Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: FEBRUARI 2017


22.02.17
daar zijn ze!


Eindelijk ... ze zijn er!  De allereerste made'liefjes' in onze tuin lachen me toe en ik, ik lach terug en proef een hapvol lente.  Ben benieuwd, of ze dit jaar in groten getale ons gras/mos/onkruid zullen bevolken.  Hoe méér, hoe liever. Niets zo mooi als een wit, wild madeliefjestapijt. Deze voorbodes van het voorjaar zijn volgens mij de sterkste plantjes, die er bestaan.  Jaar na jaar zijn ze op post, ook al sneuvelen er honderden door mijn toedoen, wanneer ik met tegenzin en hartzeer de grasmachine over hun mooie hoofdjes laat rollen. Dan voel ik mij een echte beul!  Zo ver is het echter nog niet.  We laten het gras rustig zijn gang gaan en wachten zo lang mogelijk om te maaien.  Tussen ons gezegd en gezwegen: veel gras valt er hier niet meer te spotten.  Laten we het erop houden, dat onze tuin multicultureel is en dat alles wat daar zin in heeft, de gelegenheid krijgt tot groeien en bloeien.  Neen, hier geen gestroomlijnd grastapijt, maar vrijheid, blijheid.  Als het maar groen oogt van veraf, dan ben ik best tevreden.

 

het is waar ...

 

je kan alleen

maar verder

met je leven

als er na een orkaan

windstilte volgt 

en rust de tijd krijgt

tot nestelen

 

noem het gerust

'berusten'

 

neen ...

 

noem het gerust

'utopie'

 

zo veel zielen

blijven zoekende

omdat de orkaan 

vaak niet de wil

tot liggen kent

en er van windstilte

nooit nog sprake is

 

... het is waar

 

Doris Dorné - 2017

 

 

 

     



gepost door admin 22.02.17 19:05 | permalink | reacties (0) | General
18.02.17
meisjes van twintig


De eerste zon laat zich nu toch al een paar dagen kennen en het moet gezegd: het doet zo'n deugd!  Na de donkerste maanden, valt het nieuwe licht nu weer binnen in huis.  Het maakt de dagen des te mooier, ons hoopvoller.  Zalig gevoel, zo in een hoekje van ons terras, gezeten op een Ikeakrukje (handige dingetjes) de eerste zonnestralen als schoonheidsmasker hun werk laten doen.  De winter waste razendsnel de zomerkleur van mijn wangen en de hele heisa rond Moeder bezorgde me vele slaaploze nachten, die donkere kringen van vermoeidheid tekenden.  Ik zag er niet al te fleurig uit, vertelde de spiegel me (en ook eerlijke mensen maakten me er attent op).  Daardoor ging ik me natuur:lijk nog belabberder voelen (mag het even?), maar deze week keerde het tij.  Vandaag ook nog een extra grote portie natuurlijke vitamine D opgeslagen, een beetje reserve kan nooit kwaad.  Bovendien komt er ook kleur in de tuin.  De hazelaar bloeit, sneeuwklokjes, krokussen, hyacinten worden wakker.  Kinderstemmen weerklinken in de aanpalende kinderboerderij, vogels worden zot van liefde.  Kortom: er zit leven in de brouwerij!  Ook in het woonzorgcentrum was er gisteren ambiance.  Mannelijke verpleger (jong en aantrekkelijk), Thomas, draaide met de nodige humor de bewoners van de Papayalaan, moeiteloos om zijn vingers.  En of de dames er van genoten!  Zo hartverwarmend, om ze in goede doen te zien:  met een blos op de wangen, een glimlach, een knipoogje of zelfs een schaterlach.  Of hoe dames van tachtig opeens weer transformeren naar meisjes van twintig.  Ik kon met een blij hart naar huis, ook in het woornzorgcentrum hing er lente in de lucht.

 

de aarde

in haar handen

 

ruikt naar

nabije toekomst

 

kruipt onder

haar nagels

 

alsof rouwen

aan de orde is

 

niets is

minder waar

 

nu het blauw

de strijd aanbindt

 

het grijze donker

tot overgave dwingt

 

en het leven maant

tot weer ontwaken

 

kunnen de dagen

niet meer stuk

 

Doris Dorné - 2016

 

 

 

 



gepost door admin 18.02.17 19:13 | permalink | reacties (0) | General
15.02.17
over 'hartjesdag' en de heisa in de 'graaipolitiek' ...


