Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2016


29.02.16
uit 'Beelden blijven'


Het werd steeds moeilijker, de pijn liet jou niet meer los, ondanks de hoge dosis morfine.  Er bleven bijna geen goede momenten meer te sprokkelen en mijn hart ging steeds zwaarder wegen.

 

breekbaar

broos kleinood

 

mijn tedere handen

droegen je 

door de kamer

naar je plaatsje 

bij het raam

 

dagenlang

heb ik je daar

gekoesterd

in de holte

van mijn arm

 

jouw kleine lijfje

bijna enkel

nog geraamte

jouw kinderhandje

kriel vogelpootje

vol vertrouwen

in mijn hand

 

niets was sterker

dan de band

die ons beiden

nog steeds bindt

 

ik 

als moeder

 

jij

als kind

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997



gepost door admin 29.02.16 21:02 | permalink | reacties (0) | General
28.02.16
uit 'Beelden blijven'


September gaf ons het nakijken, de ochtenden werden nevelig, de zon moest moeite doen om zich te manifesteren.  Binnenshuis ging het alsmaar slechter met jou, we trachtten samen de dagen door te komen.  Niemand weet beter dan ik, hoeveel pijn jij leed en hoe groot het verdriet was om wat allemaal onmogelijk werd.  Niemand weet, hoe diep de liefde die morgen voelde, toen ik jou, graatmager en bijna doorkijk, uit bed haalde en jij mij omarmde en mijn bloedend hart zalfde met jouw zachte fluisteren.

 

gesluierd

is de morgen

 

de zon

filtert haar stralen

door nevelslierten heen

 

langzaam

komt de warmte

 

jouw armpjes

om mijn hals

je hoofdje

op mijn schouder

het aaien

van jouw woorden

op mijn wang

 

'mama, ik zie jou

toch zo graag'

 

zelfs tijden

van immens verdriet

kennen momenten

van intens geluk

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997 

 

 

 

 



gepost door admin 28.02.16 22:20 | permalink | reacties (1) | General
27.02.16
uit 'Beelden blijven'


Kinderen in behandeling voor kanker, worden bij aanvang van de therapie 'invalide' verklaard en hebben recht op dubbele 'kinderbijslag'.  Net zoals bij de volwassenen moet een adviseur geneesheer oordelen of je wel aanspraak kan maken op dat 'toemaatje' en net als volwassenen moet je om het jaar kunnen aantonen nog ziek te zijn.  Die jaarlijkse controle gebeurde de eerste keer bij ons thuis, de tweede keer moesten we ons aanmelden in een bejaardentehuis, waar jij, zwak en vatbaar voor infecties, met kaal knikkertje te bewijzen had dat de strijd nog niet gestreden was, de derde keer werden we verwacht in het nabij liggende jeugdcentrum.  De vierde keer was er ééntje teveel, want er werd geëist, dat ik jou doodziek meenam op controle en de domme vragen van die domme adviseur, die nooit de moeite genomen had om één blad van jouw medisch dossier te lezen, maakten me woedend.

 

dik medisch dossier

op je tafelblad

 

voor jouw ogen

mijn kind

terminaal ziek

gedoemd tot sterven

 

 toch heb jij

het lef

 

mijnheer de

adviseur geneesheer

mij te vragen

 

 of er anders 

nog klachten zijn?

 

ergens

zijn er grenzen

aan wat een moeder

lijden kan

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997



gepost door admin 27.02.16 21:24 | permalink | reacties (0) | General
26.02.16
uit 'Beelden blijven'


Jij zou naar het eerste leerjaar gaan, maar je zag je klasgenootjes nooit terug. Juli en augustus waren nog 'mooi', in september nam de pijn bezit van jou en een tumor nam het licht weg uit je oogje. We moesten beroep doen op 'morfine'.  Naar school gaan was dus geen optie meer.  Op de schaarse, betere momenten wist je toch nog altijd ergens naar toe.  Bij de buren rechtover, waar grote vriendin Ellen woonde of bij Ludwina, een eindje verderop in de straat, waar je met haar ging schaken of in je ééntje computerspelletjes speelde of met Lego bezig was en zo voor eventjes de pijn aan de kant kon schuiven.

 

vaak liep jij

zomaar even langs

op

nummer elf

of 

nummer zeven

 

twee huizen

met een hart

waar jij het

goed vond

om te zijn

 

nog steeds

zie ik je lopen

verlangend ...

 

naar de deurbel

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997



gepost door admin 26.02.16 17:59 | permalink | reacties (1) | General
25.02.16
uit 'Beelden blijven'


In barre tijden kunnen rekenen op anderen, dat heet 'geluk'.  Wij hadden zo'n mensen om ons heen, wij mochten ons wentelen in zeker weten, dat we er niet alleen voorstonden.  Niet iedereen kan dat zeggen, veel mensen moeten het helemaal in hun ééntje zien te rooien.  Daarom wens ik iedereen de warmte toe, die wij niet enkel in het verleden, maar ook nu nog na zoveel jaar, mochten/mogen ontvangen en waardoor we ons gedragen wisten/weten.

 

al die tijd

was er

de warmte

van vriendschap

om ons heen

 

een streelzachte

wollen wikkeldeken

van geven om

van meeleven met

 

een menselijke

universele taal

door iedereen

te begrijpen

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997



gepost door admin 25.02.16 18:05 | permalink | reacties (0) | General
24.02.16
uit 'Beelden blijven'


Eén maand kregen we nog, het zouden er uiteindelijk zes worden.  Veel ouders, die we leerden kennen op de kinderkankerafdeling, hadden die weg al afgelegd, waren hun kind al verloren.  Hun verdriet raakte diep, maar was toen niet echt het mijne. Binnenkort zou dat veranderen.

