Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2014


27.02.14
over krokussen en vakantie


Nog één dagje school en dan is het genieten van een weekje krokusvakantie.  Wij hebben een boodschapper in ons snelgroeiend grastapijt: welgeteld één eenzame, maar o zo wondermooie, krokus.  Net omdat het zo'n alleenstaand lentewonder is, geeft dit unieke, donkerpaarse exemplaar met goudgeel binnenwerk, een uitzonderlijke glans aan een handvol grassprietjes.  Zelfs Echtgenoot was onder de indruk van dit miniatuur natuurkunstwerkje.  Ja hoor, hier ten huize is een mensenhand gauw gevuld!  Overmorgen krijgen we nog zo'n een goudklompje op logement.  Prinsesje mag de vakantiedagen doorbrengen aan zee.  We staan al op de uitkijk, met een beetje leven in de brouwerij krijgen de dagen extra vleugels, zodat ze nog vlugger voorbijvliegen dan we gewoon zijn.  De logeeragenda zit al volgeboekt.  Nu alleen maar hopen, dat het weer een beetje mee wilt, zodat we af en toe het strand kunnen afschuimen.
Ondertussen is het televisieprogramma met de blote rug van Elio al verleden tijd, gewoon niks om ons ongerust over te maken.  Vandaag stierf Jan Hoet, de kunstpaus.  Iedereen vol lof over hem, vooral de kunstenaars, die hij groot maakte.  Natuurlijk is iemand van wie je erkenning en waardering krijgt, samen met het nodige zetje om de kunstmiddens te veroveren, voor altijd een vriend. Al had ik soms mijn bedenkingen bij sommige van die door Jan Hoet veredelde kunstvormen.  Maar ja, wie ben ik?  Toch één keer in het SMAK geraakt met een bende vrienden.  Gelukkig hadden we een gids voorzien, die jammer genoeg ook niet altijd de juiste inhoud van het betreffende kunstwerk wist, maar zonder hem hadden we in een mum van tijd weer buiten gestaan.  Eigenlijk hoeft kunst geen uitleg, je moet er, volgens veel kunstenaars, gewoon je eigen inhoud aan geven.  Zelf krijg ik graag enkele wegwijzers over het hoe, wat en waarom.  Maar ja, wie ben ik?  Zeker geen Jan Hoet!
Deze week eens langsgeweest bij een kunstenaar (en zijn vrouw), wiens werken me nauw aan het hart liggen.  Ivan Peel maakt tijdloze kunst uit recyclagemateriaal.  Wie interesse heeft, kan in onze woonkamer zo'n negen stuks  van hem komen bewonderen.  In zijn creaties huist een blijvende warmte, die me altijd al aangesproken heeft.  Al hebben we allebei een totaal andere levensvisie, de werken door hem gemaakt vullen zowel zijn als mijn verhaal.  Daar gaat kunst volgens mij om.  Al ben ik natuurlijk geen Jan Hoet!
 
 
 
 
 


gepost door admin 27.02.14 20:40 | permalink | reacties (0) | General
21.02.14
warme reacties ...