Gisteren was het 'hartjesdag' ofte 'Valentijn'.  Voor de verliefden een must, voor ons, die vele watertjes doorzwommen sedert we 'lief' hebben, een commercieel gegeven, waar we na veertig jaar geen moeite meer voor doen.  Wij namen gisteren genoegen met een fikse wandeling onder een lentezon, die kwistig met broodnodige vitamientjes strooide. Voor een 'hartjesdag' kan dat tellen.  Hier en daar een bekende op onze weg ontmoet, die van Valentijn ook geen kaas gegeten had en het allemaal maar een 'gedoe' vond.  Toch meen ik me te herinneren, dat zo'n veertig jaar geleden, Valentijn hier toen al voet aan de grond had.  Ik weet me nog op zoek gaan naar een geschikt kadootje voor Echtgenoot.  Het werd een glazenset: drie longdrinkglazen met snor, drie met een paar vuurrode lippen.  De set overleefde de veertig jaar niet, maar soms brengen scherven geluk.  Manlief koos destijds voor praktisch: een kookboek. Ook toen al ging de liefde van de man blijkbaar door de maag.  Het heeft niet mogen helpen, koken was en is mijn ding niet.  'Hartjesdag' is dus verre van zaligmakend! Ondertussen is in onze politieke middens weinig valentijnsgevoel te bespeuren. Iedereen ligt met iedereen overhoop na het lekken van een paar bedragen, die onze politieke medemensen binnenrijven via het zetelen in raden van bestuur en dergelijke.  Mandaten, noemen ze dat.  De één scheldt de ander de huid vol, maar maak je geen illusies, de één moet niet onder doen voor de ander.  In een vroeger leven stond ik ooit op de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen, noem het gerust een stommiteit.  Daar leerde ik inderdaad hoe de kleine garnaalpolitiek in elkaar zit. Mooi is anders!  Als er al op zo'n kleinschalig niveau spreekwoordelijke messen worden getrokken, hoe moet dat dan niet zijn op nationaal vlak.  Sedertdien maak ik mij geen enkele illusie over hoe politiek werkt.  Elk voor zich, dat is het motto en een mes in de rug, indien nodig. Neen, ik hou het graag voor gezien, het politieke toneel.

 

ze betrapt

zichzelf

 

op het niet

meer echt luisteren

 

naar anderen

 

alsof de woorden

langs haar heen glijden

 

ze genoeg heeft

van het vele praten

 

en zij ...

 

in een mum

van tijd

 

de mensen pelt

de buitenlaagjes afkrabt

de kern ontbloot

 

plots beseffend ...

 

dit hoeft

niet meer

voor mij

 

Doris Dorné - 2016 



gepost door admin 15.02.17 18:51 | permalink | reacties (0) | General
11.02.17
gelezen en volmondig goedgekeurd ...


Een tweetal weken terug las ik in de Primo (het wekelijkse televisietijdschriftje van Moeder) een interview met Marjolijn Markus (Nederlandse), die een boek schreef over haar vader en zijn dementie.  De reportage sprak me erg aan en ik dan ook holderdebolder naar de Standaard Boekhandel, waar ze me wezen op het feit, dat het boek 'Ik leef in een wereld, die ik niet ken', pas de volgende week zou verschijnen. Iets wat wel vermeld werd in het artikel, maar door mij over het hoofd gezien.  Enfin, na een weekje geduld, bleek de uitgave slechts te verkrijgen via bestelling en zo kreeg ik het pas vorige dinsdag in handen.  In één ruk las ik het uit.  Het is een liefdevol geschreven boek, waarin ik alle herkenning vond, die ik nodig had, om toch een beetje rust in mijn hoofd en hart te krijgen.  Het schetst over de ganse lijn het verhaal van mensen met dementie en zij die, langs de zijlijn, machteloos toe moeten kijken op een ziekte, waar geen vat op te krijgen is.  Zo mooi, zo ontroerend en zo écht.  Een aanrader, een houvast voor elk van ons, die ermee te maken krijgt.  Ik ben oprecht blij, dat ik me kon verliezen én terugvinden in dit boek!

 

toen de snit

van ons leven

anders werd

 

was het zoeken

naar een naald

in een hooiberg

 

om de plooien

weer te doen vallen

zoals het hoorde

 

om de dagen

weer in pasvorm

te gieten

 

zodat we

verder konden

met onszelf

 

ondanks titanenwerk

werd de snit

nooit meer dezelfde

 

maar de met hand

gelapte naden

houden stand

 

Doris Dorné - 2016

 

 

  



gepost door admin 11.02.17 18:55 | permalink | reacties (0) | General
05.02.17
ook nog over intens genieten ...