 

er sterft

een kind

jouw kind

 

al sta ik

naast je

toch ben ik

mijlenver bij

jou vandaan

 

al vinden

wij elkaar

in het spreken

van onze ogen

in het reiken

van onze handen

 

ik voel

jouw pijn

niet onderhuids

 

afstanden

zijn vaak korter

dan je denkt

van mens tot mens

altijd te overbruggen

 

de dag 

komt dat ik

in jouw huid

kan kruipen

 

lang zal het

niet meer duren

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997

 

 



gepost door admin 24.02.16 18:05 | permalink | reacties (2) | General
23.02.16
uit 'Beelden blijven'


Weten, dat je kind terminaal ziek is. Gewoon de dagen slijten met die wetenschap, is een bijna onmenselijke opgave.  Geen hoop meer, geen vooruitzichten, alleen de zekerheid, dat binnen afzienbare tijd een klein mannetje van amper zes, zal sterven. Hoe, wanneer en waar ... het zijn niet te omzeilen vragen, die een spelletje spook spelen in je hoofd en al tracht je er nog zo veel mogelijk het beste van te maken, er komt een einde aan het leven van je kind.

 

snode overval

op mijn geluk

 

listig

sluw

zonder mededogen

 

de tijd

 

kruimeldief

op kousenvoeten

 

steelt 

mijn dromen

 

alles 

 

samen 

met jou

 

wordt ...

de allerlaatste keer

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997



gepost door admin 23.02.16 19:16 | permalink | reacties (0) | General
22.02.16
uit 'Beelden blijven'


Het was een warme lentedag, we zochten verkoeling onder de grote boom tussen honderden madeliefjes in het groene UZ gras, voor we aan het gesprek met één van de artsen begonnen.  In het kleine kantoortje van de dagkliniek, kregen we te horen, dat de kanker jou weer volledig in zijn bezit had.  Net als drie jaar eerder, waren er overal 'letsels' (uitzaaiingen).  Niets van al die behandelingen, die jij zo moedig had ondergaan, had de vijand tegen kunnen houden.  Mijn beslissing om niet meer met jou in therapie te gaan (je kreeg nog 0,5% kans), bracht de arts in verwarring.  Ze begreep het niet, dacht dat ik dit op twee minuten had beslist, maar niets was minder waar, ik had er al veel en lang over gepiekerd.  Vergt het 'moed'? Ik noem het 'nuchter denken', wou mijn kind niet nog nodeloos langer laten behandelen.  Niemand drong aan.  Ik wilde je nog zo veel mogelijk van je laatste restje leven laten genieten.  Met het vooruitzicht van nog één maand met jou, trokken we huiswaarts, in mijn tas een voorschrift voor morfine.  

 

warme lentedag

in mei

 

winter

in mijn hart

 

dokter ...

 

jouw woorden

doen het zaad

van zeker weten

in mij groeien

 

er is geen

toekomst meer

voor mijn jongste

 

nu moet ik

als moeder

nog maar eens

mezelf overwinnen

 

om te kiezen

voor mijn kind

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997



gepost door admin 22.02.16 13:29 | permalink | reacties (0) | General
21.02.16
uit 'Beelden blijven'


Mei 1993 ... het begin van het einde.  Op een vroege morgen, pas acht uur, onder de scanner.  Was ik onwetend over die dingen drie jaar geleden, dan zag ik nu onmiddellijk de vlek, die zich aftekende in je hoofdje.  Ik wist de strijd verloren en mijn hart brak ter plekke.  Mijn verdriet en angst projecteerden zich op jou en waar je anders nooit of te nimmer bang was geweest, begon je nu te huilen en wou je zo snel als mogelijk onder de scanner vandaan.

 

de scanner 

gaf me een teken

de vijand stond

op scherp

 

geen twijfel mogelijk

 

mijn ontreddering

was tastbaar aanwezig

ook jij hebt

het gevoeld

 

geen twijfel mogelijk

 

één tel 

weerspiegelde jij

mijn angst

 

om even later

blij en vrolijk

de lange gangen

door te rennen

 

zo is dat

 

in één minuut

jaren ouder

slofte ik je na

 

het moedergevoel

in mij

dat meermaals

tot me zei

 

'je zal dit kind verliezen'

 

koel en onpersoonlijk

bevestigd door de

wonderen der techniek

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997



gepost door admin 21.02.16 13:03 | permalink | reacties (0) | General
20.02.16
uit 'Beelden blijven'


We schrijven februari 1993, halfweg de derde kleuterklas.  Je deed het fantastisch, je was zo'n blij, stralend kind.  De laatste driemaandelijkse controles (scanners, radiografie, echografie, beenmergpunctie ...) in december, lagen achter ons. Volgens de onderzoeksresultaten was er geen vuiltje aan de lucht.  Voor de eerste keer kregen we zes maanden respijt, pas in mei werden we terug op de kinderkankerafdeling verwacht.

 

de lens hield

jou gevangen

 

jij

 

blij gehurkt

en

 vrolijk lachend

 

tussen

 

gele zonnetjes

witte wolkjes

gestreepte pyamaatjes

 

de eerste

bonte krokussen

 

het was jouw

laatste lente

 

maar we hadden

nog geen weet

 

Doris Dorné

Beelden blijven - 1997 



gepost door admin 20.02.16 20:04 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)