Vandaag vrijdag, wekelijkse marktdag.  Nog verschillende warme reacties gekregen op de reportage in het VRT journaal.  Het interview blijft toch hangen bij de mensen, alhoewel het 'hot item' ondertussen als met een armzwaai van de kaart geveegd lijkt, op een zeldzaam, dom lezersantwoord in de krant, na.  Wat me vooral opvalt, is dat na zo veel jaar schrijfwerk en oplopende discussies, de meeste mensen nog niet echt vatten waar het eigenlijk om draait.  Iemand zei me: nu kunnen ze ook kinderen met het Downsyndroom een spuitje geven.  Ik viel bijna achterover van zoveel onwetendheid.  Laat het vooral duidelijk zijn, dat het hier gaat om stervende kinderen.  Kinderen, die geen enkele kans meer maken, die eindeloos lijden en aftakelen, die nooit meer pijnloos zijn.  Kinderen, die je als moeder niet meer durft aan te raken, omdat je bang bent ze te breken.  Kinderen, die aangeven dat het zo niet verder kan en die verlangen naar 'voor altijd slapen'.  En ja, ik begrijp dat niemand zich daar echt een beeld kan van vormen, je moet naast hun bed gezeten hebben om te weten hoe diep zo'n kinderen gaan.
Ik wens het niemand toe, dit grensoverschrijdend onmenselijke te moeten meemaken.  De frustraties die je als ouder voelt, omdat je hulpeloos en machteloos moet toekijken hoe je kind worstelt en vecht met de dood, zijn niet te verwoorden.  Jaren geleden getuigde ik in Terzake en Koppen, elf jaar geleden in Telefacts.  Toen kreeg ik verwijten naar mijn hoofd van 'mediageil' tot 'verliefd op de Professor', terwijl het mij er alleen maar om te doen was, met een hart voor kinderen, ergens mensenogen te openen door het brengen van ons verhaal.
En kijk, zoveel jaar later, begrijpen velen nog steeds niet waar het echt om draait, omdat waar het om draait ook nooit woordelijk wordt gezegd of geschreven in de media.  Het gaat om stervende, kansloze kinderen, die geen andere keuze meer krijgen dan de dood en die door de dood als speelbal gebruikt worden.  En dan is 'helpen sterven' een daad van mededogen, van eindeloze liefde, van barmhartigheid, van graag zien.  Zo voelt het voor mij als moeder!
 
 
  


gepost door admin 21.02.14 18:41 | permalink | reacties (0) | General
19.02.14
met blik op ...


Morgen is de nieuwe euthanasiewet al een week oud en kijk veel woorden worden er niet meer aan vuil gemaakt.  Een al te heftige storm in een veel te klein glas water, zo zou je het kunnen noemen.  Zo'n heisa en 'the day after' (de dag nadien) is het geroep en geschreeuw verstomd.  En gelukkig maar, want deze die het hardst van zich laten horen, zijn zij die er geen benul van hebben hoe verschrikkelijk de strijd van Benjamin en andere terminaal zieke kinderen wel was/is.  Doodgaan tot op het bot, zo is dat.  De serene en mooie reportage van Riadh en zijn crew in het VRT journaal brak geen potten, uiteindelijk was de wet toen al een dag gestemd en nam het gewone leven weer zijn gangetje.  In de luwte van enkele naweeŽn leefde toen al de gedachte: nu moeten we er niet meer over zeuren, de wet is er door, je hebt je gelijk gehaald.
Er is niets dat mensen zo vlug achter zich laten dan zo'n beklijvende onderwerpen.  Ze zijn er bang van, het is een ver-van-mijn-bed en niet-te-dichtbij-komen show voor velen.