Toch even laten weten, dat niet alles kommer en kwel is in mijn hoofd en hart, zoals je misschien zou geloven na mijn vorige 'biecht'.  Neen, hoor, dagdagelijks verlies ik me in momenten van 'intens genieten'.  Geen grootse gebeurtenissen, geen dingen om volledig uit je dak te gaan, maar kleinigheden die een warm voelen oproepen. Zoals nu. Terwijl ik hier in ons 'bureau' mijn zieleroerselen zit uit te tikken, gaat mijn aandacht naar de bladloze struik, die bijna tot tegen het raam groeit.  Tussen de kale takken zit een heuse bende vogeltjes (roodborstje, koolmeesjes, groenlingen, vinken, twee dikke bosduiven en een riethennetje), die mij nauwgezet in het oog houden.  Ze komen af en toe een zonnebloempit pikken uit de plastieken bol met lekkernijen, die aan de ruit hangt.  De struiken zijn hun speelplein, mooi toch?  Verleden week hoorde ik plots een getjilp van jewelste: oorlog in onze achtertuin!  De poes van de buren had het gevederde volkje in het vizier en zij hem. Tijd om met toeters en bellen alarm te slaan.  Het klonk als een 'tsjilpconcert'.  Deze morgen zag ik in de hoogste top van de treurwilg, bij de buren een eind verder, twee kraaien dicht tegen elkaar aan zitten. Borst tegen borst, staart tegen staart, vormden ze gitzwart afgelijnd tegen het morgengrijs, een hartje. Twee vogels, die elkaar zochten en zich warmden, de één aan de ander, dat noem ik liefde.  Een Valentijnsboodschap als het ware!  Kijk, van zo'n dingen kan ik dus intens genieten.

 

de lat

van het leven

verloor zijn hoogte

 

door jouw dood

 

viel ik

duizenden meters

omlaag in vrije val

 

niks nog

van belang

 

nooit meer

veeleisend gulzig

 

alleen de evidente dingen

gecounterd tot intens

 

zoals ...

 

de veelbelovende lentezon

de fonkel van miljoenen sterren

de melkwit gesluierde maan

 

en telkens ...

 

bij het zien van zo veel moois

een diepe zucht

van immens verlangen

 

... naar jou

 

Doris Dorné - 2016

 

 

 

 



gepost door admin 05.02.17 12:59 | permalink | reacties (1) | General
04.02.17
over verdriet dat raakt, empathie en medeleven ...


Het ouder worden maakt me tot 'watje'.  Ik voel het bij het lezen van een beklijvend krantenartikel (er is immers zo veel verdriet te rapen) of een sprekend boek (méér dan een flutromannetje moet het zelfs niet zijn).  Ik vecht er tegen bij het bekijken van een ontroerende film en het weegt op me bij het verlaten van de afgesloten afdeling waar Moeder verblijft.  Het manifesteert zich in de vorm van ogen boordevol tranen of een bezwaard kloppend hart.  Een vol gemoed dus.  Vroeger nooit veel last van ondervonden, nu dus wel.  Alsof het verdriet zich al die jaren stapelde en onderdak vond, maar waar voor nog méér nu plaatstekort is en het meanderen moet naar weg.  Het heeft ook alles te maken met jou, Benjamin. In de vele verhalen en artikels herken ik immers jouw oneerlijke strijd, het gevecht, dat niet kon gewonnen worden.  Het is dàt weten, dat het medeleven en de empathie naar anderen toe, intenser maakt.  Weten, wat ook anderen met de moed der wanhoop doorstonden/doorstaan.  Weten, hoe hun verhaal uiteindelijk zou/zal aflopen.  Het katapulteert me vaak tot terug naar samen met jou op de kinderkankerafdeling en het gevecht op leven en dood.  Ja, ik, de moeder leeuwin van toen, is een watje geworden, maar ze schaamt er zich niet voor.  Tranen mogen al eens vallen.

 

zoals voorspeld ...

 

werd mettertijd

allesverterend verdriet

toch hanteerbaar

 

de pijn ...

 

schreeuwde

haar niet meer toe

als een bezetene

 

kreeg

zachtere trekken

om grijnzende mond

 

milderde meer en meer

het slinkse aanvallen

op onverwachte momenten

 

maar verbannen 

naar weg was het niet

dit allesomvattend verdriet

 

een levenslange laag

op getormenteerde ziel

houdt haar hart geketend

 

en woelt nog steeds

van tijd tot tijd

haar hoofd om en om

 

... zoals voorspeld

 

Doris Dorné - 2016

 

 

 

  



gepost door admin 04.02.17 21:29 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)