dat dit voor iedereen, die het nodig heeft, weggelegd is.  Maar ik ben een realist, veel méér dan hopen kan ik niet.  Terzelfdertijd stond ik weer aan het bedje van mijn eigen kind.  Terminaal ziek, blind, enkel nog botjes en beentjes, 's nachts huilend van de pijn ondanks grote hoeveelheden morfine en valium  Niemand die iets zei, niemand die durfde te stellen, dat er een oplossing was voor dit eindeloze lijden.  Tot ik het niet meer kon aanzien en de eis stelde, om mijn kind uit dit mensonwaardig sterven te verlossen.  Niet in bijzijn van al zijn geliefden, maar alleen met mij.  Alleen wij twee, omdat alles zo moeilijk lag en nog steeds ligt.  Buiten draaide het leven gewoon door, terwijl hier in dit huis, mijn jongste eindelijk de rust vond hem waardig.  Twintig jaar geleden ... het is een lange tijd.  Veel is er sedertdien niet veranderd, al is euthanasie toch een beetje bespreekbaar geworden.  Voor volwassenen dan, niet voor kinderen.  Ach, de manier waarop Benjamin stierf draagt eigenlijk die naam niet.  Volgens gerechtelijke instanties was zijn dood het resultaat van' medisch verantwoord handelen'.  Whatever.  Nog nooit was ik zo opgelucht als op het ogenblik, dat ik mijn kind gered wist uit zijn immens lijden.  Ze mogen het noemen zoals ze willen, het was en is mijn beste beslissing ooit genomen.  
De zaal was muisstil toen de aftiteling op het scherm verscheen en bij het afhalen van de jassen, merkte de dame van de vestiaire op, dat er niet veel gepraat werd.  Iedereen moest een beetje bekomen van inhoud en beeld.  Fabienne en ik gingen voor een kopje koffie en wat napraten.  We vonden het allebei een 'keigoede' film. 


gepost door admin 10.02.13 19:43 | permalink | reacties (1) | General
04.02.13
verkeerd


Verleden donderdag de atlete uitgehangen en een verkeerde beweging gemaakt bij het afstoffen van de overbouw in onze slaapkamer.  Dacht ik vroeger, dat zo'n overbouw een praktisch gegeven was, dan ben ik daar al lang van teruggekeerd.  Met het ouder worden blijken veel van die 'praktische gedachten' toch anders uit te vallen dan voorzien.  Gewapend met trapladdertje, stofvod en stofzuiger begon ik aan mijn missie.  Je wilt het niet weten, hoeveel stof zich in een mum van tijd zich boven je hoofd verzamelt!  Echtgenoot keek met angstig hart naar mijn sportieve escapades en ik stuurde hem sito presto het huis uit.  Ik zag de schrikaanjagende beelden al in zijn ogen staan en die heb ik absoluut niet vandoen in mijn actiemomenten.  Door een verkeerde beweging, tijdens het balanceren op de ladder (veel verder dan mogelijk), voelde ik mijn spieren tegenpruttelen, maar we zijn geen doetjes en raken daardoor niet echt van de wijs.  Al had ik wel het gevoel, dat ik 's anderendaags anders zou piepen.  Vrijdag ondervond ik nog niks van hinder, maar zaterdag was anders.  Amai, nog maar eens een bewijs, dat mijn turnvermogen niet veel voorstelt (nog minder dan vroeger en toen leek het al op niks).
'Sportief' is dan ook een label mij volledig onbekend.  Niettegenstaande een tegenpruttelend been, was het zaterdagmorgen jaarlijkse pannenkoekenbak voor 's Manslief raceclub.  De juniorracertjes werden immers gehuldigd en daar horen trofeeŽn bij, maar ook pannenkoeken en warme chocolademelk.  Het goede doel, nietwaar?  Bij deze gelegenheid beperk ik me overigens alleen tot het bakken, de rest laat ik over aan Echtgenoot en zijn kompanen.  Ondertussen begon mijn 'verrekte' been me echt parten te spelen, maar ik liet me niet van de wijs brengen.  Een Smulkoffie (echte aanrader) in het Sneukelhuisje bracht enig soelaas en omdat de namiddag nog jong was, reden Fabienne en ik, pijnlijk been of niet, naar Veurne met het oog op de allerlaatste soldenslag.  Veel koopjes vielen er niet meer te spotten en ik begon serieus te hinken.  's Avonds toch maar een pijnstiller genomen voor het zere been en gisteren ook nog een paar, iets wat ik zelden doe.  Vandaag zitten mijn spieren bijna weer op hun gewone doen, gelukkig! Morgen ben ik weer helemaal 'top' en dans ik als het ware 'de stervende zwaan' (ha,ha).  Tja, een dagje ouder worden (al hoor ik nog bij de 'piep' volgens velen) haalt de rek uit de spiertjes.  Niks aan te doen.


gepost door admin 04.02.13 17:09 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)