Vreemd ook, hoe elk op zijn/haar manier naar zo'n twee minuten durende reportage kijkt.  Laat ik nu toch een uitgebreide kennissenkring bezitten, die me tal van positieve, deugddoende, lovende reacties stuurde. Zelfs ons interieur was een blikvanger! Echtgenoot zag echter eerst mijn volgens hem 'grimmige look' en veel te scheve tanden.  Tja, zijn opmerkzaamheid is altijd al uniek geweest.  Mezelf grimmig noemen, zou ik nu niet echt doen, maar ernstig en ietwat geŽrgerd omwille van al die flauwiteiten door de media, politiek en geloof, de voorbije dagen de wereld ingestuurd, dat wel. Ik kon moeilijk schaterlachen bij hetgeen ik te vertellen had.  Mijn tanden ... die staan inderdaad schots en scheef en zo zullen ze blijven.  Het is voor mij immers te laat om nog aan rechtzetblokjes te beginnen.  Op een bepaalde ouderdom maakt zo'n schoonheidsfout ook niet meer uit, er zijn ergere dingen in 't leven. 
Zoals nu de heisa rond de blote rug van Elio di Rupo.  Ter vervanging van het euthanasiedebat hebben we nu de discussie over de torso van onze Premier. Je houdt het niet voor mogelijk! Of we kunnen een boom opzetten over de watjes in Koningin Paola's oren. Of een debat beginnen over het stampvoeten van Prins Laurent.  Het volk vraagt immers brood en spelen, maar zelf trek ik dat allemaal in twijfel.  Waar zijn we eigenlijk mee bezig?  Kijk, ik vind de rug van onze Premier best mooi, voor een man van zijn leeftijd, hij mag gezien worden.  Er speelt hier een opstoot van politieke jaloezie, volgens mij.  De watjes in koninklijke oortjes zeggen me dan veel minder, inzoomen er op is voor mij onnodig en wat onze ietwat baldadige Prins betreft, ik ben en blijf 'fan' van deze dwarsligger.  Het moet niet leuk zijn altijd ongewild in de kijker te lopen.
Wij liepen vandaag Brugge af.  Eerst naar het AZ St. Jan gereden, waar Manlief een afspraak had met de handchirurg.  Zo scheef mijn tanden staan, zo krom groeien zijn vingers.  Een genetische ziekte, blijkbaar.  Zijn linkerhand ging zes jaar geleden onder het mes, nu volgt zijn rechter.  De vooruitgang staat echter niet stil en in de voorbije zes jaar werd een techniek ontwikkelt waarbij een soort gel ingespoten wordt, terwijl vroeger enkele operatief gewerkt werd.  De keuze was aan de patiŽnt, die natuurlijk twijfelde tussen de twee mogelijkheden.  Hij kreeg drie weken bedenktijd, want het was momenteel toch erg druk op de afdeling en haast en spoed is zelden goed, zei de dokter, die vandaag best aanspreekbaar bleek te zijn.  Hij gaf ons nog mee, dat er vroeger jaarlijks zo'n tachtig operaties waren en nu nog maar acht.  Het gros van de patiŽnten kiest dus voor de gelinspuiting.  In maart worden we weer op het appel verwacht met de genomen beslissing.  Daarna richting stad voor een hapje en een tweetal uurtjes 'cityspotten'. Het zachte lenteweer deed sommigen zelfs beslissen buiten te lunchen.  Februari op zijn mooist!  Ondertussen staan tal van bomen nog bladloos, maar wel in bloei.  Vreemd fenomeen!  Ook madeliefjes, paardebloemen, krokussen, sneeuwklokjes, viooltjes, willen niet onderdoen en kleuren de winter bont.  Nog even geduld en de echte lente is er.  Een fantastisch vooruitzicht! 


gepost door admin 19.02.14 19:18 | permalink | reacties (0) | General
16.02.14
langs deze weg


Lieve Isa,
 
Langs deze weg, ik vind er geen andere, wil ik jou danken voor de hartverwarmende reactie op de reportage in het VRT journaal. 
Het is mijn vurigste wens, dat ouders met terminaal zieke (zeg: stervende kinderen), op het ogenblik van ondraaglijk lijden, zich zonder angst met de vraag tot 'helpen'  kunnen wenden naar de behandelende artsen.
 
Hartengroetjes,
 
Doris


gepost door admin 16.02.14 12:32 | permalink | reacties (0) | General
15.02.14
euthanasie bij kinderen


Was door het lange 'ontspinselen' bijna mijn wachtwoord vergeten.  Er is nochtans veel nieuws te melden, maar het ontbrak me aan tijd en energie, om hier eerder iets neer te pennen.  Onze kleine Koning Arthur bracht immers zijn eerste vakantie door in Nieuwpoort en omdat ons ventje nog geen twee is, moesten we hem met argusogen in de gaten houden, want 't is een Pallieterke.  Vlugger dan vlug (en vooral vlugger dan één zestigplusser en één bijna negenenvijftiger), maar een schat om in huis te hebben.  Prinsesje was een beetje van haar melk, omdat haar broer hier mocht logeren.  Ze ziet ons immers al een tijdje als haar eigenste eigendom (het voorrecht van een eerstgeborene) en ons nu te moeten delen met haar kleine broer, viel haar toch ietwat zwaar.  De belofte, dat ze binnen twee weken de krokusvakantie hier mag spenderen, bleek een kleine pleister op de wonde en bovendien kon ze nu eens de volle aandacht van Zoonlief en Veerle opeisen.  Onze klein logeetje zag het hier ondertussen ook wel zitten.  Stel je voor, je komt buiten en je loopt zo de aanpalende kinderboerderij binnen.  Het maakt niet uit, dat alles er nu modderig, vies en nat bij ligt, als bijna tweejarige bagger je gewoon door alles zonder veel omkijken waar je je stappertjes neerzet.  Net als Prinsesje is hij in de ban van de vogels in de voliŤre, de kippen, de zwanen, de eenden, de konijnen.  Hij kreeg zelfs het voorrecht om een nestje pasgeboren konijntjes te bekijken, die in elkaar verstrengeld onder de warmte van een infraroodlamp hun wintergeboorte trotseerden.  We trokken met onze sloeber naar het strand, toen we onverwacht een prachtige, zonnig warme lentedag in de schoot geworpen kregen.  Ontroerend, zo'n klein mannetje op zo'n uitgestrekte, verlaten zandvlakte!  Na vijf dagen reden we hem terug naar zijn ouderlijk nestje, waar ons Minimeisje het wel leuk gevonden had zonder hem.  Ze had nu immers kunnen spelen zonder gestoord te worden, zei ze.  Veel kwam daar niet meer van in huis, want ons Minimannetje aapt haar in alles na.
Het was ook een beklijvende week.  Na jaren van discussie werd vorige donderdag dan toch een nieuwe euthanasiewet met uitbreiding naar minderjarige, ongeneeslijk zieke en wilsbekwame kinderen, gestemd.  Niet vooraleer tegenstanders zich nog eens lieten horen.  Een opstandige kinderoncoloog (kankerspecialist) uit Leuven mocht zijn ding komen doen in Reyers laat.  Ik ergerde me dood aan die man en blijkbaar was ik niet alleen.  Hij beweerde, dat de nieuwe wet de deur openzette voor het doden van kinderen.  Volgens hem waren er andere manieren, om het lijden van een stervend kind in de hand te houden.  Hij was er van overtuigd, dat hij de pijn bij zijn ongeneeslijk zieke patiŽntjes goed kon inschatten.  Ik kreeg alle kleuren van de regenboog.  Hoe dacht die mens dat te doen?  Hoe kan hij, als ik met mijn stervend kind in Nieuwpoort zit en hij in Leuven, inschatten wat mijn kind voelt?  Ooit brak mijn hart en voelde ik me zo schuldig, toen Benjamin zei, dat ondanks de hoge dosis morfine, hij altijd overal pijn had, terwijl ik dacht alles onder controle te hebben.  Als je als Moeder de pijngrens van je kind niet kunt bepalen, kan je hem ook niet wegnemen.  Wat zou die oncoloog dat dan kunnen?  Ik had van ergernis, die man zo uit het programma bij zijn kraag willen pakken en eens goed door mekaar willen schudden.  Ook van politieke kant kwamen er boosaardige opmerkingen en in het buitenland sloegen werkelijk alle stoppen door.  Engeland, BraziliŽ, AustraliŽ, Frankrijk, Duitsland ... mijn site kreeg ramptoeristen over de vloer!  Dat het een schande heette, dat hier kinderen doodgespoten werden, er viel zelfs een vergelijking met de holocaust.  Je houdt het niet voor mogelijk. De VRT radio belde me, met de vraag of ze het interview, vorige maand opgenomen en uitgezonden, nog eens mochten gebruiken.  Geen probleem voor mij. Ook Studio Brussel maakte er, met mijn toestemming, gebruik van.  Ik kreeg Café Corsari aan de lijn.  Of ik die avond langs wou komen in het programma, om ons verhaal te vertellen.  Naar Antwerpen rijden, dat zag ik echt niet zitten.  Later op de dag nog een telefoontje van het VRT journaal met dezelfde vraag.  Ik twijfelde, maar de vele negatieve reacties en het feit, dat de jonge reporter een 'zielsverwant' was, trokken me uiteindelijk over de streep.  Zo kwamen er gisterennamiddag vier mannen (reporter, klank, film) ons huis binnen met hun ganse hebben en houden.  Ze lieten me vertellen, namen beelden en na een uurtje zat het er op.  Er zou nogal wat geknipt moeten worden, zei de jonge reporter, maar ik voelde dat het goed zat en dat hij en zijn crew er hun hart zouden in leggen.  Halfweg het nieuwsjournaal van zeven uur 's avonds zag ik mezelf op het scherm in een ontroerende reportage. Dikke dankjewel, Mannen!  Neen, mijn mailbox is niet gecrasht, mijn GSM stond niet roodgloeiend en de telefoon rinkelde niet onophoudelijk, maar de ontvangen reacties waren unaniem lovend en positief. 
Deze morgen naar de voorstelling geweest van de nieuwe dichtbundel van Rudolf Siffer, Nieuwpoortse Verdergezichten.  Een prachtig boekje met een eigenzinnige kijk op plaatsen en plekjes ter stede. Je kunt verdwalen in zijn teksten, maar met de foto's door hem genomen (al of niet door hem bewerkt), vind je je eigen weg in dit poŽtisch kunstwerkje.  Een aanrader voor wie van poŽzie en fotografie houdt.
 
 


gepost door admin 15.02.14 20:10 | permalink | reacties (3) | General
04.02.14
februarigenoegens


We namen een warme februaristart met de jaarlijkse prijsuitreiking op de slotracingclub, gevolgd door een gezellig etentje.  Naar goede gewoonte werden onze snelheidsduivels met autootjes in miniformaat, 's morgens in de trofeeŽn  gezet en was er gelegenheid tot een hapje en een drankje.  Na die verplichte geplogenheden trokken we naar 't Ponton, een knus restaurantje op de kaai, uitgebaat door twee jonge, dynamische mensen.  Onze voetjes schoven zich onder de tafels. Het apéritief kwam in gezelschap van een schaaltje blinkende garnaaltjes en weg waren we, vertrokken voor een middagje culinaire genoegens.  De voorgerechtjes oogden appetijtelijk en de sfeer (gewoon gezellig onderons) zat er onmiddellijk in.  Ook de hoofdgerechten lonkten even later verleidelijk op de borden.  Chapeau voor de kok en natuurlijk ook voor de dame des huizes, die de bediening bijzonder vlot en buitengewoon vriendelijk, voor haar rekening nam!  Na het dessert gingen we aan de koffie en na de koffie bleven we nog wat plakken, zodat het rond zeven uur 's avonds draaide toen de deur achter ons dichtviel.  Een echte aanrader, een etentje bij dit jonge team met hart voor hun zaak ('t Ponton - Kaai te Nieuwpoort)!
De zomerse winter blijft maar voortduren, dus liep ik maandagmiddag, na een bezoekje aan Moeder, onder een stralende zon het strand op.  Het werd hoog tij en van schelpenrapen kwam er dus niet bijster veel in huis, een mens hoedt zich voor natte voeten.  Bovendien vreet het zoute zeewater echt sporen in lederen schoeisel, dus hou je best de soms verrassend vlug aankomende golfjes in het oog.  Er waren veel wandelaars op de been.  Terwijl ik snuisterde naar aan land gegooide zeeschatten, liepen de meesten blindelings al dat moois voorbij.  Maar niet allemaal!  Een man gaf me een mooi roze schelpje en eventjes later vroeg een andere man, of ik iets kon aanvangen met de door hem gevonden schelp.  Jammer genoeg niet, want 't was een kapot exemplaar, dus die vloog weer de zee in.  Eerlijkheidshalve moet ik toegven, dat beide manspersonen door hun echtgenote vergezeld werden.  Geen negatieve gedachten dus hé, lezertjes!  Misschien een tip voor eenzame harten: ga schelpen rapen, altijd goed voor een toffe babbel of wie weet de vangst van je leven.  't Is een beetje zoals met honden.  Honden aan de lijn doen mensen halt houden bij elkaar en maken praten makkelijk.  Ook kindjes zijn een goede contactlegger, ze breken dikwijls het dikste ijs en zetten deuren naar anderen open.  En nu ... schelpen.  Toch vertederend, hoe die twee (grijzende) mannen met hun vondst naar me toe kwamen, terwijl hun vrouw een oogje in het zeil hield.  Ze mogen gerust zijn, ik ben dan wel een schelpenzoekende, maar geen mannenzoekende partij.  Na een uurtje hield ik het voor bekeken en tijdens de terugrit had ik nog deugddoende binnenpretjes over mijn strandwandeling. In het doosje met gevonden schatten, kleurden schelpjes in tinten blauw, roze, geel.  Prinsesje zal er wat blij mee zijn!
 
 


gepost door admin 04.02.14 16:37 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)